کیفیت پژوهش متوسط است
مقاله مورد سنجش قرار گرفته است

قیام حسین بن علی بن حسن: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(پروژه1: سنجش کیفی)
جز (1)
سطر ۲۲: سطر ۲۲:
 
|شناسه= خوب
 
|شناسه= خوب
 
|عنوان بندی مناسب= خوب
 
|عنوان بندی مناسب= خوب
|کفایت منابع و پی نوشت ها= متوسط
+
|کفایت منابع و پی نوشت ها= خوب
 
|رعایت سطح مخاطب عام= خوب
 
|رعایت سطح مخاطب عام= خوب
 
|رعایت ادبیات دانشنامه ای= خوب
 
|رعایت ادبیات دانشنامه ای= خوب
|جامعیت= متوسط
+
|جامعیت= خوب
 
|رعایت اختصار= خوب
 
|رعایت اختصار= خوب
 
|سیر منطقی= خوب
 
|سیر منطقی= خوب

نسخهٔ ‏۲۵ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۴:۵۰

تقویم هجری قمری

روز واقعه:13 ذی القعده
سال 169 هجری قمری


پس از آن كه عباسیان در سال 132 قمري با شكست نهايي امويان، خلافت را از آن خود كرده و از مردم براي خويش بيعت گرفتند، گرچه در آغاز خلافتشان به رهبري ابوالعباس سفاح با بني‌اعمام و همرزمان سابق خود يعني علويان رابطه نيك و رفتاري پسنديده داشتند، ولي پس از مرگ سفاح و آغاز خلافت منصور دوانقي اختلاف ميان بني‌عباس و علويان شدت گرفت و حاكمان وقت با بي‌رحمي تمام، علويان مبارز را سركوب كردند.

در عصر موسي الهادي چهارمين خليفه عباسيان، شيعيان و محبان اهل بيت علیهم‌السلام به ويژه علويان مبارز به بهانه‌هايي واهي مورد آزار و اذيت عمر بن عبدالعزيز بن عبيدالله از نوادگان عمر بن خطاب عامل ‌هادي عباسي در مدينه منوره قرار مي‌گرفتند.

تا اين كه آنان به تنگ آمده و تصميم به قيام بر ضد عباسيان گرفتند. رهبري اين قيام را حسين بن علي بن حسن مثلث بن حسن مثني بن امام حسن‌مجتبي علیه‌السلام بر عهده داشت.

آنان در سيزدهم ذي القعده قيامشان را با شعار "المرتضي من آل محمد صلی الله علیه و آله" آغاز كردند و با نيروهاي عمر بن عبدالعزيز عمري درگير شده و آنان به شكست و عقب‌نشيني وادار كردند و سرانجام عمر بن عبدالعزيز عمري، از چنگ آنان گريخت و در نتيجه شهر مدينه در اختيار علويان قرار گرفت و حسين بن علي با در اختيار گرفتن صندوق خانه بيت المال و تقسيم آن ميان مبارزان و مستمندان به رتق و فتق امور پرداخت و خود را براي هجوم به مكه معظمه آماده نمود.

علويان پس از يازده روز درنگ در مدينه در 24 ذي القعده عازم مكه معظمه شدند. وليكن در مكاني به نام "فخ" با سپاهيان هادي عباسي مواجه شده و پس از نبردي سنگين، متحمل شكست گرديدند و بسياري از آنان از جمله خود حسين بن علي به شهادت رسيدند.[۱]

پانویس

  1. نك: تاريخ ابن خلدون، ج 2، ص 335؛ تاريخ أمراء المدينه المنورة عارف احمد عبدالغني، ص 142؛ سبل الهدي والرشاد صالحي شامي، ج 21، ص 74؛ المحبر محمد بن حبيب بغدادي، ص 37؛ الكامل في التاريخ ابن اثير شيباني، ج 6، ص 90.

منابع

موسسه تبیان، نرم‌افزار دایرة‌المعارف چهارده معصوم علیهم‌السلام