طالبوف تبریزی
عبدالرحیم طالبوف تبریزی (م، ۱۳۲۹ ق)، نویسنده و مترجم ایرانی در قرن چهاردهم هجری است. وى در تبریز به دنیا آمد. شانزده یا هفده ساله بود که تبریز را ترک کرد و به تفلیس رفت و به کسب و کار و تحصیل پرداخت. در اواسط پادشاهى ناصرالدین شاه قاجار، طالبوف نیز که از طریق زبان روسى اطلاعاتى بدست آورده بود، از راه نوشتن به بیدارى مردم و انتقاد از استبداد پرداخت. چنان که بعد از صدور فرمان مشروطیت، از طرف مردم آذربایجان به نمایندگى مجلس انتخاب شد، اما به دلیل نامعلومى از قبول وکالت سرباز زد.
طالبوف مسلمان با عقیدهاى بود و مراسم حج را بجا آورد، ولى با این همه، مردى وطنپرست و میهندوست بود. او در اواخر عمر براى درمان چشمش به برلین رفت و پس از بازگشت در سال ۱۳۲۹ یا ۱۳۲۸ قمری درگذشت.
از آثارش: «سفینهى طالبى» یا «کتاب احمد»؛ «مسالک المحسنین»؛ «مسائل الحیات»؛ «پندنامه مارکوس قیصر روم»؛ ترجمه «رسالهى فیزیک»؛ «نخبهى سپهرى» که خلاصهاى از «ناسخ التواریخ» است در احوال رسول اکرم صلی الله علیه وآله؛ «ایضاحات در خصوص آزادى»؛ «سیاست طالبى»؛ ترجمهى رسالهى «هیئت جدید».
منابع
- اثرآفرینان، انجمن مفاخر فرهنگی، ج۴، ص۸۳.
