آیه 5 سوره نوح

از دانشنامه‌ی اسلامی
نسخهٔ تاریخ ‏۲۸ آوریل ۲۰۱۶، ساعت ۰۳:۵۳ توسط Quran (بحث | مشارکت‌ها) (صفحه‌ای تازه حاوی «{{قرآن در قاب|قَالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِي لَيْلًا وَنَهَارًا|سوره=71|...» ایجاد کرد)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مشاهده آیه در سوره

قَالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِي لَيْلًا وَنَهَارًا

مشاهده آیه در سوره


<<4 آیه 5 سوره نوح 6>>
سوره : سوره نوح (71)
جزء : 29
نزول : مکه

ترجمه های فارسی

(و او به درگاه خدا نالید و) گفت: بارالها، من قوم خود را شب و روز دعوت کردم.

گفت: پروردگارا! همانا قوم خود را شب و روز [به آیین توحید] دعوت کردم،

[نوح‌] گفت: «پروردگارا، من قوم خود را شب و روز دعوت كردم،

گفت: اى پروردگار من، من قوم خود را شب و روز دعوت كردم،

(نوح) گفت: «پروردگارا! من قوم خود را شب و روز (بسوی تو) دعوت کردم،

ترجمه های انگلیسی(English translations)

He said, ‘My Lord! Indeed, I have summoned my people night and day

He said: O my Lord! surely I have called my people by night and by day!

He said: My Lord! Lo! I have called unto my people night and day

He said: "O my Lord! I have called to my People night and day:

معانی کلمات آیه

«لَیْلاً وَ نَهَاراً»: شب و روز. مراد استمرار در دعوت است.

تفسیر آیه

تفسیر نور (محسن قرائتی)


{{{1}}}

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)



قالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِي لَيْلاً وَ نَهاراً «5»

قالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِي‌: گفت اى پروردگار من: بدرستى كه من خواندم قوم خود را به طاعت و عبادت تو، لَيْلًا وَ نَهاراً: شب و روز، يعنى پيوسته دعوت كردم و در هيچ وقت در دعوت تقصير نكردم.


تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)


بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌

إِنَّا أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى‌ قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ «1» قالَ يا قَوْمِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ «2» أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اتَّقُوهُ وَ أَطِيعُونِ «3» يَغْفِرْ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَ يُؤَخِّرْكُمْ إِلى‌ أَجَلٍ مُسَمًّى إِنَّ أَجَلَ اللَّهِ إِذا جاءَ لا يُؤَخَّرُ لَوْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ «4»

قالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِي لَيْلاً وَ نَهاراً «5» فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعائِي إِلاَّ فِراراً «6» وَ إِنِّي كُلَّما دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ وَ اسْتَغْشَوْا ثِيابَهُمْ وَ أَصَرُّوا وَ اسْتَكْبَرُوا اسْتِكْباراً «7» ثُمَّ إِنِّي دَعَوْتُهُمْ جِهاراً «8» ثُمَّ إِنِّي أَعْلَنْتُ لَهُمْ وَ أَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْراراً «9»

فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كانَ غَفَّاراً «10» يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً «11» وَ يُمْدِدْكُمْ بِأَمْوالٍ وَ بَنِينَ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ جَنَّاتٍ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ أَنْهاراً «12» ما لَكُمْ لا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقاراً «13» وَ قَدْ خَلَقَكُمْ أَطْواراً «14»

ترجمه‌

همانا ما فرستاديم نوح را بسوى قومش كه بيم ده قوم خود را پيش از آنكه بيايد آنها را عذابى دردناك‌

گفت اى قوم من همانا من براى شما بيم دهنده‌اى هستم آشكارا

كه بندگى كنيد خدا را و بترسيد از او و اطاعت كنيد مرا

مى‌آمرزد براى شما گناهانتان را و تأخير مى‌اندازد هلاك شما را تا مدّت نامبرده شده همانا مدّت نامبرده خدا وقتى كه آمد تأخير افكنده نميشود اگر باشيد كه بدانيد

گفت پروردگارا همانا من خواندم قوم خود را شب و روز

پس نيفزود آنانرا خواندن من مگر گريختن‌

و همانا من هرگاه خواندم آنها را تا بيامرزيشان قرار دادند انگشتان خود را در گوشهاشان و بسر كشيدند جامه‌هاشان را و پا فشارى كردند و سركشى نمودند سركشى نمودنى‌

پس همانا من خواندم آنها را به آواز بلند

پس همانا من دعوت را آشكار نمودم براى آنها و پنهان نمودم‌

جلد 5 صفحه 278

براى آنان پنهان نمودنى‌

پس گفتم آمرزش بطلبيد از پروردگارتان همانا او است بسيار آمرزنده‌

ميفرستد بر شما باران پى در پى‌

و مدد ميكند شما را بمالها و پسران و پديد ميآورد براى شما باغها و پديد ميآورد براى شما نهرها

چيست براى شما كه نميترسيد مر خدا را از جهت عظمت‌

با آنكه بتحقيق آفريد شما را بطورهاى مختلف با يكديگر.

تفسير

خداوند متعال حضرت نوح را كه اوّل انبياء اولوا العزم است برسالت نزد قوم خود فرستاد تا آنها را بترساند از عذاب خدا در صورت مخالفت از اوامر او قبل از آنكه نازل شود بر آنها و او مأموريّت خود را انجام داد و با كمال ملاطفت بآنها فرمود اى قوم و قبيله من همانا من از جانب خداوند مأمورم كه شما را بترسانم با بيّنه و برهان از عذاب خدا كه بر شما نازل خواهد شد در صورتى كه دست از پرستش بت و ساير اعمال قبيحه خود بر نداريد پس بايد عبادت كنيد خداى يگانه را و از او بترسيد و اطاعت كنيد مرا در آنچه از جانب او براى شما از احكام بيان مينمايم تا خداوند گناهان گذشته شما را بيامرزد و گفته‌اند كلمه من براى تبعيض است تا شامل نشود گناهان آينده آنها را و موجب غرور آنها و جرئت بر معصيت نگردد و ظاهرا من زائده باشد براى تقويت عامل چون لكم فاصله شده و اگر كلمه من هم نبود كلام دلالت بر مغفرت گناهان آينده نداشت و نيز تأخير بيندازد هلاك شما را به اجلهاى معلّقه بر معاصى و بعذاب دنيوى تا برسد اجل حتمى شما كه قابل تأخير نيست چون اين قسم اجل مقدّر الهى وقتى برسد مهلت نميدهد و تأخير نمى‌افتد و اگر شما دانا بوديد ميدانستيد كه اجل معلّق بتوبه و اعمال صالحه دفع ميگردد و اجل حتمى چاره‌اى ندارد و چون آنها نصايح مشفقانه آنحضرت را بسمع قبول تلقّى ننمودند عرضه داشت پروردگارا من آنها را شبانه روز دعوت نمودم ولى مع الاسف نيفزود دعوت من بر سلوك آنها مگر تنفّر و فرار از اطاعت و قبول را و هر چه من خواندم آنها را بسوى تو كه ايمان بياورند و بسبب آن تو از معاصى آنان بگذرى انگشتها در گوشها نهادند و جامه‌ها بر سر كشيدند كه مرا نه بينند و صداى مرا نشنوند و باقى ماندند بر كفر و ضلالت و سركشى‌

جلد 5 صفحه 279

كردند و عازم شدند بر معصيت ولى باز من بوظيفه خود عمل نمودم و با صوت بلند آنها را خواندم و هر قسم ممكن بود از علنى و سرّى در ارشاد و نصيحت آنها كوتاهى نكردم باين بيانات كه بيائيد توبه كنيد خدا آمرزنده و مهربان است مزارع و باغهاى شما كه خشك شده و از دست رفته بواسطه نيامدن باران و زنان شما كه نازا شده‌اند چنانچه در سوره هود گذشت از رحمت الهى و باران فراوان پى در پى آباد خواهد شد و نهرهاى شما جارى خواهد گرديد مانند آنكه خداوند تازه آنها را بشما عنايت فرموده و اموال شما بفضل الهى زياد ميشود و زنان شما اولاد آور ميگردند و پسرانى كه كمك شما باشند خداوند بشما كرم ميفرمايد چه ميشود شما را كه از عظمت خدا نميترسيد چنانچه قمّى ره از امام باقر عليه السّلام در ذيل اين آيه نقل نموده و اهل لغت تصريح نموده‌اند كه رجاء در اينجا بمعناى خوف است و اگر اين تصريحات نبود رجاء بمعناى اعتقاد انسب بود و وقار بمعناى ثبات يعنى چرا معتقد به ثبات خدا نسبت بمواعيدش نيستيد و بعضى هم گفته‌اند و اطوار در روايت قمّى ره باختلاف اهواء و ارادات و مشيّات تفسير شده و بعضى آنرا بأطوار خلقت از خاك و نطفه و علقه و مضغه و عظام و لحوم و خلق آخر كه دلالت بر عظمت قدرت حق دارد تفسير نموده‌اند و ظاهرا اعمّ از اينها و احوال مختلفه و عوارض طاريه تا آخر عمر باشد و اللّه اعلم.

اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)


قال‌َ رَب‌ِّ إِنِّي‌ دَعَوت‌ُ قَومِي‌ لَيلاً وَ نَهاراً «5» فَلَم‌ يَزِدهُم‌ دُعائِي‌ إِلاّ فِراراً «6»

حضرت‌ نوح‌ عرض‌ كرد: پروردگار ‌من‌ محققا ‌من‌ دعوت‌ كردم‌ قوم‌ ‌خود‌ ‌را‌ شب‌ و روز ‌پس‌ زياد نكرد ‌آنها‌ ‌را‌ مگر فرار ‌را‌. حضرت‌ نوح‌ چنانچه‌ گذشت‌ ‌که‌ نهصد و پنجاه‌ سال‌ ‌علي‌ الدوام‌ دعوت‌ ميكرد قوم‌ ‌خود‌ ‌را‌ شب‌ و روز ‌که‌ ميفرمايد: وَ لَقَد أَرسَلنا نُوحاً إِلي‌ قَومِه‌ِ فَلَبِث‌َ فِيهِم‌ أَلف‌َ سَنَةٍ إِلّا خَمسِين‌َ عاماً عنكبوت‌ آيه 13. ‌حتي‌ دارد ‌که‌

جلد 17 - صفحه 206

دست‌ بچه‌هاي‌ ‌خود‌ ‌را‌ ميگرفتند و ميآوردند نوح‌ ‌را‌ بايشان‌ نشان‌ ميدادند و ميگفتند:

مبادا فريب‌ ‌او‌ ‌را‌ بخوريد و گوش‌ بدعوت‌ ‌او‌ بدهيد، و بآنها ميگفتند: ‌ما ‌هم‌ موقعي‌ ‌که‌ مثل‌ ‌شما‌ بچه‌ بوديم‌ پدران‌ ‌ما ‌ما ‌را‌ ميآوردند و ‌اينکه‌ نوح‌ ‌را‌ ‌بما‌ نشان‌ ميدادند و ‌اينکه‌ سفارش‌ ‌را‌ ميكردند ‌ما ‌هم‌ بشما سفارش‌ ميكنيم‌.

قال‌َ رَب‌ِّ إِنِّي‌ دَعَوت‌ُ قَومِي‌ لَيلًا وَ نَهاراً دعوت‌ نوح‌ بتوحيد و نفي‌ شرك‌ و ايمان‌ بخداي‌ متعال‌ و نبوت‌ ‌خود‌ و ايمان‌ بقيامت‌ و اطاعت‌ اوامر ‌خدا‌ و ‌رسول‌ و توبه‌ و استغفار ‌بر‌ اعمال‌ زشت‌ ‌خود‌ و البته‌ كساني‌ ‌که‌ ابا ‌عن‌ جد ‌در‌ شرك‌ و كفر و اعمال‌ زشت‌ زيست‌ كرده‌اند ‌بر‌ ‌آنها‌ دشوار ‌است‌ قبولي‌ دعوت‌ ‌او‌ لذا ميفرمايد:

فَلَم‌ يَزِدهُم‌ دُعائِي‌ إِلّا فِراراً زيادتي‌ ‌آنها‌ ‌در‌ كفر و شرك‌ تكذيب‌ حضرت‌ نوح‌ ‌بود‌ و اصرار ‌بر‌ كفر و شرك‌ و معاصي‌، و معناي‌ فرار فرار ‌از‌ قبولي‌ دعوت‌ و اجابت‌ دعوت‌ و بقاء ‌بر‌ شرك‌ و كفر و اعمال‌ زشت‌ زيرا ‌آن‌ بآن‌ معصيت‌ ‌است‌ چنانچه‌ ‌در‌ واجبات‌ فوري‌ ‌که‌ فورا ففورا واجب‌ ‌است‌ تركش‌ ‌آن‌ بآن‌ معصيت‌ ‌است‌ بسا ‌در‌ ‌هر‌ شبانه‌ روزي‌ هزارها معصيت‌ ميشود چنانچه‌ ميفرمايد: إِنَّما نُملِي‌ لَهُم‌ لِيَزدادُوا إِثماً آل‌ عمران‌ آيه 172، بلكه‌ اذيت‌هايي‌ ‌که‌ بنوح‌ ميكردند و نسبت‌هايي‌ ‌که‌ باو ميدادند باعث‌ زيادي‌ عقوبات‌ ‌آنها‌ ميشد.

برگزیده تفسیر نمونه


]

(آیه 5)- از هر فرصتی برای هدایت آنها استفاده کردم، اما ...

در اینجا در ادامه رسالت و مأموریت نوح برای دعوت قومش سخنانی از زبان خود او، هنگامی که به پیشگاه پروردگار شکایت می‌برد، نقل شده که بسیار آموزنده است.

سخنان نوح در این زمینه سخنانی است که می‌تواند راهگشا برای همه مبلغان دینی باشد، می‌فرماید: «نوح گفت: پروردگارا! من قوم خود را شب و روز به سوی تو دعوت کردم» (قال رب انی دعوت قومی لیلا و نهارا).

و لحظه‌ای در ارشاد و تبلیغ آنها کوتاهی نکردم.

ج5، ص288

سایرتفاسیر این آیه را می توانید در سایت قرآن مشاهده کنید:

تفسیر های فارسی

ترجمه تفسیر المیزان

تفسیر خسروی

تفسیر عاملی

تفسیر جامع

تفسیر های عربی

تفسیر المیزان

تفسیر مجمع البیان

تفسیر نور الثقلین

تفسیر الصافی

تفسیر الکاشف

پانویس

منابع