عمرو بن قیس

این مدخل از دانشنامه هنوز نوشته نشده است.

محتوای فعلی مقاله یکی از پایگاه های معتبر متناسب با عنوان است.

(احتمالا تصرف اندکی صورت گرفته است)

عمرو بن قیس، به همراه پسرعموی خود در منزل قصر مقاتل به محضر امام حسین علیه‌السلام وارد شد. در ابتدا عموزاده‌اش به امام گفت: «این سیاهی که در محاسن شما می‌بینم از خضاب است یا موی شما بدین رنگ است؟». حضرت فرمود: «خضاب است، موی ما بنی هاشم زود سپید می شود... سپس فرمود آیا برای یاری من آمده‌اید؟».

عمرو بن قیس گفت: «عایله زیادی دارم، مال بسیاری از مردم نزد من است و نمی دانم کار به کجا می انجامد. خوش ندارم امانت مردم از بین برود!» پسرعمویش نیز همانند او پاسخ داد.

امام حسین فرمود: «فانطلقا فلا تسمعا لی واعیة ولا تریا لی سوادا، فانّه من سمع واعیتنا أو رأی سوادنا فلم یُجبنا ولم یُغثنا کان حقاً علی الله عزوجل أن یکبّه علی منخریه فی النار»^[۱]؛ پس از این جا بروید تا فریاد ما را نشنوید و ما را نبینید، همانا هر کس ندای ما را بشنود و یا ما را ببیند و پاسخ نگوید و به یاریمان نشتابد، سزاوار است که خداوند او را به بینی در آتش افکند.

به این ترتیب، دنیاگرایی در پوشش فریبنده عائله‌مندی و امانت داری مردم، ابن قیس و عموزاده او را در دام خود نهاد و آن دو را از همراهی با کاروان حسینی و راهیابی به بهشت جاودان بازداشت؛ «... وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ»^[۲]؛ زندگی دنیا جز متاع و مایه فریبکاری نیست.

پانویس

↑ شیخ صدوق، ثواب الاعمال، ص۳۰۸؛ رجال الکشی، شیخ طوسی، ص۱۱۳؛ بحارالانوار، ج۴۵، ص۸۴؛ ابوعلی حائری، منتهی المقال، ج۵، ص۱۱۵-۱۱۷؛ موسوعه کلمات الامام الحسین علیه السلام، ص۳۶۹.
↑ سوره حدید، آیه ۲۰.