غبطه: تفاوت بین نسخه‌ها

از دانشنامه‌ی اسلامی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(صفحه‌ای جدید حاوی '{{نیازمند ویرایش فنی}} غبطه در لغت به معنای رشک بردن بر سعادت کسی و آرزوی داشتن ن...' ایجاد کرد)
 
 
(۱ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۱ کاربر نشان داده نشده)
سطر ۱: سطر ۱:
{{نیازمند ویرایش فنی}}
+
«غبطه» در لغت به معنای رشک بردن بر سعادت کسی و آرزوی داشتن نعمت و سعادت او بدون بدخواهی نسبت به آن شخص و بدون آرزو کردن زوال نعمت و سعادت از او می باشد.
  
غبطه در لغت به معنای رشک بردن بر سعادت کسی و آرزوی داشتن نعمت و سعادت او بدون بدخواهی نسبت به آن شخص و بدون آرزو کردن زوال نعمت و سعادت از او می باشد.
+
در علم [[اخلاق]]، آرزوى دستیابى به خیرى را داشتن که نصیب دیگران شده "غبطه" نام دارد. اگر این آرزو به مرحله سعى و تلاش براى دستیابى به آن خیر یا بالاتر از آن برسد "منافسه" است و این هر دو صفتى پسندیده است.
 
در علم اخلاق، آرزوى دست يابى به خيرى را داشتن که نصيب ديگران شده " غبطه " نام دارد. اگر اين آرزو به مرحله سعى و تلاش براى دست يابى به آن خير يا بالاتر از آن برسد " منافسه " است و اين هر دو صفتى پسنديده است.
 
  
پس " غبطه " تمناى رسيدن به نعمتى براى خود است آن چنان که براى غير خود مى‌رسد، بدون آن که تمناى زوال آن نعمت را از غير خودت داشته باشى و " غبطه " مذموم نيست گاهى از " غبطه " به " منافسه " و گاه از " منافسه " به " غبطه " و در مواردى از آن‌ها به " حسد " تعبير کرده‌اند.
+
پس "غبطه" تمناى رسیدن به نعمتى براى خود است آنچنان که براى غیرخود مى‌رسد، بدون آن که تمناى زوال آن نعمت را از غیر خودت داشته باشى و "غبطه" مذموم نیست.  
  
و آن به خاطر نزديک بودن معانى آن‌ها به يکديگر است و سخن پيامبر اکرم به اين معنى حمل مى‌شود که فرمود: لا حسد الا فى اثنين: رجل آتاه الله مالا فسلطه على ملکه فى الحق و رجل آتاه الله علما فهو يعمل به و يعمله الناس ".<ref> كشّاف اصطلاحات الفنون ، ج ۱، ص ۲۸۷؛ كيمياى سعادت، ج ۲ ، ص ۱۲۷ . </ref>
+
گاهى از "غبطه" به "منافسه" و گاه از "منافسه" به "غبطه" و در مواردى از آن‌ها به "[[حسد]]" تعبیر کرده‌اند، و آن به خاطر نزدیک بودن معانى آن‌ها به یکدیگر است و سخن [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (صلی الله علیه و آله) به این معنى حمل مى‌شود که فرمود: "لا حسد الا فى اثنین: رجل آتاه الله مالا فسلّطه على ملکه فى الحق و رجل آتاه الله علما فهو یعمل به و یعمله الناس".<ref>كشّاف اصطلاحات الفنون، ج۱، ص۲۸۷؛ كيمياى سعادت، ج۲، ص۱۲۷.</ref> حسد روا نیست مگر در دو مورد: یکى حسد به کسى که خداوند به او مال داده و او را بر صَرف مال در راه حق توانایى بخشیده است، و دیگرى حسد به کسى که خداوند به او علم بخشیده و او را در کار علمى و نیز در کار آموختن علم به مردم، توفیق داده است.
  
حسد روا نيست مگر در دو مورد:
+
این نوع حسد به معناى "غبطه" استعمال شده است.
  
يكى حسد به كسى كه خداوند به او مال داده و او را بر صَرف مال در راه حق توانايى بخشيده است، و ديگرى حسد به كسى كه خداوند به او علم بخشيده و او را در كار علمى و نيز در كار آموختن علم به مردم، توفيق داده است. اين نوع حسد به معناى " غبطه " استعمال شده است.
+
==پانویس==
 +
{{پانویس}}
  
== پانویس ==
+
==منابع==
 +
 
 +
*[http://thesaurus.islamicdoc.org/thesaurus/ غبطه، اصطلاحنامه جامع علوم اسلامی]، بازیابی: ۶ اسفند ۹۲.
 +
*فرهنگ فارسی معین، ذیل واژه غبطه.
 +
*فرهنگ فارسی عمید، ذیل واژه غبطه.
  
{{پانویس}}
 
==منابع==
 
* [http://thesaurus.islamicdoc.org/thesaurus/ غبطه، اصطلاحنامه جامع علوم اسلامی]، بازیابی: 6 اسفند 92.
 
*فرهنگ فارسی معین، ذیل واژه ی غبطه.
 
*فرهنگ فارسی عمید، ذیل واژه ی غبطه.
 
 
[[رده:صفات پسندیده]]
 
[[رده:صفات پسندیده]]
 
[[رده:اخلاق فردی]]
 
[[رده:اخلاق فردی]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۳۱

«غبطه» در لغت به معنای رشک بردن بر سعادت کسی و آرزوی داشتن نعمت و سعادت او بدون بدخواهی نسبت به آن شخص و بدون آرزو کردن زوال نعمت و سعادت از او می باشد.

در علم اخلاق، آرزوى دستیابى به خیرى را داشتن که نصیب دیگران شده "غبطه" نام دارد. اگر این آرزو به مرحله سعى و تلاش براى دستیابى به آن خیر یا بالاتر از آن برسد "منافسه" است و این هر دو صفتى پسندیده است.

پس "غبطه" تمناى رسیدن به نعمتى براى خود است آنچنان که براى غیرخود مى‌رسد، بدون آن که تمناى زوال آن نعمت را از غیر خودت داشته باشى و "غبطه" مذموم نیست.

گاهى از "غبطه" به "منافسه" و گاه از "منافسه" به "غبطه" و در مواردى از آن‌ها به "حسد" تعبیر کرده‌اند، و آن به خاطر نزدیک بودن معانى آن‌ها به یکدیگر است و سخن پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) به این معنى حمل مى‌شود که فرمود: "لا حسد الا فى اثنین: رجل آتاه الله مالا فسلّطه على ملکه فى الحق و رجل آتاه الله علما فهو یعمل به و یعمله الناس".[۱] حسد روا نیست مگر در دو مورد: یکى حسد به کسى که خداوند به او مال داده و او را بر صَرف مال در راه حق توانایى بخشیده است، و دیگرى حسد به کسى که خداوند به او علم بخشیده و او را در کار علمى و نیز در کار آموختن علم به مردم، توفیق داده است.

این نوع حسد به معناى "غبطه" استعمال شده است.

پانویس

  1. كشّاف اصطلاحات الفنون، ج۱، ص۲۸۷؛ كيمياى سعادت، ج۲، ص۱۲۷.


منابع