اسد‌ بن عبید هدلی: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
 
سطر ۶: سطر ۶:
 
این سه نفر در شب آن ‌روزى که بنى‌قریظه به حکم [[سعد بن معاذ|سعد ‌بن ‌معاذ]] تسلیم گردیدند، سخنان ابن‌هیّبان را به بنى‌قریظه یادآور شدند و از آنان خواستند تا به پیامبر اسلام ایمان بیاورند؛ سپس خود ایمان آورده در همان شب به پیامبر پیوستند.<ref> اسدالغابه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۳۷؛ الوافى بالوفیات، ج‌ ۹، ص‌ ۱۵۴.</ref> بدین ‌گونه نه تنها جان خود و خانواده خویش را حفظ کردند، بلکه دارایى آنها نیز باز گردانده شد.<ref> دلائل النبوه، ج‌ ۴، ص‌ ۳۲.</ref>
 
این سه نفر در شب آن ‌روزى که بنى‌قریظه به حکم [[سعد بن معاذ|سعد ‌بن ‌معاذ]] تسلیم گردیدند، سخنان ابن‌هیّبان را به بنى‌قریظه یادآور شدند و از آنان خواستند تا به پیامبر اسلام ایمان بیاورند؛ سپس خود ایمان آورده در همان شب به پیامبر پیوستند.<ref> اسدالغابه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۳۷؛ الوافى بالوفیات، ج‌ ۹، ص‌ ۱۵۴.</ref> بدین ‌گونه نه تنها جان خود و خانواده خویش را حفظ کردند، بلکه دارایى آنها نیز باز گردانده شد.<ref> دلائل النبوه، ج‌ ۴، ص‌ ۳۲.</ref>
  
[[اَحبار|احبار]] یهود گفتند: اینان از فرومایگان یهودند که آیین پدران خود را رها ‌کردند. آیات ۱۱۳‌ـ‌۱۱۴ [[سوره آل عمران|سوره آل ‌عمران]] در رد سخنان ایشان نازل شد: {{متن قرآن|«لَیسُواْ سَوَاء مِّنْ أَهْلِ الْکتَابِ أُمَّةٌ قَآئِمَةٌ یتْلُونَ آیاتِ اللّهِ آنَاء اللَّیلِ وَهُمْ یسْجُدُونَ * یؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْیوْمِ الْآخِرِ وَیأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَینْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکرِ وَیسَارِعُونَ فِی الْخَیرَاتِ وَأُولَٰئِک مِنَ الصَّالِحِینَ»}}؛ و خداوند این ‌گونه آن‌ها را از صالحان شمرد و غیرقابل مقایسه با بنى‌قریظه معرفى کرد.<ref> جامع‌البیان، مج ۳، ج‌ ۴، ص‌ ۷۱؛ اسباب النزول، ص‌ ۱۰۲؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۴، ص‌ ۱۱۳.</ref>  
+
[[اَحبار|احبار]] یهود گفتند: اینان از فرومایگان یهودند که آیین پدران خود را رها ‌کردند. آیات {{متن قرآن|«{{آیه|3|113}} 💠<ref>[[آیه 113 سوره آل عمران|سوره آل عمران، آیه ۱۱۳‌.]]</ref> {{آیه|3|114}}<ref>[[آیه 114 سوره آل عمران|همان، آیه ۱۱۴.]]</ref>»}} در رد سخنان ایشان نازل شد؛ و خداوند این ‌گونه آن‌ها را از صالحان شمرد و غیرقابل مقایسه با بنى‌قریظه معرفى کرد.<ref> جامع‌البیان، مج ۳، ج‌ ۴، ص‌ ۷۱؛ اسباب النزول، ص‌ ۱۰۲؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۴، ص‌ ۱۱۳.</ref>  
  
 
بنا به روایتى، اسید و ثعلبه، فرزندان سعیه، در زمان حیات پیامبر صلى الله علیه وآله از دنیا ‌رفتند.<ref> اسدالغابه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۳۷، ۴۶۸.</ref>
 
بنا به روایتى، اسید و ثعلبه، فرزندان سعیه، در زمان حیات پیامبر صلى الله علیه وآله از دنیا ‌رفتند.<ref> اسدالغابه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۳۷، ۴۶۸.</ref>

نسخهٔ کنونی تا ‏۸ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۱۲

Icon-encycolopedia.jpg

این صفحه مدخلی از دائرة المعارف قرآن کریم است

(احتمالا تصرف اندکی صورت گرفته است)

«اَسَد‌ بن‌ عُبَید هَدْلى» از یهودیان مسلمان‌ شده است.[۱] از زندگانى او اطلاع چندانى در دست نیست جز آن که او و پسرعموهایش اسید (اسد)[۲] و ثعلبه، فرزندان سعیه همگى از یهودیان بنى‌هدل (هذیل)[۳] بودند و بنى‌هدل در شجره نسب خود با بنى‌قریظه و بنى‌نضیر به نیاى واحدى مى‌رسند.[۴]

بنا ‌به نقلى، یکى از بزرگان یهود به نام ابن‌‌هیّبان که براى ادراک محضر پیامبر اسلام صلى الله علیه وآله سختى معیشت در یثرب را به آسایش در شام ترجیح داده بود، هنگام مرگ خود آنان را از ظهور پیامبر موعود آگاه ساخت و گوشزد کرد که مبادا دیگران در ایمان به او بر شما سبقت گیرند.[۵]

این سه نفر در شب آن ‌روزى که بنى‌قریظه به حکم سعد ‌بن ‌معاذ تسلیم گردیدند، سخنان ابن‌هیّبان را به بنى‌قریظه یادآور شدند و از آنان خواستند تا به پیامبر اسلام ایمان بیاورند؛ سپس خود ایمان آورده در همان شب به پیامبر پیوستند.[۶] بدین ‌گونه نه تنها جان خود و خانواده خویش را حفظ کردند، بلکه دارایى آنها نیز باز گردانده شد.[۷]

احبار یهود گفتند: اینان از فرومایگان یهودند که آیین پدران خود را رها ‌کردند. آیات «لَيْسُوا سَوَاءً ۗ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ أُمَّةٌ قَائِمَةٌ يَتْلُونَ آيَاتِ اللَّهِ آنَاءَ اللَّيْلِ وَهُمْ يَسْجُدُونَ 💠[۸] يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ وَأُولَٰئِكَ مِنَ الصَّالِحِينَ[۹]» در رد سخنان ایشان نازل شد؛ و خداوند این ‌گونه آن‌ها را از صالحان شمرد و غیرقابل مقایسه با بنى‌قریظه معرفى کرد.[۱۰]

بنا به روایتى، اسید و ثعلبه، فرزندان سعیه، در زمان حیات پیامبر صلى الله علیه وآله از دنیا ‌رفتند.[۱۱]

پانویس

  1. الطبقات، ج ۸، ص ۲۴۷؛ السیرة‌النبویه، ج ۳، ص ۲۳۸؛ اسدالغابه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۲، ۲۳۷، ۴۶۸.
  2. اسدالغابه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۲؛ الاصابه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۶.
  3. جامع‌البیان، مج ۱۱، ج‌ ۲۰، ص ۱۸۳.
  4. الطبقات، ج ۸، ص ۲۴۷؛ السیرة‌النبویه، ج ۳، ص ۲۳۸؛ اسدالغابه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۰۲، ۲۳۷، ۴۶۸.
  5. الطبقات، ج ۱، ص ۱۲۷؛ دلائل‌النبوه، ج‌ ۴، ص‌ ۳۱.
  6. اسدالغابه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۳۷؛ الوافى بالوفیات، ج‌ ۹، ص‌ ۱۵۴.
  7. دلائل النبوه، ج‌ ۴، ص‌ ۳۲.
  8. سوره آل عمران، آیه ۱۱۳‌.
  9. همان، آیه ۱۱۴.
  10. جامع‌البیان، مج ۳، ج‌ ۴، ص‌ ۷۱؛ اسباب النزول، ص‌ ۱۰۲؛ تفسیر قرطبى، ج‌ ۴، ص‌ ۱۱۳.
  11. اسدالغابه، ج‌ ۱، ص‌ ۲۳۷، ۴۶۸.

منابع

مسابقه از خطبه ۱۹۱ نهج البلاغه