سید محمد بحر العلوم

از دانشنامه‌ی اسلامی
نسخهٔ تاریخ ‏۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۰۴ توسط مهدی موسوی (بحث | مشارکت‌ها)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

«آیت‌الله سید محمد بحرالعلوم» (۱۲۶۱-۱۳۲۶ ق)، از فقها و مراجع شیعه در قرن ۱۴ هجری و از شاگردان سید حسین ترک کوه‌کمری بود. او از جمله عالمانی است که زعامت و رهبری حوزه علمیه در نجف اشرف را بدست گرفت. کتاب فقهی «بُلغة الفقیه» از آثار اوست.

نام کامل سید محمد بحرالعلوم طباطبایی
زادروز ۱۲۶۱ قمری
زادگاه نجف
وفات ۱۳۲۶ قمری
مدفن نجف

Line.png

اساتید

سید حسین ترک کوه کمری، سید علی بحرالعلوم، میرزا محمدباقر نجفی، میرزا عبدالرحیم نهاوندی،...


آثار

بُلغة الفقیه، الوجیزه، مواقف حاسمه،...

ولادت و خاندان

سید محمد ابن سید محمد تقی بن الرضا ابن سید بحرالعلوم، متولد سال ۱۲۶۱ ه.ق در نجف است. سر سلسله این دودمان، سید محمدمهدی طباطبائی بروجردی، معروف به «علامه بحرالعلوم» است.

تحصیلات و استادان

سید محمد بحرالعلوم اصول و فقه را نزد علمای اعلامی چون: عموی خود، سید علی بحرالعلوم -صاحب "البرهان" (که اجازه خویش را در روایت از او گرفته است)- و شیخ راضی آل یاسین و سید حسین ترک کوه کمری آموخت و در سطوح اصول، در نزد میرزا عبدالرحیم نهاوندی، شاگردی نموده است.

وی همچنین در نزد حکیم الهی میرزا محمدباقر نجفی، به فراگیری علوم عقلی و فلسفی مشغول بوده است.

فعالیت‌های علمی و اجتماعی

سید محمد بحرالعلوم بعد از وفات عموی خود، سید علی بحرالعلوم -صاحب "البرهان"-، زعامت و رهبری حوزه علمیه در نجف اشرف را بدست گرفت. همچنین وی عهده دار تدریس و پژوهش های علمی گشت و به عنوان مرجع تقلید شناخته شد.

با توجه به پایگاه اجتماعی و مذهبی سید محمد بحرالعلوم، به اشاره او، دولت عثمانی محصلان علوم دینی را از خدمت سربازی معاف کرد.

بُلغَة الفقیه؛ یکی از آثار سید محمد بحرالعلوم

آثار و تألیفات

حاصل املاهای سید محمد بحرالعلوم، کتابی استدلالی در قواعد فقهی به نام «بُلغة الفقیه» مجموعه بحوث و رسائل و قواعد فقهیة لامعة تسد است.

از دیگر کتابهای ایشان می توان به «الوجیزه» و «مواقف حاسمه» اشاره کرد.



وفات

مرحوم سید محمد بحرالعلوم سرانجام در ۲۲ ماه رجب سال ۱۳۲۶ قمری دار فانی را وداع گفت و در مقبره خانوادگی بحرالعلوم در نجف به خاک سپرده شد.

منابع

مسابقه از خطبه ۱۱۴ نهج البلاغه