آيه اخوّت

از دانشنامه‌ی اسلامی
نسخهٔ تاریخ ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۷:۰۸ توسط بهرامی (بحث | مشارکت‌ها) (تعیین رده)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

آیه اخوّت

آیه 10 سوره حجرات/ 49 را «آیه اخوّت» نامیده اند؛[۱] زیرا مؤمنان را برادر دینى یكدیگر دانسته و به ایجاد صلح و سازش میان آنان سفارش كرده است:

«إِنَّمَا المُؤمِنونَ إِخوَةٌ فَأَصلِحوا بَینَ أخوَیكُم وَاتَّقوا اللَّهَ لَعلّكُم تُرحَمون».

به نقل ابن عباس، پیغمبر صلى الله علیه و آله در پى نزول این آیه، بین مسلمانان به قدر منزلتشان پیوند برادرى برقرار ساخت. ابوبكر را با عمر، عثمان را با عبدالرحمن و...؛ آنگاه على علیه‌السلام را برادر خود قرار داد و فرمود: تو برادر منى و من برادر تو هستم.[۲]

مسلمانان در آغاز بر اساس همین برادرى، حتى از یكدیگر ارث مى بردند.[۳]

پانویس

  1. قمى، ج 1، ص 307؛ بحارالانوار، ج 19، ص 37.
  2. تفسیر اثنى عشرى، ج 12، ص 186.
  3. قمى، ج 1، ص 307؛ مجمع البیان، ج 4، ص 865.

منابع

علی خراسانی، دائرة‌المعارف قرآن كریم، جلد 1، ص 367