سوره انبياء: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(تعیین رده)
(تغییرمسیر به سوره انبیاء)
 
سطر ۱: سطر ۱:
==سوره 21 / الأنبياء==
+
#REDIRECT [[سوره انبیاء]]
 
 
'''<I>بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ</I>''' / به نام خداوند رحمتگر مهربان
 
 
 
'''<I>اقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَ هُمْ فِي غَفْلَةٍ مَّعْرِضُونَ ﴿1﴾</I>''' / براى مردم وقت حسابشان نزديك شده است و آنان در بى  خبرى روي گردانند.(1)
 
 
 
'''<I>مَا يَأْتِيهِم مِّن ذِكْرٍ مَّن رَّبِّهِم مُّحْدَثٍ إِلَّا اسْتَمَعُوهُ وَ هُمْ يَلْعَبُونَ ﴿2﴾</I>''' / هيچ پند تازه  اى از پروردگارشان نيامد مگر اين كه بازى  كنان آن را شنيدند.(2)
 
 
 
'''<I>لَاهِيَةً قُلُوبُهُمْ وَ أَسَرُّواْ النَّجْوَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ هَلْ هَذَا إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ أَفَتَأْتُونَ السِّحْرَ وَ أَنتُمْ تُبْصِرُونَ ﴿3﴾</I>''' / در حالى كه دل هايشان مشغول است و آنان كه ستم كردند پنهانى به نجوا برخاستند كه آيا اين مرد جز بشرى مانند شماست آيا ديده و دانسته به سوى سحر مى  رويد.(3)
 
 
 
'''<I>قَالَ رَبِّي يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِي السَّمَاء وَالأَرْضِ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ﴿4﴾</I>''' / پيامبر گفت: پروردگارم هر گفتارى را در آسمان و زمين مى  داند و اوست  شنواى دانا.(4)
 
 
 
'''<I>بَلْ قَالُواْ أَضْغَاثُ أَحْلاَمٍ بَلِ افْتَرَاهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌ فَلْيَأْتِنَا بِآيَةٍ كَمَا أُرْسِلَ الأَوَّلُونَ ﴿5﴾</I>''' / بلكه گفتند: خواب هاى شوريده است نه بلكه آن را بربافته بلكه او شاعرى است پس همان گونه كه براى پيشينيان هم عرضه شد بايد براى ما نشانه  اى بياورد.(5)
 
 
 
'''<I>مَا آمَنَتْ قَبْلَهُم مِّن قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَاهَا أَفَهُمْ يُؤْمِنُونَ ﴿6﴾</I>''' / قبل از آنان نيز مردم هيچ شهرى كه آن را نابود كرديم به آيات ما [[ايمان]] نياوردند پس آيا اينان به معجزه ايمان مى  آورند.(6)
 
 
 
'''<I>وَ مَا أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ إِلاَّ رِجَالاً نُّوحِي إِلَيْهِمْ فَاسْأَلُواْ أَهْلَ الذِّكْرِ إِن كُنتُمْ لاَتَعْلَمُونَ ﴿7﴾</I>''' / و پيش از تو نيز جز مردانى را كه به آنان [[وحى]] مى  كرديم گسيل نداشتيم اگر نمى  دانيد از پژوهندگان كتاب هاى آسمانى بپرسيد.(7)
 
 
 
'''<I>وَ مَا جَعَلْنَاهُمْ جَسَدًا لَّايَأْكُلُونَ الطَّعَامَ وَ مَا كَانُوا خَالِدِينَ ﴿8﴾</I>''' / و ايشان را جسدى كه غذا نخورند قرار نداديم و جاويدان هم نبودند.(8)
 
 
 
'''<I>ثُمَّ صَدَقْنَاهُمُ الْوَعْدَ فَأَنجَيْنَاهُمْ وَ مَن نَّشَاء وَ أَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِينَ ﴿9﴾</I>''' / سپس وعده خود به آنان را راست گردانيديم و آن ها و هر كه را خواستيم نجات داديم و افراط كاران را به هلاكت رسانيديم.(9)
 
 
 
'''<I>لَقَدْ أَنزَلْنَا إِلَيْكُمْ كِتَابًا فِيهِ ذِكْرُكُمْ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ﴿10﴾</I>''' / در حقيقت ما كتابى به سوى شما نازل كرديم كه ياد شما در آن است آيا نمى  انديشيد.(10)
 
 
 
'''<I>وَكَمْ قَصَمْنَا مِن قَرْيَةٍ كَانَتْ ظَالِمَةً وَ أَنشَأْنَا بَعْدَهَا قَوْمًا آخَرِينَ ﴿11﴾</I>''' / و چه بسيار شهرها را كه مردمش ستمكار بودند در هم شكستيم و پس از آن ها قومى ديگر پديد آورديم.(11)
 
 
 
'''<I>فَلَمَّا أَحَسُّوا بَأْسَنَا إِذَا هُم مِّنْهَا يَرْكُضُونَ ﴿12﴾</I>''' / پس چون عذاب ما را احساس كردند بناگاه از آن مى  گريختند.(12)
 
 
 
'''<I>لَاتَرْكُضُوا وَارْجِعُوا إِلَى مَا أُتْرِفْتُمْ فِيهِ وَ مَسَاكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْأَلُونَ ﴿13﴾</I>''' / هان مگريزيد و به سوى آن چه در آن متنعم بوديد و به سوى سراهايتان بازگرديد باشد كه شما مورد پرسش قرار گيريد.(13)
 
 
 
'''<I>قَالُوا يَا وَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ ﴿14﴾</I>''' / گفتند: اى واى بر ما كه ما واقعا ستمگر بوديم.(14)
 
 
 
'''<I>فَمَا زَالَت تِّلْكَ دَعْوَاهُمْ حَتَّى جَعَلْنَاهُمْ حَصِيدًا خَامِدِينَ ﴿15﴾</I>''' / سخنشان پيوسته همين بود تا آنان را دروشده بى  جان گردانيديم.(15)
 
 
 
'''<I>وَ مَا خَلَقْنَا السَّمَاء وَالْأَرْضَ وَ مَا بَيْنَهُمَا لَاعِبِينَ ﴿16﴾</I>''' / و آسمان و زمين و آن چه را كه ميان آن دو است به بازيچه نيافريديم.(16)
 
 
 
'''<I>لَوْ أَرَدْنَا أَن نَّتَّخِذَ لَهْوًا لَّاتَّخَذْنَاهُ مِن لَّدُنَّا إِن كُنَّا فَاعِلِينَ ﴿17﴾</I>''' / اگر مى  خواستيم بازيچه اى بگيريم قطعا آن را از پيش خود اختيار مى  كرديم.(17)
 
 
 
'''<I>بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذَا هُوَ زَاهِقٌ وَلَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُونَ ﴿18﴾</I>''' / بلكه [[حق]] را بر باطل فرو مى  افكنيم پس آن را در هم مى  شكند و بناگاه آن نابود مى  گردد واى بر شما از آن چه وصف مى  كنيد.(18)
 
 
 
'''<I>وَ لَهُ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَ مَنْ عِندَهُ لَايَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَلَا يَسْتَحْسِرُونَ ﴿19﴾</I>''' / و هر كه در آسمان ها و زمين است براى اوست و كسانى كه نزد اويند از پرستش وى تكبر نمى  ورزند و درمانده نمى  شوند.(19)
 
 
 
'''<I>يُسَبِّحُونَ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَايَفْتُرُونَ ﴿20﴾</I>''' / شبانه روز بى  آن كه سستى ورزند نيايش مى  كنند.(20)
 
 
 
'''<I>أَمِ اتَّخَذُوا آلِهَةً مِّنَ الْأَرْضِ هُمْ يُنشِرُونَ ﴿21﴾</I>''' / آيا براى خود خدايانى از زمين اختيار كرده اند كه آن ها مردگان را زنده مى  كنند.(21)
 
 
 
'''<I>لَوْ كَانَ فِيهِمَا آلِهَةٌ إِلَّا اللَّهُ لَفَسَدَتَا فَسُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُونَ ﴿22﴾</I>''' / اگر در آن ها (=زمين و آسمان) جز خدا خدايانى ديگر وجود داشت قطعا زمين و آسمان تباه مى  شد پس منزه است  خدا پروردگار عرش از آن چه وصف مى  كنند.(22)
 
 
 
'''<I>لَايُسْأَلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَ هُمْ يُسْأَلُونَ ﴿23﴾</I>''' / در آن چه خدا انجام مى  دهد چون و چرا راه ندارد ولى آنان (=انسان ها) سؤال خواهند شد.(23)
 
 
 
'''<I>أَمِ اتَّخَذُوا مِن دُونِهِ آلِهَةً قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَكُمْ هَذَا ذِكْرُ مَن مَّعِيَ وَ ذِكْرُ مَن قَبْلِي بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَايَعْلَمُونَ الْحَقَّ فَهُم مُّعْرِضُونَ ﴿24﴾</I>'''
 
 
 
آيا به جاى او خدايانى براى خود گرفته  اند بگو برهانتان را بياوريد اين است  يادنامه هر كه با من است و يادنامه هر كه پيش از من بوده نه بلكه بيشترشان [[حق]] را نمى  شناسند و در نتيجه از آن روي گردانند.(24)
 
 
 
'''<I>وَ مَا أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ مِن رَّسُولٍ إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِ ﴿25﴾</I>''' / و پيش از تو هيچ پيامبرى نفرستاديم مگر اين كه به او [[وحى]] كرديم كه خدايى جز من نيست پس مرا بپرستيد.(25)
 
 
 
'''<I>وَ قَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمَنُ وَلَدًا سُبْحَانَهُ بَلْ عِبَادٌ مُّكْرَمُونَ ﴿26﴾</I>''' / و گفتند: خداى رحمان فرزندى اختيار كرده منزه است او بلكه [[فرشتگان]] بندگانى ارجمندند.(26)
 
 
 
'''<I>لَايَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُم بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ ﴿27﴾</I>''' / كه در سخن بر او پيشى نمى  گيرند و خود به دستور او كار مى  كنند.(27)
 
 
 
'''<I>يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ مَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضَى وَ هُم مِّنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ ﴿28﴾</I>''' / آن چه فراروى آنان و آن چه پشت  سرشان است مى  داند و جز براى كسى كه خدا رضايت دهد شفاعت نمى  كنند و خود از بيم او هراسانند.(28)
 
 
 
'''<I>وَ مَن يَقُلْ مِنْهُمْ إِنِّي إِلَهٌ مِّن دُونِهِ فَذَلِكَ نَجْزِيهِ جَهَنَّمَ كَذَلِكَ نَجْزِي الظَّالِمِينَ ﴿29﴾</I>''' / و هر كس از آنان بگويد من نيز جز او خدايى هستم او را به [[دوزخ]] كيفر مى  دهيم آرى سزاى ستمكاران را اين گونه مى  دهيم.(29)
 
 
 
'''<I>أَوَ لَمْ يَرَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنَاهُمَا وَ جَعَلْنَا مِنَ الْمَاء كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ أَفَلَا يُؤْمِنُونَ ﴿30﴾</I>''' / آيا كسانى كه كفر ورزيدند ندانستند كه آسمان ها و زمين هر دو به هم پيوسته بودند و ما آن دو را از هم جدا ساختيم و هر چيز زنده  اى را از آب پديد آورديم آيا باز هم ايمان نمى  آورند.(30)
 
 
 
'''<I>وَ جَعَلْنَا فِي الْأَرْضِ رَوَاسِيَ أَن تَمِيدَ بِهِمْ وَ جَعَلْنَا فِيهَا فِجَاجًا سُبُلًا لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ ﴿31﴾</I>''' / و در زمين كوه هايى استوار نهاديم تا مبادا زمين آنان (=مردم) را بجنباند و در آن راه هايى فراخ پديد آورديم باشد كه راه يابند.(31)
 
 
 
'''<I>وَ جَعَلْنَا السَّمَاء سَقْفًا مَّحْفُوظًا وَ هُمْ عَنْ آيَاتِهَا مُعْرِضُونَ ﴿32﴾</I>''' / و آسمان را سقفى محفوظ قرار داديم ولى آنان از مطالعه در نشانه  هاى آن اعراض مى  كنند.(32)
 
 
 
'''<I>وَ هُوَ الَّذِي خَلَقَ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ ﴿33﴾</I>''' / و اوست آن كسى كه شب و روز و خورشيد و ماه را پديد آورده است هر كدام از اين دو در مدارى معين شناورند.(33)
 
 
 
'''<I>وَ مَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّن قَبْلِكَ الْخُلْدَ أَفَإِن مِّتَّ فَهُمُ الْخَالِدُونَ ﴿34﴾</I>''' / و پيش از تو براى هيچ بشرى جاودانگى در دنيا قرار نداديم آيا اگر تو از دنيا بروى آنان جاويدانند.(34)
 
 
 
'''<I>كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ وَ نَبْلُوكُم بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً وَ إِلَيْنَا تُرْجَعُونَ ﴿35﴾</I>''' / هر نفسى چشنده [[مرگ]] است و شما را از راه آزمايش به بد و نيك خواهيم آزمود و به سوى ما بازگردانيده مى  شويد.(35)
 
 
 
'''<I>وَ إِذَا رَآكَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِن يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُوًا أَهَذَا الَّذِي يَذْكُرُ آلِهَتَكُمْ وَ هُم بِذِكْرِ الرَّحْمَنِ هُمْ كَافِرُونَ ﴿36﴾</I>''' / و كسانى كه كافر شدند چون تو را ببينند فقط به مسخره  ات مى  گيرند و مى  گويند آيا اين همان كس است كه خدايانتان را به بدى ياد مى  كند در حالى كه آنان خود ياد خداى رحمان را منكرند.(36)
 
 
 
'''<I>خُلِقَ الْإِنسَانُ مِنْ عَجَلٍ سَأُرِيكُمْ آيَاتِي فَلَا تَسْتَعْجِلُونِ ﴿37﴾</I>''' / انسان از شتاب آفريده شده است بزودى آياتم را به شما نشان مى  دهم پس عذاب را به شتاب از من مخواهيد.(37)
 
 
 
'''<I>وَ يَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ﴿38﴾</I>''' / و مى  گويند اگر راست مى  گوييد اين وعده [[قيامت]] كى خواهد بود؟(38)
 
 
 
'''<I>لَوْ يَعْلَمُ الَّذِينَ كَفَرُوا حِينَ لَايَكُفُّونَ عَن وُجُوهِهِمُ النَّارَ وَلَا عَن ظُهُورِهِمْ وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ ﴿39﴾</I>''' / كاش آنان كه كافر شده  اند مى  دانستند آن گاه كه آتش را نه از چهره  هاى خود و نه از پشت شان بازنمى  توانند داشت و خود مورد حمايت قرار نمى  گيرند.(چه حالى خواهند داشت.)(39)
 
 
 
'''<I>بَلْ تَأْتِيهِم بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ رَدَّهَا وَلَا هُمْ يُنظَرُونَ ﴿40﴾</I>''' / بلكه آتش به طور ناگهانى به آنان مى  رسد و ايشان را بهت  زده مى  كند به گونه  اى كه نه مى  توانند آن را برگردانند و نه به آنان مهلت داده مى  شود.(40)
 
 
 
'''<I>وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّن قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِينَ سَخِرُوا مِنْهُم مَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُون ﴿41﴾</I>''' / و مسلما [[پيامبران]] پيش از تو نيز مورد ريشخند قرار گرفتند پس كسانى كه آنان را مسخره مى  كردند سزاى آن چه كه آن را به ريشخند مى  گرفتند گريبان گيرشان شد.(41)
 
 
 
'''<I>قُلْ مَن يَكْلَؤُكُم بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ مِنَ الرَّحْمَنِ بَلْ هُمْ عَن ذِكْرِ رَبِّهِم مُّعْرِضُونَ ﴿42﴾</I>''' / بگو چه كسى شما را شب و روز از عذاب رحمان حفظ مى  كند نه بلكه آنان از ياد پروردگارشان روي گردانند.(42)
 
 
 
'''<I>أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُم مِّن دُونِنَا لَايَسْتَطِيعُونَ نَصْرَ أَنفُسِهِمْ وَلَا هُم مِّنَّا يُصْحَبُونَ ﴿43﴾</I>''' / آيا براى آنان خدايانى غير از ماست كه از ايشان حمايت كنند آن خدايان نه مى  توانند خود را يارى كنند و نه از جانب ما يارى شوند.(43)
 
 
 
'''<I>بَلْ مَتَّعْنَا هَؤُلَاء وَ آبَاءهُمْ حَتَّى طَالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُ أَفَلَا يَرَوْنَ أَنَّا نَأْتِي الْأَرْضَ نَنقُصُهَا مِنْ أَطْرَافِهَا أَفَهُمُ الْغَالِبُونَ ﴿44﴾</I>''' / نه بلكه اين ها و پدرانشان را برخوردار كرديم تا عمرشان به درازا كشيد آيا نمى  بينند كه ما مى  آييم و زمين را از جوانب آن فرو مى  كاهيم آيا باز هم آنان پيروزند؟(44)
 
 
 
'''<I>قُلْ إِنَّمَا أُنذِرُكُم بِالْوَحْيِ وَلَا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعَاء إِذَا مَا يُنذَرُونَ ﴿45﴾</I>''' / بگو من شما را فقط به وسيله [[وحى]] هشدار مى  دهم ولى چون كران بيم داده شوند دعوت را نمى  شنوند.(45)
 
 
 
'''<I>وَلَئِن مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ يَا وَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ ﴿46﴾</I>''' / و اگر شمه  اى از عذاب پروردگارت به آنان برسد خواهند گفت: اى واى بر ما كه ستمكار بوديم.(46)
 
 
 
'''<I>وَ نَضَعُ الْمَوَازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيَامَةِ فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئًا وَ إِن كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ أَتَيْنَا بِهَا وَ كَفَى بِنَا حَاسِبِينَ ﴿47﴾</I>''' / و ترازوهاى داد را در [[روز رستاخيز]] مى  نهيم پس هيچ كس در چيزى ستم نمى  بيند و اگر عمل هم وزن دانه خردلى باشد آن را مى  آوريم و كافى است كه ما حسابرس باشيم.(47)
 
 
 
'''<I>وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى وَ هَارُونَ الْفُرْقَانَ وَ ضِيَاء وَ ذِكْرًا لِّلْمُتَّقِينَ ﴿48﴾</I>''' / و در حقيقت به موسى و هارون [[فرقان]] داديم و كتابشان براى پرهيزگاران روشنايى و اندرزى است.(48)
 
 
 
'''<I>الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِالْغَيْبِ وَ هُم مِّنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُونَ ﴿49﴾</I>''' / همان كسانى كه از پروردگارشان در نهان مى  ترسند و از [[قيامت]] هراسناكند.(49)
 
 
 
'''<I>وَ هَذَا ذِكْرٌ مُّبَارَكٌ أَنزَلْنَاهُ أَفَأَنتُمْ لَهُ مُنكِرُونَ ﴿50﴾</I>''' / و اين كتاب كه آن را نازل كرده ايم پندى خجسته است آيا باز هم آن را انكار مى  كنيد؟(50)
 
 
 
'''<I>وَلَقَدْ آتَيْنَا إِبْرَاهِيمَ رُشْدَهُ مِن قَبْلُ وَ كُنَّا بِه عَالِمِينَ ﴿51﴾</I>''' / و در حقيقت پيش از آن به ابراهيم رشد فكرى اش را داديم و ما به شايستگى او دانا بوديم.(51)
 
 
 
'''<I>إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ مَا هَذِهِ التَّمَاثِيلُ الَّتِي أَنتُمْ لَهَا عَاكِفُونَ ﴿52﴾</I>''' / آن گاه كه به پدر خود و قومش گفت: اين مجسمه  هايى كه شما ملازم آن ها شده  ايد چيستند؟(52)
 
 
 
'''<I>قَالُوا وَجَدْنَا آبَاءنَا لَهَا عَابِدِينَ ﴿53﴾</I>''' / گفتند: پدران خود را پرستندگان آن ها يافتيم.(53)
 
 
 
'''<I>قَالَ لَقَدْ كُنتُمْ أَنتُمْ وَ آبَاؤُكُمْ فِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ ﴿54﴾</I>''' / گفت: قطعا شما و پدرانتان در گمراهى آشكارى بوديد.(54)
 
 
 
'''<I>قَالُوا أَجِئْتَنَا بِالْحَقِّ أَمْ أَنتَ مِنَ اللَّاعِبِينَ ﴿55﴾</I>''' / گفتند: آيا [[حق]] را براى ما آورده اى يا تو از شوخى  كنندگانى؟(55)
 
 
 
'''<I>قَالَ بَل رَّبُّكُمْ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ الَّذِي فَطَرَهُنَّ وَ أَنَا عَلَى ذَلِكُم مِّنَ الشَّاهِدِينَ ﴿56﴾</I>''' / گفت: نه بلكه پروردگارتان پروردگار آسمان ها و زمين است همان كسى كه آن ها را پديد آورده است و من بر اين واقعيت از گواهانم.(56)
 
 
 
'''<I>وَتَاللَّهِ لَأَكِيدَنَّ أَصْنَامَكُم بَعْدَ أَن تُوَلُّوا مُدْبِرِينَ ﴿57﴾</I>''' / و سوگند به خدا كه پس از آن كه پشت كرديد و رفتيد قطعا در كار بتانتان تدبيرى خواهم كرد.(57)
 
 
 
'''<I>فَجَعَلَهُمْ جُذَاذًا إِلَّا كَبِيرًا لَّهُمْ لَعَلَّهُمْ إِلَيْهِ يَرْجِعُونَ ﴿58﴾</I>''' / پس آن ها را جز بزرگترشان را ريز ريز كرد باشد كه ايشان به سراغ آن بروند.(58)
 
 
 
'''<I>قَالُوا مَن فَعَلَ هَذَا بِآلِهَتِنَا إِنَّهُ لَمِنَ الظَّالِمِينَ ﴿59﴾</I>''' / گفتند: چه كسى با خدايان ما چنين معامله  اى كرده كه او واقعا از ستمكاران است.(59)
 
 
 
'''<I>قَالُوا سَمِعْنَا فَتًى يَذْكُرُهُمْ يُقَالُ لَهُ إِبْرَاهِيمُ ﴿60﴾</I>''' / گفتند: شنيديم جوانى از آن ها به بدى ياد مى  كرد كه به او ابراهيم گفته مى  شود.(60)
 
 
 
'''<I>قَالُوا فَأْتُوا بِهِ عَلَى أَعْيُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُونَ ﴿61﴾</I>''' / گفتند: پس او را در برابر ديدگان مردم بياوريد باشد كه آنان [[شهادت]] دهند.(61)
 
 
 
'''<I>قَالُوا أَأَنتَ فَعَلْتَ هَذَا بِآلِهَتِنَا يَا إِبْرَاهِيمُ ﴿62﴾</I>''' / گفتند: اى ابراهيم آيا تو با خدايان ما چنين كردى؟(62)
 
 
 
'''<I>قَالَ بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَذَا فَاسْأَلُوهُمْ إِن كَانُوا يَنطِقُونَ ﴿63﴾</I>''' / گفت: نه بلكه آن را اين بزرگترشان كرده است اگر سخن مى  گويند از آن ها بپرسيد.(63)
 
 
 
'''<I>فَرَجَعُوا إِلَى أَنفُسِهِمْ فَقَالُوا إِنَّكُمْ أَنتُمُ الظَّالِمُونَ ﴿64﴾</I>''' / پس به خود آمده و به يكديگر گفتند: در حقيقت  شما ستمكاريد.(64)
 
 
 
'''<I>ثُمَّ نُكِسُوا عَلَى رُؤُوسِهِمْ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هَؤُلَاء يَنطِقُونَ ﴿65﴾</I>''' / سپس سرافكنده شدند و گفتند قطعا دانسته  اى كه اين ها سخن نمى  گويند.(65)
 
 
 
'''<I>قَالَ أَفَتَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ مَا لَايَنفَعُكُمْ شَيْئًا وَلَا يَضُرُّكُمْ ﴿66﴾</I>''' / گفت: آيا جز خدا چيزى را مى  پرستيد كه هيچ سود و زيانى به شما نمى  رساند.(66)
 
 
 
'''<I>أُفٍّ لَّكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ﴿67﴾</I>''' / اف بر شما و بر آن چه غير از خدا مى  پرستيد مگر نمى  انديشيد.(67)
 
 
 
'''<I>قَالُوا حَرِّقُوهُ وَانصُرُوا آلِهَتَكُمْ إِن كُنتُمْ فَاعِلِينَ ﴿68﴾</I>''' / گفتند: اگر كارى مى  كنيد او را بسوزانيد و خدايانتان را يارى دهيد.(68)
 
 
 
'''<I>قُلْنَا يَا نَارُ كُونِي بَرْدًا وَ سَلَامًا عَلَى إِبْرَاهِيمَ ﴿69﴾</I>''' / گفتيم: اى آتش براى ابراهيم سرد و بى  آسيب باش.(69)
 
 
 
'''<I>وَ أَرَادُوا بِهِ كَيْدًا فَجَعَلْنَاهُمُ الْأَخْسَرِينَ ﴿70﴾</I>''' / و خواستند به او نيرنگى بزنند ولى آنان را زيانكارترين مردم قرار داديم.(70)
 
 
 
'''<I>وَ نَجَّيْنَاهُ وَ لُوطًا إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا لِلْعَالَمِينَ ﴿71﴾</I>''' / و او و لوط را براى رفتن به سوى آن سرزمينى كه براى جهانيان در آن بركت نهاده بوديم رهانيديم.(71)
 
 
 
'''<I>وَ وَهَبْنَا لَهُ إِسْحَقَ وَ يَعْقُوبَ نَافِلَةً وَ كُلًّا جَعَلْنَا صَالِحِينَ ﴿72﴾</I>''' / و اسحاق و يعقوب را به عنوان نعمتى افزون به او بخشوديم و همه را از شايستگان قرار داديم.(72)
 
 
 
'''<I>وَ جَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا وَ أَوْحَيْنَا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرَاتِ وَ إِقَامَ الصَّلَاةِ وَ إِيتَاء الزَّكَاةِ وَ كَانُوا لَنَا عَابِدِينَ ﴿73﴾</I>''' / و آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما هدايت مى  كردند و به ايشان انجام دادن كارهاى نيك و برپاداشتن [[نماز]] و دادن [[زكات]] را [[وحى]] كرديم و آنان پرستنده ما بودند.(73)
 
 
 
'''<I>وَ لُوطًا آتَيْنَاهُ حُكْمًا وَ عِلْمًا وَ نَجَّيْنَاهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِي كَانَت تَّعْمَلُ الْخَبَائِثَ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فَاسِقِينَ ﴿74﴾</I>''' / و به لوط [[حكمت]] و دانش عطا كرديم و او را از آن شهرى كه مردمش كارهاى پليد جنسى مى  كردند نجات داديم به راستى آن ها گروه بد و منحرفى بودند.(74)
 
 
 
'''<I>وَ أَدْخَلْنَاهُ فِي رَحْمَتِنَا إِنَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ ﴿75﴾</I>''' / و او را در رحمت  خويش داخل كرديم زيرا او از شايستگان بود.(75)
 
 
 
'''<I>وَ نُوحًا إِذْ نَادَى مِن قَبْلُ فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَنَجَّيْنَاهُ وَ أَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ ﴿76﴾</I>''' / و نوح را ياد كن آن گاه كه پيش از ساير [[پيامبران]] ندا كرد پس ما او را اجابت كرديم و وى را با خانواده  اش از بلاى بزرگ رهانيديم.(76)
 
 
 
'''<I>وَ نَصَرْنَاهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فَأَغْرَقْنَاهُمْ أَجْمَعِينَ ﴿77﴾</I>''' / و او را در برابر مردمى كه نشانه  هاى ما را به [[دروغ]] گرفته بودند پيروزى بخشيديم چرا كه آنان مردم بدى بودند پس همه ايشان را غرق كرديم.(77)
 
 
 
'''<I>وَ دَاوُودَ وَ سُلَيْمَانَ إِذْ يَحْكُمَانِ فِي الْحَرْثِ إِذْ نَفَشَتْ فِيهِ غَنَمُ الْقَوْمِ وَ كُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَاهِدِينَ ﴿78﴾</I>''' / و داوود و سليمان را ياد كن هنگامى كه درباره آن كشتزار كه گوسفندان مردم شب  هنگام در آن چريده بودند داورى مى  كردند و ما شاهد داورى آنان بوديم.(78)
 
 
 
'''<I>فَفَهَّمْنَاهَا سُلَيْمَانَ وَ كُلًّا آتَيْنَا حُكْمًا وَ عِلْمًا وَ سَخَّرْنَا مَعَ دَاوُودَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَ وَ كُنَّا فَاعِلِينَ ﴿79﴾</I>''' / پس آن داورى را به سليمان فهمانديم و به هر يك از آن دو حكمت و دانش عطا كرديم و كوه ها را با داوود و پرندگان به نيايش واداشتيم و ما كننده اين كار بوديم.(79)
 
 
 
'''<I>وَ عَلَّمْنَاهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَّكُمْ لِتُحْصِنَكُم مِّن بَأْسِكُمْ فَهَلْ أَنتُمْ شَاكِرُونَ ﴿80﴾</I>''' / و به داوود فن زره سازى آموختيم تا شما را از خطرات جنگتان حفظ كند پس آيا شما سپاسگزاريد.(80)
 
 
 
'''<I>وَ لِسُلَيْمَانَ الرِّيحَ عَاصِفَةً تَجْرِي بِأَمْرِهِ إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا وَ كُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عَالِمِينَ ﴿81﴾</I>''' / و براى سليمان تندباد را رام كرديم كه به فرمان او به سوى سرزمينى كه در آن بركت نهاده بوديم جريان مى  يافت و ما به هر چيزى دانا بوديم.(81)
 
 
 
'''<I>وَ مِنَ الشَّيَاطِينِ مَن يَغُوصُونَ لَهُ وَ يَعْمَلُونَ عَمَلًا دُونَ ذَلِكَ وَ كُنَّا لَهُمْ حَافِظِينَ ﴿82﴾</I>''' / و برخى از شياطين بودند كه براى او غواصى و كارهايى غير از آن مى  كردند و ما مراقب حال آن ها بوديم.(82)
 
 
 
'''<I>وَ أَيُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَ أَنتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ ﴿83﴾</I>''' / و ايوب را ياد كن هنگامى كه پروردگارش را ندا داد كه به من آسيب رسيده است و تويى مهربانترين مهربانان.(83)
 
 
 
'''<I>فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَكَشَفْنَا مَا بِهِ مِن ضُرٍّ وَ آتَيْنَاهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُم مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِندِنَا وَ ذِكْرَى لِلْعَابِدِينَ ﴿84﴾</I>''' / پس دعاى او را اجابت نموديم و آسيب وارده بر او را برطرف كرديم و كسان او و نظيرشان را همراه با آنان مجددا به وى عطا كرديم تا رحمتى از جانب ما و عبرتى براى [[عبادت]]  كنندگان باشد.(84)
 
 
 
'''<I>وَ إِسْمَاعِيلَ وَ إِدْرِيسَ وَ ذَاالْكِفْلِ كُلٌّ مِّنَ الصَّابِرِينَ ﴿85﴾</I>''' / و اسماعيل و ادريس و [[ذوالكفل]] را ياد كن كه همه از شكيبايان بودند.(85)
 
 
 
'''<I>وَ أَدْخَلْنَاهُمْ فِي رَحْمَتِنَا إِنَّهُم مِّنَ الصَّالِحِينَ ﴿86﴾</I>''' / و آنان را در رحمت  خود داخل نموديم چرا كه ايشان از شايستگان بودند.(86)
 
 
 
'''<I>وَ ذَاالنُّونِ إِذ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ أَن لَّن نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادَى فِي الظُّلُمَاتِ أَن لَّا إِلَهَ إِلَّا أَنتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ الظَّالِمِينَ ﴿87﴾</I>''' / و ذوالنون را ياد كن آن گاه كه خشمگين رفت و پنداشت كه ما هرگز بر او قدرتى نداريم تا در دل تاريكي ها ندا درداد كه معبودى جز تو نيست منزهى تو راستى كه من از ستمكاران بودم.(87)
 
 
 
'''<I>فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَ نَجَّيْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَ كَذَلِكَ نُنجِي الْمُؤْمِنِينَ ﴿88﴾</I>''' / پس دعاى او را برآورده كرديم و او را از اندوه رهانيديم و مؤمنان را نيز چنين نجات مى  دهيم.(88)
 
 
 
'''<I>وَ زَكَرِيَّا إِذْ نَادَى رَبَّهُ رَبِّ لَاتَذَرْنِي فَرْدًا وَ أَنتَ خَيْرُ الْوَارِثِينَ ﴿89﴾</I>''' / و زكريا را ياد كن هنگامى كه پروردگار خود را خواند پروردگارا مرا تنها مگذار و تو بهترين ارث برندگانى.(89)
 
 
 
'''<I>فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَ وَهَبْنَا لَهُ يَحْيَى وَ أَصْلَحْنَا لَهُ زَوْجَهُ إِنَّهُمْ كَانُوا يُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ وَ يَدْعُونَنَا رَغَبًا وَ رَهَبًا وَ كَانُوا لَنَا خَاشِعِينَ ﴿90﴾</I>'''
 
 
 
پس دعاى او را اجابت نموديم و يحيى را بدو بخشيديم و همسرش را براى او شايسته و آماده حمل كرديم زيرا آنان در كارهاى نيك شتاب مى  نمودند و ما را از روى رغبت و بيم مى  خواندند و در برابر ما فروتن بودند.(90)
 
 
 
'''<I>وَالَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيهَا مِن رُّوحِنَا وَ جَعَلْنَاهَا وَابْنَهَا آيَةً لِّلْعَالَمِينَ ﴿91﴾</I>''' / و آن زن را ياد كن كه خود را پاكدامن نگاه داشت و از [[روح]] خويش در او دميديم و او و پسرش را براى جهانيان آيتى قرار داديم.(91)
 
 
 
'''<I>إِنَّ هَذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَ أَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ ﴿92﴾</I>''' / اين است [[امت]]  شما كه امتى يگانه است و منم پروردگار شما پس مرا بپرستيد.(92)
 
 
 
'''<I>وَتَقَطَّعُوا أَمْرَهُم بَيْنَهُمْ كُلٌّ إِلَيْنَا رَاجِعُونَ ﴿93﴾</I>''' / ولى دينشان را ميان خود پاره پاره كردند همه به سوى ما بازمى  گردند.(93)
 
 
 
'''<I>فَمَن يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحَاتِ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا كُفْرَانَ لِسَعْيِهِ وَ إِنَّا لَهُ كَاتِبُونَ ﴿94﴾</I>''' / پس هر كه كارهاى شايسته انجام دهد و مؤمن هم باشد براى تلاش او ناسپاسى نخواهد بود و ماييم كه به سود او ثبت مى  كنيم.(94)
 
 
 
'''<I>وَ حَرَامٌ عَلَى قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَاهَا أَنَّهُمْ لَايَرْجِعُونَ ﴿95﴾</I>''' / و بر مردم شهرى كه آن را هلاك كرده ايم بازگشتشان به دنيا [[حرام]] است.(95)
 
 
 
'''<I>حَتَّى إِذَا فُتِحَتْ يَأْجُوجُ وَ مَأْجُوجُ وَ هُم مِّن كُلِّ حَدَبٍ يَنسِلُونَ ﴿96﴾</I>''' / تا وقتى كه [[ياجوج و ماجوج]] راهشان گشوده شود و آن ها از هر پشته  اى بتازند.(96)
 
 
 
'''<I>وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَإِذَا هِيَ شَاخِصَةٌ أَبْصَارُ الَّذِينَ كَفَرُوا يَا وَيْلَنَا قَدْ كُنَّا فِي غَفْلَةٍ مِّنْ هَذَا بَلْ كُنَّا ظَالِمِينَ ﴿97﴾</I>''' / و وعده [[حق]] نزديك گردد ناگهان ديدگان كسانى كه كفر ورزيده اند خيره مى  شود و مى  گويند اى واى بر ما كه از اين روز در غفلت بوديم بلكه ما ستمگر بوديم.(97)
 
 
 
'''<I>إِنَّكُمْ وَ مَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ أَنتُمْ لَهَا وَارِدُونَ ﴿98﴾</I>''' / در حقيقت  شما و آن چه غير از خدا مى  پرستيد هيزم دوزخيد شما در آن وارد خواهيد شد.(98)
 
 
 
'''<I>لَوْ كَانَ هَؤُلَاء آلِهَةً مَّا وَرَدُوهَا وَ كُلٌّ فِيهَا خَالِدُونَ ﴿99﴾</I>''' / اگر اين ها خدايانى واقعى بودند در آن وارد نمى  شدند و حال آن كه جملگى در آن ماندگارند.(99)
 
 
 
'''<I>لَهُمْ فِيهَا زَفِيرٌ وَ هُمْ فِيهَا لَايَسْمَعُونَ ﴿100﴾</I>''' / براى آن ها در آن جا ناله  اى زار است و در آن جا چيزى نمى  شنوند.(100)
 
 
 
'''<I>إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُم مِّنَّا الْحُسْنَى أُوْلَئِكَ عَنْهَا مُبْعَدُونَ ﴿101﴾</I>''' / بى  گمان كسانى كه قبلا از جانب ما به آنان وعده نيكو داده شده است از آن آتش دور داشته خواهند شد.(101)
 
 
 
'''<I>لَايَسْمَعُونَ حَسِيسَهَا وَ هُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنفُسُهُمْ خَالِدُونَ ﴿102﴾</I>''' / صداى آن را نمى  شنوند و آنان در ميان آن چه دل هايشان بخواهد جاودانند.(102)
 
 
 
'''<I>لَايَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ وَ تَتَلَقَّاهُمُ الْمَلَائِكَةُ هَذَا يَوْمُكُمُ الَّذِي كُنتُمْ تُوعَدُونَ ﴿103﴾</I>''' / دلهره بزرگ آنان را غمگين نمى  كند و [[فرشتگان]] از آن ها استقبال مى  كنند و به آنان مى  گويند اين همان روزى است كه به شما وعده مى  دادند.(103)
 
 
 
'''<I>يَوْمَ نَطْوِي السَّمَاء كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ كَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيدُهُ وَعْدًا عَلَيْنَا إِنَّا كُنَّا فَاعِلِينَ ﴿104﴾</I>''' / روزى كه آسمان را هم چون در پيچيدن صفحه نامه  ها درمى  پيچيم همان گونه كه بار نخست [[آفرينش]] را آغاز كرديم دوباره آن را بازمى  گردانيم وعده اى است بر عهده ما كه ما انجام  دهنده آنيم.(104)
 
 
 
'''<I>وَ لَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ ﴿105﴾</I>''' / و در حقيقت در [[زبور]] پس از [[تورات]] نوشتيم كه زمين را بندگان شايسته ما به ارث خواهند برد.(105)
 
 
 
'''<I>إِنَّ فِي هَذَا لَبَلَاغًا لِّقَوْمٍ عَابِدِينَ ﴿106﴾</I>''' / به راستى در اين امور براى مردم [[عبادت]]  پيشه ابلاغى حقيقى است.(106)
 
 
 
'''<I>وَ مَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ ﴿107﴾</I>''' / و تو را جز رحمتى براى جهانيان نفرستاديم.(107)
 
 
 
'''<I>قُلْ إِنَّمَا يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَهَلْ أَنتُم مُّسْلِمُونَ ﴿108﴾</I>''' / بگو جز اين نيست كه به من [[وحى]] مى  شود كه خداى شما خدايى يگانه است پس آيا مسلمان مى  شويد.(108)
 
 
 
'''<I>فَإِن تَوَلَّوْا فَقُلْ آذَنتُكُمْ عَلَى سَوَاء وَ إِنْ أَدْرِي أَقَرِيبٌ أَم بَعِيدٌ مَّا تُوعَدُونَ ﴿109﴾</I>''' / پس اگر روى برتافتند بگو به همه شما به طور يكسان اعلام كردم و نمى  دانم آن چه وعده داده شده ايد آيا نزديك است  يا دور.(109)
 
 
 
'''<I>إِنَّهُ يَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَ يَعْلَمُ مَا تَكْتُمُونَ ﴿110﴾</I>''' / آرى او سخن آشكار را مى  داند و آن چه را پوشيده مى  داريد مى  داند.(110)
 
 
 
'''<I>وَ إِنْ أَدْرِي لَعَلَّهُ فِتْنَةٌ لَّكُمْ وَ مَتَاعٌ إِلَى حِينٍ ﴿111﴾</I>''' / و نمى  دانم شايد آن براى شما آزمايشى و تا چند گاهى وسيله برخوردارى باشد.(111)
 
 
 
'''<I>قَالَ رَبِّ احْكُم بِالْحَقِّ وَ رَبُّنَا الرَّحْمَنُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ ﴿112﴾</I>''' / گفت: پروردگارا خودت به حق داورى كن و به رغم آن چه وصف مى  كنيد پروردگار ما همان بخشايشگر دستگير است.(112)
 
[[رده:مشخصات کامل سوره‌های قرآن]]
 

نسخهٔ کنونی تا ‏۵ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۳:۲۲

تغییرمسیر به: