ابوعلی مروزی: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(منابع)
 
(۲ نسخه‌ٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشده)
سطر ۱: سطر ۱:
{{مدخل دائرة المعارف|[[اثر آفرینان]]}}
+
'''«ابوعلی بن حسین مَرْوَزی»''' (متوفای بعد از ۶۳۰ ق)، از شاعران پارسی‌گوی [[ایران|ایرانی]] در قرن هفتم قمری است.
  
'''''مروزی، ابوعلی
+
از نسبت «مَروَزی» چنین برمی‌آید که ابوعلی اهل مرو بوده است. یگانه منبعی که از زندگی او سخن گفته، [[تذکره|تذکرۀ]] «لباب الالباب» محمد عوفی است. از اشارۀ عوفی به مصاحبت خود با ابوعلی در نیشابور، چنین برمی‌آید که وی مدتی نیز در این شهر می‌زیسته است.
  
قرن: 7
+
از آثار ابوعلی مروزی دو [[قصیده]] یکی مشتمل بر ۲۸ [[بیت (شعر)|بیت]] در مدح سلطان محمد خوارزمشاه (حک‍: ‍۵۹۶-۶۱۷ ق) و دیگری شامل ۲۰ بیت در وصف بهار و مدح یکی از بزرگان در دست است که توانایی شاعر را در آوردن وصفهای زیبا و تشبیهات بدیع نشان می‌دهد.
  
(س ششم و هفتم ق)
+
از این شاعر چند [[رباعی]] عاشقانه نیز باقی مانده است. از گفتۀ عوفی که گوید: «سید را اشعار آبدار بسیار است»، چنین برمی‌آید که آثار منظوم او بیش از اینها بوده است.
  
شاعر. از مداحان علاءالدین اسكندر ثانى، محمد بن علاءالدین تكش خوارزمشاه بود و عوفى او را در [[نیشابور]] ملاقات كرده و مدتى با وى مجالست داشته است. دو قصیده از او در «لباب الالباب» آمده كه قدرت و را در ابداع معانى و ایراد الفاظ متین نشان مى ‌دهد و رباعیاتى هم كه به نام وى ثبت شده منتخب و مطبوع است.
+
==منابع==
  
==منابع==
+
*[https://www.cgie.org.ir/fa/article/224886/%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%B9%D9%84%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%B2%DB%8C "ابوعلی مروزی"، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی].
* [[انجمن مفاخر فرهنگی]]، [[اثرآفرینان]]، ج1، ص178.
+
*[[انجمن مفاخر فرهنگی]]، [[اثرآفرینان]]، ج۱، ص۱۷۸.
  
 
[[رده:شعرای پارسی گو]]
 
[[رده:شعرای پارسی گو]]
 +
[[رده:شعرای پارسی گوی قرن هفتم]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۳ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۳۱

«ابوعلی بن حسین مَرْوَزی» (متوفای بعد از ۶۳۰ ق)، از شاعران پارسی‌گوی ایرانی در قرن هفتم قمری است.

از نسبت «مَروَزی» چنین برمی‌آید که ابوعلی اهل مرو بوده است. یگانه منبعی که از زندگی او سخن گفته، تذکرۀ «لباب الالباب» محمد عوفی است. از اشارۀ عوفی به مصاحبت خود با ابوعلی در نیشابور، چنین برمی‌آید که وی مدتی نیز در این شهر می‌زیسته است.

از آثار ابوعلی مروزی دو قصیده یکی مشتمل بر ۲۸ بیت در مدح سلطان محمد خوارزمشاه (حک‍: ‍۵۹۶-۶۱۷ ق) و دیگری شامل ۲۰ بیت در وصف بهار و مدح یکی از بزرگان در دست است که توانایی شاعر را در آوردن وصفهای زیبا و تشبیهات بدیع نشان می‌دهد.

از این شاعر چند رباعی عاشقانه نیز باقی مانده است. از گفتۀ عوفی که گوید: «سید را اشعار آبدار بسیار است»، چنین برمی‌آید که آثار منظوم او بیش از اینها بوده است.

منابع