آیه 142 بقره: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
جز (تغییرمسیر به آیه 142 سوره بقره)
 
(۳ نسخه‌ٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشده)
سطر ۱: سطر ۱:
−
==متن آيه==
+
#تغییرمسیر[[آیه 142 سوره بقره]]
−
 
 
−
{{قرآن در قاب|«سَيَقُولُ السُّفَهَاء مِنَ النَّاسِ مَا وَلاَّهُمْ عَن قِبْلَتِهِمُ الَّتِي كَانُواْ عَلَيْهَا قُل لِّلّهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ يَهْدِي مَن يَشَاء إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ».|سوره=2|آیه=142}}
 
−
 
 
−
==ترجمه آیه==
 
−
 
 
−
بزودى مردم كم خرد خواهند گفت: چه چيز آنان را از قبله‌‌اى كه بر آن بودند، رويگردان كرد؟ بگو: مشرق و مغرب از آن خداست هر كه را خواهد به راه راست هدايت مى‌‌كند.
 
−
 
 
−
==نزول==
 
−
 
 
−
'''محل نزول:'''
 
−
 
 
−
این آیه در [[مدینه]] بر [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه و آله نازل گردیده است. <ref> طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، ج ‌1، ص 111.</ref>
 
−
 
 
−
'''شأن نزول:'''<ref> محمدباقر محقق،‌ [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، ص 40.</ref>
 
−
 
 
−
[[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله در مرحله نخست به طرف خانه كعبه [[نماز]] مي‌خواند وقتى كه به مدينه هجرت فرمود دستور يافت كه به طرف بيت‌المقدس يعنى قبله يهوديان [[نماز]] بخواند چون مدتى گذشت ديگر بار دستور يافت به طرف خانه [[كعبه]] نماز گذارد.
 
−
 
 
−
مشركين گفتند: محمد از قبله پدران خود منصرف شده بود اكنون دوباره به قبله پدران بازآمده، بنابراين به آئين پدران نيز باز خواهد آمد. خداوند اين آيه را نازل كرد.
 
−
 
 
−
و منظور از سفهاء در آيه مشركين مكه و يهوديان مدينه هستند.<ref> تفسير كشف الاسرار.</ref>
 
−
 
 
−
==پانویس==
 
−
 
 
−
<references/>
 
−
 
 
−
==منابع==
 
−
 
 
−
* قرآن کریم، ترجمه محمدمهدی فولادوند.
 
−
* محمدباقر محقق، [[نمونه بينات در شأن نزول آيات]] از نظر [[شیخ طوسی]] و ساير مفسرين خاصه و عامه، انتشارات اسلامی، تهران، 1361 ش.
 
−
* فضل بن حسن طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، انتشارات ناصرخسرو، تهران، 1372 ش.
 
−
 
 
−
==پیوندها==
 
−
 
 
−
* [[سوره بقره]]
 
−
* [[سوره بقره/متن و ترجمه سوره]]
 
−
 
 
−
[[رده:آیات سوره بقره]]
 
−
[[رده:آیات دارای شان نزول]]
 

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۷ مهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۲۱:۵۰

تغییرمسیر به:

مسابقه از خطبه ۸۳ نهج البلاغه