سبک شناسی شعر فارسی

این مدخل از دانشنامه هنوز نوشته نشده است.

محتوای فعلی مقاله یکی از پایگاه های معتبر متناسب با عنوان است.

(احتمالا تصرف اندکی صورت گرفته است)

«سبک شعر»، یعنی مجموع کلمات و لغات و طرز ترکیب آنها از لحاظ قواعد زبان و مفاد معنی هر کلمه در آن عصر و طرز تخیّل و ادای آن تخیلات از لحاظ حالات روحی شاعر که وابسته به تأثیر محیط و طرز معیشت و علوم و زندگی مادی و معنوی هر دوره باشد.

تعریف سبک شعر

به گفته علی اکبر دهخدا، «سَبک» از «سبیکه» به معنای گداختن چیزی پس از ریختن، ریخته کردن زر و سیم می‌باشد؛ ولی ادبای قرن اخیر سبک را مجازاً به معنای «طرز خاصی از نظم یا نثر استعمال کرده‌اند و تقریباً آن را در برابر «اسْتیل Style» اروپائیان نهاده‌اند. اسْتیل (Style) در زبانهای اروپایی از لغت استیلوس یونانی مأخوذ است به معنی ستون و در عرف ادب و اصطلاح، روش نگارشی است که ممتاز و مخصوص خواص باشد.

سبک در اصطلاح ادبیات عبارت است از روش خاص ادراک و بیان افکار به وسیله ترکیب کلمات و انتخاب الفاظ و طرز تعبیر. سَبک، روش مشخص بیان مطلب است؛ یعنی گوینده به چه نحو خاص و مشخصی مطالب خود را ایراد کرده است و جهت درک این نحوه خاص بیان، باید در انتخاب لغات، شکل جملات و اصطلاحات صنایع ادبی، عروض و قافیه و... گوینده دقت شود.

«سبک شعر»، یعنی مجموع کلمات و لغات و طرز ترکیب آنها از لحاظ قواعد زبان و مفاد معنی هر کلمه در آن عصر و طرز تخیّل و ادای آن تخیلات از لحاظ حالات روحی شاعر که وابسته به تأثیر محیط و طرز معیشت و علوم و زندگی مادی و معنوی هر دوره باشد. آنچه از این کلیات حاصل می شود، آب و رنگی خاص به شعر می دهد که آن را «سبک شعر» می نامیم.

قدما گاهی به جای «سبک»، «طرز» و گاه «طریقه» و گاه «شیوه» استعمال می کردند.

اقسام سبک در زبان فارسی

• سبک خراسانی یا ترکستانی
• سبک عراقی
• سبک هندی
• بازگشت ادبی، یا سبکهای جدید که منتهی به سبک جدید دوره مشروطه شده است.

منابع

• "سبک‌ها و مکتب‌ها در شعر فارسی"، دانشنامه رشد، بازیابی: ۱۰ آبان ۱۳۹۲.
• "سبک خراسانی"، رقیه ابراهیمی، دانشنامه پژوهه، بازیابی: ۸ آبان ۱۳۹۲.