آیه 173 آل عمران: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(←‏پيوندها)
(تغییرمسیر به آیه 173 سوره آل عمران)
 
(۱ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۱ کاربر نشان داده نشده)
سطر ۱: سطر ۱:
−
==متن آيه==
+
#تغییرمسیر[[آیه 173 سوره آل عمران]]
−
 
 
−
{{قرآن در قاب|«الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُواْ لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَاناً وَ قَالُواْ حَسْبُنَا اللّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ».|سوره=3|آیه=173}}
 
−
 
 
−
==ترجمه آیه==
 
−
 
 
−
همان كسانى كه برخى از مردم به ايشان گفتند: مردمان براى جنگ با شما گردآمده اند پس از آن بترسيد ولى اين سخن بر ايمانشان افزود و گفتند: خدا ما را بس است و نيكو حمايتگرى است.
 
−
 
 
−
==نزول==
 
−
 
 
−
'''محل نزول:'''
 
−
 
 
−
اين آيه در همچون ديگر آيات سوره آل عمران در [[مدينه]] بر [[پيامبر اسلام]] صلي الله عليه و آله نازل گرديده است. <ref> طبرسي، مجمع البيان في تفسير القرآن، ج ‌2، ص 693.</ref>
 
−
 
 
−
'''شأن نزول:'''<ref> محمدباقر محقق،‌ [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شيخ طوسي]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، ص 146.</ref>
 
−
 
 
−
احمد بن ابراهيم مقرى از شعيب بن محمد و او از مكى بن عبدان و او از ابوازهر و او از روح و او از ابويونس قشيرى، از عمرو بن دينار روايتى براى ما نقل كرد و گفت: رسول الله صلی الله علیه و آله بعد از [[جنگ احد]] كه مشركان به طرف [[مكه]] روان شدند، دستور داد، عده اى مجهز شوند و بسوى مشركان بروند، شصت مرد جنگى آماده حركت شدند و به جستجوى مشركان پرداختند.
 
−
 
 
−
[[ابوسفيان]] قافله اى از خزاعة را ديد، به آنان گفت: اگر محمد صلی الله علیه و آله را ملاقات كرديد كه در جستجوى من است، به او خبر دهيد كه من لشكرى عظيم فراهم آورده ام و قصد دارم كه به طرف آنان بيايم. هنگامى كه پيامبر خدا قافله را ديد، از ابوسفيان جويا شد، آنان گفتند: ما ابوسفيان را ديديم كه با لشكرى زياد به سوى شما مى آيد ولى لشكر تو اندك است و ما صلاح نمى بينيم كه با او مقابله نمائى. پيغمبر صلی الله علیه و آله از گفته آنان بيمى به خود راه نداد و از طلب ابوسفيان بازنايستاد. اما ابوسفيان به مكه بازگشت.
 
−
 
 
−
پس اللّه تعالى اين آيه را نازل كرد: «الَّذِينَ اسْتَجابُوا لِلَّهِ...» تا «فَلا تَخافُوهُمْ وَخافُونِ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ...» [[سوره آل عمران]]، آیه 169 (يعنى: پس، از ايشان مترسيد و از من بترسيد اگر از گروندگان هستيد).
 
−
 
 
−
ابواسحق ثعالبى از ابوصالح شعيب بن محمد و او از ابوحاتم تميمى و او از احمد بن ازهر و او از روح بن عبادة و او از سعيد، از قتادة خبرى براى ما روايت كرد و گفت سعيد گويد: پس از [[جنگ احد]] و بعد از قتل و جراحتى كه به مسلمانان وارد آمد و بعد از آن كه ابوسفيان و ياران مشرك او به [[مكه]] بازگشتند، پيامبر صلی الله علیه و آله به اصحاب خود گفت: آگاه باشيد اى مردان جنگجو، كمر براى انجام فرمان خدا محكم دربنديد و به طلب دشمنان [[دين]] بشتابيد و بر آنان دست يابيد و آن خائنان را گوشمالى دهيد.
 
−
 
 
−
پس آن جنگجويان با كوشش فراوان، كه خدا بهتر مى داند، به طرف مأموريت خود روان شدند تا به «ذى الخليفة» رسيدند، هر كس كه به آنان مى رسيد، مى‌گفت: ابوسفيان با لشكرى عظيم مى خواهد بر شما بتازد. آنان مى گفتند: «حسبنا اللّه و نعم الوكيل» پس خداوند در شأن آنان. اين آيه را نازل كرد «الَّذِينَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ...» تا «...وَاللَّهُ ذُوفَضْلٍ عَظِيمٍ».<ref> [[سيوطى]] درباره اين آيه شأن نزولى ذكر نكرده است.</ref>
 
−
 
 
−
قول خداوند: «ما كانَ اللَّهُ لِيَذَرَالْمُؤْمِنِينَ عَلى  ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتَّى يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ...» سوره آل عمران، آیه 173» (يعنى: هرگز خداوند مؤمنان را وانگذارد بر آن چه شما [[منافقان]] بر آن هستيد، تا آن كه ناپاك از پاك تميز داده شود...).
 
−
 
 
−
سدى گويد: رسول الله صلی الله علیه و آله فرمود: امت مرا در صورت هاى خود، بر من نشان دادند همانطورى كه بر آدم عرضه كردند، من مى دانم چه كسى به من [[ايمان]] مى آورد و چه كسى كافر مى شود. اين خبر را به منافقان رساندند.
 
−
 
 
−
==پانويس==
 
−
<references/>
 
−
 
 
−
==منابع==
 
−
 
 
−
* قرآن کريم، ترجمه محمدمهدي فولادوند.
 
−
* محمدباقر محقق، [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شيخ طوسي]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، انتشارات اسلامي، تهران، 1361 ش.
 
−
* فضل بن حسن طبرسي، مجمع البيان في تفسير القرآن، انتشارات ناصرخسرو، تهران، 1372 ش.
 
−
 
 
−
==پيوندها==
 
−
* [[سوره آل عمران]]
 
−
* [[سوره آل عمران/متن و ترجمه سوره]]
 
−
 
 
−
{{قرآن}}
 
−
 
 
−
[[رده:آيات سوره آل عمران]]
 
−
[[رده:آیات دارای شان نزول]]
 

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۳ اوت ۲۰۱۶، ساعت ۱۴:۴۸

تغییرمسیر به:

مسابقه از خطبه ۸۳ نهج البلاغه