عمرو بن قیس: تفاوت بین نسخهها
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
|||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
{{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}} | {{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}} | ||
| − | '''عمرو بن قیس'''، به همراه پسرعموی خود در منزل [[قصر | + | '''عمرو بن قیس'''، به همراه پسرعموی خود در منزل [[قصر مقاتل]] به محضر [[امام حسین]] علیهالسلام وارد شد. در ابتدا عموزادهاش به امام گفت: «این سیاهی که در محاسن شما میبینم از [[خضاب]] است یا موی شما بدین رنگ است؟». حضرت فرمود: «خضاب است، موی ما [[بنی هاشم]] زود سپید می شود... سپس فرمود آیا برای یاری من آمدهاید؟». |
عمرو بن قیس گفت: «عایله زیادی دارم، مال بسیاری از مردم نزد من است و نمی دانم کار به کجا می انجامد. خوش ندارم امانت مردم از بین برود!» پسرعمویش نیز همانند او پاسخ داد. | عمرو بن قیس گفت: «عایله زیادی دارم، مال بسیاری از مردم نزد من است و نمی دانم کار به کجا می انجامد. خوش ندارم امانت مردم از بین برود!» پسرعمویش نیز همانند او پاسخ داد. | ||
| − | امام فرمود: {{متن حدیث|«فانطلقا فلا تسمعا لی | + | امام حسین فرمود: {{متن حدیث|«فانطلقا فلا تسمعا لی واعیة ولا تریا لی سوادا، فانّه من سمع واعیتنا أو رأی سوادنا فلم یُجبنا ولم یُغثنا کان حقاً علی الله عزوجل أن یکبّه علی منخریه فی النار»}}<ref>شیخ صدوق، ثواب الاعمال، ص۳۰۸؛ رجال الکشی، شیخ طوسی، ص۱۱۳؛ بحارالانوار، ج۴۵، ص۸۴؛ ابوعلی حائری، منتهی المقال، ج۵، ص۱۱۵-۱۱۷؛ موسوعه کلمات الامام الحسین علیه السلام، ص۳۶۹.</ref>؛ پس از این جا بروید تا فریاد ما را نشنوید و ما را نبینید، همانا هر کس ندای ما را بشنود و یا ما را ببیند و پاسخ نگوید و به یاریمان نشتابد، سزاوار است که خداوند او را به بینی در آتش افکند. |
| − | + | به این ترتیب، [[دنیاطلبی|دنیاگرایی]] در پوشش فریبنده عائلهمندی و [[امانت داری]] مردم، ابن قیس و عموزاده او را در دام خود نهاد و آن دو را از همراهی با کاروان حسینی و راهیابی به [[بهشت]] جاودان بازداشت؛ {{متن قرآن|«... وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ»}}<ref>[[آیه 20 سوره حدید|سوره حدید، آیه ۲۰.]]</ref>؛ زندگی دنیا جز متاع و مایه فریبکاری نیست. | |
==پانویس== | ==پانویس== | ||
| سطر ۱۴: | سطر ۱۴: | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
| − | * | + | *[http://www.hawzah.net/fa/Magazine/View/89/3387/15566 "زیانکاران در حماسه کربلا"، محمدباقر پورامینی، پایگاه اطلاعرسانی حوزه]، بازیابی: ۲ آذرماه ۱۳۹۲. |
[[رده: زیانکاران در حماسه کربلا]] | [[رده: زیانکاران در حماسه کربلا]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۳۶
این مدخل از دانشنامه هنوز نوشته نشده است.
(احتمالا تصرف اندکی صورت گرفته است)
عمرو بن قیس، به همراه پسرعموی خود در منزل قصر مقاتل به محضر امام حسین علیهالسلام وارد شد. در ابتدا عموزادهاش به امام گفت: «این سیاهی که در محاسن شما میبینم از خضاب است یا موی شما بدین رنگ است؟». حضرت فرمود: «خضاب است، موی ما بنی هاشم زود سپید می شود... سپس فرمود آیا برای یاری من آمدهاید؟».
عمرو بن قیس گفت: «عایله زیادی دارم، مال بسیاری از مردم نزد من است و نمی دانم کار به کجا می انجامد. خوش ندارم امانت مردم از بین برود!» پسرعمویش نیز همانند او پاسخ داد.
امام حسین فرمود: «فانطلقا فلا تسمعا لی واعیة ولا تریا لی سوادا، فانّه من سمع واعیتنا أو رأی سوادنا فلم یُجبنا ولم یُغثنا کان حقاً علی الله عزوجل أن یکبّه علی منخریه فی النار»[۱]؛ پس از این جا بروید تا فریاد ما را نشنوید و ما را نبینید، همانا هر کس ندای ما را بشنود و یا ما را ببیند و پاسخ نگوید و به یاریمان نشتابد، سزاوار است که خداوند او را به بینی در آتش افکند.
به این ترتیب، دنیاگرایی در پوشش فریبنده عائلهمندی و امانت داری مردم، ابن قیس و عموزاده او را در دام خود نهاد و آن دو را از همراهی با کاروان حسینی و راهیابی به بهشت جاودان بازداشت؛ «... وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ»[۲]؛ زندگی دنیا جز متاع و مایه فریبکاری نیست.
پانویس
- ↑ شیخ صدوق، ثواب الاعمال، ص۳۰۸؛ رجال الکشی، شیخ طوسی، ص۱۱۳؛ بحارالانوار، ج۴۵، ص۸۴؛ ابوعلی حائری، منتهی المقال، ج۵، ص۱۱۵-۱۱۷؛ موسوعه کلمات الامام الحسین علیه السلام، ص۳۶۹.
- ↑ سوره حدید، آیه ۲۰.
منابع
- "زیانکاران در حماسه کربلا"، محمدباقر پورامینی، پایگاه اطلاعرسانی حوزه، بازیابی: ۲ آذرماه ۱۳۹۲.
