دیک الجن: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(صفحه‌ای جدید حاوی '{{نیازمند ویرایش فنی}} == دیک الجن == ابو محمد عبدالسلام بن رغبان بن عبدالسلام بن ح...' ایجاد کرد)
 
 
(۵ نسخه‌ٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشده)
سطر ۱: سطر ۱:
{{نیازمند ویرایش فنی}}
+
'''«عبدالسلام بن رغبان حُمصی»''' ملقب به '''«دیک الجن»''' (۲۳۵-۱۶۱ قاز شعرای نامدار [[شیعه]] در عصر [[حکومت بنی عباس|عباسی]] است. دیک الجن، دلباخته [[اهل البیت|اهل بیت]] (علیهم‌السلام) بوده و اشعار نیکویی در مدح و [[مرثیه]] آنان سروده است.  
== دیک الجن ==
 
ابو محمد عبدالسلام بن رغبان بن عبدالسلام بن حبیب بن عبدالله بن رغبان بن یزید بن تمیم کلبی ملقب به دیک الجن در سال 161ه ق در شهر حمص دیده به جهان گشود و در آنجا بزرگ شد و زندگی خود را در همین شهر سپری کرد و از سرزمین شام خارج نشد تا اینکه در سال 235 و یا 236در گذشت.تمیم جد اعلای او اولین کسی است که از این خاندان اسلام آورده است و دیک الجن خود از شعرای اهل بیت علیهم السلام است.
 
  
== ملقب شدن شاعر ==
+
==زندگی‌نامه==
در خصوص ملقب شدن شاعر به دیک الجن روایات متعددی نقل شده است: از جمله آنهاست:
 
1. دیک الجن لقب گرفته چون به طور مستمر به باعغستانها می رفت و از این جهت شبیه به جانور کوچکی بود بنام دیک الجن.
 
2. خیرالدین زرکلی گفته است به جهت سبز بودن چشمان شاعر به دیک الجن ملقب گردید.
 
3. شیخ محمد سماوای در وجه تسمیه ی شاعر به دیک الجن می گوید عمیر بن جعفر خروسی را ذبح کرد و از گوشت آن مهمانی بپا کرد و در این مهمانی دوستان خود را از جمله عبدالسلام بن رغبان را دعوت کرد و عبدالسلام در این میهمانی در رثای خروس قصیده ای سرود و از همین جا به دیک الجن ملقب گردید.
 
دیک الجن دارای مناعت طبع و روحیه ی ستم ناپذیر بود با اینکه او یکی از بزرگترین شاعران عصر عباسی به شمار می آید و در عصر بسیاری از خلفای عهباسی همچون مهدی ، هادیپف رشید، امین و مأمون و معتصم و واثق و متوکل زندگی کرده است ولی به هیچ کدام از آنها نزدیک نشد و یک بیت شعر هم در مدح آنها نگفت. او حاضر نشد با مدح حاکمان ستمگر ، ستم آنان را بپذیرد و مرگ را بر زندگی همراه با لذت و خواری ترجیح می داد.
 
غربت شاعر در زمان حیاتش
 
با آنکه در زمان حیات شاعر بزرگان علم و ادب بویژه شعرا با دیده ی احترام و تجلیل به او می نگریستند در میان توده مردم چندان شناخته شده نبود زیرا او شاعر دربار نبود او با آنکه با اشعارش توانست توجه خلفای عباسی را جلب کند اما یکبار هم به بغداد سفر نکرد و گمنامی را بر شهرتی که از مدح ستمگران به دست آید ترجیح داد.
 
  
== اهل بیت در اشعار دیک الجن ==
+
«ابومحمد عبدالسلام بن رغبان بن تمیم کلبی حمصی» در سال ۱۶۱ قمری در شهر حُمص دیده به جهان گشود و در آنجا زندگی کرد و تا پایان عمر از [[شام]] خارج‌ نشد. تمیم، جد اعلای او اولین کسی است که از این خاندان [[اسلام]] آورده است.
با توجه به اینکه بسیاری از اشعر دیک الجن در مدح اهل بیت علیهم السلام از بین رفته است ولی بخش بسیاری از آن هم اکنون به چاپ رسیده است که تقریبا یک چهارم دیوان وی را تشکیل می دهد وی ابتدا به وقایع دلخراش واقعه عاشورا اشاره می کند و آنگاه در بخش دوم به فضائل علوی اشاره می کند و با بیان های گوناگونی که همه برگرفته از حدیث و سنت پیامبر گرامی است حقانیت جانشینی بلافصل علی بن ابیطالب را اثبات می کندو با این ترتیب می خواهد که اثبات کند که سر منشأ حادثه کربلا انحرافی است که پس از رحلت پیامبر در مسأله خلافت اسلامی پدید آمده است.
 
  
== منابع ==
+
در خصوص ملقب شدن او به «دیک الجن» روایات متعددی نقل شده است، از جمله:
*در نوشتن مشخصات نشریه می‌توانید به یکی از دو مورد شماره مسلسل یا زمان دقیق انتشار اکتفا کنید. حسن عبداللهی؛ دیک الجن شاعر مظلوم اهل بیت؛مجله زبان و ادبیات عربی (مجله ادبیات و علوم انسانی سابق)،شماره ی1؛ پاییز و زمستان 1388،صص 97تا 116،ص 98.
+
 
 +
*او دیک الجن لقب گرفته چون به طور مستمر به باغستانها می رفت و از این جهت شبیه به جانور کوچکی بود بنام «دیک الجن».
 +
*خیرالدین زرکلی گفته است به جهت سبز بودن چشمانش به دیک الجن ملقب گردید.
 +
*شیخ محمد سماوی در وجه تسمیه او به دیک الجن می گوید: عمیر بن جعفر خروسی را ذبح کرد و از گوشت آن مهمانی بپا کرد و در این مهمانی دوستان خود را از جمله عبدالسلام بن رغبان را دعوت کرد و عبدالسلام در این میهمانی در رثای خروس [[قصیده]] ای سرود و از همین جا به دیک الجن ملقب گردید.
 +
 
 +
دیک الجن دارای مناعت طبع و روحیه [[ستم ستیزی|ستم ناپذیر]] بود، و با این که او یکی از بزرگترین شاعران عصر [[حکومت بنی عباس|عباسی]] به شمار می آید و در عصر بسیاری از خلفای عباسی همچون [[هارون الرشید|هارون]]، [[امین (خلیفه عباسی)|امین]]، [[مأمون]]، [[معتصم]]، [[واثق عباسی|واثق]] و [[متوکل]] زندگی کرده است، اما یکبار هم به [[بغداد]] سفر نکرد و به هیچ کدام از آنها نزدیک نشد و یک [[بیت (شعر)|بیت]] شعر هم در مدح آنها نگفت. او حاضر نشد با مدح حاکمان ستمگر، ستم آنان را بپذیرد و [[مرگ]] را بر زندگی همراه با ذلت ترجیح می داد.
 +
 
 +
دیک الجن سرانجام در دوران حکومت [[متوکل (خلیفه عباسی)|متوکل عباسی]] در سال ۲۳۵ قمری در ۷۴ سالگى در شام درگذشت.
 +
 
 +
== شعر دیک‌الجن ==
 +
دیک الجن با آنکه از شعرای طراز اول این عصر و استاد و الهام بخش شاعران بزرگی همچون [[ابوتمام شاعر|ابوتمّام]] بود ‌و در زمان حیات خود در میان ادباء و شعرا شهرت والایی داشت، ولی بعد از [[مرگ]] آنچنان که شایسته اوست در طول تاریخ معرفی نگردیده است. زیرا او شاعر دربار نبود. او شاعری را دستاویز رفت و آمد نزد حاکمان و برخورداریهای زودگذر نکرد و این امر او را از شهرت شاعران درباری محروم ساخت.
 +
 
 +
دیک‌الجن شاعری خوش قریحه و خوش صدا بود. شیوه شاعران [[شام|شامی]] در اشعار او هویداست. دیک‌الجن از برترین شاعران این شیوه است. بسیاری از متقدمان، حتی ابوتمّام شعرش را ستوده‌اند. او در دیداری با ابوتمّام بسیاری از اشعار خود را به وی داد. او نزد شاعران بزرگی چون [[ابو نواس|ابونواس]] و [[دعبل خزاعی|دِعبل خُزاعی]] نیز جایگاه والایی داشت.
 +
 
 +
قوّال وی را از بزرگ‌ترین شعرای خمریه در [[ادبیات عرب]] دانسته‌ است. مدح و هجا نیز از دیگر فنون شعری دیک‌الجن است. نوآوریهایی چون اشاره به مباحث تاریخی برای اعلان [[تشیع]] خود و رثای حیوان در اشعارش وجود دارد.
 +
 
 +
دیک‌الجن در اشعارش بر حقوق عرب مُستَعربه (که اصالت عربی نداشتند) تأکید کرده، البته مظهر حجّی اشعار او را در این زمینه صرفا تمرد بر عربهای حاکم دانسته‌است. اشعار دیک‌الجن از مهم‌ترین اشعاری بود که ابوالطیب [[متنبی|متنبّی]] متهم به سرقت از آن شده‌است.
 +
 
 +
بیشتر اشعار دیک‌الجن [[مرثیه]] است و ابن‌رشیق وی را در این زمینه مشهورتر از ابوتمام دانسته‌ است. بیشتر مرثیه‌های دیک‌الجن درباره [[اهل البیت|اهل بیت]] علیهم‌السلام به ویژه [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] علیه‌السلام است.
 +
 
 +
بسیاری از اشعار دیک الجن در مدح اهل بیت از بین رفته، ولی بخش بسیاری از آن هم اکنون به چاپ رسیده است که تقریباً یک چهارم [[دیوان (شعر)|دیوان]] وی را تشکیل می دهد. وی ابتدا به وقایع دلخراش واقعه [[عاشورا]] اشاره می کند و آنگاه در بخش دوم به فضائل [[امام علی علیه السلام|علوی]] اشاره می کند و با بیانهای گوناگونی که همه برگرفته از [[حدیث]] و سنت [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] صلی الله علیه وآله است حقانیت جانشینی بلافصل [[امام علی علیه السلام|علی بن ابیطالب]] علیه‌السلام را اثبات می کند و با این ترتیب می خواهد اثبات کند که سر منشأ حادثه [[کربلا]] انحرافی است که پس از [[رحلت پیامبر اسلام|رحلت پیامبر]] در مسأله [[خلافت]] اسلامی پدید آمده است.
 +
 
 +
==منابع==
 +
 
 +
*حسن عبداللهی، "دیک الجن شاعر مظلوم اهل بیت"، مجله زبان و ادبیات عربی، شماره ۱، ۱۳۸۸.
 +
*[https://rch.ac.ir/article/Details?id=11186 "دیک الجن"، دانشنامه جهان اسلام].
 +
 
 +
[[رده:شعرای عرب]]
 +
[[رده:شعرای اهل البیت]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۰۸

«عبدالسلام بن رغبان حُمصی» ملقب به «دیک الجن» (۲۳۵-۱۶۱ ق)، از شعرای نامدار شیعه در عصر عباسی است. دیک الجن، دلباخته اهل بیت (علیهم‌السلام) بوده و اشعار نیکویی در مدح و مرثیه آنان سروده است.

زندگی‌نامه

«ابومحمد عبدالسلام بن رغبان بن تمیم کلبی حمصی» در سال ۱۶۱ قمری در شهر حُمص دیده به جهان گشود و در آنجا زندگی کرد و تا پایان عمر از شام خارج‌ نشد. تمیم، جد اعلای او اولین کسی است که از این خاندان اسلام آورده است.

در خصوص ملقب شدن او به «دیک الجن» روایات متعددی نقل شده است، از جمله:

  • او دیک الجن لقب گرفته چون به طور مستمر به باغستانها می رفت و از این جهت شبیه به جانور کوچکی بود بنام «دیک الجن».
  • خیرالدین زرکلی گفته است به جهت سبز بودن چشمانش به دیک الجن ملقب گردید.
  • شیخ محمد سماوی در وجه تسمیه او به دیک الجن می گوید: عمیر بن جعفر خروسی را ذبح کرد و از گوشت آن مهمانی بپا کرد و در این مهمانی دوستان خود را از جمله عبدالسلام بن رغبان را دعوت کرد و عبدالسلام در این میهمانی در رثای خروس قصیده ای سرود و از همین جا به دیک الجن ملقب گردید.

دیک الجن دارای مناعت طبع و روحیه ستم ناپذیر بود، و با این که او یکی از بزرگترین شاعران عصر عباسی به شمار می آید و در عصر بسیاری از خلفای عباسی همچون هارون، امین، مأمون، معتصم، واثق و متوکل زندگی کرده است، اما یکبار هم به بغداد سفر نکرد و به هیچ کدام از آنها نزدیک نشد و یک بیت شعر هم در مدح آنها نگفت. او حاضر نشد با مدح حاکمان ستمگر، ستم آنان را بپذیرد و مرگ را بر زندگی همراه با ذلت ترجیح می داد.

دیک الجن سرانجام در دوران حکومت متوکل عباسی در سال ۲۳۵ قمری در ۷۴ سالگى در شام درگذشت.

شعر دیک‌الجن

دیک الجن با آنکه از شعرای طراز اول این عصر و استاد و الهام بخش شاعران بزرگی همچون ابوتمّام بود ‌و در زمان حیات خود در میان ادباء و شعرا شهرت والایی داشت، ولی بعد از مرگ آنچنان که شایسته اوست در طول تاریخ معرفی نگردیده است. زیرا او شاعر دربار نبود. او شاعری را دستاویز رفت و آمد نزد حاکمان و برخورداریهای زودگذر نکرد و این امر او را از شهرت شاعران درباری محروم ساخت.

دیک‌الجن شاعری خوش قریحه و خوش صدا بود. شیوه شاعران شامی در اشعار او هویداست. دیک‌الجن از برترین شاعران این شیوه است. بسیاری از متقدمان، حتی ابوتمّام شعرش را ستوده‌اند. او در دیداری با ابوتمّام بسیاری از اشعار خود را به وی داد. او نزد شاعران بزرگی چون ابونواس و دِعبل خُزاعی نیز جایگاه والایی داشت.

قوّال وی را از بزرگ‌ترین شعرای خمریه در ادبیات عرب دانسته‌ است. مدح و هجا نیز از دیگر فنون شعری دیک‌الجن است. نوآوریهایی چون اشاره به مباحث تاریخی برای اعلان تشیع خود و رثای حیوان در اشعارش وجود دارد.

دیک‌الجن در اشعارش بر حقوق عرب مُستَعربه (که اصالت عربی نداشتند) تأکید کرده، البته مظهر حجّی اشعار او را در این زمینه صرفا تمرد بر عربهای حاکم دانسته‌است. اشعار دیک‌الجن از مهم‌ترین اشعاری بود که ابوالطیب متنبّی متهم به سرقت از آن شده‌است.

بیشتر اشعار دیک‌الجن مرثیه است و ابن‌رشیق وی را در این زمینه مشهورتر از ابوتمام دانسته‌ است. بیشتر مرثیه‌های دیک‌الجن درباره اهل بیت علیهم‌السلام به ویژه امام حسین علیه‌السلام است.

بسیاری از اشعار دیک الجن در مدح اهل بیت از بین رفته، ولی بخش بسیاری از آن هم اکنون به چاپ رسیده است که تقریباً یک چهارم دیوان وی را تشکیل می دهد. وی ابتدا به وقایع دلخراش واقعه عاشورا اشاره می کند و آنگاه در بخش دوم به فضائل علوی اشاره می کند و با بیانهای گوناگونی که همه برگرفته از حدیث و سنت پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله است حقانیت جانشینی بلافصل علی بن ابیطالب علیه‌السلام را اثبات می کند و با این ترتیب می خواهد اثبات کند که سر منشأ حادثه کربلا انحرافی است که پس از رحلت پیامبر در مسأله خلافت اسلامی پدید آمده است.

منابع