سلسبیل: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(ویرایش)
 
(۳ نسخه‌ٔ میانی ویرایش شده توسط ۱ کاربر نشان داده نشده)
سطر ۱: سطر ۱:
سلسبيل به معناى نوشيدنى سبك و لذت بخش و روان؛ و نام چشمه اى در بهشت است.<ref>مفردات، ص418، «سل»؛ مجمع البيان، ج9-10، ص621-622.</ref>  
+
'''«سلسبیل»''' از واژگان [[قرآن|قرآنی]]، به معناى نوشیدنى سبک و لذت بخش و روان؛ و نام چشمه اى در [[بهشت]] است.<ref>مفردات، ص۴۱۸، «سل»؛ مجمع البیان، ج۹-۱۰، ص۶۲۱-۶۲۲.</ref>  
  
 
==سلسبیل در قرآن==
 
==سلسبیل در قرآن==
  
اين واژه تنها يكبار در آيه 18 [[سوره انسان]] {{متن قرآن|«عينا فيها تسمى سلسبيلا»}} به معنای نام چشمه اى در [[بهشت ]] آمده است.
+
این واژه تنها یکبار در [[قرآن|قرآن کریم]] در آیه ۱۸ [[سوره انسان]] {{متن قرآن|«عَینًا فِیهَا تُسَمَّىٰ سَلْسَبِیلًا»}}، به معنای نام چشمه اى در [[بهشت ]] آمده است.
  
 
==سلسبیل در روایت==
 
==سلسبیل در روایت==
  
در حديث ابن عباس آمده كه گفت: از پيغمبر صلی الله علیه و آله شنيدم، مي فرمود: خداوند پنج چيز به من داد و به على نيز پنج چيز عطا كرد: مرا كلمات جامع و على را علوم جامع، مرا نبوت و على را وصايت، مرا كوثر و على را سلسبيل، مرا [[وحى]] و على را الهام داد، مرا به [[معراج]] برد و درهاى آسمان براى على گشود كه من و او در آنجا يكديگر را بديديم. (بحار: 8/27)
+
در [[حدیث|حدیث]] [[ابن عباس]] آمده که گفت: از [[پیامبر اسلام|پیغمبر]] صلی الله علیه و آله شنیدم، می فرمود: خداوند پنج چیز به من داد و به [[امام علی علیه السلام|على]] نیز پنج چیز عطا کرد: مرا کلمات جامع و على را علوم جامع، مرا [[نبوت]] و على را وصایت، مرا [[کوثر|کوثر]] و على را '''سلسبیل'''، مرا [[وحى]] و على را الهام داد، مرا به [[معراج]] برد و درهاى آسمان را براى على گشود که من و او در آنجا یکدیگر را بدیدیم.<ref>بحارالانوار، ۸/۲۷.</ref>
  
 
==پانویس==
 
==پانویس==
 
{{پانویس}}
 
{{پانویس}}
 
 
==منابع==
 
==منابع==
* فرهنگ قرآن، جلد16، صفحه269.
+
*[[فرهنگ قرآن (کتاب)|فرهنگ قرآن]]، جلد۱۶، صفحه۲۶۹.
* سید مصطفی حسینی دشتی، فرهنگ معارف و معاریف.
+
*سید مصطفی حسینی دشتی، [[فرهنگ معارف و معاریف (کتاب)|فرهنگ معارف و معاریف]].
  
 
[[رده:واژگان قرآنی]]
 
[[رده:واژگان قرآنی]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۷ اکتبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۱۳

«سلسبیل» از واژگان قرآنی، به معناى نوشیدنى سبک و لذت بخش و روان؛ و نام چشمه اى در بهشت است.[۱]

سلسبیل در قرآن

این واژه تنها یکبار در قرآن کریم در آیه ۱۸ سوره انسان «عَینًا فِیهَا تُسَمَّىٰ سَلْسَبِیلًا»، به معنای نام چشمه اى در بهشت آمده است.

سلسبیل در روایت

در حدیث ابن عباس آمده که گفت: از پیغمبر صلی الله علیه و آله شنیدم، می فرمود: خداوند پنج چیز به من داد و به على نیز پنج چیز عطا کرد: مرا کلمات جامع و على را علوم جامع، مرا نبوت و على را وصایت، مرا کوثر و على را سلسبیل، مرا وحى و على را الهام داد، مرا به معراج برد و درهاى آسمان را براى على گشود که من و او در آنجا یکدیگر را بدیدیم.[۲]

پانویس

  1. مفردات، ص۴۱۸، «سل»؛ مجمع البیان، ج۹-۱۰، ص۶۲۱-۶۲۲.
  2. بحارالانوار، ۸/۲۷.

منابع