حلال: تفاوت بین نسخه‌ها
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) (ویرایش) |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
{{خوب}} | {{خوب}} | ||
| − | عنوان | + | عنوان '''«حلال»'''، در مقابل «[[حرام]]» و به معنای آنچه که از لحاظ [[شرع|شرعی]] جایز است، می‌باشد؛ خواه عملی و زبانی باشد، یا قلبی و ذهنی مانند [[عقاید|اعتقادات]]. |
| + | |||
| + | == واژه‌شناسی == | ||
| + | «حلال» از ریشه «حلّ» به معنى باز كردن است حلال چيزى است كه از ممنوعيت باز شده و تصرف و خوردن آن جايز است بر خلاف «[[حرام]]» كه محدود و ممنوع است.<ref>تفسیر احسن الحدیث، سید علی‌اکبر قرشی.</ref> | ||
| + | |||
| + | [[راغب اصفهانی]] می گوید: «أصل اَلْحَلِّ، حلّ العُقدة و عن حَلِّ العقدة استعير قولهم: حَلَّ الشيء حَلاَلاً»؛<ref>مفردات ألفاظ القرآن، ج۱، ص۲۵۱.</ref> از معنى عبارت «حَلّ العقدة» يعنى گشودن گره، عبارت «حَلَّ الشّيء حِلاًّ» بصورت استعاره به كار رفته يعنى آن چيز بخوبى باز شد. | ||
| + | |||
| + | در [[قرآن کریم]] می فرماید: {{متن قرآن|«وَ كُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ '''حَلَالًا''' طَيِّبًا وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ»}}.<ref>[[سوره مائده]]، ۸۸.</ref> | ||
==اقسام حلال== | ==اقسام حلال== | ||
| سطر ۱۳: | سطر ۲۰: | ||
==قاعده حلیت== | ==قاعده حلیت== | ||
| − | هر فعل یا قولی که از جانب شارع دلیلی بر [[حرام|حرمت]] یا [[واجب|وجوب]] آن وارد نشده باشد، «حلال» واقعی است. چنان که در مواردی شک در حلیت فعل یا قولی - به جهت عدم وصول دلیل بر حرمت یا | + | هر فعل یا قولی که از جانب شارع دلیلی بر [[حرام|حرمت]] یا [[واجب|وجوب]] آن وارد نشده باشد، «حلال» واقعی است. چنان که در مواردی شک در حلیت فعل یا قولی - به جهت عدم وصول دلیل بر حرمت یا حلّیت آن - باشد، اصل در آن حلّیت ظاهری است.<ref>مصطلحات الفقه، ص۲۱۶.</ref> این اصل به «[[قاعده حلیت|قاعده حلّیّت]]» معروف است که از جمله [[قواعد فقهی]] است. در روایتی از [[امام صادق علیه السلام|امام صادق]] (علیه السلام) آمده است: «کلّ شیء هو لک حلال حتی تعلمَ أنه حرام بعَینه ...».<ref>کلینی، کافی، ج۵ ص۳۱۳.</ref> همه چیز بر تو حلال است، مگر آنکه به حرمت آن آگاه شوی. |
| − | برای | + | برای مثال، هرگاه در [[حلال]] یا [[حرام]] بودن خوردن چیزی شک شود، با اجرای اصل حلّیت، به حلال بودن آن حکم داده می‌شود، مگر آن که دلیل بر حرمت آن یافت شود. بعضی از [[فقیه|فقها]]، اصل حلّیت را مترادف [[اصل اباحه]] ([[مباح]]) دانسته‌اند.<ref>احمد آذری قمی، تحقیق الاصول المفیدة فی اصول الفقه، ص۱۹.</ref> |
==پانویس== | ==پانویس== | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
| − | |||
| − | == مطالب مرتبط == | + | *[http://lib.eshia.ir/23017/3/366/%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D8%AA فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام، ج۳، ص۳۶۶]. |
| + | *[[تفسیر احسن الحدیث (کتاب)|تفسیر احسن الحدیث]]، سید علی‌اکبر قرشی. | ||
| + | *[[المفردات فی غریب القرآن (کتاب)|مفردات ألفاظ القرآن]]، راغب اصفهانی، ج۱. | ||
| + | |||
| + | ==مطالب مرتبط== | ||
| − | * [[قاعده حلیت]] | + | *[[قاعده حلیت]] |
| − | * [[حرام]] | + | *[[حرام]] |
| − | [[رده: | + | [[رده:واژگان قرآنی]] |
[[رده:احکام]] | [[رده:احکام]] | ||
[[رده:احکام تکلیفی]] | [[رده:احکام تکلیفی]] | ||
[[رده:اصطلاحات احكام]] | [[رده:اصطلاحات احكام]] | ||
| + | [[رده:اصطلاحات فقهی]] | ||
[[رده:مقاله های مهم]] | [[رده:مقاله های مهم]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۰۵
عنوان «حلال»، در مقابل «حرام» و به معنای آنچه که از لحاظ شرعی جایز است، می‌باشد؛ خواه عملی و زبانی باشد، یا قلبی و ذهنی مانند اعتقادات.
واژه‌شناسی
«حلال» از ریشه «حلّ» به معنى باز كردن است حلال چيزى است كه از ممنوعيت باز شده و تصرف و خوردن آن جايز است بر خلاف «حرام» كه محدود و ممنوع است.[۱]
راغب اصفهانی می گوید: «أصل اَلْحَلِّ، حلّ العُقدة و عن حَلِّ العقدة استعير قولهم: حَلَّ الشيء حَلاَلاً»؛[۲] از معنى عبارت «حَلّ العقدة» يعنى گشودن گره، عبارت «حَلَّ الشّيء حِلاًّ» بصورت استعاره به كار رفته يعنى آن چيز بخوبى باز شد.
در قرآن کریم می فرماید: «وَ كُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ».[۳]
اقسام حلال
فقها «حلال» را به دو قسم تقسیم کرده‌اند:
- فعلی که عاری از هر مصلحت و مفسده‌ای باشد، مانند برخی حرکات بدنی و یا برخی گفتارها.
- فعلی که مصلحت ملزمه با مفسده ملزمه یا مصلحت غیرملزمه با مفسده غیرملزمه در آن جمع باشد؛ به گونه‌ای که هیچ کدام بر دیگری ترجیح نداشته باشد.
قسم اول را حلال لا اقتضایی (حلال بدون اقتضا) و قسم دوم را حلال اقتضایی گویند.
قاعده حلیت
هر فعل یا قولی که از جانب شارع دلیلی بر حرمت یا وجوب آن وارد نشده باشد، «حلال» واقعی است. چنان که در مواردی شک در حلیت فعل یا قولی - به جهت عدم وصول دلیل بر حرمت یا حلّیت آن - باشد، اصل در آن حلّیت ظاهری است.[۴] این اصل به «قاعده حلّیّت» معروف است که از جمله قواعد فقهی است. در روایتی از امام صادق (علیه السلام) آمده است: «کلّ شیء هو لک حلال حتی تعلمَ أنه حرام بعَینه ...».[۵] همه چیز بر تو حلال است، مگر آنکه به حرمت آن آگاه شوی.
برای مثال، هرگاه در حلال یا حرام بودن خوردن چیزی شک شود، با اجرای اصل حلّیت، به حلال بودن آن حکم داده می‌شود، مگر آن که دلیل بر حرمت آن یافت شود. بعضی از فقها، اصل حلّیت را مترادف اصل اباحه (مباح) دانسته‌اند.[۶]
پانویس
منابع
- فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام، ج۳، ص۳۶۶.
- تفسیر احسن الحدیث، سید علی‌اکبر قرشی.
- مفردات ألفاظ القرآن، راغب اصفهانی، ج۱.
مطالب مرتبط
