شیعه و سابقه تاریخی آن (کتاب): تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
 
(۴ نسخه‌ٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشده)
سطر ۵: سطر ۵:
 
|تصویر=[[پرونده:شیعه و سابقه تاریخی آن.jpg|240px|وسط]]
 
|تصویر=[[پرونده:شیعه و سابقه تاریخی آن.jpg|240px|وسط]]
  
|نویسنده= محمد حسين مظفّر
+
|نویسنده= محمدحسین مظفر
  
 
|موضوع= تاریخ تشیع
 
|موضوع= تاریخ تشیع
سطر ۱۱: سطر ۱۱:
 
|زبان= فارسی  
 
|زبان= فارسی  
  
|تعداد جلد= 1
+
|تعداد جلد= ۱
  
 
|عنوان افزوده1= مترجم  
 
|عنوان افزوده1= مترجم  
  
|افزوده1= سيّدمحمد باقر حجتى
+
|افزوده1= سید محمدباقر حجتی
  
 
|عنوان افزوده2=
 
|عنوان افزوده2=
سطر ۲۱: سطر ۲۱:
 
|افزوده2=
 
|افزوده2=
  
|لینک= [http://lib.ahlolbait.com/parvan/resource/62908/شيعه-و-سابقة-تاريخي-آن  شيعه و سابقة تاريخي آن]
+
|لینک= [http://lib.ahlolbait.com/parvan/resource/62908/شيعه-و-سابقة-تاريخي-آن  شیعه و سابقه تاريخی آن]
 +
}}
 +
کتاب '''«شیعه و سابقه تاریخی آن»''' اثر سید محمدباقر حجتى، ترجمه فارسی كتاب «تاريخ الشيعة»، تأليف [[محمدحسین مظفر|شیخ محمدحسين مظفّر]] (م، ۱۳۸۱ ق) است. این کتاب به بررسی سابقه تاریخى [[شیعه]] می‌پردازد.
 +
 
 +
==مؤلف==
 +
[[محمدحسین مظفر|شیخ محمدحسین مظفر]] (۱۳۸۱-۱۳۱۲ ق)، از علماى [[شیعه]] در [[عراق]] و از شاگردان [[میرزا محمدحسین نائینی|میرزای نائینی]]، [[آقا ضیاءالدین عراقی]] و [[سید ابوالحسن اصفهانی]] بود.
 +
 
 +
وی همراه برادرش [[شیخ محمدرضا مظفر]]، در مجمع فرهنگی «مُنتدى النشر» به منظور گسترش فرهنگ و [[علوم اسلامی]] فعالیت داشت.
  
 +
علامه مظفر از جمله عالمانى است که در دوره‌اى خاص به تألیف در موضوعاتى که کمتر به آن توجه شده پرداخت و معارف شیعه را تبیین نمود. برخی آثار وى عبارتند از: [[الإمام الصادق عليه‌السلام (کتاب)|الإمام الصادق عليه‌السلام]]، تاریخ الشیعة، الثقلان؛ الکتاب و العترة، الشیعة و الإمامة، الشعائر الحسینیة، علم الإمام.
  
}}
+
== محتوای کتاب ==
نویسنده:[[محمد حسين مظفّر]]، مترجم: [[سيّدمحمد باقر حجتى]]
+
كتاب با معناى لغوى «[[شیعه|شيعه]]» آغاز شده و در ادامه، مطالب ذيل ذكر گرديده است:
+
 
اين كتاب در چند بخش به سابقه تاريخى [[شيعه]] پرداخته است:
+
*سابقه اختصاص عنوان «شیعه» به پیروان [[ائمه اطهار|ائمه]] (علیهم السلام)؛
 +
*دعوت به [[تشیع]] از چه زمانى آغاز شد؟
 +
*انتشار تشیع؛
 +
*علنى شدن دعوت به تشیع.
 +
 
 +
مؤلف در ابتداى كتاب، معنى لغوى «شيعه» را مورد بررسى قرار مى‌دهد و مى‌نويسد: شيعه از نظر لغت به معنى پيروان و ياران و انصار است... اين واژه اختصاصا در مورد فرد و يا افرادى به كار مى‌رود كه دوستدار [[امام علی علیه السلام|امام على]] (علیه السلام) و فرزندان او هستند و به [[امامت]] آنها اعتقاد دارند. تا آنجا كه اگر واژه «شيعه» بدون قيد و شرط اضافى به كار برده شود و قرينه‌اى در كار نباشد، اذهان به چنان افرادى منصرف مى‌شود كه قائل به امامت [[ائمه اطهار|امامان]] يادشده هستند.
  
*سابقه اختصاص عنوان «شيعه» به پيروان ائمه عليهم السلام؛
+
با رجوع به [[حدیث|احاديث]] نبوى پى مى‌بريم كه اختصاص اين عنوان (شيعه) به دوستداران [[اهل البیت|اهل‌بيت]] (علیهم السلام) همراه با همان روزى كه [[اسلام]] طلوع كرد، داراى سابقه مى‌باشد و نيز به اين نتيجه مى‌رسيم كه شارع اسلام اين نام و عنوان را خود وضع كرده بود. مؤلف در ادامه، روايات زيادى در تأييد كلام خود آورده است. از جمله در روايتى از [[ابن حجرعسقلانی|ابن حجر عسقلانی]] آمده است كه [[پیامبر اسلام|پيامبر]] (صلی الله علیه وآله) فرمود: «اى على! تو بر خدا وارد خواهى شد، درحالى‌كه شيعه تو از خدا راضى و خدا نيز از آن‌ها راضى است...».
*دعوت به تشيع از چه زمانى آغاز شد؟
 
*انتشار تشيع؛
 
*علنى شدنِ دعوتِ به تشيع.
 
  
==وضعیت نشر==
+
بعد از وفات پيامبر اکرم، تشيع نيز با انزواى [[امام علی علیه السلام|على]] (علیه السلام) دچار انزوا گشت و انتشار آن پس از اين حادثه، در سرزمين‌هاى پهناور اسلام به‌ندرت و بى‌سروصدا بود.  
قم، نشرمشعر، 1387، 32 صفحه، پالتويى.
 
  
==منبع==
+
==منابع==
مرکز تحقیقات حج، آينه آثار (فهرست آثار منتشر شده بعثه)، نشر مشعر، ص64
 
  
==متن کتاب شيعه و سابقة تاريخي آن =
+
*مرکز تحقیقات حج، آینه آثار (فهرست آثار منتشر شده بعثه)، نشر مشعر، ص۶۴.
[http://lib.ahlolbait.com/parvan/resource/62908/شيعه-و-سابقة-تاريخي-آن  شيعه و سابقة تاريخي آن]
+
*[[نرم افزار کتابخانه جامع حج ۲|نرم افزار کتابخانه جامع حج]]، مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی.
  
 +
==متن کتاب==
 +
[http://lib.ahlolbait.com/parvan/resource/62908/شيعه-و-سابقة-تاريخي-آن '''شیعه و سابقه تاريخی آن''']
 +
[[رده:کتاب‌های تاریخی]]
 
[[رده:منابع تاریخ تشیع]]
 
[[رده:منابع تاریخ تشیع]]
 
+
[[رده:کتابهای درباره شیعه]]
[[رده:منابع شیعه شناسی]]
 

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۳ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۸:۰۲

شیعه و سابقه تاریخی آن.jpg
نویسنده محمدحسین مظفر
موضوع تاریخ تشیع
زبان فارسی
تعداد جلد ۱
مترجم سید محمدباقر حجتی

شیعه و سابقه تاريخی آن

کتاب «شیعه و سابقه تاریخی آن» اثر سید محمدباقر حجتى، ترجمه فارسی كتاب «تاريخ الشيعة»، تأليف شیخ محمدحسين مظفّر (م، ۱۳۸۱ ق) است. این کتاب به بررسی سابقه تاریخى شیعه می‌پردازد.

مؤلف

شیخ محمدحسین مظفر (۱۳۸۱-۱۳۱۲ ق)، از علماى شیعه در عراق و از شاگردان میرزای نائینی، آقا ضیاءالدین عراقی و سید ابوالحسن اصفهانی بود.

وی همراه برادرش شیخ محمدرضا مظفر، در مجمع فرهنگی «مُنتدى النشر» به منظور گسترش فرهنگ و علوم اسلامی فعالیت داشت.

علامه مظفر از جمله عالمانى است که در دوره‌اى خاص به تألیف در موضوعاتى که کمتر به آن توجه شده پرداخت و معارف شیعه را تبیین نمود. برخی آثار وى عبارتند از: الإمام الصادق عليه‌السلام، تاریخ الشیعة، الثقلان؛ الکتاب و العترة، الشیعة و الإمامة، الشعائر الحسینیة، علم الإمام.

محتوای کتاب

كتاب با معناى لغوى «شيعه» آغاز شده و در ادامه، مطالب ذيل ذكر گرديده است:

  • سابقه اختصاص عنوان «شیعه» به پیروان ائمه (علیهم السلام)؛
  • دعوت به تشیع از چه زمانى آغاز شد؟
  • انتشار تشیع؛
  • علنى شدن دعوت به تشیع.

مؤلف در ابتداى كتاب، معنى لغوى «شيعه» را مورد بررسى قرار مى‌دهد و مى‌نويسد: شيعه از نظر لغت به معنى پيروان و ياران و انصار است... اين واژه اختصاصا در مورد فرد و يا افرادى به كار مى‌رود كه دوستدار امام على (علیه السلام) و فرزندان او هستند و به امامت آنها اعتقاد دارند. تا آنجا كه اگر واژه «شيعه» بدون قيد و شرط اضافى به كار برده شود و قرينه‌اى در كار نباشد، اذهان به چنان افرادى منصرف مى‌شود كه قائل به امامت امامان يادشده هستند.

با رجوع به احاديث نبوى پى مى‌بريم كه اختصاص اين عنوان (شيعه) به دوستداران اهل‌بيت (علیهم السلام) همراه با همان روزى كه اسلام طلوع كرد، داراى سابقه مى‌باشد و نيز به اين نتيجه مى‌رسيم كه شارع اسلام اين نام و عنوان را خود وضع كرده بود. مؤلف در ادامه، روايات زيادى در تأييد كلام خود آورده است. از جمله در روايتى از ابن حجر عسقلانی آمده است كه پيامبر (صلی الله علیه وآله) فرمود: «اى على! تو بر خدا وارد خواهى شد، درحالى‌كه شيعه تو از خدا راضى و خدا نيز از آن‌ها راضى است...».

بعد از وفات پيامبر اکرم، تشيع نيز با انزواى على (علیه السلام) دچار انزوا گشت و انتشار آن پس از اين حادثه، در سرزمين‌هاى پهناور اسلام به‌ندرت و بى‌سروصدا بود.

منابع

  • مرکز تحقیقات حج، آینه آثار (فهرست آثار منتشر شده بعثه)، نشر مشعر، ص۶۴.
  • نرم افزار کتابخانه جامع حج، مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی.

متن کتاب

شیعه و سابقه تاريخی آن

مسابقه از خطبه ۱۹۱ نهج البلاغه