حسبله

«حَسبَلَه» ترکیب منحوت از عبارت «حَسبِیَ اللهُ» به معنای خدا مرا کافی است؛ که مخفّف «حسبی اﷲ و کَفی» و گاه «حسبی و کفی» و مأخوذ از آیه: «فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِی اللَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ عَلَیهِ تَوَکلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِیمِ» و نیز آیه «قُلْ حَسْبِی اللَّهُ عَلَیهِ یتَوَکلُ الْمُتَوَکلُونَ» می‌باشد.

و یا مخفّف «حسبی اﷲ و نعمَ الوکیل» است؛ یعنی بسنده است مرا خدای و بس نیکو کارگذار که اوست، یا بس نیکو کاردانی است او.

بُدَم نا امید و زبان مرا همه گفته جز حسبی اﷲ نبود

چون «تمسّکتُ بحبل اﷲ» از اول دیدند «حسبی اﷲ و کفی» آخر انشا بینند

حسب رزق از خدای دارم و بس حسبی اﷲ وحده ابدا

و گفتن این جمله (حَسبِیَ اللهُ) را «حَسبَلَه» گویند، چنانکه «بَسمَله» و «حَوقَله» از کنار هم نهادن پاره‌ای حروف یک عبارت ساخته شده‌اند.

منابع

• لغتنامه دهخدا، ذیل "حسبی الله"، در دسترس در واژه یاب، بازیابی: ۲ بهمن ۱۳۹۲.