منابع و پی نوشتهای ضعیف
رعایت ادبیات دانشنامه ای متوسط
جامعیت مقاله متوسط
کیفیت پژوهش متوسط است
مقاله مورد سنجش قرار گرفته است

میرزا محمد کبیر قمی

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

«میرزا محمد کبیر قمی» (۱۳۶۹-۱۲۹۰ ق)، فقیه و اصولی شیعه در قرن ۱۴ قمری و از شاگردان شیخ فضل الله نوری و آخوند خراسانی بود. این عالم ربانی در علم اصول، فقه، تفسیر، رجال و ادبیات مهارت داشت و از اساتید بزرگ حوزه علمیه قم به شمار می‌رفت.

۲۰۰px
نام کامل میرزا محمد کبیر قمی
زادروز ۱۲۹۷ قمری
زادگاه قم
وفات ۱۳۷۹ قمری
مدفن قم، قبرستان شیخان قم

Line.png

اساتید

آخوند خراسانی، سید محمدکاظم یزدی، شیخ فضل الله نوری، میرزا حسین خلیلی تهرانی،...


آثار

حاشیه بر جواهر الکلام، حاشیه بر عروة الوثقی، مطالع الشموس، رسائل عملیه،...

تحصیل و تدریس

میرزا محمد کبیر قمی در سال ۱۲۸۸ یا ۱۲۹۰ قمری در قم متولد شد. او مقدمات و سطوح فقه و اصول را در حوزه حاج شیخ محمد حسین قمی و معقول را در محضر حکیم یزدی فرا گرفت. آنگاه به تهران رفت و مدتها از محضر شیخ فضل الله نوری و آیت الله سید عبدالکریم گیلانی استفاده نمود. سپس عازم نجف اشرف گردید و چند سال نیز از محضر آخوند خراسانی، میرزا حسین خلیلی و علامه یزدی استفاده خارج علوم نمود و خود به درجه اجتهاد و استادی رسید.

آیت الله کبیر در سال ۱۳۳۸ قمری به قم مراجعت کرد و به تدریس و تربیت محصلین علوم دینی و اقامه نماز جماعت در مسجد امام حسن قم پرداخت. درس خارج فقه و اصول او، مورد استفاده جمعی از طلاب دینی و منبر ارشاد او برای مسلمانان همیشه برقرار بود. وی با فلسفه و فلاسفه مخالفت علنی داشت و می گفت این فلسفه‌بافیها مردم را از آل محمد و احادیث و اخبار اهل بیت، دور ساخته است.

آیت الله کبیر از سال ۱۳۳۸ قمری قبل از ورود شیخ عبدالکریم حائری به قم در سلک علما و مدرسین حوزه و مروجین مکتب بود. دوران زعامت ایشان با عصر مرحوم حاج شیخ و آیات ثلاث مقارن و همزمان بود.

آثار و تألیفات

آثار به جا مانده از میرزا محمد کبیر قمی عبارتند از:

  1. حاشیه بر جواهر الکلام.
  2. حاشیه بر عروة الوثقی.
  3. مطالع الشموس، در اصول.
  4. رسائل عملیه.

وفات

مرحوم آیت الله میرزا محمد کبیر قمی که سالها ملجأ و پناه مردم قم و علمای حوزه بود، سرانجام در سال ۱۳۶۹ قمری وفات نمود و در قبرستان شیخان قم، جنب مقبره زکریا بن آدم اشعری، در مقبره خصوصی خود به خاک سپرده شد.

منابع

  • گنجینه دانشمندان، محمد شریف رازی، ج ۱.
  • سايت شعائر.