طعیمة بن عدی
طُعَیمَة بن عدى از «بنى نوفل بن عبدمناف» و از سران قریش بود که در غزوه بدر بدست امام على علیهالسلام و حمزه به هلاکت رسید.[۱]
برخى مفسّران، در شأن نزول آیه «وَإِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِيُثْبِتُوكَ أَوْ يَقْتُلُوكَ أَوْ يُخْرِجُوكَ ۚ وَيَمْكُرُونَ وَيَمْكُرُ اللَّهُ ۖ وَاللَّهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ»؛ (و [یاد کن] هنگامی را که کفرپیشگان درباره تو نیرنگ می زدند تا تو را به زندان دراندازند، یا به قتل برسانند یا [از وطن] بیرونت کنند، و [در آینده هم، همواره بر ضد تو] نیرنگ می زنند و خدا هم جزای نیرنگشان را می دهد و خدا بهترین جزا دهنده نیرنگ زنندگان است.)[۲] -که حاکى از توطئه مشرکان قریش علیه پیامبر صلى الله علیه وآله است-، از طُعَیمَة بن عدى نام بردهاند که در دارالندوه با دیگر سران شرک مشغول توطئه و مکر علیه پیامبر صلى الله علیه وآله بودند.[۳]
پانویس
- ↑ السّیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۷۰۹؛ الاعلام، زرکلى، ج۲، ص۲۲۷.
- ↑ سوره انفال، ۳۰.
- ↑ السّیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۴۸۱؛ معالم التنزیل، بغوى، ج۲، ص۲۰۵.
منابع
- فرهنگ قرآن، جلد ۱۹، صفحه ۱۷۰.
