شعبة بن عمرو: تفاوت بین نسخهها
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) (ویرایش) |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | {{ | + | '''«شعبة بن عمرو»'''، از یهودیان [[مدینه]] است. به نقل ضحاک، آیه {{متن قرآن|«الَّذِینَ آتَینَاهُمُ الْکتَابَ یتْلُونَهُ حَقَّ تِلاَوَتِهِ أُوْلَئِک یؤْمِنُونَ بِهِ وَمن یکفُرْ بِهِ فَأُوْلَئِک هُمُ الْخَاسِرُونَ»}}<ref>[[آیه 121 سوره بقره|آیه ۱۲۱ سوره بقره]].</ref> درباره آن دسته از [[یهود|یهود]]، از جمله '''شعبة بن عمرو'''، [[اسد بن کعب قرظی]] و [[عبدالله بن سلام]] نازل شد که به [[اسلام|دین اسلام]] گرویدند و به راستی مؤمن شدند و مورد تمجيد و قدردانى خداوند قرار گرفتهاند.<ref>مجمع البیان، ج ۱-۲، ص ۳۷۴.</ref> آنان كسانى هستند كه به كتابهاى آسمانى مراجعه كرده و نشانههاى ظهور و [[بعثت]] [[پيامبر اسلام]] صلى الله عليه وآله را در آن ديده و به او [[ايمان]] مىآورند. بر اساس این [[آیه]]، فقط یهودیانى که به درستى بر اساس [[تورات]] عمل مىکنند، به آن ایمان دارند؛ ولى دیگر یهودیان زیان خواهند کرد. البته برخی مانند قتاده و عكرمه معتقدند كه منظور آيه فوق [[صحابه|اصحاب]] رسول خدا هستند نه یهودیان؛ که در این صورت، مقصود از «كتاب»، [[قرآن]] خواهد بود.<ref>تفسير مجمع البيان، طبرسی؛ نمونه بينات در شأن نزول آيات، محمدباقر محقق، ص ۳۵.</ref> |
| − | + | همچنین نزول آیه {{متن قرآن|«یاأَیهَا الَّذِینَ آمَنُواْ ادْخُلُواْ فِی السِّلْمِ کافَّةً وَلاَ تَتَّبِعُواْ خُطُوَاتِ الشَّیطَانِ إِنَّهُ لَکمْ عَدُوٌّ مُّبِینٌ»}}<ref>[[آیه 208 سوره بقره|آیه ۲۰۸ سوره بقره]].</ref> نیز درباره '''شعبة بن عمرو''' و برخى یهودیان تازه مسلمان -مانند عبدالله بن سلام، ثعلبة بن سلام، اسد بن كعب، سعيد بن عمرو و قيس بن زيد- دانسته شده که از [[پیامبر اسلام|پیامبر]] (صلى الله علیه و آله) خواستار عمل به برخى دستورات [[تورات]] شدند؛ از جمله روز [[سبت|سَبت]] (شنبه) را بزرگ شمارند و تورات را بخوانند و بنا به روش [[جاهليت]] از گوشت و شير شتر خوردن بپرهيزند. اما با نزول این [[آیه|آیه]]، آنان از دنباله روى [[شیطان|شیطان]] نهى شدند.<ref>جامع البیان، طبری، ج ۲، جزء ۲، ص ۴۴۲؛ تفسیر كشف الاسرار؛ تفسیر روض الجنان؛ نمونه بينات در شأن نزول آيات، محمدباقر محقق، ص ۷۳.</ref> | |
| − | |||
| − | |||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
| − | *[[فرهنگ قرآن (کتاب)|فرهنگ قرآن]]، | + | *[[فرهنگ قرآن (کتاب)|فرهنگ قرآن]]، اکبر هاشمی، ج ۱۷، ص ۲۷۰. |
| − | + | *[[نمونه بينات در شأن نزول آيات]]، محمدباقر محقق، ص ۷۳. | |
[[رده:شخصیتهای شان نزول آیات قرآن]] | [[رده:شخصیتهای شان نزول آیات قرآن]] | ||
| + | [[رده:اصحاب پیامبر]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۷ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۱۷
«شعبة بن عمرو»، از یهودیان مدینه است. به نقل ضحاک، آیه «الَّذِینَ آتَینَاهُمُ الْکتَابَ یتْلُونَهُ حَقَّ تِلاَوَتِهِ أُوْلَئِک یؤْمِنُونَ بِهِ وَمن یکفُرْ بِهِ فَأُوْلَئِک هُمُ الْخَاسِرُونَ»[۱] درباره آن دسته از یهود، از جمله شعبة بن عمرو، اسد بن کعب قرظی و عبدالله بن سلام نازل شد که به دین اسلام گرویدند و به راستی مؤمن شدند و مورد تمجيد و قدردانى خداوند قرار گرفتهاند.[۲] آنان كسانى هستند كه به كتابهاى آسمانى مراجعه كرده و نشانههاى ظهور و بعثت پيامبر اسلام صلى الله عليه وآله را در آن ديده و به او ايمان مىآورند. بر اساس این آیه، فقط یهودیانى که به درستى بر اساس تورات عمل مىکنند، به آن ایمان دارند؛ ولى دیگر یهودیان زیان خواهند کرد. البته برخی مانند قتاده و عكرمه معتقدند كه منظور آيه فوق اصحاب رسول خدا هستند نه یهودیان؛ که در این صورت، مقصود از «كتاب»، قرآن خواهد بود.[۳]
همچنین نزول آیه «یاأَیهَا الَّذِینَ آمَنُواْ ادْخُلُواْ فِی السِّلْمِ کافَّةً وَلاَ تَتَّبِعُواْ خُطُوَاتِ الشَّیطَانِ إِنَّهُ لَکمْ عَدُوٌّ مُّبِینٌ»[۴] نیز درباره شعبة بن عمرو و برخى یهودیان تازه مسلمان -مانند عبدالله بن سلام، ثعلبة بن سلام، اسد بن كعب، سعيد بن عمرو و قيس بن زيد- دانسته شده که از پیامبر (صلى الله علیه و آله) خواستار عمل به برخى دستورات تورات شدند؛ از جمله روز سَبت (شنبه) را بزرگ شمارند و تورات را بخوانند و بنا به روش جاهليت از گوشت و شير شتر خوردن بپرهيزند. اما با نزول این آیه، آنان از دنباله روى شیطان نهى شدند.[۵]
پانویس
- ↑ آیه ۱۲۱ سوره بقره.
- ↑ مجمع البیان، ج ۱-۲، ص ۳۷۴.
- ↑ تفسير مجمع البيان، طبرسی؛ نمونه بينات در شأن نزول آيات، محمدباقر محقق، ص ۳۵.
- ↑ آیه ۲۰۸ سوره بقره.
- ↑ جامع البیان، طبری، ج ۲، جزء ۲، ص ۴۴۲؛ تفسیر كشف الاسرار؛ تفسیر روض الجنان؛ نمونه بينات در شأن نزول آيات، محمدباقر محقق، ص ۷۳.
منابع
- فرهنگ قرآن، اکبر هاشمی، ج ۱۷، ص ۲۷۰.
- نمونه بينات در شأن نزول آيات، محمدباقر محقق، ص ۷۳.
