غسل جنابت: تفاوت بین نسخه‌ها
(ایجاد مدخل دانشنامه‌ای طبق شیوه‌نامه) |
جز (ایجاد مدخل دانشنامه‌ای طبق شیوه‌نامه) |
||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | '''غسل جنابت''' از [[غسل|اغسال]] واجب در [[فقه]] اسلامی است که برای رفع [[جنابت]] انجام می‌شود. جنابت با آمیزش یا خروج منی پدید می‌آید. این حالت شخص را از [[نماز]]، [[طواف کعبه|طواف]]، ماندن در [[مسجد]] و مسّ نوشتهٔ [[قرآن]] باز می‌دارد. مستند اصلی وجوب غسل، آیهٔ ششم [[سوره مائده]] است.<ref>قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۶؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب | + | '''غسل جنابت''' از [[غسل|اغسال]] واجب در [[فقه]] اسلامی است که برای رفع [[جنابت]] انجام می‌شود. جنابت با آمیزش یا خروج منی پدید می‌آید. این حالت شخص را از [[نماز]]، [[طواف کعبه|طواف]]، ماندن در [[مسجد]] و مسّ نوشتهٔ [[قرآن]] باز می‌دارد. مستند اصلی وجوب غسل، آیهٔ ششم [[سوره مائده]] است.<ref>قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۶؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۵.</ref> این غسل در کتاب [[طهارت]] و در بخش اغسال بررسی می‌شود و به دو شکل ترتیبی و ارتماسی انجام می‌گیرد. فقهای امامیه آن را رافع حدث اکبر می‌دانند. در جزئیات اسباب و شرایط آن میان فقیهان اختلاف است. در [[ماه رمضان]] نیز ماندن عمدی بر جنابت تا طلوع فجر، به باور مشهور، [[روزه]] را باطل می‌کند.<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الصوم، أبواب ما یمسک عنه الصائم، ج۱۰، ص۶۳؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الصوم، ج۱۶، ص۲۳۸.</ref> |
==تعریف== | ==تعریف== | ||
| − | «جنابت» از ریشهٔ «جنب» است که در لغت به معنای پهلو و کناره آمده است. به گفتهٔ برخی منابع، این نام‌گذاری از آن روست که شخص جنب از نماز و مسجد کناره می‌گیرد. در اصطلاح فقهی، جنابت حالتی است که با آمیزش یا خروج منی پدید می‌آید و غسل را واجب می‌کند؛ به دارندهٔ آن «جُنب» می‌گویند.<ref>نجفی، جواهر الکلام، کتاب | + | «جنابت» از ریشهٔ «جنب» است که در لغت به معنای پهلو و کناره آمده است. به گفتهٔ برخی منابع، این نام‌گذاری از آن روست که شخص جنب از نماز و مسجد کناره می‌گیرد. در اصطلاح فقهی، جنابت حالتی است که با آمیزش یا خروج منی پدید می‌آید و غسل را واجب می‌کند؛ به دارندهٔ آن «جُنب» می‌گویند.<ref>نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۳؛ محقق حلی، شرایع الاسلام، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱.</ref> |
| − | غسل جنابت، برخلاف [[وضو]]، همهٔ بدن را در بر می‌گیرد و رافع حدث اکبر است. غسل‌های دیگر، مانند غسل حیض و نفاس، هر یک سببی جداگانه دارند و فقیهان امامیه عنوان جنابت را بر آنها اطلاق نمی‌کنند.<ref>علامه حلی، تذکرة الفقهاء، کتاب | + | غسل جنابت، برخلاف [[وضو]]، همهٔ بدن را در بر می‌گیرد و رافع حدث اکبر است. غسل‌های دیگر، مانند غسل حیض و نفاس، هر یک سببی جداگانه دارند و فقیهان امامیه عنوان جنابت را بر آنها اطلاق نمی‌کنند.<ref>علامه حلی، تذکرة الفقهاء، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱۹ {{صحت آدرس}}؛ محقق حلی، شرایع الاسلام، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱.</ref> |
==جایگاه در ابواب فقه== | ==جایگاه در ابواب فقه== | ||
| − | در تقسیم‌بندی ابواب فقه، غسل جنابت در کتاب الطهارة و در بخش [[طهارت از حدث|طهارت از حدث]] بررسی می‌شود. ابواب طهارت با احکام آب‌ها آغاز می‌شود و سپس وضو، غسل و [[تیمم]] می‌آید. غسل جنابت در کنار غسل حیض، نفاس، استحاضه و مسّ میت از اغسال واجب شمرده می‌شود و [[غسل جمعه]] در شمار اغسال مستحب است.<ref>محقق حلی، شرایع الاسلام، کتاب | + | در تقسیم‌بندی ابواب فقه، غسل جنابت در کتاب الطهارة و در بخش [[طهارت از حدث|طهارت از حدث]] بررسی می‌شود. ابواب طهارت با احکام آب‌ها آغاز می‌شود و سپس وضو، غسل و [[تیمم]] می‌آید. غسل جنابت در کنار غسل حیض، نفاس، استحاضه و مسّ میت از اغسال واجب شمرده می‌شود و [[غسل جمعه]] در شمار اغسال مستحب است.<ref>محقق حلی، شرایع الاسلام، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۳.</ref> |
==اسباب جنابت== | ==اسباب جنابت== | ||
| − | جنابت در فقه امامیه دو سبب دارد: آمیزش و خروج منی. بر وجوب غسل به سبب این دو، در کتاب‌های فقهی ادعای اجماع شده است. استمناء نیز اگر به انزال بینجامد، از مصادیق خروج منی و موجب جنابت است، هرچند خودِ این کار حرام شمرده شده است.<ref>علامه حلی، تذکرة الفقهاء، کتاب | + | جنابت در فقه امامیه دو سبب دارد: آمیزش و خروج منی. بر وجوب غسل به سبب این دو، در کتاب‌های فقهی ادعای اجماع شده است. استمناء نیز اگر به انزال بینجامد، از مصادیق خروج منی و موجب جنابت است، هرچند خودِ این کار حرام شمرده شده است.<ref>علامه حلی، تذکرة الفقهاء، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱۹ {{صحت آدرس}}؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۴۲.</ref> |
===آمیزش=== | ===آمیزش=== | ||
| − | به باور مشهور فقهای امامیه، صرف دخول به اندازهٔ ختنه‌گاه، خواه انزال رخ دهد یا نه، زن و مرد را جنب می‌کند و بر هر دو غسل واجب است. مشهور فقیهان، دخولی را که به اندازهٔ ختنه‌گاه نرسد موجب غسل ندانسته‌اند. این حکم در دخول از دبر نیز جاری است؛ هرچند برخی فقیهان در آن مناقشه کرده‌اند.<ref>محقق حلی، شرایع الاسلام، کتاب | + | به باور مشهور فقهای امامیه، صرف دخول به اندازهٔ ختنه‌گاه، خواه انزال رخ دهد یا نه، زن و مرد را جنب می‌کند و بر هر دو غسل واجب است. مشهور فقیهان، دخولی را که به اندازهٔ ختنه‌گاه نرسد موجب غسل ندانسته‌اند. این حکم در دخول از دبر نیز جاری است؛ هرچند برخی فقیهان در آن مناقشه کرده‌اند.<ref>محقق حلی، شرایع الاسلام، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۲؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۲۶؛ علامه حلی، تذکرة الفقهاء، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱۹ {{صحت آدرس}}.</ref> |
===خروج منی=== | ===خروج منی=== | ||
| − | خروج منی در بیداری یا خواب، از مرد یا زن، سبب جنابت می‌شود. مشهور فقیهان، منی‌ای را که با شهوت و دفع بیرون می‌آید موجب غسل می‌دانند. مایعی که به سبب بیماری و بدون شهوت و دفع خارج شود، موجب غسل نیست، هرچند وضو را باطل می‌کند.<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الطهارة، أبواب | + | خروج منی در بیداری یا خواب، از مرد یا زن، سبب جنابت می‌شود. مشهور فقیهان، منی‌ای را که با شهوت و دفع بیرون می‌آید موجب غسل می‌دانند. مایعی که به سبب بیماری و بدون شهوت و دفع خارج شود، موجب غسل نیست، هرچند وضو را باطل می‌کند.<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الطهارة، أبواب الجنابة، ج۲، ص۱۸۶؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۱۲؛ علامه حلی، تذکرة الفقهاء، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱۹ {{صحت آدرس}}.</ref> |
==ادلهٔ قرآنی== | ==ادلهٔ قرآنی== | ||
| − | مهم‌ترین مستند وجوب غسل، آیهٔ ششم سورهٔ مائده است: {{متن قرآن|«وَإِنْ كُنْتُمْ جُنُبًا فَاطَّهَّرُوا»}}؛ «و اگر جنب بودید، پس پاک شوید». مفسران «فَاطَّهَّرُوا» را به غسل تفسیر کرده و آن را در برابر وضو قرار داده‌اند. صیغهٔ امر در این آیه بر وجوب دلالت دارد. آیهٔ ۴۳ [[سوره نساء]] نیز همین حکم را با تفصیل بیشتری بیان می‌کند: {{متن قرآن|«وَلَا جُنُبًا إِلَّا عَابِرِي سَبِيلٍ حَتَّى تَغْتَسِلُوا»}}؛ «و [به نماز] نزدیک نشوید در حال جنابت — مگر رهگذر — تا آنکه غسل کنید». در ادامهٔ آیهٔ مائده، برای کسی که آب نمی‌یابد، تیمم جایگزین غسل و وضو شده است: {{متن قرآن|«فَتَيَمَّمُوا صَعِيدًا طَيِّبًا»}}؛ «پس با خاک پاک تیمم کنید».<ref>قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۶؛ قرآن کریم، سورهٔ نساء، آیهٔ ۴۳؛ طبرسی، مجمع البیان، | + | مهم‌ترین مستند وجوب غسل، آیهٔ ششم سورهٔ مائده است: {{متن قرآن|«وَإِنْ كُنْتُمْ جُنُبًا فَاطَّهَّرُوا»}}؛ «و اگر جنب بودید، پس پاک شوید». مفسران «فَاطَّهَّرُوا» را به غسل تفسیر کرده و آن را در برابر وضو قرار داده‌اند. صیغهٔ امر در این آیه بر وجوب دلالت دارد. آیهٔ ۴۳ [[سوره نساء]] نیز همین حکم را با تفصیل بیشتری بیان می‌کند: {{متن قرآن|«وَلَا جُنُبًا إِلَّا عَابِرِي سَبِيلٍ حَتَّى تَغْتَسِلُوا»}}؛ «و [به نماز] نزدیک نشوید در حال جنابت — مگر رهگذر — تا آنکه غسل کنید». در ادامهٔ آیهٔ مائده، برای کسی که آب نمی‌یابد، تیمم جایگزین غسل و وضو شده است: {{متن قرآن|«فَتَيَمَّمُوا صَعِيدًا طَيِّبًا»}}؛ «پس با خاک پاک تیمم کنید».<ref>قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۶؛ قرآن کریم، سورهٔ نساء، آیهٔ ۴۳؛ طبرسی، مجمع البیان، ج۳، ذیل آیهٔ ۶ سورهٔ مائده {{صحت آدرس}}؛ طباطبایی، المیزان، تفسیر سوره مائده، ج۵، ص۲۲۵.</ref> |
==ادلهٔ روایی== | ==ادلهٔ روایی== | ||
| − | روایات جنابت در جوامع حدیثی کهن شیعه در کتاب طهارت گرد آمده است. [[شیخ کلینی]] در [[الکافی (کتاب)|الکافی]] و [[شیخ صدوق]] در [[من لایحضره الفقیه (کتاب)|من لا یحضره الفقیه]] ابوابی به اسباب، کیفیت و احکام جنابت اختصاص داده‌اند. [[شیخ طوسی]] نیز در [[تهذیب الأحکام (کتاب)|تهذیب الأحکام]] و [[الاستبصار (کتاب)|الاستبصار]] همین ابواب را آورده است. [[شیخ حر عاملی]] در [[وسائل الشیعه (کتاب)|وسائل الشیعه]]، در أبواب الجنابة، این روایات را بر پایهٔ ابواب فقهی سامان داده است.<ref>شیخ کلینی، الکافی، کتاب | + | روایات جنابت در جوامع حدیثی کهن شیعه در کتاب طهارت گرد آمده است. [[شیخ کلینی]] در [[الکافی (کتاب)|الکافی]] و [[شیخ صدوق]] در [[من لایحضره الفقیه (کتاب)|من لا یحضره الفقیه]] ابوابی به اسباب، کیفیت و احکام جنابت اختصاص داده‌اند. [[شیخ طوسی]] نیز در [[تهذیب الأحکام (کتاب)|تهذیب الأحکام]] و [[الاستبصار (کتاب)|الاستبصار]] همین ابواب را آورده است. [[شیخ حر عاملی]] در [[وسائل الشیعه (کتاب)|وسائل الشیعه]]، در أبواب الجنابة، این روایات را بر پایهٔ ابواب فقهی سامان داده است.<ref>شیخ کلینی، الکافی، کتاب الطهارة، ج۳، ص۴۶؛ شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، کتاب الطهارة، ج۱، ص۷۷؛ شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، کتاب الطهارة، ج۱، ص۱۱۸؛ شیخ طوسی، الاستبصار، کتاب الطهارة، ج۱، ص۱۰۴؛ شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الطهارة، أبواب الجنابة، ج۲، ص۱۷۳.</ref> مضمون این روایات، وجوب غسل را بر آمیزش و خروج منی روشن می‌کند و کیفیت شستن اعضا را بیان می‌کند؛ فقیهان بر همین پایه، حکم به وجوب غسل داده‌اند.<ref>علامه حلی، تذکرة الفقهاء، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱۹ {{صحت آدرس}}؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۵.</ref> |
==کیفیت غسل== | ==کیفیت غسل== | ||
===ترتیبی=== | ===ترتیبی=== | ||
| − | در غسل ترتیبی، پس از نیّت، تمام سر و گردن شسته می‌شود؛ سپس طرف راست و آنگاه طرف چپ بدن. شستن باید چنان باشد که آب به پوست برسد و مانعی مانند انگشتر یا لایه‌ای از رنگ، از رسیدن آب جلوگیری نکند. ترتیب و پیوستگی میان بخش‌ها را شرط صحت دانسته‌اند؛ بر هم زدن عمدی ترتیب، غسل را باطل می‌کند. بر پایهٔ دیدگاه مشهور، غسل جنابت از وضو کفایت می‌کند و کسی که غسل کرده نیاز به وضوی جداگانه ندارد. اگر پس از غسل حدث اصغر رخ دهد، غسل باطل نمی‌شود و تنها وضو گرفتن لازم است.<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الطهارة، أبواب | + | در غسل ترتیبی، پس از نیّت، تمام سر و گردن شسته می‌شود؛ سپس طرف راست و آنگاه طرف چپ بدن. شستن باید چنان باشد که آب به پوست برسد و مانعی مانند انگشتر یا لایه‌ای از رنگ، از رسیدن آب جلوگیری نکند. ترتیب و پیوستگی میان بخش‌ها را شرط صحت دانسته‌اند؛ بر هم زدن عمدی ترتیب، غسل را باطل می‌کند. بر پایهٔ دیدگاه مشهور، غسل جنابت از وضو کفایت می‌کند و کسی که غسل کرده نیاز به وضوی جداگانه ندارد. اگر پس از غسل حدث اصغر رخ دهد، غسل باطل نمی‌شود و تنها وضو گرفتن لازم است.<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الطهارة، أبواب الجنابة، ج۲، ص۲۲۹؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۸۸؛ محقق حلی، شرایع الاسلام، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۲.</ref> |
===ارتماسی=== | ===ارتماسی=== | ||
| − | در غسل ارتماسی، شخص با نیّت، تمام بدن را یک‌باره در آب فرو می‌برد، به‌گونه‌ای که آب همهٔ اعضا را فرا گیرد. اگر بخشی از بدن بیرون بماند، غسل صحیح نیست. فقیهان هر دو شیوه را صحیح دانسته و انتخاب میان آنها را به مکلف سپرده‌اند.<ref>نجفی، جواهر الکلام، کتاب | + | در غسل ارتماسی، شخص با نیّت، تمام بدن را یک‌باره در آب فرو می‌برد، به‌گونه‌ای که آب همهٔ اعضا را فرا گیرد. اگر بخشی از بدن بیرون بماند، غسل صحیح نیست. فقیهان هر دو شیوه را صحیح دانسته و انتخاب میان آنها را به مکلف سپرده‌اند.<ref>نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۹۳؛ علامه حلی، تذکرة الفقهاء، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۳۲ {{صحت آدرس}}.</ref> |
==شرایط صحت== | ==شرایط صحت== | ||
| − | آب غسل باید [[آب مطلق|مطلق]] باشد، نه [[آب مضاف|مضاف]]؛ پاک و مباح باشد و غصب‌شده نباشد. اگر بر بدن [[نجاسات|نجاست]] باشد، بر پایهٔ تصریح فقیهان باید پیش از غسل برطرف شود؛ زیرا آبی که در رفع نجاست به کار می‌رود، در شمار آب غسل نیست. نیّت با قصد قربت و تعیین غسل لازم است. اگر آب برای بدن زیان داشته باشد یا یافت نشود، غسل ساقط و تیمم جایگزین آن می‌شود.<ref>محقق حلی، شرایع الاسلام، کتاب | + | آب غسل باید [[آب مطلق|مطلق]] باشد، نه [[آب مضاف|مضاف]]؛ پاک و مباح باشد و غصب‌شده نباشد. اگر بر بدن [[نجاسات|نجاست]] باشد، بر پایهٔ تصریح فقیهان باید پیش از غسل برطرف شود؛ زیرا آبی که در رفع نجاست به کار می‌رود، در شمار آب غسل نیست. نیّت با قصد قربت و تعیین غسل لازم است. اگر آب برای بدن زیان داشته باشد یا یافت نشود، غسل ساقط و تیمم جایگزین آن می‌شود.<ref>محقق حلی، شرایع الاسلام، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱؛ حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الطهارة، أبواب التیمم، ج۳، ص۳۴۱؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۱۰۱.</ref> |
==احکام جنب== | ==احکام جنب== | ||
| − | جنب تا غسل نکند، نمازش باطل است و طواف او پذیرفته نیست. ماندن در مسجد بر او حرام است. گذر از مسجد، بر پایهٔ استثنای آیهٔ ۴۳ سورهٔ نساء، جایز است؛ اما به باور مشهور، گذر از [[مسجد الحرام]] و [[مسجد النبی (ص)|مسجد النبی]] جایز نیست.<ref>نجفی، جواهر الکلام، کتاب | + | جنب تا غسل نکند، نمازش باطل است و طواف او پذیرفته نیست. ماندن در مسجد بر او حرام است. گذر از مسجد، بر پایهٔ استثنای آیهٔ ۴۳ سورهٔ نساء، جایز است؛ اما به باور مشهور، گذر از [[مسجد الحرام]] و [[مسجد النبی (ص)|مسجد النبی]] جایز نیست.<ref>نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۵۵؛ حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الطهارة، أبواب الجنابة، ج۲، ص۲۰۵.</ref> |
| − | مسّ نوشتهٔ قرآن بر جنب حرام است و روایات از آن نهی کرده‌اند. برخی فقیهان به آیهٔ {{متن قرآن|«لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ»}}؛ «آن را جز پاکان مس نمی‌کنند» استناد کرده‌اند؛ هرچند مفسران در معنای «مطهّرون» اختلاف دارند و آن را به فرشتگان نیز تفسیر کرده‌اند. خواندن سوره‌های سجده‌دار (عزائم) نیز بر جنب حرام دانسته شده است.<ref>قرآن کریم، سورهٔ واقعه، آیهٔ ۷۹؛ حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الطهارة، أبواب | + | مسّ نوشتهٔ قرآن بر جنب حرام است و روایات از آن نهی کرده‌اند. برخی فقیهان به آیهٔ {{متن قرآن|«لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ»}}؛ «آن را جز پاکان مس نمی‌کنند» استناد کرده‌اند؛ هرچند مفسران در معنای «مطهّرون» اختلاف دارند و آن را به فرشتگان نیز تفسیر کرده‌اند. خواندن سوره‌های سجده‌دار (عزائم) نیز بر جنب حرام دانسته شده است.<ref>قرآن کریم، سورهٔ واقعه، آیهٔ ۷۹؛ حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الطهارة، أبواب الجنابة، ج۲، ص۲۱۴؛ طبرسی، مجمع البیان، ج۹، ذیل آیهٔ ۷۹ سورهٔ واقعه {{صحت آدرس}}.</ref> |
| − | خوردن و خوابیدن در حال جنابت مکروه است و وضو گرفتن پیش از خواب مستحب شمرده شده است.<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الطهارة، أبواب | + | خوردن و خوابیدن در حال جنابت مکروه است و وضو گرفتن پیش از خواب مستحب شمرده شده است.<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الطهارة، أبواب الجنابة، ج۲، ص۲۱۹ و ۲۲۷؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۷۴.</ref> |
==جنابت و روزه== | ==جنابت و روزه== | ||
| − | اگر جنب در شب ماه رمضان پیش از طلوع فجر غسل کند، روزه‌اش صحیح است. اما اگر عمداً تا طلوع فجر جنب بماند، به باور مشهور روزه باطل می‌شود و قضا واجب است. وجوب کفاره در این حالت، جز در فرض آمیزش، محل اختلاف است؛ برخی فقیهان با استناد به روایات، کفاره را نیز واجب دانسته‌اند. اگر کسی در روز ماه رمضان آمیزش کند، روزه‌اش باطل و قضا و کفاره هر دو واجب می‌شود. احتلام در روز، روزه را باطل نمی‌کند.<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الصوم، أبواب ما یمسک عنه | + | اگر جنب در شب ماه رمضان پیش از طلوع فجر غسل کند، روزه‌اش صحیح است. اما اگر عمداً تا طلوع فجر جنب بماند، به باور مشهور روزه باطل می‌شود و قضا واجب است. وجوب کفاره در این حالت، جز در فرض آمیزش، محل اختلاف است؛ برخی فقیهان با استناد به روایات، کفاره را نیز واجب دانسته‌اند. اگر کسی در روز ماه رمضان آمیزش کند، روزه‌اش باطل و قضا و کفاره هر دو واجب می‌شود. احتلام در روز، روزه را باطل نمی‌کند.<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الصوم، أبواب ما یمسک عنه الصائم، ج۱۰، ص۶۳؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الصوم، ج۱۶، ص۲۳۸.</ref> |
==غسل‌های دیگر== | ==غسل‌های دیگر== | ||
| − | غسل حیض و نفاس از اغسال واجب است؛ زن پس از پایان حیض برای نماز، غسل حیض می‌کند. غسل استحاضه نیز با احکام خاص خود واجب می‌شود. غسل مسّ میت با تماس با بدن مرده، پیش از غسل او، واجب می‌شود. غسل جمعه غسلی مستحب است.<ref>محقق حلی، شرایع الاسلام، کتاب | + | غسل حیض و نفاس از اغسال واجب است؛ زن پس از پایان حیض برای نماز، غسل حیض می‌کند. غسل استحاضه نیز با احکام خاص خود واجب می‌شود. غسل مسّ میت با تماس با بدن مرده، پیش از غسل او، واجب می‌شود. غسل جمعه غسلی مستحب است.<ref>محقق حلی، شرایع الاسلام، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۳.</ref> |
==اختلاف فقها== | ==اختلاف فقها== | ||
| − | در فقه امامیه، اختلاف فقیهان در اصل وجوب غسل نیست؛ در جزئیات است. برخی فقیهان قید «شهوت و دفع» را در منی شرط ندانسته و هر خروج منی را موجب غسل شمرده‌اند. در فقه [[اهل سنت]] نیز آمیزش و خروج منی دو سبب اصلی جنابت‌اند و اختلاف‌ها بیشتر در جزئیات، مانند حکم خروج منی بدون شهوت، دیده می‌شود. ابن رشد در بدایة المجتهد و ابن قدامة در المغنی این اختلاف‌ها را گزارش کرده‌اند.<ref>علامه حلی، تذکرة الفقهاء، کتاب | + | در فقه امامیه، اختلاف فقیهان در اصل وجوب غسل نیست؛ در جزئیات است. برخی فقیهان قید «شهوت و دفع» را در منی شرط ندانسته و هر خروج منی را موجب غسل شمرده‌اند. در فقه [[اهل سنت]] نیز آمیزش و خروج منی دو سبب اصلی جنابت‌اند و اختلاف‌ها بیشتر در جزئیات، مانند حکم خروج منی بدون شهوت، دیده می‌شود. ابن رشد در بدایة المجتهد و ابن قدامة در المغنی این اختلاف‌ها را گزارش کرده‌اند.<ref>علامه حلی، تذکرة الفقهاء، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱۹ {{صحت آدرس}}؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۹؛ ابن رشد، بدایة المجتهد، کتاب الطهارة، ج۱ {{صحت آدرس}}؛ ابن قدامة، المغنی، کتاب الطهارة، ج۱ {{صحت آدرس}}.</ref> |
==پانویس== | ==پانویس== | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۲ نوامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۳۷
غسل جنابت از اغسال واجب در فقه اسلامی است که برای رفع جنابت انجام می‌شود. جنابت با آمیزش یا خروج منی پدید می‌آید. این حالت شخص را از نماز، طواف، ماندن در مسجد و مسّ نوشتهٔ قرآن باز می‌دارد. مستند اصلی وجوب غسل، آیهٔ ششم سوره مائده است.[۱] این غسل در کتاب طهارت و در بخش اغسال بررسی می‌شود و به دو شکل ترتیبی و ارتماسی انجام می‌گیرد. فقهای امامیه آن را رافع حدث اکبر می‌دانند. در جزئیات اسباب و شرایط آن میان فقیهان اختلاف است. در ماه رمضان نیز ماندن عمدی بر جنابت تا طلوع فجر، به باور مشهور، روزه را باطل می‌کند.[۲]
محتویات
تعریف
«جنابت» از ریشهٔ «جنب» است که در لغت به معنای پهلو و کناره آمده است. به گفتهٔ برخی منابع، این نام‌گذاری از آن روست که شخص جنب از نماز و مسجد کناره می‌گیرد. در اصطلاح فقهی، جنابت حالتی است که با آمیزش یا خروج منی پدید می‌آید و غسل را واجب می‌کند؛ به دارندهٔ آن «جُنب» می‌گویند.[۳]
غسل جنابت، برخلاف وضو، همهٔ بدن را در بر می‌گیرد و رافع حدث اکبر است. غسل‌های دیگر، مانند غسل حیض و نفاس، هر یک سببی جداگانه دارند و فقیهان امامیه عنوان جنابت را بر آنها اطلاق نمی‌کنند.[۴]
جایگاه در ابواب فقه
در تقسیم‌بندی ابواب فقه، غسل جنابت در کتاب الطهارة و در بخش طهارت از حدث بررسی می‌شود. ابواب طهارت با احکام آب‌ها آغاز می‌شود و سپس وضو، غسل و تیمم می‌آید. غسل جنابت در کنار غسل حیض، نفاس، استحاضه و مسّ میت از اغسال واجب شمرده می‌شود و غسل جمعه در شمار اغسال مستحب است.[۵]
اسباب جنابت
جنابت در فقه امامیه دو سبب دارد: آمیزش و خروج منی. بر وجوب غسل به سبب این دو، در کتاب‌های فقهی ادعای اجماع شده است. استمناء نیز اگر به انزال بینجامد، از مصادیق خروج منی و موجب جنابت است، هرچند خودِ این کار حرام شمرده شده است.[۶]
آمیزش
به باور مشهور فقهای امامیه، صرف دخول به اندازهٔ ختنه‌گاه، خواه انزال رخ دهد یا نه، زن و مرد را جنب می‌کند و بر هر دو غسل واجب است. مشهور فقیهان، دخولی را که به اندازهٔ ختنه‌گاه نرسد موجب غسل ندانسته‌اند. این حکم در دخول از دبر نیز جاری است؛ هرچند برخی فقیهان در آن مناقشه کرده‌اند.[۷]
خروج منی
خروج منی در بیداری یا خواب، از مرد یا زن، سبب جنابت می‌شود. مشهور فقیهان، منی‌ای را که با شهوت و دفع بیرون می‌آید موجب غسل می‌دانند. مایعی که به سبب بیماری و بدون شهوت و دفع خارج شود، موجب غسل نیست، هرچند وضو را باطل می‌کند.[۸]
ادلهٔ قرآنی
مهم‌ترین مستند وجوب غسل، آیهٔ ششم سورهٔ مائده است: «وَإِنْ كُنْتُمْ جُنُبًا فَاطَّهَّرُوا»؛ «و اگر جنب بودید، پس پاک شوید». مفسران «فَاطَّهَّرُوا» را به غسل تفسیر کرده و آن را در برابر وضو قرار داده‌اند. صیغهٔ امر در این آیه بر وجوب دلالت دارد. آیهٔ ۴۳ سوره نساء نیز همین حکم را با تفصیل بیشتری بیان می‌کند: «وَلَا جُنُبًا إِلَّا عَابِرِي سَبِيلٍ حَتَّى تَغْتَسِلُوا»؛ «و [به نماز] نزدیک نشوید در حال جنابت — مگر رهگذر — تا آنکه غسل کنید». در ادامهٔ آیهٔ مائده، برای کسی که آب نمی‌یابد، تیمم جایگزین غسل و وضو شده است: «فَتَيَمَّمُوا صَعِيدًا طَيِّبًا»؛ «پس با خاک پاک تیمم کنید».[۹]
ادلهٔ روایی
روایات جنابت در جوامع حدیثی کهن شیعه در کتاب طهارت گرد آمده است. شیخ کلینی در الکافی و شیخ صدوق در من لا یحضره الفقیه ابوابی به اسباب، کیفیت و احکام جنابت اختصاص داده‌اند. شیخ طوسی نیز در تهذیب الأحکام و الاستبصار همین ابواب را آورده است. شیخ حر عاملی در وسائل الشیعه، در أبواب الجنابة، این روایات را بر پایهٔ ابواب فقهی سامان داده است.[۱۰] مضمون این روایات، وجوب غسل را بر آمیزش و خروج منی روشن می‌کند و کیفیت شستن اعضا را بیان می‌کند؛ فقیهان بر همین پایه، حکم به وجوب غسل داده‌اند.[۱۱]
کیفیت غسل
ترتیبی
در غسل ترتیبی، پس از نیّت، تمام سر و گردن شسته می‌شود؛ سپس طرف راست و آنگاه طرف چپ بدن. شستن باید چنان باشد که آب به پوست برسد و مانعی مانند انگشتر یا لایه‌ای از رنگ، از رسیدن آب جلوگیری نکند. ترتیب و پیوستگی میان بخش‌ها را شرط صحت دانسته‌اند؛ بر هم زدن عمدی ترتیب، غسل را باطل می‌کند. بر پایهٔ دیدگاه مشهور، غسل جنابت از وضو کفایت می‌کند و کسی که غسل کرده نیاز به وضوی جداگانه ندارد. اگر پس از غسل حدث اصغر رخ دهد، غسل باطل نمی‌شود و تنها وضو گرفتن لازم است.[۱۲]
ارتماسی
در غسل ارتماسی، شخص با نیّت، تمام بدن را یک‌باره در آب فرو می‌برد، به‌گونه‌ای که آب همهٔ اعضا را فرا گیرد. اگر بخشی از بدن بیرون بماند، غسل صحیح نیست. فقیهان هر دو شیوه را صحیح دانسته و انتخاب میان آنها را به مکلف سپرده‌اند.[۱۳]
شرایط صحت
آب غسل باید مطلق باشد، نه مضاف؛ پاک و مباح باشد و غصب‌شده نباشد. اگر بر بدن نجاست باشد، بر پایهٔ تصریح فقیهان باید پیش از غسل برطرف شود؛ زیرا آبی که در رفع نجاست به کار می‌رود، در شمار آب غسل نیست. نیّت با قصد قربت و تعیین غسل لازم است. اگر آب برای بدن زیان داشته باشد یا یافت نشود، غسل ساقط و تیمم جایگزین آن می‌شود.[۱۴]
احکام جنب
جنب تا غسل نکند، نمازش باطل است و طواف او پذیرفته نیست. ماندن در مسجد بر او حرام است. گذر از مسجد، بر پایهٔ استثنای آیهٔ ۴۳ سورهٔ نساء، جایز است؛ اما به باور مشهور، گذر از مسجد الحرام و مسجد النبی جایز نیست.[۱۵]
مسّ نوشتهٔ قرآن بر جنب حرام است و روایات از آن نهی کرده‌اند. برخی فقیهان به آیهٔ «لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ»؛ «آن را جز پاکان مس نمی‌کنند» استناد کرده‌اند؛ هرچند مفسران در معنای «مطهّرون» اختلاف دارند و آن را به فرشتگان نیز تفسیر کرده‌اند. خواندن سوره‌های سجده‌دار (عزائم) نیز بر جنب حرام دانسته شده است.[۱۶]
خوردن و خوابیدن در حال جنابت مکروه است و وضو گرفتن پیش از خواب مستحب شمرده شده است.[۱۷]
جنابت و روزه
اگر جنب در شب ماه رمضان پیش از طلوع فجر غسل کند، روزه‌اش صحیح است. اما اگر عمداً تا طلوع فجر جنب بماند، به باور مشهور روزه باطل می‌شود و قضا واجب است. وجوب کفاره در این حالت، جز در فرض آمیزش، محل اختلاف است؛ برخی فقیهان با استناد به روایات، کفاره را نیز واجب دانسته‌اند. اگر کسی در روز ماه رمضان آمیزش کند، روزه‌اش باطل و قضا و کفاره هر دو واجب می‌شود. احتلام در روز، روزه را باطل نمی‌کند.[۱۸]
غسل‌های دیگر
غسل حیض و نفاس از اغسال واجب است؛ زن پس از پایان حیض برای نماز، غسل حیض می‌کند. غسل استحاضه نیز با احکام خاص خود واجب می‌شود. غسل مسّ میت با تماس با بدن مرده، پیش از غسل او، واجب می‌شود. غسل جمعه غسلی مستحب است.[۱۹]
اختلاف فقها
در فقه امامیه، اختلاف فقیهان در اصل وجوب غسل نیست؛ در جزئیات است. برخی فقیهان قید «شهوت و دفع» را در منی شرط ندانسته و هر خروج منی را موجب غسل شمرده‌اند. در فقه اهل سنت نیز آمیزش و خروج منی دو سبب اصلی جنابت‌اند و اختلاف‌ها بیشتر در جزئیات، مانند حکم خروج منی بدون شهوت، دیده می‌شود. ابن رشد در بدایة المجتهد و ابن قدامة در المغنی این اختلاف‌ها را گزارش کرده‌اند.[۲۰]
پانویس
- ↑ قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۶؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۵.
- ↑ حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الصوم، أبواب ما یمسک عنه الصائم، ج۱۰، ص۶۳؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الصوم، ج۱۶، ص۲۳۸.
- ↑ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۳؛ محقق حلی، شرایع الاسلام، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱.
- ↑ علامه حلی، تذکرة الفقهاء، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱۹ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی)؛ محقق حلی، شرایع الاسلام، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱.
- ↑ محقق حلی، شرایع الاسلام، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۳.
- ↑ علامه حلی، تذکرة الفقهاء، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱۹ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی)؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۴۲.
- ↑ محقق حلی، شرایع الاسلام، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۲؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۲۶؛ علامه حلی، تذکرة الفقهاء، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱۹ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی).
- ↑ حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الطهارة، أبواب الجنابة، ج۲، ص۱۸۶؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۱۲؛ علامه حلی، تذکرة الفقهاء، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱۹ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی).
- ↑ قرآن کریم، سورهٔ مائده، آیهٔ ۶؛ قرآن کریم، سورهٔ نساء، آیهٔ ۴۳؛ طبرسی، مجمع البیان، ج۳، ذیل آیهٔ ۶ سورهٔ مائده (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی)؛ طباطبایی، المیزان، تفسیر سوره مائده، ج۵، ص۲۲۵.
- ↑ شیخ کلینی، الکافی، کتاب الطهارة، ج۳، ص۴۶؛ شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، کتاب الطهارة، ج۱، ص۷۷؛ شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، کتاب الطهارة، ج۱، ص۱۱۸؛ شیخ طوسی، الاستبصار، کتاب الطهارة، ج۱، ص۱۰۴؛ شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الطهارة، أبواب الجنابة، ج۲، ص۱۷۳.
- ↑ علامه حلی، تذکرة الفقهاء، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱۹ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی)؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۵.
- ↑ حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الطهارة، أبواب الجنابة، ج۲، ص۲۲۹؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۸۸؛ محقق حلی، شرایع الاسلام، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۲.
- ↑ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۹۳؛ علامه حلی، تذکرة الفقهاء، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۳۲ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی).
- ↑ محقق حلی، شرایع الاسلام، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱؛ حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الطهارة، أبواب التیمم، ج۳، ص۳۴۱؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۱۰۱.
- ↑ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۵۵؛ حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الطهارة، أبواب الجنابة، ج۲، ص۲۰۵.
- ↑ قرآن کریم، سورهٔ واقعه، آیهٔ ۷۹؛ حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الطهارة، أبواب الجنابة، ج۲، ص۲۱۴؛ طبرسی، مجمع البیان، ج۹، ذیل آیهٔ ۷۹ سورهٔ واقعه (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی).
- ↑ حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الطهارة، أبواب الجنابة، ج۲، ص۲۱۹ و ۲۲۷؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۷۴.
- ↑ حر عاملی، وسائل الشیعه، کتاب الصوم، أبواب ما یمسک عنه الصائم، ج۱۰، ص۶۳؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الصوم، ج۱۶، ص۲۳۸.
- ↑ محقق حلی، شرایع الاسلام، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۳.
- ↑ علامه حلی، تذکرة الفقهاء، کتاب الطهارة، ج۱، ص۲۱۹ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی)؛ نجفی، جواهر الکلام، کتاب الطهارة، ج۳، ص۹؛ ابن رشد، بدایة المجتهد، کتاب الطهارة، ج۱ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی)؛ ابن قدامة، المغنی، کتاب الطهارة، ج۱ (نیازمند به دقت سنجی آدرس دهی هوش مصنوعی).
منابع
- قرآن کریم.
- ابن رشد، محمد؛ بدایة المجتهد و نهایة المقتصد، بیروت: دار المعرفة، بی‌تا؛ کتاب الطهارة.
- ابن قدامة، عبدالله؛ المغنی، بیروت: دار الفکر، بی‌تا؛ کتاب الطهارة.
- حر عاملی، محمد بن حسن؛ وسائل الشیعه، قم: مؤسسة آل البیت لإحیاء التراث، ۱۴۰۹ق؛ کتاب الطهارة و کتاب الصوم.
- شیخ صدوق، محمد بن علی؛ من لا یحضره الفقیه، قم: مؤسسة النشر الإسلامی، ۱۴۱۳ق؛ کتاب الطهارة.
- شیخ طوسی، محمد بن حسن؛ تهذیب الأحکام، تهران: دار الکتب الإسلامیة، ۱۴۰۷ق؛ کتاب الطهارة.
- شیخ طوسی، محمد بن حسن؛ الاستبصار فی ما اختلف من الأخبار، تهران: دار الکتب الإسلامیة، بی‌تا؛ کتاب الطهارة.
- شیخ کلینی، محمد بن یعقوب؛ الکافی، تهران: دار الکتب الإسلامیة، ۱۴۰۷ق؛ کتاب الطهارة.
- طباطبایی، سید محمدحسین؛ المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت: مؤسسة الأعلمی، ۱۳۹۳ق؛ تفسیر سوره مائده.
- طبرسی، فضل بن حسن؛ مجمع البیان فی تفسیر القرآن، بیروت: دار المعرفة، ۱۴۰۶ق؛ سوره مائده و نساء و واقعه.
- علامه حلی، حسن بن یوسف؛ تذکرة الفقهاء، قم: مؤسسة آل البیت لإحیاء التراث، ۱۴۱۴ق؛ کتاب الطهارة.
- محقق حلی، جعفر بن حسن؛ شرایع الاسلام، قم: مؤسسة اسماعیلیان، بی‌تا؛ کتاب الطهارة.
- نجفی، محمدحسن؛ جواهر الکلام فی شرح شرایع الإسلام، بیروت: دار إحیاء التراث العربی، بی‌تا؛ کتاب الطهارة و کتاب الصوم.
| فقه | ||
| کلیات: | تاریخ فقه، ابواب فقه، احکام، اجتهاد، منابع اجتهاد در فقه شیعه، تقلید، اصول فقه، قواعد فقهی | |
| منابع: | عروة الوثقى، شرایع الاسلام، علل الشرائع، لمعه، جواهرالكلام، المكاسب المحرمه، مدارک الاحکام و ... | |
| ↓ رده ها ↓ | ||
| فقه: | فقیهان، منابع فقهی، اصطلاحات فقهی، آیات الاحکام، منابع اجتهاد در فقه شیعه، قواعد فقه | |
| اصول فقه: | اصول فقه، اصولیون، منابع اصول فقه، اصطلاحات اصول فقه | |
| احکام: | احکام، احکام عبادی، احکام اقتصادی، احکام خانواده، احکام روابط اجتماعی، احکام قضایی و جزایی، احکام اطعمه و اشربه، اصطلاحات احكام | |
