ابوالبرکات کوفی

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

عمر فرزند ابراهيم بن محمد بن محمد از نوادگان زيد بن على بن الحسين علیه السلام از پيشوايان نحو و فقه و حديث در كوفه بوده.[۱] اغلب مورخين او را شيعه می دانند ولى برخى او را زيدى مذهب دانسته اند[۲]. سمعانی از او نقل کرده که: «من زیدی مذهب هستم اما بر مذهب ابو حنیفه فتوا می دهم»[۳]

ابوالبرکات کوفی در سال 455 ق به سرزمین شام سفر کرد و مدتی در دمشق زندگی کرد و سپس به حلب رفت و در آنجا کتاب «الایضاح» ابو علی فارسی را آموخت. [۱] و سپس در بغداد از حوزه درس ابوبكر خطيب و ديگران بهره گرفت [۲] و در كوفه از محضر ابوالفرج محمد بن علان و ديگران استفاده نمود.[۲]


او از مشايخ عمادالدين طبرى است.

او در سال 539 در گذشت[۳]. در حالات او نوشته اند که مردی صبور و قانع و زاهد بود [۳] و حتی در سالخوردگی خط زیبایی داشت[۴] جایگاه اجتماعی او در کوفه تا حدی بود که 30 هزار نفر بر پیکر او نماز خواندند. [۳]

از جمله تاليفات او شرح اللمع است[۵]

پانویس

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ أمالي ابن الشجري، مقدمةج‏1، ص: 21
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ الأنساب، سمعاني، ج‏6، ص: 366
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ الوافي بالوفيات، ج‏22، ص: 412
  4. الوافي بالوفيات، ج‏22، ص: 413
  5. الوافي بالوفيات، ج‏22، ص: 413

منابع

  • هبة الله بن علي بن محمد بن حمزة الحسني العلوي، أمالي ابن الشجري - قاهرة، چاپ: _، ق‏1412 / م‏1992.
  • أبو سعد عبد الكريم بن محمد بن منصور التميمي السمعاني، الأنساب، سمعاني - حيدر آباد، چاپ: اول، 1382 ق.
  • صفدى، خليل بن ايبك، الوافي بالوفيات، 22جلد، دار النشر فرانز شتاينر - لبنان - بيروت، چاپ: 2، 1401 ه.ق.