شیخ محمدحسین اصفهانی: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(اصلاح الگو)
جز (مهدی موسوی صفحهٔ شيخ محمد حسين اصفهانی را به شیخ محمدحسین اصفهانی منتقل کرد)
 
(۲ نسخه‌ٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشده)
سطر ۱: سطر ۱:
{{الگو:منبع الکترونیکی پایگاه معتبر}}
+
'''شیخ محمدحسین اصفهانی''' (م، ۱۳۰۸ ق)، فرزند شیخ محمدباقر فرزند صاحب حاشیه، یکی از اعلام بزرگ اواخر قرن سیزدهم هجری بود. در سال ۱۲۶۶ قمری در بیت علم متولد شد.
  
شيخ محمد حسين فرزند شيخ محمد باقر فرزند صاحب حاشيه یکی از اعلام بزرگ اواخر قرن سيزدهم هجری بود. در سال 1266 در بيت علم متولد شد. مقدمات علوم را از حضور والد گراميش استفاده نمود و ساليان متمادی در حوزه عراق دروس مختلف آموخت. علم حکمت و کلام را نزد ميرزا باقر و فقيه راضی به پايان برد و سپس به حوزه درس آيت الله رشتی و آيت الله شيرازی وارد شد و خود در دروس عقلی و نقلی مهارت یافت. معظم له قسمتی از عمر شريفش در اصفهان گذشت و معاصر با اخوی خود آقا نجفی اصفهانی بود. محدث قمی در فوايد می نويسد: شيخ محمد حسين عالمی ربانی و فاضلی صمدانی و جامع جميع کمالات نفسانی بود. در زهد و بی توجهی به دنيا افضل سالکين عصر خويش بود. اين استاد بزرگ و مجتهد معظم له آنگاه که به او اتفاق کلمه شد منزوی گرديد و ترک رياست و زعامت نمود. پس از پدرش شيخ محمد باقر سابق الذکر مدتی تدريس فقه و اصول و درس اخلاق می نمود اما از تدريس درس اخلاق در عين شايستگی فوری صرف نظر نمود. او معتقد بود وقتی انسان بايد تدريس دروس اخلاق نمايد که خود به کمال فضائل اخلاقی و انسانيت رسيده باشد. وی با آنکه نفس اماره اش تحت اختيارش بود خود را شايسته تدريس درس اخلاق نمی ديد.
+
مقدمات علوم را از حضور والد گرامیش استفاده نمود و سالیان متمادی در حوزه [[عراق]] دروس مختلف آموخت. علم [[حکمت]] و [[علم کلام|کلام]] را نزد میرزا باقر و فقیه راضی به پایان برد و سپس به حوزه درس [[میرزا حبیب الله رشتی|آیت الله رشتی]] و [[میرزا محمدحسن شیرازی|آیت الله شیرازی]] وارد شد و خود در دروس عقلی و نقلی مهارت یافت.  
  
نوشته اند در اواخر عمر نافرجام خود مشغول نوشتن تفسيری جامع به کتاب خدا گرديد که ناگهان اجل او را مهلتش نداد و در سن 42 سالگی در سال 1308 وفات نمود. بعد از او فرزند برومندش عالم ربانی و مجتهد سبحانی آيت کبری مرحوم شيخ محد رضا اصفهانی (برادر و رفيق حاج شيخ عباس قمی) جانشين و وارث علوم پدر گرديد.
+
وی قسمتی از عمر شریفش در [[اصفهان]] گذشت و معاصر با اخوی خود [[آقا نجفی اصفهانی]] بود. [[حاج شیخ عباس قمی|محدث قمی]] در فواید الرضویه می نویسد: شیخ محمد حسین، عالمی ربانی و فاضلی صمدانی و جامع جمیع کمالات نفسانی بود. در [[زهد]] و بی توجهی به [[دنیا]] افضل سالکین عصر خویش بود.
 +
 
 +
این استاد بزرگ و مجتهد معظم، آنگاه که به او اتفاق کلمه شد، منزوی گردید و ترک ریاست و زعامت نمود. پس از پدرش شیخ محمدباقر، مدتی تدریس [[فقه]] و [[اصول فقه‌‌‌‌|اصول]] و درس [[اخلاق]] می نمود اما از تدریس درس اخلاق در عین شایستگی صرف نظر نمود. او معتقد بود وقتی انسان باید تدریس دروس اخلاق نماید که خود به کمال فضائل اخلاقی و انسانیت رسیده باشد. وی با آنکه [[نفس اماره]] اش تحت اختیارش بود، خود را شایسته تدریس درس اخلاق نمی دید.
 +
 
 +
نوشته اند در اواخر عمر نافرجام خود مشغول نوشتن [[تفسیر قرآن|تفسیری]] جامع به [[قرآن|کتاب خدا]] گردید که ناگهان اجل او را مهلت نداد و در سن ۴۲ سالگی در سال ۱۳۰۸ قمری وفات نمود. بعد از او فرزند برومندش عالم ربانی و مجتهد سبحانی آیت کبری مرحوم شیخ محمد رضا اصفهانی (برادر و رفیق [[حاج شیخ عباس قمی]]) جانشین و وارث علوم پدر گردید.
 +
 
 +
==منابع==
 +
 
 +
* سایت شعائر
  
== منبع ==
 
سایت شعائر
 
 
[[رده:علمای قرن سیزدهم]]
 
[[رده:علمای قرن سیزدهم]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۲ اوت ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۰۸

شیخ محمدحسین اصفهانی (م، ۱۳۰۸ ق)، فرزند شیخ محمدباقر فرزند صاحب حاشیه، یکی از اعلام بزرگ اواخر قرن سیزدهم هجری بود. در سال ۱۲۶۶ قمری در بیت علم متولد شد.

مقدمات علوم را از حضور والد گرامیش استفاده نمود و سالیان متمادی در حوزه عراق دروس مختلف آموخت. علم حکمت و کلام را نزد میرزا باقر و فقیه راضی به پایان برد و سپس به حوزه درس آیت الله رشتی و آیت الله شیرازی وارد شد و خود در دروس عقلی و نقلی مهارت یافت.

وی قسمتی از عمر شریفش در اصفهان گذشت و معاصر با اخوی خود آقا نجفی اصفهانی بود. محدث قمی در فواید الرضویه می نویسد: شیخ محمد حسین، عالمی ربانی و فاضلی صمدانی و جامع جمیع کمالات نفسانی بود. در زهد و بی توجهی به دنیا افضل سالکین عصر خویش بود.

این استاد بزرگ و مجتهد معظم، آنگاه که به او اتفاق کلمه شد، منزوی گردید و ترک ریاست و زعامت نمود. پس از پدرش شیخ محمدباقر، مدتی تدریس فقه و اصول و درس اخلاق می نمود اما از تدریس درس اخلاق در عین شایستگی صرف نظر نمود. او معتقد بود وقتی انسان باید تدریس دروس اخلاق نماید که خود به کمال فضائل اخلاقی و انسانیت رسیده باشد. وی با آنکه نفس اماره اش تحت اختیارش بود، خود را شایسته تدریس درس اخلاق نمی دید.

نوشته اند در اواخر عمر نافرجام خود مشغول نوشتن تفسیری جامع به کتاب خدا گردید که ناگهان اجل او را مهلت نداد و در سن ۴۲ سالگی در سال ۱۳۰۸ قمری وفات نمود. بعد از او فرزند برومندش عالم ربانی و مجتهد سبحانی آیت کبری مرحوم شیخ محمد رضا اصفهانی (برادر و رفیق حاج شیخ عباس قمی) جانشین و وارث علوم پدر گردید.

منابع

  • سایت شعائر