آیه مودت: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(تعیین رده و ویرایش جزیی متن)
سطر ۱: سطر ۱:
===آیه مودت===
+
مزد رسالت، «مودت قربى» است. این موضوع در آیه 23 [[سوره شورى]]/42 آمده؛ از همین رو آن را «آیه مودت»<ref> تتمة المراجعات، ص‌ 87‌؛ فضائل الخمسه، ج‌ 1، ص‌ 306.</ref> یا «'''آیه قربى'''»<ref> تتمة المراجعات، ص 70.</ref> گفته‌اند:
  
مزد رسالت، «مودت قربى» است. این موضوع در آیه 23 [[سوره شورى]]/42 آمده؛ از همین رو آن را «آیه مودت»<ref> تتمة المراجعات، ص‌ 87‌؛ فضائل الخمسه، ج‌ 1، ص‌ 306.</ref> یا «آیه قربى»<ref> تتمة المراجعات، ص 70.</ref> گفته‌اند:
+
«{{متن قرآن| قُل لاَأَسئَلُكُم عَلیهِ أَجرًا إِلاّ المَودّةَ فِى القُربى و مَن یَقتَرِف حَسنةً نَزد لهُ فِیها حُسنًا إِنّ اللّهَ غَفورٌ شَكورٌ...}}».
 
 
'''''«...قُل لاَأَسئَلُكُم عَلیهِ أَجرًا إِلاّ المَودّةَ فِى القُربى و مَن یَقتَرِف حَسنةً نَزد لهُ فِیها حُسنًا إِنّ اللّهَ غَفورٌ شَكورٌ».'''''
 
  
 
روایات و مفسران شیعه، مقصود از «قربى» را خویشاوندان و نزدیكان پیامبر صلى الله علیه و آله دانسته‌اند.<ref> نورالثقلین، ج‌ 4، ص‌ 572‌.</ref> به گفته طبرى، در بسیارى از روایات اهل سنت «قربى» به نزدیكان پیغمبر تفسیر شده است و او خود نیز همین نظر را برمى‌گزیند و برخى از این روایات را نقل مى‌كند.<ref> جامع البیان، مج‌ 13، ج‌ 25، ص‌ 31.</ref> سیوطى نیز روایاتى را در این زمینه آورده ‌است.<ref> الدرّالمنثور، ج‌ 7، ص‌ 348.</ref>
 
روایات و مفسران شیعه، مقصود از «قربى» را خویشاوندان و نزدیكان پیامبر صلى الله علیه و آله دانسته‌اند.<ref> نورالثقلین، ج‌ 4، ص‌ 572‌.</ref> به گفته طبرى، در بسیارى از روایات اهل سنت «قربى» به نزدیكان پیغمبر تفسیر شده است و او خود نیز همین نظر را برمى‌گزیند و برخى از این روایات را نقل مى‌كند.<ref> جامع البیان، مج‌ 13، ج‌ 25، ص‌ 31.</ref> سیوطى نیز روایاتى را در این زمینه آورده ‌است.<ref> الدرّالمنثور، ج‌ 7، ص‌ 348.</ref>
سطر ۱۳: سطر ۱۱:
 
علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 402-403
 
علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد  1، ص 402-403
 
[[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 
[[رده:آیه‌های با عناوین خاص]]
 +
[[رده:آیات سوره شوری]]

نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۹:۴۶

مزد رسالت، «مودت قربى» است. این موضوع در آیه 23 سوره شورى/42 آمده؛ از همین رو آن را «آیه مودت»[۱] یا «آیه قربى»[۲] گفته‌اند:

« قُل لاَأَسئَلُكُم عَلیهِ أَجرًا إِلاّ المَودّةَ فِى القُربى و مَن یَقتَرِف حَسنةً نَزد لهُ فِیها حُسنًا إِنّ اللّهَ غَفورٌ شَكورٌ...».

روایات و مفسران شیعه، مقصود از «قربى» را خویشاوندان و نزدیكان پیامبر صلى الله علیه و آله دانسته‌اند.[۳] به گفته طبرى، در بسیارى از روایات اهل سنت «قربى» به نزدیكان پیغمبر تفسیر شده است و او خود نیز همین نظر را برمى‌گزیند و برخى از این روایات را نقل مى‌كند.[۴] سیوطى نیز روایاتى را در این زمینه آورده ‌است.[۵]

پانویس

  1. تتمة المراجعات، ص‌ 87‌؛ فضائل الخمسه، ج‌ 1، ص‌ 306.
  2. تتمة المراجعات، ص 70.
  3. نورالثقلین، ج‌ 4، ص‌ 572‌.
  4. جامع البیان، مج‌ 13، ج‌ 25، ص‌ 31.
  5. الدرّالمنثور، ج‌ 7، ص‌ 348.

منابع

علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد 1، ص 402-403