سعد بن ربیع: تفاوت بین نسخهها
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
|||
| (۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشده) | |||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | + | '''«سعد بن ربیع انصاری خزرجی»'''، از اهل [[مدینه]] و بزرگان [[انصار]] بود که در [[بیعت عقبه]] حضور داشت و در زمان [[جاهلیت]] نوشتن میدانست. او یکی از [[صحابی|اصحاب]] باوفای [[پیامبر اسلام]] (صلی الله علیه وآله) بود و سرانجام در [[غزوه احد|جنگ احد]] به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسید. | |
| + | ==معرفی اجمالی== | ||
| + | نسب سعد بن ربیع الانصاری به خاندان بنی حارث از قبیله «[[خزرج]]» می رسد. یکی از دخترانش، ام سعد که نام اصلیش «جمیله» می باشد، همسر «[[زید بن ثابت]]» بود و بنابراین سعد بن ربیع، پدرزن زید بن ثابت بوده است. | ||
| − | + | سعد، در زمان [[جاهلیت]]، مردی باسواد بود و با آنکه نوشتن در میان آن اعراب جاهلی اندک بود، ولی او خط می نوشت و کاتب (نویسنده) بود. | |
| − | + | ||
| − | + | به نقل همه مورخین، او در [[بیعت عقبه]] شرکت داشت و یکی از نقیبان و نمایندگان دوازده گانه [[انصار]] شد. | |
| − | + | ==ایثار و فداکاری سعد== | |
| − | + | در صدر اسلام شخصیت هائی بودند که با تمام وجود خود از [[پیامبر اسلام|رسول خدا]] صلی الله علیه وآله دفاع نمودند و برای پیشبرد [[اسلام|دین اسلام]] در برابر دشمنان ایستادند. یکی از آن جانبازان فداکار، سعد بن ربیع است که برای محافظت از [[دین]] تا آخرین نفس دفاع نمود. | |
| − | سعد، در زمان | + | |
| − | به نقل همه مورخین، او در بیعت | + | بعد از [[هجرت پیامبر اسلام به مدینه|هجرت]]، [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (ص) میان سعد بن ربیع از [[انصار]] [[مدینه]] و «[[عبدالرحمن بن عوف]]» از [[مهاجرین|مهاجران]] [[مکه]]، عقد [[اخوت]] و پیمان برادری بست. پس از این پیمان، سعد به عبدالرحمن گفت: «تو برادر دینی من شدی. اموالم را با تو نصف می کنم و دو زن دارم که یکی آن را [[طلاق]] می دهم و تو بعد از گذشتن عده او، به همسری خود درآور.» عبدالرحمان در حق او دعا کرد و گفت: «خداوند در مال و خانواده ات [[برکت]] دهد. مرا به آنها نیازی نیست. فقط راهی برای کسب و کار به من نشان ده تا روزی خود را بتوانم به دست آرم.» لذا سعد به دنبال این تقاضا، او را همراهی و کمک کرد و بعدها، عبدالرحمن یکی از ثروتمندان مدینه شد. |
| − | == | + | |
| − | بعد از | + | سعد بن ربیع در [[غزوه بدر|جنگ بدر]] و [[غزوه احد|جنگ احد]]، در رکاب پیامبر گرامی اسلام (ص)، شمشیر زد و در همین جنگ (احد) بود که به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسید. |
| − | «خداوند در مال و خانواده ات برکت دهد. مرا به آنها نیازی نیست. فقط راهی برای کسب و کار به من نشان ده تا روزی خود را بتوانم به دست آرم.» لذا سعد به دنبال این تقاضا، او را همراهی و کمک کرد و بعدها، عبدالرحمن یکی از ثروتمندان مدینه شد. | + | در آن هنگام که دوازده زخم کاری بر بدنش وارد شده و او نیمه جان روی زمین افتاده بود، همین که آتش جنگ فرونشست، پیغمبر اکرم (ص) فرمود: «چه کسی از سعد بن ربیع خبری دارد که برایم بیاورد؟» مردی از انصار گفت من و میان کشته شدگان آمد و او را در حالی که رمقی در تن داشت و دقایق آخر عمرش را می گذراند، دید. به او گفت: «پیامبر مرا فرستاده تا از حالت برای او خبر ببرم.» |
| − | + | سعد گفت: «سلام مرا به رسول خدا (ص) برسان و بگو از خدا می خواهم تا بهترین پاداشی را که خداوند از سوی امتی به پیغمبرشان می دهد، آن را به تو عنایت کند. و به مردم هم، سلام مرا برسان و بگو: که چشم بر هم زدنی از حمایت رسول خدا، دست برندارید و از دفاع او غافل نشوید. که اگر آن حضرت کشته شود و شما زنده بمانید، هیچگونه عذری در پیشگاه خدا ندارید.» این را گفت و چشم از دنیا فرو بست و رفت. | |
| − | در آن هنگام که دوازده زخم کاری بر بدنش وارد شده و او نیمه جان روی زمین افتاده بود، همین که آتش جنگ | + | |
| − | سعد گفت: «سلام مرا به رسول خدا (ص) برسان و بگو از خدا می خواهم تا بهترین پاداشی را که خداوند از سوی امتی به پیغمبرشان می دهد، آن را به تو عنایت کند. و به مردم هم، سلام مرا برسان و بگو: که چشم بر هم زدنی از حمایت رسول خدا، دست برندارید و از دفاع او غافل نشوید. که اگر آن حضرت کشته شود و شما زنده بمانید، هیچگونه عذری در پیشگاه | + | چون این ماجرا را خدمت پیغمبر گفتند، فرمود: «رَحِمَ اللهُ سعداَ، نصرَنا حیّاً و أوصی بِنا میّتاً». خدا رحمت کند سعد را که تا زنده بود ما را یاری کرد و در مرگ نیز سفارش ما را نمود (که در حیات و مرگ از خیرخواهی و حمایت خدا و رسولش، دست برنداشت).» |
| − | چون این ماجرا را خدمت پیغمبر گفتند، فرمود: | + | |
| − | در نقلی از علی بن | + | در نقلی از [[علی بن ابراهیم قمی]]، اینگونه آمده که وقتی آن مرد سعد را در بین کشتگان دید، دو بار او را صدا زد و او پاسخ نداد و چون بار سوم به او گفت که رسول خدا مرا فرستاده تا از حال تو آن حضرت را مطلع کنم، همین که نام رسول خدا را شنید سر بلند کرد و جان تازه ای گرفت و حال پیغمبر را پرسید، و چون فهمید که زنده است گفت: «الحمدلله» و ازود «سلام مرا به آن حضرت برسان» و بقیه ماجرا طبق نقل بالاست که ذکر شد. |
| + | |||
| + | ==منابع مقاله== | ||
| + | |||
| + | *محمد بن سعد، طبقات ابن سعد، جلد ۴ صفحه ۴۴۰ | ||
| + | *جعفر سبحانی، فروغ ابدیت | ||
| + | *جعفر سبحانی، زندگانی حضرت محمد | ||
| + | *سید مصطفی حسینی دشتی، معارف و معاریف | ||
| + | *دائرة المعارف اسلامی طهور | ||
| + | *کتابخانه جامع پیامبر اعظم (ص) | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
| − | * | + | *"درجات بعضی اصحاب..."، محمد امینی گلستانی، پایگاه اندیشوران. |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | [[رده:اصحاب | + | [[رده:اصحاب پیامبر]] |
نسخهٔ کنونی تا ۲۸ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۴۴
«سعد بن ربیع انصاری خزرجی»، از اهل مدینه و بزرگان انصار بود که در بیعت عقبه حضور داشت و در زمان جاهلیت نوشتن میدانست. او یکی از اصحاب باوفای پیامبر اسلام (صلی الله علیه وآله) بود و سرانجام در جنگ احد به شهادت رسید.
معرفی اجمالی
نسب سعد بن ربیع الانصاری به خاندان بنی حارث از قبیله «خزرج» می رسد. یکی از دخترانش، ام سعد که نام اصلیش «جمیله» می باشد، همسر «زید بن ثابت» بود و بنابراین سعد بن ربیع، پدرزن زید بن ثابت بوده است.
سعد، در زمان جاهلیت، مردی باسواد بود و با آنکه نوشتن در میان آن اعراب جاهلی اندک بود، ولی او خط می نوشت و کاتب (نویسنده) بود.
به نقل همه مورخین، او در بیعت عقبه شرکت داشت و یکی از نقیبان و نمایندگان دوازده گانه انصار شد.
ایثار و فداکاری سعد
در صدر اسلام شخصیت هائی بودند که با تمام وجود خود از رسول خدا صلی الله علیه وآله دفاع نمودند و برای پیشبرد دین اسلام در برابر دشمنان ایستادند. یکی از آن جانبازان فداکار، سعد بن ربیع است که برای محافظت از دین تا آخرین نفس دفاع نمود.
بعد از هجرت، پیامبر اکرم (ص) میان سعد بن ربیع از انصار مدینه و «عبدالرحمن بن عوف» از مهاجران مکه، عقد اخوت و پیمان برادری بست. پس از این پیمان، سعد به عبدالرحمن گفت: «تو برادر دینی من شدی. اموالم را با تو نصف می کنم و دو زن دارم که یکی آن را طلاق می دهم و تو بعد از گذشتن عده او، به همسری خود درآور.» عبدالرحمان در حق او دعا کرد و گفت: «خداوند در مال و خانواده ات برکت دهد. مرا به آنها نیازی نیست. فقط راهی برای کسب و کار به من نشان ده تا روزی خود را بتوانم به دست آرم.» لذا سعد به دنبال این تقاضا، او را همراهی و کمک کرد و بعدها، عبدالرحمن یکی از ثروتمندان مدینه شد.
سعد بن ربیع در جنگ بدر و جنگ احد، در رکاب پیامبر گرامی اسلام (ص)، شمشیر زد و در همین جنگ (احد) بود که به شهادت رسید. در آن هنگام که دوازده زخم کاری بر بدنش وارد شده و او نیمه جان روی زمین افتاده بود، همین که آتش جنگ فرونشست، پیغمبر اکرم (ص) فرمود: «چه کسی از سعد بن ربیع خبری دارد که برایم بیاورد؟» مردی از انصار گفت من و میان کشته شدگان آمد و او را در حالی که رمقی در تن داشت و دقایق آخر عمرش را می گذراند، دید. به او گفت: «پیامبر مرا فرستاده تا از حالت برای او خبر ببرم.» سعد گفت: «سلام مرا به رسول خدا (ص) برسان و بگو از خدا می خواهم تا بهترین پاداشی را که خداوند از سوی امتی به پیغمبرشان می دهد، آن را به تو عنایت کند. و به مردم هم، سلام مرا برسان و بگو: که چشم بر هم زدنی از حمایت رسول خدا، دست برندارید و از دفاع او غافل نشوید. که اگر آن حضرت کشته شود و شما زنده بمانید، هیچگونه عذری در پیشگاه خدا ندارید.» این را گفت و چشم از دنیا فرو بست و رفت.
چون این ماجرا را خدمت پیغمبر گفتند، فرمود: «رَحِمَ اللهُ سعداَ، نصرَنا حیّاً و أوصی بِنا میّتاً». خدا رحمت کند سعد را که تا زنده بود ما را یاری کرد و در مرگ نیز سفارش ما را نمود (که در حیات و مرگ از خیرخواهی و حمایت خدا و رسولش، دست برنداشت).»
در نقلی از علی بن ابراهیم قمی، اینگونه آمده که وقتی آن مرد سعد را در بین کشتگان دید، دو بار او را صدا زد و او پاسخ نداد و چون بار سوم به او گفت که رسول خدا مرا فرستاده تا از حال تو آن حضرت را مطلع کنم، همین که نام رسول خدا را شنید سر بلند کرد و جان تازه ای گرفت و حال پیغمبر را پرسید، و چون فهمید که زنده است گفت: «الحمدلله» و ازود «سلام مرا به آن حضرت برسان» و بقیه ماجرا طبق نقل بالاست که ذکر شد.
منابع مقاله
- محمد بن سعد، طبقات ابن سعد، جلد ۴ صفحه ۴۴۰
- جعفر سبحانی، فروغ ابدیت
- جعفر سبحانی، زندگانی حضرت محمد
- سید مصطفی حسینی دشتی، معارف و معاریف
- دائرة المعارف اسلامی طهور
- کتابخانه جامع پیامبر اعظم (ص)
منابع
- "درجات بعضی اصحاب..."، محمد امینی گلستانی، پایگاه اندیشوران.
