ذاکر (اسم الله)

«ذاکِر»، اسم فاعل از «ذِکر»، از صفات فعل الهى به معناى تقدیس کردن و بزرگ داشتن و یادآورى است. و در مورد خداوند سبحان به معناى یادآوردن بنده با اعطاى نعمت است. فعل آن یک بار در قرآن به خداوند نسبت داده شده است: «فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ ...».

و در حدیث آمده است که «فاذکُرونى اذکُرکُم بنعمتى» و نیز «فاذکُرونى اذکُرکم بمغفرتى».

همچنین در فرازهایی از «دعای جوشن کبیر»، به این اسم الهی اشاره شده است: «یَا خَیْرَ الذَّاكِرِینَ»، «یَا ذَاكِرُ»، «یَا خَیْرَ ذَاكِرٍ وَ مَذْكُورٍ».

منابع

• فرهنگ قرآن، اکبر هاشمی، ج ۱۴، ص ۲۳۵.
• مفاتیح الجنان، شیخ عباس قمی.

قرآن
متن و ترجمه قرآن
اوصاف قرآن	(اسامی و صفات قرآن، اعجاز قرآن، عدم تحریف در قرآن)
اجزاء قرآن	آیه، سوره، جزء، حزب، حروف مقطعه
ترجمه و تفسیر قرآن	تاریخ تفسیر، روشهای تفسیری قرآن، سیاق آیات، اسرائیلیات، تاویل، فهرست تفاسیر شیعه، فهرست تفاسیر اهل سنت، ترجمه های قرآن
علوم قرآنی	تاریخ قرآن: نزول قرآن، جمع قرآن، شان نزول، کاتبان وحی، قراء سبعه
	دلالت الفاظ قرآن: عام و خاص، مجمل و مبین، مطلق و مقید، محکم و متشابه، مفهوم و منطوق، نص و ظاهر، ناسخ و منسوخ
تلاوت قرآن	تجوید، آداب قرائت قرآن، تدبر در قرآن
رده ها: سوره های قرآن * آیات قرآن * واژگان قرآنی * شخصیت های قرآنی * قصه های قرآنی * علوم قرآنی * معارف قرآن