الهی نامه‌ی عطار: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سطر ۱۰: سطر ۱۰:
 
==نمونه ای از متن==
 
==نمونه ای از متن==
  
در قسمتی از الهی نامه که مربوط به قسمت ِ : «سؤال مرد درویش از جعفر صادق (علیه السلام)» است نویسنده شرح می دهد :
+
در قسمتی از الهی نامه که مربوط به قسمت ِ: «سؤال مرد درویش از جعفر صادق (علیه السلام)» است نویسنده شرح می دهد:
  
 
   
 
   
سطر ۵۳: سطر ۵۳:
  
 
==منابع==
 
==منابع==
*کتاب ِ الهی نامه تالیف : شیخ فریدالدین محمد عطار نیشابوری، انتشارات سخن، چاپ ششم،  1387.  
+
*کتاب ِ الهی نامه تالیف: شیخ فریدالدین محمد عطار نیشابوری، انتشارات سخن، چاپ ششم،  1387.  
 
*[http://www.tebyan.net/newindex.aspx?pid=161990  سایت موسسه فرهنگی و اطلاع رسانی تبیان_کتابشناسی عطار نیشابوری]
 
*[http://www.tebyan.net/newindex.aspx?pid=161990  سایت موسسه فرهنگی و اطلاع رسانی تبیان_کتابشناسی عطار نیشابوری]
 
*[http://www.sokhanpub.com/books.php?id=255  انتشارات سخن_  کتاب الهی نامه]
 
*[http://www.sokhanpub.com/books.php?id=255  انتشارات سخن_  کتاب الهی نامه]

نسخهٔ ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۰۷:۵۱

مثنوی الهی نامه تألیف شیخ فریدالدین عطار نیشابوری شاعر، نویسنده و عارف نامی پایان سده ی ششم و آغاز سده ی هفتم هجری است. عطار درین منظومه کوشیده است که در آن سوی هر کدام از آرزوهای محال ِ انسان، که حاصل تخیّل قرنها و قرنهاست، به انسان بیاموزد که اگر حقیقت ِ هر کدام ازین آرزوها را خواستاری، در درون خویش باید آن را بجویی.[۱]این کتاب اندیشه های تصوف اسلامی را بررسی کرده است. و به تبیین ابعاد عرفان ِ نفس شناختی پرداخته است.


چگونگی تألیف

کتاب الهی نامه که درباره ی سیر و سلوک عرفانی نگارش شده است، یک جلد دارد. مؤلف، تحلیل ساده و روان دارد. این کتاب در بیست و یک مقاله ی موضوعی نگارش شده است.


نمونه ای از متن

در قسمتی از الهی نامه که مربوط به قسمت ِ: «سؤال مرد درویش از جعفر صادق (علیه السلام)» است نویسنده شرح می دهد:


مگر پرسید آن درویش حالی

بصدق از جعفر صادق سؤالی

که از چیست این همه زهدت شب و روز؟

جوابش داد آن شمع ِ دل افروز

که چون کارم یکی دیگر نمی‌کرد

کسی روزی غم ِ چون من نمی ‌خورد

چو کار ِ من مرا بایست کردن

فگندم کاهلی کردن ز گردن

چو رزق ِ من مرا افتاد آغاز

مرا نه حرص باقی ماند و نه آز

چو مرگ ِ من مرا افتاد ناکام

برای مرگ ِ خود برداشتم گام

چو در مردم وفایی می‌ندیدم

بجان و دل وفای حق گزیدم

جُزین چیزی که می ‌پنداشتم من

چو می‌ پنداشتم بگذاشتم من[۲]



پانویس

  1. عطار نیشابوری؛ مثنوی الهی نامه، تهران: انتشارات سخن، چاپ ششم، 1392؛ ص 29.
  2. عطار نیشابوری؛ مثنوی الهی نامه، تهران: انتشارات سخن، چاپ ششم، 1392؛ ص 186.


منابع