نفس زکیه: تفاوت بین نسخهها
(تغییرمسیر به محمد بن عبدالله نفس زکیه حذف شد) (برچسب: تغییرمسیر حذف شد) |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
| (۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۱ کاربر نشان داده نشده) | |||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | + | '''«نفْس زکیّه»''' به معنای «انسان پاک و بیگناه» است و در [[قرآن کریم]] در داستان حضرت [[موسی]] و [[خضر]] (علیهماالسلام)، به کار رفته است که موسی در مقام اعتراض به قتل نوجوانی توسط خضر می گوید: «{{متن قرآن|قَالَ أَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً بِغَيْرِ نَفْسٍ}}»<ref>[[سوره کهف]]، آیه ۷۴.</ref> (آيا انسان پاكی را بی آنكه قتلی كرده باشد كشتی؟!). | |
| − | + | «نفس زکیه» در روایات به عنوان یکی از یاران [[امام زمان (عج)|امام زمان]] (علیه السلام) معرفی شده که نام او را گاهی «محمد بن حسن» میدانند. قتل او در [[مکه]]، پیش از ظهور امام زمان (عج)، به عنوان یکی از [[علامات حتمیه ظهور|نشانههای قطعی ظهور]] آن حضرت ذکر شده است. | |
| − | طبق بيان روايات، اين رخداد بين ركن و مقام- در بهترين مكانهاى زمين- اتفاق مىافتد. فرد ياد شده، از اولاد امام حسن مجتبى عليه السّلام است<ref>شيخ صدوق، كمال الدين و تمام النعمة، ج | + | طبق بيان روايات، اين رخداد بين [[رکن حجر الاسود|ركن]] و [[مقام ابراهیم|مقام]]- در بهترين مكانهاى زمين- اتفاق مىافتد. فرد ياد شده، از اولاد [[امام حسن علیه السلام|امام حسن مجتبى]] عليه السّلام است<ref>شيخ صدوق، كمال الدين و تمام النعمة، ج ۱، ص ۳۳۰، ح ۱۶.</ref> كه در روايات، گاهى از او به عنوان «نفس زكيّه» و «سيد حسنى» ياد كردهاند.<ref>ر. ك: شيخ طوسى، كتاب الغيبة، ص ۴۴۵، ح ۴۴۰.</ref> |
| − | قتل نفس زكيّه، از نشانههاى حتمى و متصل به ظهور است. در منابع اهل سنّت كمتر نامى از آن برده شده؛<ref>ابن ابى شيبه، المصنف، ج | + | قتل نفس زكيّه، از نشانههاى حتمى و متصل به ظهور است. در منابع [[اهل سنّت]] كمتر نامى از آن برده شده؛<ref>ابن ابى شيبه، المصنف، ج ۷، ص ۵۱۴، ح ۳۷۶۴۲.</ref> ولى در منابع [[شيعه]] روايات آن فراوان است؛ ازاينرو، در اصل تحقق چنين حادثه اى- به عنوان علامت قيام- شكى نيست؛ هر چند اثبات جزئيات آن و نيز زمان تحقق آن و ويژگىهاى مقتول، مشكل است.<ref>شيخ صدوق، الخصال، ج ۱، ص ۳۰۳، ح ۸۲؛ شيخ طوسى، كتاب الغيبة، ص ۴۳۵، ح ۴۲۵؛ محمد بن يعقوب كلينى، الكافى، ج ۸، ص ۳۱۰، ح ۴۸۳؛ لطف اللّه صافى گلپايگانى، منتخب الاثر، ص ۴۵۹.</ref> |
| − | برخى گمان كردهاند مراد از نفس | + | برخى گمان كردهاند که مراد از «نفس زكيّه»، [[محمد بن عبدالله (نفس زکیه)|محمد بن عبداللّه بن حسن]] -معروف به نفس زكيّه- است كه در زمان [[امام صادق عليه السلام|امام صادق]] (علیه السلام) قیام کرد و در منطقه «احجار زيت» در نزديكى [[مدینه|مدينه]] كشته شد. اما اين احتمال، به چند دليل درست نيست: |
| − | اين | + | ۱. لازمهاش اين است كه پيش از تولد [[امام زمان عجل الله فرجه الشریف|حضرت مهدى]] عليه السّلام؛ بلكه پيش از آنكه امامان از آن خبر دهند، اين نشانه رخ داده باشد. |
| − | + | ۲. در روايات تصريح شده است كه «نفس زكيّه»، بين [[رکن حجر الاسود|ركن]] و [[مقام ابراهیم|مقام]] كشته مى شود؛ حال آنكه محمد بن عبداللّه بن حسن در منطقه «احجار زيت» (در نزديكى مدينه) كشته شده است. | |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| + | ۳. همانگونه كه در روايات اشاره شده، قتل نفس زكيّه از نشانههاى حتمى و متصل به ظهور است؛ حال آنكه محمد بن عبداللّه، سالها پيش از تولد حضرت مهدى عليه السّلام به قتل رسيده است. [[امام باقر عليه السلام|امام باقر]] (علیه السلام) فرمود: «ليس بين قيام قائم آل محمّد و بين قتل النّفس الزّكيّة الّا خمس عشرة ليلة»؛ بين قيام [[امام زمان عجل الله فرجه الشریف|مهدى]] عليه السّلام و كشته شدن نفس زكيّه، بيش از پانزده شبانهروز فاصله نيست.<ref>شيخ مفيد، الارشاد، ج ۲، ص ۳۷۴؛ شيخ طوسى، كتاب الغيبة، ص ۴۴۵، شيخ صدوق، كمال الدين و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۴۹.</ref> | ||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
| − | |||
==منابع== | ==منابع== | ||
| − | + | * فرهنگنامه مهدويت، خدامراد سليميان، بنياد فرهنگى حضرت مهدى موعود(عج)، تهران، ۱۳۸۸ش، ص۳۴۵. | |
| + | [[رده:واژگان قرآنی]] | ||
| + | [[رده:شخصیت های وابسته به بحث امام مهدی (عج)]] | ||
| + | [[رده:اصحاب امام زمان (عج)]] | ||
| + | [[رده:علائم ظهور]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۰ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۱۱
«نفْس زکیّه» به معنای «انسان پاک و بیگناه» است و در قرآن کریم در داستان حضرت موسی و خضر (علیهماالسلام)، به کار رفته است که موسی در مقام اعتراض به قتل نوجوانی توسط خضر می گوید: «قَالَ أَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً بِغَيْرِ نَفْسٍ»[۱] (آيا انسان پاكی را بی آنكه قتلی كرده باشد كشتی؟!).
«نفس زکیه» در روایات به عنوان یکی از یاران امام زمان (علیه السلام) معرفی شده که نام او را گاهی «محمد بن حسن» میدانند. قتل او در مکه، پیش از ظهور امام زمان (عج)، به عنوان یکی از نشانههای قطعی ظهور آن حضرت ذکر شده است.
طبق بيان روايات، اين رخداد بين ركن و مقام- در بهترين مكانهاى زمين- اتفاق مىافتد. فرد ياد شده، از اولاد امام حسن مجتبى عليه السّلام است[۲] كه در روايات، گاهى از او به عنوان «نفس زكيّه» و «سيد حسنى» ياد كردهاند.[۳]
قتل نفس زكيّه، از نشانههاى حتمى و متصل به ظهور است. در منابع اهل سنّت كمتر نامى از آن برده شده؛[۴] ولى در منابع شيعه روايات آن فراوان است؛ ازاينرو، در اصل تحقق چنين حادثه اى- به عنوان علامت قيام- شكى نيست؛ هر چند اثبات جزئيات آن و نيز زمان تحقق آن و ويژگىهاى مقتول، مشكل است.[۵]
برخى گمان كردهاند که مراد از «نفس زكيّه»، محمد بن عبداللّه بن حسن -معروف به نفس زكيّه- است كه در زمان امام صادق (علیه السلام) قیام کرد و در منطقه «احجار زيت» در نزديكى مدينه كشته شد. اما اين احتمال، به چند دليل درست نيست:
۱. لازمهاش اين است كه پيش از تولد حضرت مهدى عليه السّلام؛ بلكه پيش از آنكه امامان از آن خبر دهند، اين نشانه رخ داده باشد.
۲. در روايات تصريح شده است كه «نفس زكيّه»، بين ركن و مقام كشته مى شود؛ حال آنكه محمد بن عبداللّه بن حسن در منطقه «احجار زيت» (در نزديكى مدينه) كشته شده است.
۳. همانگونه كه در روايات اشاره شده، قتل نفس زكيّه از نشانههاى حتمى و متصل به ظهور است؛ حال آنكه محمد بن عبداللّه، سالها پيش از تولد حضرت مهدى عليه السّلام به قتل رسيده است. امام باقر (علیه السلام) فرمود: «ليس بين قيام قائم آل محمّد و بين قتل النّفس الزّكيّة الّا خمس عشرة ليلة»؛ بين قيام مهدى عليه السّلام و كشته شدن نفس زكيّه، بيش از پانزده شبانهروز فاصله نيست.[۶]
پانویس
- ↑ سوره کهف، آیه ۷۴.
- ↑ شيخ صدوق، كمال الدين و تمام النعمة، ج ۱، ص ۳۳۰، ح ۱۶.
- ↑ ر. ك: شيخ طوسى، كتاب الغيبة، ص ۴۴۵، ح ۴۴۰.
- ↑ ابن ابى شيبه، المصنف، ج ۷، ص ۵۱۴، ح ۳۷۶۴۲.
- ↑ شيخ صدوق، الخصال، ج ۱، ص ۳۰۳، ح ۸۲؛ شيخ طوسى، كتاب الغيبة، ص ۴۳۵، ح ۴۲۵؛ محمد بن يعقوب كلينى، الكافى، ج ۸، ص ۳۱۰، ح ۴۸۳؛ لطف اللّه صافى گلپايگانى، منتخب الاثر، ص ۴۵۹.
- ↑ شيخ مفيد، الارشاد، ج ۲، ص ۳۷۴؛ شيخ طوسى، كتاب الغيبة، ص ۴۴۵، شيخ صدوق، كمال الدين و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۴۹.
منابع
- فرهنگنامه مهدويت، خدامراد سليميان، بنياد فرهنگى حضرت مهدى موعود(عج)، تهران، ۱۳۸۸ش، ص۳۴۵.
