دیوان اشعار دعبل خزاعی: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(ایجاد)
 
(ویرایش)
 
(۵ نسخه‌ٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشده)
سطر ۱: سطر ۱:
{{نیازمند ویرایش فنی}}
 
 
{{بخشی از یک کتاب}}
 
{{بخشی از یک کتاب}}
اشعار دعبل را اديب معروف (ابوبكر محمّد بن يحيى صولى) متوفى به سال 335هـ.ق. گردآورى كرده و در سيصد صفحه بزرگ نوشته بود. ديوان دعبل براى اولين بار در سال 1382هـ.ق./1962م. در بيروت با مقدمه و تحقيقات و تعليقات اديب محقق معاصر استاد (عبدالصاحب عمران الدُّجَيْلى) چاپ و منتشر شد و مشتمل بر 1176 بيت در دو بخش است:
 
بخش اوّل: اشعارى كه بدون ترديد از دعبل است و تعداد آن به 1024 بيت مى رسد.
 
بخش دوم: ابياتى است كه هم به دعبل و هم در برخى كتاب ها و معاجم ادبى, به شاعران ديگر نسبت داده شده است و مجموع آن 152 بيت مى باشد. با توجّه به اين كه دعبل ـ به گفته خود ـ روزى را بى سرودن شعرى نگذرانده است, معلوم مى شود قسمت اعظم اشعار شاعر بزرگ و انقلابى شيعه, از بين رفته است. هيچ بعيد نمى نمايد كه دست هاى خيانتكار عباسى يا خودفروختگان و كج انديشان بى خِرَد, اقدام به اين خيانت كرده و اشعار شاعر مجاهد و حماسه آفرين شيعه را از بين برده باشند, چرا كه دعبل با سلاح شعر بيش از پنجاه سال عليه خلافت بنى العباس, مبارزه كرد و خلفاى غاصب و خونخوار و ظالم آن سلسله را مورد هجو و مذمّت و تحقير قرار داد و با حمايت از اهل بيت, دشمنان آنان به ويژه حاكمان عباسى را رسوا كرد. بنابراين طبيعى است عباسيان و هوادارانشان در همه جا دشمن دعبل بوده و در محو آثار و اشعار او كوشيده اند. از طرفى, ديوان دعبل در دوران حكومت عباسيان, جمع آورى شد; پس بعيد نيست بسيارى از اشعار او را كه در مدح و منقبت خاندان نبوّت و امامت و نشر فرهنگ تشيع و يا در هجو و افشاى خلفاى بنى عباس بوده, نگذاشته اند در ديوانش قرار بگيرد و كسى هم در آن عصر خفقان خلافت عباسيان در سرتاسر كشورهاى اسلامى و عربى, جرأت نكرده آن اشعار را در كتب و معاجم ادبى بياورد, و بدين گونه از ب ين رفته است.
 
  
==منبع==
+
اشعار [[دعبل خزاعی]] را ادیب معروف، ابوبکر محمد بن یحیى صولى متوفى به سال ۳۳۵ هـ.ق گردآورى کرده و در سیصد صفحه بزرگ نوشته بود. [[دیوان (شعر)|دیوان]] دعبل براى اولین بار در سال ۱۳۸۲هـ.ق./۱۹۶۲م. در بیروت با مقدمه و تحقیقات و تعلیقات ادیب محقق معاصر استاد عبدالصاحب عمران الدُّجَیلى چاپ و منتشر شد و مشتمل بر ۱۱۷۶ [[بیت (شعر)|بیت]] در دو بخش است:
«دعبل خزاعی، شاعر دار بر دوش»، مصطفی قلی زاده در دسترس در [http://www.islamicartz.com/story/-zjZbFRvfNlM7vg8AE2d8Acj_CmLsMs_bJAMyqE8sEQ سایت هنر اسلامی]،بازیابی: 23 بهمن 1391
 
  
[[رده:شعرای اهل البیت]]
+
*بخش اوّل: اشعارى که بدون تردید از [[دعبل خزاعی|دعبل]] است و تعداد آن به ۱۰۲۴ بیت مى رسد.
 +
*بخش دوم: ابیاتى است که هم به دعبل و هم در برخى کتاب ها و معاجم ادبى، به شاعران دیگر نسبت داده شده است و مجموع آن ۱۵۲ بیت مى باشد. با توجه به این که دعبل ـ به گفته خود ـ روزى را بى سرودن شعرى نگذرانده است، معلوم مى شود قسمت اعظم اشعار شاعر بزرگ و انقلابى [[شیعه]] از بین رفته است.
 +
 
 +
هیچ بعید نمى نماید که دست هاى خیانتکار [[حکومت بنی عباس|عباسى]] یا خودفروختگان و کج اندیشان بى خِرَد، اقدام به این خیانت کرده و اشعار شاعر مجاهد و حماسه آفرین شیعه را از بین برده باشند، چرا که دعبل با سلاح [[شعر]] بیش از پنجاه سال علیه خلافت بنى العباس، مبارزه کرد و خلفاى غاصب و خونخوار و ظالم آن سلسله را مورد هجو و مذمّت و تحقیر قرار داد و با حمایت از [[اهل البیت|اهل بیت]]، دشمنان آنان به ویژه حاکمان عباسى را رسوا کرد.
 +
 
 +
بنابراین طبیعى است [[حکومت بنی عباس|عباسیان]] و هوادارانشان در همه جا دشمن دعبل بوده و در محو آثار و اشعار او کوشیده اند. از طرفى، دیوان دعبل در دوران حکومت عباسیان جمع آورى شد؛ پس بعید نیست بسیارى از اشعار او را که در مدح و منقبت خاندان [[نبوت]] و [[امامت]] و نشر فرهنگ [[تشیع]] و یا در هجو و افشاى خلفاى بنى عباس بوده، نگذاشته اند در دیوانش قرار بگیرد و کسى هم در آن عصر خفقان خلافت [[عباسیان]] در سرتاسر کشورهاى اسلامى و عربى، جرأت نکرده آن اشعار را در کتب و معاجم ادبى بیاورد و بدین گونه از بین رفته است.
 +
 
 +
==منابع==
 +
*«دعبل خزاعی، شاعر دار بر دوش»، مصطفی قلی زاده، در دسترس در [http://www.islamicartz.com/story/-zjZbFRvfNlM7vg8AE2d8Acj_CmLsMs_bJAMyqE8sEQ سایت هنر اسلامی]، بازیابی: ۲۳ بهمن ۱۳۹۱.
 +
 
 +
[[رده:دعبل خزاعی]]
 +
[[رده:دیوان‌های شعر]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۰۰

این مدخل از دانشنامه هنوز نوشته نشده است.

Icon book.jpg

محتوای فعلی بخشی از یک کتاب متناسب با عنوان است.

(احتمالا تصرف اندکی صورت گرفته است)


اشعار دعبل خزاعی را ادیب معروف، ابوبکر محمد بن یحیى صولى متوفى به سال ۳۳۵ هـ.ق گردآورى کرده و در سیصد صفحه بزرگ نوشته بود. دیوان دعبل براى اولین بار در سال ۱۳۸۲هـ.ق./۱۹۶۲م. در بیروت با مقدمه و تحقیقات و تعلیقات ادیب محقق معاصر استاد عبدالصاحب عمران الدُّجَیلى چاپ و منتشر شد و مشتمل بر ۱۱۷۶ بیت در دو بخش است:

  • بخش اوّل: اشعارى که بدون تردید از دعبل است و تعداد آن به ۱۰۲۴ بیت مى رسد.
  • بخش دوم: ابیاتى است که هم به دعبل و هم در برخى کتاب ها و معاجم ادبى، به شاعران دیگر نسبت داده شده است و مجموع آن ۱۵۲ بیت مى باشد. با توجه به این که دعبل ـ به گفته خود ـ روزى را بى سرودن شعرى نگذرانده است، معلوم مى شود قسمت اعظم اشعار شاعر بزرگ و انقلابى شیعه از بین رفته است.

هیچ بعید نمى نماید که دست هاى خیانتکار عباسى یا خودفروختگان و کج اندیشان بى خِرَد، اقدام به این خیانت کرده و اشعار شاعر مجاهد و حماسه آفرین شیعه را از بین برده باشند، چرا که دعبل با سلاح شعر بیش از پنجاه سال علیه خلافت بنى العباس، مبارزه کرد و خلفاى غاصب و خونخوار و ظالم آن سلسله را مورد هجو و مذمّت و تحقیر قرار داد و با حمایت از اهل بیت، دشمنان آنان به ویژه حاکمان عباسى را رسوا کرد.

بنابراین طبیعى است عباسیان و هوادارانشان در همه جا دشمن دعبل بوده و در محو آثار و اشعار او کوشیده اند. از طرفى، دیوان دعبل در دوران حکومت عباسیان جمع آورى شد؛ پس بعید نیست بسیارى از اشعار او را که در مدح و منقبت خاندان نبوت و امامت و نشر فرهنگ تشیع و یا در هجو و افشاى خلفاى بنى عباس بوده، نگذاشته اند در دیوانش قرار بگیرد و کسى هم در آن عصر خفقان خلافت عباسیان در سرتاسر کشورهاى اسلامى و عربى، جرأت نکرده آن اشعار را در کتب و معاجم ادبى بیاورد و بدین گونه از بین رفته است.

منابع

  • «دعبل خزاعی، شاعر دار بر دوش»، مصطفی قلی زاده، در دسترس در سایت هنر اسلامی، بازیابی: ۲۳ بهمن ۱۳۹۱.