سید حسین خوانساری: تفاوت بین نسخهها
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) جز |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ همین کاربر نمایش داده نشده است) | |||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | ''' | + | '''«سید حسین خوانساری»''' فرزند «[[میر کبیر]]»، فقیه و عالم زاهد [[شیعه]] در قرن ۱۲ هجری است. [[سید محمد مهدی بحرالعلوم|سید بحرالعلوم]] و [[میرزای قمی|میرزای قمی]] از شاگردان او هستند. |
| − | + | {{شناسنامه عالم | |
| + | ||نام کامل = سید حسین خوانساری | ||
| + | ||تصویر= | ||
| + | ||زادروز = | ||
| + | |زادگاه = | ||
| + | |وفات = قرن ۱۲ قمری | ||
| + | |مدفن = خوانسار | ||
| + | |اساتید = [[میر کبیر]]، [[فاضل سراب|میرزا محمدصادق سراب]]،... | ||
| + | |شاگردان = [[سید محمد مهدی بحرالعلوم|سید بحرالعلوم]]، [[میرزای قمی|میرزای قمی]]، سید حسین قزوینی،... | ||
| + | |آثار = حاشیه بر [[شرح لمعه]]، حاشیه بر ذخیرة العباد، شرح [[دعای ابوحمزه ثمالی|دعای ابوحمزه]]، شرح [[زیارت عاشورا|زیارت عاشورا]]، رسائلی در عبادات،... | ||
| + | }} | ||
==استادان و شاگردان== | ==استادان و شاگردان== | ||
| − | بیشتر بهره های علمی و کمالات [[اخلاق|اخلاقی]] و معنوی سید خوانساری، از محضر پدر بزرگوارش | + | بیشتر بهره های علمی و کمالات [[اخلاق|اخلاقی]] و معنوی سید خوانساری، از محضر پدر بزرگوارش میرزا ابوالقاسم معروف به [[میر کبیر]] به او رسید. او از والد خویش و [[فاضل سراب|میرزا محمدصادق سراب]] نقل روایت می کند. |
| − | تراجم علما می نویسند: [[سید محمد مهدی بحرالعلوم|سید بحر العلوم]]، آقا | + | تراجم علما می نویسند: [[سید محمد مهدی بحرالعلوم|سید بحر العلوم]]، آقا محمدعلی کرمانشاهی، سید حسین قزوینی، امیر عبدالباقی اصفهانی و [[میرزای قمی|میرزای قمی]] از محضر او مدتی استفاده نموده و از او [[اجازه (علم الحدیث)|اجازه]] روایت دارند. علمای مذکور در برخی تألیفات خویش، این سید عالی مقام و والد او را با القاب و عناوینی زیبا ستوده اند. |
| − | مرحوم میرزای قمی صاحب [[قوانین الاصول (کتاب)|قوانین]] داماد [[میر کبیر| | + | مرحوم میرزای قمی صاحب «[[قوانین الاصول (کتاب)|قوانین الاصول]]» داماد [[میر کبیر|میر کبیر]] بود و در مدتی که خوانسار از حضور استادش سید حسین خوانساری استفاده علمی می برد، با خواهر وی [[ازدواج]] نموده که متأسفانه پس از مدت کوتاهی این علویه وفات می کند و جناب میرزا پس از مدتی جهت ادامه تحصیلات عازم [[عتبات عالیات|عتبات]] می شود. |
==آثار و تألیفات== | ==آثار و تألیفات== | ||
| − | خوانساری بر «[[شرح لمعه]]» [[شهید ثانی|شهید ثانی]] و «ذخیرة العباد» [[محقق سبزواری]] حاشیه زیبا زد. و شرحی جالب بر [[دعای ابوحمزه ثمالی|دعای ابوحمزه]] و [[زیارت عاشورا|زیارت عاشورا]] و همچنین | + | سید خوانساری بر «[[شرح لمعه]]» [[شهید ثانی|شهید ثانی]] و «ذخیرة العباد» [[محقق سبزواری]] حاشیه زیبا زد. و شرحی جالب بر [[دعای ابوحمزه ثمالی|دعای ابوحمزه]] و [[زیارت عاشورا|زیارت عاشورا]] و همچنین بر کلمات [[امام صادق علیه السلام|امام صادق]] علیه السلام زد. و رسائلی در عبادات و کتابی در پاسخ به سؤالات شریف گلپایگانی (اسفرنجانی) به رشته تحریر برد. |
==ویژگیهای سید خوانساری== | ==ویژگیهای سید خوانساری== | ||
| سطر ۱۶: | سطر ۲۶: | ||
[[صاحب روضات]] در وصف جد کبیرش چنین می نگارد: «خوانساری از بزرگان محققان اعلام، و از اعاظم دانشمندان [[اسلام]] بود، ذهنی روان داشت که مشکلات علوم را با فراست خدادادیش بر مسائل لا ینحل حقایق موفق می شد. خوانساری تقریری نیکو و تحریری شایسته و اخلاقی دلجو داشت و رعایت آداب معاشرت را کاملا می نمود. و به درجات عالیه پارسائی و پرهیزکاری و مراعات خواسته های [[دین|دین]] نایل گردیده بود. او اکثر عمر خویش را به انزوا گذرانید، و از زادگاه خویش هجرت نکرد و در گمنامی قرار داشت. و آن گونه که بود دیگران او را نشناختند، و الا مانند همنام خویش «سید حسین قزوینی» شهرت بیشتر می یافت... ». | [[صاحب روضات]] در وصف جد کبیرش چنین می نگارد: «خوانساری از بزرگان محققان اعلام، و از اعاظم دانشمندان [[اسلام]] بود، ذهنی روان داشت که مشکلات علوم را با فراست خدادادیش بر مسائل لا ینحل حقایق موفق می شد. خوانساری تقریری نیکو و تحریری شایسته و اخلاقی دلجو داشت و رعایت آداب معاشرت را کاملا می نمود. و به درجات عالیه پارسائی و پرهیزکاری و مراعات خواسته های [[دین|دین]] نایل گردیده بود. او اکثر عمر خویش را به انزوا گذرانید، و از زادگاه خویش هجرت نکرد و در گمنامی قرار داشت. و آن گونه که بود دیگران او را نشناختند، و الا مانند همنام خویش «سید حسین قزوینی» شهرت بیشتر می یافت... ». | ||
| − | سید خوانساری هیچ گاه [[نماز شب]]، [[زیارت عاشورا|زیارت عاشورا]] و [[نماز جمعه]] و [[نماز جماعت|جماعت]] او ترک نمی شد. و هر گاه به عللی [[مسجد]] نمی رفت، در خانه خویش به اتفاق اهل | + | سید خوانساری هیچ گاه [[نماز شب]]، [[زیارت عاشورا|زیارت عاشورا]] و [[نماز جمعه]] و [[نماز جماعت|جماعت]] او ترک نمی شد. و هر گاه به عللی [[مسجد]] نمی رفت، در خانه خویش به اتفاق اهل خانه اقامه جماعت می فرمود. سید عالمی دلسوز و با [[انصاف]] بود. با فقرا و مؤمنین مواساة و همنشینی می نمود و در اصلاح امور و حوایج مردم کوشش می نمود. |
| − | در برهه ای از زمان، سید به اتفاق فرزندان بزرگوارش میرزا ابوالقاسم و آقا حسن به زیارت [[عتبات عالیات|عتبات]] مشرف شد. نوشته اند در مدتی که آقای خوانساری [[کربلا]] بود، [[وحید بهبهانی|وحید بهبهانی]] با لباسی ساده و مندرس متواضعانه به منزل سید می رفته، به نحوی که میرزا ابوالقاسم آقا را نشناخته و اگر سید در منزل نبوده و یا به خواب رفته | + | در برهه ای از زمان، سید به اتفاق فرزندان بزرگوارش میرزا ابوالقاسم و آقا حسن به زیارت [[عتبات عالیات|عتبات]] مشرف شد. نوشته اند در مدتی که آقای خوانساری [[کربلا]] بود، [[وحید بهبهانی|وحید بهبهانی]] با لباسی ساده و مندرس متواضعانه به منزل سید می رفته، به نحوی که میرزا ابوالقاسم آقا را نشناخته و اگر سید خوانساری در منزل نبوده و یا به خواب رفته بود، دیدار را به موقع دیگر موکول می ساخت و گاهی از این [[سادات]] آل [[پیامبر اسلام|رسول]] دیدن می فرمود. |
| − | موقعی که زائران [[ایران|ایرانی]] در عتبات به منزل وحید | + | موقعی که زائران [[ایران|ایرانی]] در عتبات به منزل وحید بهبهانی شرفیاب شدند، از آقا سؤال می کنند ما در ایران به که مراجعه و از که [[تقلید|تقلید]] کنیم؟ وحید بهبهانی در جواب می فرماید: من در ایران [[فقیه|فقیهی]] که شایسته [[فتوا|فتوی]] دادن باشد به جز دو نفر سراغ ندارم؛ یکی آقا حسین قزوینی و دیگر آقا حسین خوانساری. |
==وفات== | ==وفات== | ||
| − | مرحوم سید حسین | + | مرحوم سید حسین خوانساری، سرانجام در روز هشتم [[ماه رجب]]، به لقای معشوق شتافت و پیک حق را لبیک گفت. مدفن او در شهر خوانسار، مزار است. |
| − | پس از سید خوانساری فرزندان او سید ابوالقاسم جعفر و سید حسن و ... که از اعلام بزرگ عصر خویشند، وارث علوم پدر گشتند. ابوالقاسم | + | پس از سید خوانساری فرزندان او سید ابوالقاسم جعفر و سید حسن و ... که از اعلام بزرگ عصر خویشند، وارث علوم پدر گشتند. ابوالقاسم جعفر (میر صغیر)، پدر [[میرزا زین العابدین خوانساری|میرزا زین العابدین خوانساری اصفهانی]] است که وی سر سلسله [[سادات]] روضاتی [[اصفهان]] است و سید حسن، پدر [[سید محمدمهدی خوانساری]] صاحب «رساله ابوبصیر» و سایر آیات خوانساری می باشد. |
==منابع== | ==منابع== | ||
| سطر ۳۲: | سطر ۴۲: | ||
*پایگاه شعائر | *پایگاه شعائر | ||
| − | [[رده:علمای قرن دوازدهم]] | + | [[رده:علمای قرن دوازدهم]][[رده:علماء شیعه]][[رده:فقیهان]] |
نسخهٔ کنونی تا ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۵۶
«سید حسین خوانساری» فرزند «میر کبیر»، فقیه و عالم زاهد شیعه در قرن ۱۲ هجری است. سید بحرالعلوم و میرزای قمی از شاگردان او هستند.
| نام کامل | سید حسین خوانساری |
| وفات | قرن ۱۲ قمری |
| مدفن | خوانسار |
|
| |
| اساتید | |
| شاگردان |
سید بحرالعلوم، میرزای قمی، سید حسین قزوینی،... |
| آثار |
حاشیه بر شرح لمعه، حاشیه بر ذخیرة العباد، شرح دعای ابوحمزه، شرح زیارت عاشورا، رسائلی در عبادات،... |
استادان و شاگردان
بیشتر بهره های علمی و کمالات اخلاقی و معنوی سید خوانساری، از محضر پدر بزرگوارش میرزا ابوالقاسم معروف به میر کبیر به او رسید. او از والد خویش و میرزا محمدصادق سراب نقل روایت می کند.
تراجم علما می نویسند: سید بحر العلوم، آقا محمدعلی کرمانشاهی، سید حسین قزوینی، امیر عبدالباقی اصفهانی و میرزای قمی از محضر او مدتی استفاده نموده و از او اجازه روایت دارند. علمای مذکور در برخی تألیفات خویش، این سید عالی مقام و والد او را با القاب و عناوینی زیبا ستوده اند.
مرحوم میرزای قمی صاحب «قوانین الاصول» داماد میر کبیر بود و در مدتی که خوانسار از حضور استادش سید حسین خوانساری استفاده علمی می برد، با خواهر وی ازدواج نموده که متأسفانه پس از مدت کوتاهی این علویه وفات می کند و جناب میرزا پس از مدتی جهت ادامه تحصیلات عازم عتبات می شود.
آثار و تألیفات
سید خوانساری بر «شرح لمعه» شهید ثانی و «ذخیرة العباد» محقق سبزواری حاشیه زیبا زد. و شرحی جالب بر دعای ابوحمزه و زیارت عاشورا و همچنین بر کلمات امام صادق علیه السلام زد. و رسائلی در عبادات و کتابی در پاسخ به سؤالات شریف گلپایگانی (اسفرنجانی) به رشته تحریر برد.
ویژگیهای سید خوانساری
صاحب روضات در وصف جد کبیرش چنین می نگارد: «خوانساری از بزرگان محققان اعلام، و از اعاظم دانشمندان اسلام بود، ذهنی روان داشت که مشکلات علوم را با فراست خدادادیش بر مسائل لا ینحل حقایق موفق می شد. خوانساری تقریری نیکو و تحریری شایسته و اخلاقی دلجو داشت و رعایت آداب معاشرت را کاملا می نمود. و به درجات عالیه پارسائی و پرهیزکاری و مراعات خواسته های دین نایل گردیده بود. او اکثر عمر خویش را به انزوا گذرانید، و از زادگاه خویش هجرت نکرد و در گمنامی قرار داشت. و آن گونه که بود دیگران او را نشناختند، و الا مانند همنام خویش «سید حسین قزوینی» شهرت بیشتر می یافت... ».
سید خوانساری هیچ گاه نماز شب، زیارت عاشورا و نماز جمعه و جماعت او ترک نمی شد. و هر گاه به عللی مسجد نمی رفت، در خانه خویش به اتفاق اهل خانه اقامه جماعت می فرمود. سید عالمی دلسوز و با انصاف بود. با فقرا و مؤمنین مواساة و همنشینی می نمود و در اصلاح امور و حوایج مردم کوشش می نمود.
در برهه ای از زمان، سید به اتفاق فرزندان بزرگوارش میرزا ابوالقاسم و آقا حسن به زیارت عتبات مشرف شد. نوشته اند در مدتی که آقای خوانساری کربلا بود، وحید بهبهانی با لباسی ساده و مندرس متواضعانه به منزل سید می رفته، به نحوی که میرزا ابوالقاسم آقا را نشناخته و اگر سید خوانساری در منزل نبوده و یا به خواب رفته بود، دیدار را به موقع دیگر موکول می ساخت و گاهی از این سادات آل رسول دیدن می فرمود.
موقعی که زائران ایرانی در عتبات به منزل وحید بهبهانی شرفیاب شدند، از آقا سؤال می کنند ما در ایران به که مراجعه و از که تقلید کنیم؟ وحید بهبهانی در جواب می فرماید: من در ایران فقیهی که شایسته فتوی دادن باشد به جز دو نفر سراغ ندارم؛ یکی آقا حسین قزوینی و دیگر آقا حسین خوانساری.
وفات
مرحوم سید حسین خوانساری، سرانجام در روز هشتم ماه رجب، به لقای معشوق شتافت و پیک حق را لبیک گفت. مدفن او در شهر خوانسار، مزار است.
پس از سید خوانساری فرزندان او سید ابوالقاسم جعفر و سید حسن و ... که از اعلام بزرگ عصر خویشند، وارث علوم پدر گشتند. ابوالقاسم جعفر (میر صغیر)، پدر میرزا زین العابدین خوانساری اصفهانی است که وی سر سلسله سادات روضاتی اصفهان است و سید حسن، پدر سید محمدمهدی خوانساری صاحب «رساله ابوبصیر» و سایر آیات خوانساری می باشد.
منابع
- پایگاه شعائر
