عهدنامه امام علی علیه السلام به اهالی نجران: تفاوت بین نسخهها
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) (ویرایش) |
مهدی موسوی (بحث | مشارکتها) |
||
| سطر ۱: | سطر ۱: | ||
| − | {{تقویم|روز= | + | {{تقویم|روز= 10 جمادی الثانی|سال= سال ۳۷ هجری قمری}} |
{{خوب}} | {{خوب}} | ||
| − | [[نجران]] ناحیهای است در سرزمین [[یمن]] که | + | [[نجران]] ناحیهای است در سرزمین [[یمن]] که نجران بن زیدان بن سباء آن را بنا نهاد.<ref> آثار البلاد و اخبار العباد، زکریا بن محمد قزوینی، ص ۱۲۶.</ref> در صدر [[اسلام]]، اهالی این ناحیه بر دین [[مسیحیت]] بوده و سران آن برای [[مباهله پیامبر اسلام با مسیحیان نجران|مباهله]] با [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه وآله عازم [[مدینه]] شدند، ولی پس از آن که با صداقت و حقانیت [[رسول خدا]] صلی الله علیه وآله روبرو شدند، پیمان صلحی با آن حضرت امضا کردند و از آن پس در پناه حکومت اسلامی قرار گرفتند. |
== عهدنامه با مسیحیان نجران == | == عهدنامه با مسیحیان نجران == | ||
| − | روایت شده که [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلی الله علیه | + | روایت شده که [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلی الله علیه وآله به خاطر فتنهانگیزیهای [[یهود|یهود]] و [[مسیحیت|نصاری]] و ضدیت آنان با [[اسلام]] و مسلمانان، سفارش کرد که پس از وی آنان را از [[شبه جزیره عربستان|جزیرةالعرب]] اخراج کنند و تنها مسلمانان را در آن مقیم گردانند. به همین جهت [[عمر بن خطاب]] (دومین خلیفه مسلمین) در عصر خلافت خود، اهالی نجران را از [[یمن|یمن]] اخراج و آنان را به سرزمین [[عراق]] کوچانید. |
| − | اما هنگامی که | + | اما هنگامی که [[امام علی]] علیهالسلام به خلافت رسید و جهت مبارزه با اصحاب جمل، عازم [[عراق]] شد و پس از پیروزی در [[جنگ جمل]]، مقرّ خلافت خود را به [[کوفه]] منتقل کرد، سران و بزرگان [[نجران]] پیماننامه خویش با رسول خدا صلی الله علیه وآله را گرفته و به خدمت امیرمؤمنان علیهالسلام رسیدند و خواستار بازگشت به سرزمین سابق خویش، یعنی نجران یمن شدند. |
حضرت علی علیهالسلام به خاطر مصالحی، درخواستشان را نپذیرفت و به آنان توصیه نمود که در نجران عراق باقی بمانند. بدین جهت پیماننامهای برای آنان نوشت و آنان را در باقی ماندن در سرزمین عراق، راضی گردانید. آن حضرت در دهم [[جمادی الثانی]] سال ۳۷ قمری این پیماننامه را برای مسیحیان نجران مقرر فرمود: | حضرت علی علیهالسلام به خاطر مصالحی، درخواستشان را نپذیرفت و به آنان توصیه نمود که در نجران عراق باقی بمانند. بدین جهت پیماننامهای برای آنان نوشت و آنان را در باقی ماندن در سرزمین عراق، راضی گردانید. آن حضرت در دهم [[جمادی الثانی]] سال ۳۷ قمری این پیماننامه را برای مسیحیان نجران مقرر فرمود: | ||
| − | «بسم الله الرحمن الرحیم. هذا کتاب من عبدالله علی بن ابیطالب امیرالمؤمنین لأهل النجرانیة، انّکم اتیتمونی بکتاب من نبی الله صلی الله علیه و آله فیه شرط لکم علی انفسکم و اموالکم و انی وفیت لکم بما کتب لکم محمد صلی الله علیه و آله و ابوبکر و عمر، فمن أتی علیهم من المسلمین | + | «بسم الله الرحمن الرحیم. هذا کتاب من عبدالله علی بن ابیطالب امیرالمؤمنین لأهل النجرانیة، انّکم اتیتمونی بکتاب من نبی الله صلی الله علیه و آله فیه شرط لکم علی انفسکم و اموالکم و انی وفیت لکم بما کتب لکم محمد صلی الله علیه و آله و ابوبکر و عمر، فمن أتی علیهم من المسلمین فلیَف لهم و لایضاموا ولایظلموا ولاینتقض حق من حقوقهم. و کتب عبدالله بن ابی رافع، لعشر خلون من جمادی الآخره، سنة سبع و ثلاثین، منذ ولج رسول الله صلی الله علیه و آله المدینة».<ref> نک: الخراج، ابویوسف، یعقوب بن ابراهیم، ص ۷۴؛ معجم البلدان، یاقوت حموی، ج ۵، ص ۲۶۹؛ جمهرة رسائل العرب، ج ۱، ص ۸۲، رقم ۵۳.</ref> |
| − | این پیماننامه را که کاتب آن حضرت یعنی | + | این پیماننامه را که کاتب آن حضرت یعنی [[عبیدالله بن ابی رافع|عبیدالله بن ابیرافع]] تحریر نمود، سندی مهم برای حفظ و امنیت نصارای نجران عراق گردید. |
==پانویس== | ==پانویس== | ||
| سطر ۱۹: | سطر ۱۹: | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
| − | * | + | * نرمافزار دایرةالمعارف چهارده معصوم علیهمالسلام، مؤسسه تبیان. |
| − | |||
[[رده:سال ۳۷ هجری قمری]] | [[رده:سال ۳۷ هجری قمری]] | ||
[[رده:نامه های ائمه علیهم السلام]] | [[رده:نامه های ائمه علیهم السلام]] | ||
[[رده:امام علی علیه السلام]] | [[رده:امام علی علیه السلام]] | ||
| + | [[رده:تاریخ اسلام]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۷ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۵۷
|
تقویم هجری قمری |
| روز واقعه:10 جمادی الثانی |
| سال ۳۷ هجری قمری |
نجران ناحیهای است در سرزمین یمن که نجران بن زیدان بن سباء آن را بنا نهاد.[۱] در صدر اسلام، اهالی این ناحیه بر دین مسیحیت بوده و سران آن برای مباهله با پیامبر اسلام صلی الله علیه وآله عازم مدینه شدند، ولی پس از آن که با صداقت و حقانیت رسول خدا صلی الله علیه وآله روبرو شدند، پیمان صلحی با آن حضرت امضا کردند و از آن پس در پناه حکومت اسلامی قرار گرفتند.
عهدنامه با مسیحیان نجران
روایت شده که پیامبر صلی الله علیه وآله به خاطر فتنهانگیزیهای یهود و نصاری و ضدیت آنان با اسلام و مسلمانان، سفارش کرد که پس از وی آنان را از جزیرةالعرب اخراج کنند و تنها مسلمانان را در آن مقیم گردانند. به همین جهت عمر بن خطاب (دومین خلیفه مسلمین) در عصر خلافت خود، اهالی نجران را از یمن اخراج و آنان را به سرزمین عراق کوچانید.
اما هنگامی که امام علی علیهالسلام به خلافت رسید و جهت مبارزه با اصحاب جمل، عازم عراق شد و پس از پیروزی در جنگ جمل، مقرّ خلافت خود را به کوفه منتقل کرد، سران و بزرگان نجران پیماننامه خویش با رسول خدا صلی الله علیه وآله را گرفته و به خدمت امیرمؤمنان علیهالسلام رسیدند و خواستار بازگشت به سرزمین سابق خویش، یعنی نجران یمن شدند.
حضرت علی علیهالسلام به خاطر مصالحی، درخواستشان را نپذیرفت و به آنان توصیه نمود که در نجران عراق باقی بمانند. بدین جهت پیماننامهای برای آنان نوشت و آنان را در باقی ماندن در سرزمین عراق، راضی گردانید. آن حضرت در دهم جمادی الثانی سال ۳۷ قمری این پیماننامه را برای مسیحیان نجران مقرر فرمود:
«بسم الله الرحمن الرحیم. هذا کتاب من عبدالله علی بن ابیطالب امیرالمؤمنین لأهل النجرانیة، انّکم اتیتمونی بکتاب من نبی الله صلی الله علیه و آله فیه شرط لکم علی انفسکم و اموالکم و انی وفیت لکم بما کتب لکم محمد صلی الله علیه و آله و ابوبکر و عمر، فمن أتی علیهم من المسلمین فلیَف لهم و لایضاموا ولایظلموا ولاینتقض حق من حقوقهم. و کتب عبدالله بن ابی رافع، لعشر خلون من جمادی الآخره، سنة سبع و ثلاثین، منذ ولج رسول الله صلی الله علیه و آله المدینة».[۲]
این پیماننامه را که کاتب آن حضرت یعنی عبیدالله بن ابیرافع تحریر نمود، سندی مهم برای حفظ و امنیت نصارای نجران عراق گردید.
پانویس
منابع
- نرمافزار دایرةالمعارف چهارده معصوم علیهمالسلام، مؤسسه تبیان.
