یهود - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Zamani در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۴۲

2026-10-06T10:42:00Z

Zamani در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۴۰

2026-10-06T10:40:46Z

Zamani در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۳۷

2026-10-06T10:37:14Z

Zamani در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۱۶

2026-10-06T10:16:49Z

Zamani در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۵۱

2026-10-06T09:51:23Z

Zamani در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۰۶

2026-10-06T07:06:44Z

Zamani در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۰۵

2026-10-06T07:05:28Z

Zamani در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۱۳

2026-10-06T05:13:57Z

Zamani در ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۴۶

2026-09-24T10:46:15Z

Mohammadi در ‏۸ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۵۱

2026-04-08T07:51:27Z

@@ سطر ۸۳: / سطر ۸۳: @@
 |شناسه= ضعیف
 |عنوان بندی مناسب= خوب
-|کفایت منابع و پی نوشت ها= ضعیف
+|کفایت منابع و پی نوشت ها= متوسط
 |رعایت سطح مخاطب عام= خوب
 |رعایت ادبیات دانشنامه ای= خوب
-|جامعیت= ضعیف
+|جامعیت= متوسط
 |رعایت اختصار= خوب
 |سیر منطقی= متوسط
-|کیفیت پژوهش= ضعیف
+|کیفیت پژوهش= متوسط
 |رده= دارد
 }}
 {{قرآن}}

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 یعقوب علیه السلام دوازده پسر داشت كه با او در كنعان زندگى مى كردند، و پس از آنكه يكى از آن دوازده برادر يعنى [[حضرت يوسف]] (در پايان دوران پرماجراى خود) بر اريكه سلطنت [[مصر]] استوار گشت، به سال 1740 قبل از ميلاد، يازده برادر از كنعان به قصد تهيه آذوقه به مصر رفتند، و سرانجام در كنار برادر در آن سرزمين استقرار يافتند و جمعيتشان افزون گشت
-زندگی گروه های اولیه مهاجران بنی اسرائیل در مصر با رونق زیادی همراه بود، اما در نسل های بعدی طبقه حاکم و مردم مصر با بنی اسرائیل که بیگانه به حساب می آمدند بد رفتار می کردند و آنها را به خدمت گرفته آزار و شکنجه می دادند<ref>ابوالحسن شعرانی، نثر طوبی(دائره المعارف لغات قرآن کریم)، ذیل واژه «اسرائیل».</ref> تا اینکه [[حضرت موسی علیه السلام|موسى بن عمران]] علیه السلام به [[نبوت]] مبعوث گشت؛ و آنها را از دست فرعون نجات داده از مصر خارج نمود. پژوهشگران در مورد تاريخ خروج بنى اسرائيل به علت تناقض هایی که در تورات وجود دارد اختلاف دارند. برخی آن را در روزگار تحوتمس سوم ( 1490 - 1436 ق . م ) پنداشته‌اند. و كسانى ديگر بر بنياد گزارشى در سفر خروج ، آن را در روزگار رامسس دوم ( 1290 - 1224 ق . م ) شمرده‌اند.<ref>بیومی مهران، محمد، بررسی تاریخی قصص قرآن، ترجمه سید محمد راستگو، ص ٢٢٨</ref>
+زندگی گروه های اولیه مهاجران بنی اسرائیل در مصر با رونق زیادی همراه بود، اما در نسل های بعدی طبقه حاکم و مردم مصر با بنی اسرائیل که بیگانه به حساب می آمدند بد رفتار می کردند و آنها را به خدمت گرفته آزار و شکنجه می دادند<ref>شعرانی، ابوالحسن، نثر طوبی(دائره المعارف لغات قرآن کریم)، ذیل واژه «اسرائیل».</ref> تا اینکه [[حضرت موسی علیه السلام|موسى بن عمران]] علیه السلام به [[نبوت]] مبعوث گشت؛ و آنها را از دست فرعون نجات داده از مصر خارج نمود. پژوهشگران در مورد تاريخ خروج بنى اسرائيل به علت تناقض هایی که در تورات وجود دارد اختلاف دارند. برخی آن را در روزگار تحوتمس سوم ( 1490 - 1436 ق . م ) پنداشته‌اند. و كسانى ديگر بر بنياد گزارشى در سفر خروج ، آن را در روزگار رامسس دوم ( 1290 - 1224 ق . م ) شمرده‌اند.<ref>بیومی مهران، محمد، بررسی تاریخی قصص قرآن، ترجمه سید محمد راستگو، ص ٢٢٨</ref>
 موسی علیه السلام بنی اسرائیل را به سمت کنعان برد اما آنها حاضر نشدند وارد کنعان شوند و گفتند در آن قومی ستمگر هستند  تو و پروردگارت بروید و با آنان بجنگید تا آنها بیرون روند.<ref> سوره مائده، آیه 21 تا 24</ref> در نتیجه حدود چهل سال، که طی آن یک نسلشان از بین رفت، در صحرای سینا سرگردان بودند تا اینکه پس از وفات موسی، [[یوشع بن نون|یوشع بن نون]] جانشین وی شد و بتدریج کنعان را فتح کرد.<ref>دانشنامه جهان اسلام، مدخل «بنی اسرائیل».</ref>
@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 پس از یوشع(ع)، شخصیت‌های متعددی بنی‌‌اسرائیل را رهبری کردند که داوران بنی‌‌اسرائیل نامیده‌ می‌شوند. آنان پادشاه نبودند و فقط به حل اختلافات داخلی بنی‌‌اسرائیل می‌پرداختند. آخرین داور بنی‌‌اسرائیل سموئیل بود. بعد از او، عصر پادشاهان بنی‌‌اسرائیل با طالوت و سپس داوود و سلیمان(ع) آغاز شد.<ref>توفیقی، ادیان بزرگ، ‌ص۹۱ و ۹۳.</ref>
-بعد از آن که حکومت به فرزند سلیمان رسید (۴۷۶ سال پس از خروج از [[مصر]]) اسباط دیگر از فرمان او سر پیچیدند و کشور آنها به دو قسمت شد، شمال آن را که از شمال بحرالمیت تا نزدیکی شهر صور حالیه امتداد می یافت در سر حد فنیقیه میان دریای مدیترانه و مرز کشور آشور، چند سلسله از پادشاهان بنی اسرائیل در تصرف داشتند و قسمت جنوب را تا خلیج عقبه، اولاد حضرت داود زیر فرمان گرفتند.<ref>ابوالحسن شعرانی، نثر طوبی(دائره المعارف لغات قرآن کریم)، ذیل واژه «اسرائیل». </ref>
+بعد از آن که حکومت به فرزند سلیمان رسید (۴۷۶ سال پس از خروج از [[مصر]]) اسباط دیگر از فرمان او سر پیچیدند و کشور آنها به دو قسمت شد، شمال آن را که از شمال بحرالمیت تا نزدیکی شهر صور حالیه امتداد می یافت در سر حد فنیقیه میان دریای مدیترانه و مرز کشور آشور، چند سلسله از پادشاهان بنی اسرائیل در تصرف داشتند و قسمت جنوب را تا خلیج عقبه، اولاد حضرت داود زیر فرمان گرفتند.<ref>شعرانی، ابوالحسن، نثر طوبی(دائره المعارف لغات قرآن کریم)، ذیل واژه «اسرائیل». </ref>
 برخی تاريخ سياسى قوم يهود را به هفت دوره تقسيم كرده اند:
@@ سطر ۶۲: / سطر ۶۲: @@
 دلایل بسیاری برای این دشمنی برشمرده‌اند، از جمله اینکه: یهودیان به اصالت نژادی خود همیشه مغرور بوده‌ و می‌خواسته‌اند به همه مردم خاصه فقرا و ضعفا حکومت نمایند؛ و نیز تصور باطلی داشته‌اند که [[دین]] آسمانی فقط دین ایشان است و هیچ کس غیر از ایشان، حقی در رسالت و پیامبری ندارد؛ به علاوه، آنان مردمی بودند که [[تقوا|تقوی]] نداشتند، سنگ‌دلی و بی‌رحمی و ارتکاب به گناه در همه کارهایشان به چشم می‌خورد. از این‌ رو دشمنیشان نسبت به پیامبر و مسلمانان عرب و عموم بشریت زیاد بود.<ref>دلائل النبوه، ص37.</ref>
-[[پیامبر اسلام|پيامبر]] (صلی الله علیه وآله) در آغاز هجرت و به محض ورود به شهر [[مدينه]]، طىّ عهدنامه اى با آنها پيمان حسن جوار و عدم تعرض و عدم مزاحمت بست و سران اين قبايل، عهدنامه را امضا نمودند، اما آنان به خوى تبهكارى و مفسده جوئى پيوسته، در پنهانى برخلاف مضمون عهدنامه به اذيت و آزار پيغمبر و مسلمانان مى پرداختند و مكرراً دشمنان [[اسلام]] را يارى مى دادند،<ref>تاریخ طبری، ج3، ص1003؛ سیرت رسول خدا، ج2، ص632.</ref>  تا اين كه در [[غزوه احزاب|جنگ احزاب]] آشكارا به همكارى كفار [[قریش|قريش]] شتافته و عليه پيغمبر اسلام به نبرد برخاستند. اما سرانجام، قبایل یهود، یکی پس از دیگری‌ مغلوب سپاه اسلام شدند. ‌بسیاریشان کشته و بسیاری هم به سرزمین‌های دیگر کوچ کردند.<ref>[http://www.pajoohe.ir "یهودیت"، سید علی‌اکبر حسینی، دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: 26 فروردین 1392.</ref>
+[[پیامبر اسلام|پيامبر]] (صلی الله علیه وآله) در آغاز هجرت و به محض ورود به شهر [[مدينه]]، طىّ عهدنامه اى با آنها پيمان حسن جوار و عدم تعرض و عدم مزاحمت بست و سران اين قبايل، عهدنامه را امضا نمودند، اما آنان به خوى تبهكارى و مفسده جوئى پيوسته، در پنهانى برخلاف مضمون عهدنامه به اذيت و آزار پيغمبر و مسلمانان مى پرداختند و مكرراً دشمنان [[اسلام]] را يارى مى دادند،<ref>تاریخ طبری، ج3، ص1003؛ سیرت رسول خدا، ج2، ص632.</ref>  تا اين كه در [[غزوه احزاب|جنگ احزاب]] آشكارا به همكارى كفار [[قریش|قريش]] شتافته و عليه پيغمبر اسلام به نبرد برخاستند. اما سرانجام، قبایل یهود، یکی پس از دیگری‌ مغلوب سپاه اسلام شدند. ‌بسیاریشان کشته و بسیاری هم به سرزمین‌های دیگر کوچ کردند.<ref>[[http://www.pajoohe.ir حسینی، سید علی‌اکبر، "یهودیت"، دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: 26 فروردین 1392.</ref>
 ==پانویس==
 {{پانویس}}
@@ سطر ۷۰: / سطر ۷۰: @@
 *توفیقی، حسین، ادیان بزرگ، تهران، نشر وزارت فرهنگ و ارشاد، چاپ سیزدهم، ۱۳۸۹ش.
 *دائرة المعارف قرآن کریم، مدخل "بنی اسرائیل" از ابوالفضل روحى و بخش ادیان.
-*[http://www.pajoohe.ir "یهودیت"، سید علی‌اکبر حسینی، دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: 26 فروردین 1392.
+* شعرانی، ابوالحسن، نثر طوبی(دائره المعارف لغات قرآن کریم).
 ==مطالب مرتبط==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{ضعیف}}
+{{متوسط}}
 '''يهود''' نام قوم [[حضرت موسی]] علیه‌السلام است. آنان از نسل [[حضرت يعقوب]] علیه‌السلام (ملقّب به [[اسرائیل]]) بودند، از این رو «[[بنی اسرائیل|بنی‌اسرائیل]]» نیز نامیده شده‌اند. [[قرآن کریم]] در موارد بسیاری از تاریخ و سیرۀ این قوم یاد کرده است.
 ==مختصرى از تاريخ يهود==
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 پس از یوشع(ع)، شخصیت‌های متعددی بنی‌‌اسرائیل را رهبری کردند که داوران بنی‌‌اسرائیل نامیده‌ می‌شوند. آنان پادشاه نبودند و فقط به حل اختلافات داخلی بنی‌‌اسرائیل می‌پرداختند. آخرین داور بنی‌‌اسرائیل سموئیل بود. بعد از او، عصر پادشاهان بنی‌‌اسرائیل با طالوت و سپس داوود و سلیمان(ع) آغاز شد.<ref>توفیقی، ادیان بزرگ، ‌ص۹۱ و ۹۳.</ref>
 برخی تاريخ سياسى قوم يهود را به هفت دوره تقسيم كرده اند:
@@ سطر ۳۰: / سطر ۳۲: @@
 *از انهدام اورشليم به بعد كه يهودان در جهان پراكنده شدند.
-==يهود در قرآن و احاديث==
+==يهود در قرآن==
-آيات [[قرآن]] و نيز روايات درباره اين قوم، به تكرار آمده است كه اينك به شمارى از آنها اشاره مى شود:
+برخی از آيات [[قرآن]] به نکوهش یهود پرداخته است و اشتباهات اعتقادی یا عملی آنها را بیان نموده از جمله آیات زیر:
 *«{{متن قرآن|وَقَالَتِ الْيَهُودُ وَالنَّصَارَىٰ نَحْنُ أَبْنَاءُ اللَّهِ وَأَحِبَّاؤُهُ ...}}<ref>[[آیه 18 سوره مائده|سوره مائده، آیه ۱۸.]]</ref>؛ جهودان و مسيحيان گفتند ما به منزله فرزندان خدائيم و خداوند ما را دوست دارد».
@@ سطر ۴۵: / سطر ۵۳: @@
 *«{{متن قرآن|وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ ۚ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا بِمَا قَالُوا ۘ بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ ...}}<ref>[[آیه 64 سوره مائده|سوره مائده، آیه ۶۴.]]</ref>؛ یهود گفتند دست خدا بسته است (و ديگر در جهان آفرينش تصرفى نكند)، بلکه دست خودشان بسته و لعنت خدا بر آنها باد بلكه دست خدا هميشه باز است ...».
 ==يهود در مدينه==
@@ سطر ۶۵: / سطر ۶۹: @@
 *بیومی مهران، محمد، بررسی تاریخی قصص قرآن، ترجمه سید محمد راستگو
 *توفیقی، حسین، ادیان بزرگ، تهران، نشر وزارت فرهنگ و ارشاد، چاپ سیزدهم، ۱۳۸۹ش.
 *[http://www.pajoohe.ir "یهودیت"، سید علی‌اکبر حسینی، دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: 26 فروردین 1392.

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 '''يهود''' نام قوم [[حضرت موسی]] علیه‌السلام است. آنان از نسل [[حضرت يعقوب]] علیه‌السلام (ملقّب به [[اسرائیل]]) بودند، از این رو «[[بنی اسرائیل|بنی‌اسرائیل]]» نیز نامیده شده‌اند. [[قرآن کریم]] در موارد بسیاری از تاریخ و سیرۀ این قوم یاد کرده است.
 ==مختصرى از تاريخ يهود==
 یهودیان از نسل [[حضرت يعقوب]] علیه‌السلام ملقّب به [[اسرائیل]] (به معنای بنده خدا) بودند، از این رو «[[بنی اسرائیل|بنی‌اسرائیل]]» نیز نامیده شده‌اند. وجه تسمیه «یهود» اختلاف است: برخی آن را به معنای «هدایت‌یافته» می‌دانند (به‌خاطر توبه قوم موسی از گوساله‌پرستی) و برخی دیگر آن را منسوب به «یهوذا»، فرزند چهارم حضرت یعقوب (ع) می‌دانند.<ref>پیشینه قوم یهود، سایت پرسمان</ref>
@@ سطر ۹: / سطر ۸: @@
 یعقوب علیه السلام دوازده پسر داشت كه با او در كنعان زندگى مى كردند، و پس از آنكه يكى از آن دوازده برادر يعنى [[حضرت يوسف]] (در پايان دوران پرماجراى خود) بر اريكه سلطنت [[مصر]] استوار گشت، به سال 1740 قبل از ميلاد، يازده برادر از كنعان به قصد تهيه آذوقه به مصر رفتند، و سرانجام در كنار برادر در آن سرزمين استقرار يافتند و جمعيتشان افزون گشت
-زندگی گروه های اولیه مهاجران بنی اسرائیل در مصر با رونق زیادی همراه بود، اما در نسل های بعدی طبقه حاکم و مردم مصر با بنی اسرائیل که بیگانه به حساب می آمدند بد رفتار می کردند و آنها را به خدمت گرفته آزار و شکنجه می دادند<ref>ابوالحسن شعرانی، نثر طوبی(دائره المعارف لغات قرآن کریم)، ذیل واژه «اسرائیل».</ref> تا اینکه [[حضرت موسی علیه السلام|موسى بن عمران]] علیه السلام به [[نبوت]] مبعوث گشت؛ و آنها را از دست فرعون نجات داده از مصر خارج نمود. پژوهشگران در مورد تاريخ خروج بنى اسرائيل به علت تناقض هایی که در تورات وجود دارد اختلاف دارند. برخی آن را در روزگار تحوتمس سوم ( 1490 - 1436 ق . م ) پنداشته‌اند. و كسانى ديگر بر بنياد گزارشى در سفر خروج ، آن را در روزگار رامسس دوم ( 1290 - 1224 ق . م ) شمرده‌اند.<ref>محمد بیومی مهران، بررسی تاریخی قصص قرآن، ترجمه سید محمد راستگو، ص ٢٢٨</ref>
+زندگی گروه های اولیه مهاجران بنی اسرائیل در مصر با رونق زیادی همراه بود، اما در نسل های بعدی طبقه حاکم و مردم مصر با بنی اسرائیل که بیگانه به حساب می آمدند بد رفتار می کردند و آنها را به خدمت گرفته آزار و شکنجه می دادند<ref>ابوالحسن شعرانی، نثر طوبی(دائره المعارف لغات قرآن کریم)، ذیل واژه «اسرائیل».</ref> تا اینکه [[حضرت موسی علیه السلام|موسى بن عمران]] علیه السلام به [[نبوت]] مبعوث گشت؛ و آنها را از دست فرعون نجات داده از مصر خارج نمود. پژوهشگران در مورد تاريخ خروج بنى اسرائيل به علت تناقض هایی که در تورات وجود دارد اختلاف دارند. برخی آن را در روزگار تحوتمس سوم ( 1490 - 1436 ق . م ) پنداشته‌اند. و كسانى ديگر بر بنياد گزارشى در سفر خروج ، آن را در روزگار رامسس دوم ( 1290 - 1224 ق . م ) شمرده‌اند.<ref>بیومی مهران، محمد، بررسی تاریخی قصص قرآن، ترجمه سید محمد راستگو، ص ٢٢٨</ref>
 موسی علیه السلام بنی اسرائیل را به سمت کنعان برد اما آنها حاضر نشدند وارد کنعان شوند و گفتند در آن قومی ستمگر هستند  تو و پروردگارت بروید و با آنان بجنگید تا آنها بیرون روند.<ref> سوره مائده، آیه 21 تا 24</ref> در نتیجه حدود چهل سال، که طی آن یک نسلشان از بین رفت، در صحرای سینا سرگردان بودند تا اینکه پس از وفات موسی، [[یوشع بن نون|یوشع بن نون]] جانشین وی شد و بتدریج کنعان را فتح کرد.<ref>دانشنامه جهان اسلام، مدخل «بنی اسرائیل».</ref>
 برخی تاريخ سياسى قوم يهود را به هفت دوره تقسيم كرده اند:
@@ سطر ۶۰: / سطر ۶۱: @@
 ==پانویس==
 {{پانویس}}
 ==مطالب مرتبط==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{ضعیف}}
-«يهود» نام قوم [[حضرت موسی]] علیه‌السلام است. آنان از نسل [[حضرت يعقوب]] علیه‌السلام (ملقّب به [[اسرائیل]]) بودند، از این رو «[[بنی اسرائیل|بنی‌اسرائیل]]» نیز نامیده شده‌اند. [[قرآن کریم]] در موارد بسیاری از تاریخ و سیرۀ این قوم یاد کرده است.
+'''يهود''' نام قوم [[حضرت موسی]] علیه‌السلام است. آنان از نسل [[حضرت يعقوب]] علیه‌السلام (ملقّب به [[اسرائیل]]) بودند، از این رو «[[بنی اسرائیل|بنی‌اسرائیل]]» نیز نامیده شده‌اند. [[قرآن کریم]] در موارد بسیاری از تاریخ و سیرۀ این قوم یاد کرده است.
 ==مختصرى از تاريخ يهود==
 قوم یهود از نسل حضرت ابراهیم علیه السلام هستند و از طریق فرزندش اسحاق (ع) و نوه‌اش یعقوب (ع) — که لقب او «اسرائیل» (به معنای عبدالله) است — شکل گرفته است
@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 یعقوب علیه السلام دوازده پسر داشت كه با او در كنعان زندگى مى كردند، و پس از آنكه يكى از آن دوازده برادر يعنى [[حضرت يوسف]] (در پايان دوران پرماجراى خود) بر اريكه سلطنت [[مصر]] استوار گشت، به سال 1740 قبل از ميلاد، يازده برادر از كنعان به قصد تهيه آذوقه به مصر رفتند، و سرانجام در كنار برادر در آن سرزمين استقرار يافتند و جمعيتشان افزون گشت
-زندگی گروه های اولیه مهاجران بنی اسرائیل در مصر با رونق زیادی همراه بود، اما در نسل های بعدی طبقه حاکم و مردم مصر با بنی اسرائیل که بیگانه به حساب می آمدند بد رفتار می کردند و آنها را به خدمت گرفته آزار و شکنجه می دادند<ref>ابوالحسن شعرانی، نثر طوبی(دائره المعارف لغات قرآن کریم)، ذیل واژه «اسرائیل».</ref> تا اینکه [[حضرت موسی علیه السلام|موسى بن عمران]] علیه السلام به [[نبوت]] مبعوث گشت؛ و آنها را از دست فرعون نجات داده به موطن قبلی شان یعنی سرزمین کنعان آورد. پژوهشگران در مورد تاريخ خروج بنى اسرائيل به علت تناقض هایی که در تورات وجود دارد اختلاف دارند. برخی آن را در روزگار تحوتمس سوم ( 1490 - 1436 ق . م ) پنداشته‌اند. و كسانى ديگر بر بنياد گزارشى در سفر خروج ، آن را در روزگار رامسس دوم ( 1290 - 1224 ق . م ) شمرده‌اند.<ref>محمد بیومی مهران، بررسی تاریخی قصص قرآن، ترجمه سید محمد راستگو، ص ٢٢٨</ref>
+زندگی گروه های اولیه مهاجران بنی اسرائیل در مصر با رونق زیادی همراه بود، اما در نسل های بعدی طبقه حاکم و مردم مصر با بنی اسرائیل که بیگانه به حساب می آمدند بد رفتار می کردند و آنها را به خدمت گرفته آزار و شکنجه می دادند<ref>ابوالحسن شعرانی، نثر طوبی(دائره المعارف لغات قرآن کریم)، ذیل واژه «اسرائیل».</ref> تا اینکه [[حضرت موسی علیه السلام|موسى بن عمران]] علیه السلام به [[نبوت]] مبعوث گشت؛ و آنها را از دست فرعون نجات داده از مصر خارج نمود. پژوهشگران در مورد تاريخ خروج بنى اسرائيل به علت تناقض هایی که در تورات وجود دارد اختلاف دارند. برخی آن را در روزگار تحوتمس سوم ( 1490 - 1436 ق . م ) پنداشته‌اند. و كسانى ديگر بر بنياد گزارشى در سفر خروج ، آن را در روزگار رامسس دوم ( 1290 - 1224 ق . م ) شمرده‌اند.<ref>محمد بیومی مهران، بررسی تاریخی قصص قرآن، ترجمه سید محمد راستگو، ص ٢٢٨</ref>
-بنی اسرائیل پس از اینکه به آن سوى آب شدند و از فرعون نجات یافتند، چون از كنار قومى [[بت پرستی|بت پرست]] عبور نمودند گفتند: اى موسى براى ما نيز خدائى (بتى) قرار ده چنان كه آنها را خدايانى است. {{متن قرآن|«... فَأَتَوْا عَلَىٰ قَوْمٍ يَعْكُفُونَ عَلَىٰ أَصْنَامٍ لَهُمْ ۚ قَالُوا يَا مُوسَى اجْعَلْ لَنَا إِلَٰهًا كَمَا لَهُمْ آلِهَةٌ ...»}}<ref>[[آیه 138 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۱۳۸.]]</ref>؛ موسى در جوابشان گفت: «{{متن قرآن|... إِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ}}<ref>همان</ref>؛ شما چه مردمى بس نادان باشيد». (كه پس از اين همه آيات بينات هنوز به وحدانيت خداوند آگاه نگشته و زنگار شرك از دل خويش نزدوده ايد!).
+موسی علیه السلام بنی اسرائیل را به سمت کنعان برد اما آنها حاضر نشدند وارد کنعان شوند و گفتند در آن قومی ستمگر هستند  تو و پروردگارت بروید و با آنان بجنگید تا آنها بیرون روند.<ref> سوره مائده، آیه 21 تا 24</ref> در نتیجه حدود چهل سال، که طی آن یک نسلشان از بین رفت، در صحرای سینا سرگردان بودند تا اینکه پس از وفات موسی، [[یوشع بن نون|یوشع بن نون]] جانشین وی شد و بتدریج کنعان را فتح کرد.<ref>دانشنامه جهان اسلام، مدخل «بنی اسرائیل».</ref>
 برخی تاريخ سياسى قوم يهود را به هفت دوره تقسيم كرده اند:

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 تا اين كه زمان [[فرعون]] فرا رسيد، و چون ميان تبار قبط و تيره هاى دوازده گانه يهود عداوت ديرين بود و يا به جهت دوگانگى ميان قوم بومى و قوم مهاجر، فرعون بدانها به ديده عداوت نگريست و در صدد خوار ساختن و به ذلت كشيدن آنان برآمد، تا جائى كه به گفته [[قرآن]]: «مردهاشان را مى كشت و زنانشان را به اسارت و خدمت مى گرفت».([[سوره بقره]]: 49)
-روزگارانى سخت به زير شكنجه هاى گوناگون فرعون مى گذرانيدند، تا اين كه در حوالى سال 1213 قبل از ميلاد، [[حضرت موسی علیه السلام|موسى بن عمران]] علیه السلام به [[نبوت]] مبعوث گشت؛ ارواح پژمرده آنان را جوانى و شادابى بخشيد و براى جانهاى دربندشان آزادى به ارمغان آورد.
+روزگارانى سخت به زير شكنجه هاى گوناگون فرعون مى گذرانيدند، تا اين كه [[حضرت موسی علیه السلام|موسى بن عمران]] علیه السلام به [[نبوت]] مبعوث گشت؛ و آنها را از دست فرعون نجات داده به موطن قبلی شان یعنی سرزمین کنعان آورد. پژوهشگران در مورد تاريخ خروج بنى اسرائيل به علت تناقض هایی که در تورات وجود دارد اختلاف دارند. برخی آن را در روزگار تحوتمس سوم ( 1490 - 1436 ق . م ) پنداشته‌اند. و كسانى ديگر بر بنياد گزارشى در سفر خروج ، آن را در روزگار رامسس دوم ( 1290 - 1224 ق . م ) شمرده‌اند.<ref>محمد بیومی مهران، بررسی تاریخی قصص قرآن، ترجمه سید محمد راستگو، ص ٢٢٨</ref>
-ولى آنها به محض اين كه به آن سوى آب شدند و از فرعون نجات یافتند، چون از كنار قومى [[بت پرستی|بت پرست]] عبور نمودند گفتند: اى موسى براى ما نيز خدائى (بتى) قرار ده چنان كه آنها را خدايانى است. {{متن قرآن|«... فَأَتَوْا عَلَىٰ قَوْمٍ يَعْكُفُونَ عَلَىٰ أَصْنَامٍ لَهُمْ ۚ قَالُوا يَا مُوسَى اجْعَلْ لَنَا إِلَٰهًا كَمَا لَهُمْ آلِهَةٌ ...»}}<ref>[[آیه 138 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۱۳۸.]]</ref>؛ موسى در جوابشان گفت: «{{متن قرآن|... إِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ}}<ref>همان</ref>؛ شما چه مردمى بس نادان باشيد». (كه پس از اين همه آيات بينات هنوز به وحدانيت خداوند آگاه نگشته و زنگار شرك از دل خويش نزدوده ايد!).
+بنی اسرائیل پس از اینکه به آن سوى آب شدند و از فرعون نجات یافتند، چون از كنار قومى [[بت پرستی|بت پرست]] عبور نمودند گفتند: اى موسى براى ما نيز خدائى (بتى) قرار ده چنان كه آنها را خدايانى است. {{متن قرآن|«... فَأَتَوْا عَلَىٰ قَوْمٍ يَعْكُفُونَ عَلَىٰ أَصْنَامٍ لَهُمْ ۚ قَالُوا يَا مُوسَى اجْعَلْ لَنَا إِلَٰهًا كَمَا لَهُمْ آلِهَةٌ ...»}}<ref>[[آیه 138 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۱۳۸.]]</ref>؛ موسى در جوابشان گفت: «{{متن قرآن|... إِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ}}<ref>همان</ref>؛ شما چه مردمى بس نادان باشيد». (كه پس از اين همه آيات بينات هنوز به وحدانيت خداوند آگاه نگشته و زنگار شرك از دل خويش نزدوده ايد!).
 برخی تاريخ سياسى قوم يهود را به هفت دوره تقسيم كرده اند:

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 روزگارانى سخت به زير شكنجه هاى گوناگون فرعون مى گذرانيدند، تا اين كه در حوالى سال 1213 قبل از ميلاد، [[حضرت موسی علیه السلام|موسى بن عمران]] علیه السلام به [[نبوت]] مبعوث گشت؛ ارواح پژمرده آنان را جوانى و شادابى بخشيد و براى جانهاى دربندشان آزادى به ارمغان آورد.
-ولى آنها به محض اين كه به آن سوى آب شدند و از فرعون نجات یافتند، چون از كنار قومى [[بت پرستی|بت پرست]] عبور نمودند گفتند: اى موسى براى ما نيز خدائى (بتى) قرار ده چنان كه آنها را خدايانى است. {{متن قرآن|«فأتوا على قوم يعكفون على أصنام لهم قالوا يا موسى اجعل لنا الهاً كما لهم آلهة...»}}<ref>[[آیه 138 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۱۳۸.]]</ref>؛ موسى در جوابشان گفت: «{{متن قرآن|انّكم قومٌ تجهلون}}<ref>همان</ref>؛ شما چه مردمى بس نادان باشيد». (كه پس از اين همه آيات بينات هنوز به وحدانيت خداوند آگاه نگشته و زنگار شرك از دل خويش نزدوده ايد!).
+ولى آنها به محض اين كه به آن سوى آب شدند و از فرعون نجات یافتند، چون از كنار قومى [[بت پرستی|بت پرست]] عبور نمودند گفتند: اى موسى براى ما نيز خدائى (بتى) قرار ده چنان كه آنها را خدايانى است. {{متن قرآن|«... فَأَتَوْا عَلَىٰ قَوْمٍ يَعْكُفُونَ عَلَىٰ أَصْنَامٍ لَهُمْ ۚ قَالُوا يَا مُوسَى اجْعَلْ لَنَا إِلَٰهًا كَمَا لَهُمْ آلِهَةٌ ...»}}<ref>[[آیه 138 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۱۳۸.]]</ref>؛ موسى در جوابشان گفت: «{{متن قرآن|... إِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ}}<ref>همان</ref>؛ شما چه مردمى بس نادان باشيد». (كه پس از اين همه آيات بينات هنوز به وحدانيت خداوند آگاه نگشته و زنگار شرك از دل خويش نزدوده ايد!).
 برخی تاريخ سياسى قوم يهود را به هفت دوره تقسيم كرده اند:
@@ سطر ۳۲: / سطر ۳۲: @@
 آيات [[قرآن]] و نيز روايات درباره اين قوم، به تكرار آمده است كه اينك به شمارى از آنها اشاره مى شود:
-*«{{متن قرآن|و قالت اليهودُ و النصارى نحن أبناءُ الله و أحبّائُه}}<ref>[[آیه 18 سوره مائده|سوره مائده، آیه ۱۸.]]</ref>؛ جهودان و مسيحيان گفتند ما به منزله فرزندان خدائيم و خداوند ما را دوست دارد».
+*«{{متن قرآن|وَقَالَتِ الْيَهُودُ وَالنَّصَارَىٰ نَحْنُ أَبْنَاءُ اللَّهِ وَأَحِبَّاؤُهُ ...}}<ref>[[آیه 18 سوره مائده|سوره مائده، آیه ۱۸.]]</ref>؛ جهودان و مسيحيان گفتند ما به منزله فرزندان خدائيم و خداوند ما را دوست دارد».
 بگو (اى محمد) اگر اين ادعا حقيقت دارد پس چرا (حسب كتب خودتان) شما را بر اثر معصيت عذاب مى كند؟ خير، شما نيز همانند ديگر افراد بشر مى باشيد.
-*«{{متن قرآن|لَتجدَنّ أشدّ الناس عداوةً للذين آمنوا اليهود و الذين أشركوا}}<ref>[[آیه 82 سوره مائده|همان، آیه ۸۲.]]</ref>؛ سرسخت ترين مردم در دشمنى با مسلمانان جهودان و مشركان مى باشند».
+*«{{متن قرآن|لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الْيَهُودَ وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا ...}}<ref>[[آیه 82 سوره مائده|همان، آیه ۸۲.]]</ref>؛ سرسخت ترين مردم در دشمنى با مسلمانان جهودان و مشركان مى باشند».
-*«{{متن قرآن|و قالت اليهودُ عُزَيرٌ بنُ الله...»}}<ref>[[آیه 30 سوره توبه|سوره توبه، آیه ۳۰.]]</ref>؛ یهودیان گفتند [[عزیر]] (پيغمبر) فرزند خدا است».
+*«{{متن قرآن|وَقَالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ ابْنُ اللَّهِ ...»}}<ref>[[آیه 30 سوره توبه|سوره توبه، آیه ۳۰.]]</ref>؛ یهودیان گفتند [[عزیر]] (پيغمبر) فرزند خدا است».
-*«{{متن قرآن|و لتجدنّهم أحرصَ الناس على حيوة و من الذين أشركوا...}}<ref>[[آیه 96 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۹۶.]]</ref>؛ آنان (يهودان) را بيش از هر كس بر زندگى حريص مى يابى ...».
+*«{{متن قرآن|وَلَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَىٰ حَيَاةٍ وَمِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا ...}}<ref>[[آیه 96 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۹۶.]]</ref>؛ آنان (يهودان) را بيش از هر كس بر زندگى حريص مى يابى ...».
-*«{{متن قرآن|وَقَالَتِ ٱلۡيَهُودُ يَدُ ٱللَّهِ مَغۡلُولَةٌۚ غُلَّتۡ أَيۡدِيهِمۡ وَلُعِنُواْ بِمَا قَالُواْۘ بَلۡ يَدَاهُ مَبۡسُوطَتَانِ...}}<ref>[[آیه 64 سوره مائده|سوره مائده، آیه ۶۴.]]</ref>؛ یهود گفتند دست خدا بسته است (و ديگر در جهان آفرينش تصرفى نكند)، بلکه دست خودشان بسته و لعنت خدا بر آنها باد بلكه دست خدا هميشه باز است ...».
+*«{{متن قرآن|وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ ۚ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا بِمَا قَالُوا ۘ بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ ...}}<ref>[[آیه 64 سوره مائده|سوره مائده، آیه ۶۴.]]</ref>؛ یهود گفتند دست خدا بسته است (و ديگر در جهان آفرينش تصرفى نكند)، بلکه دست خودشان بسته و لعنت خدا بر آنها باد بلكه دست خدا هميشه باز است ...».
 در [[حديث|حدیثی]] از [[رسول خدا]](صلی الله علیه وآله) آمده كه هر آنكس مسلمانى را در معامله اى فريب دهد از ما (مسلمانان) بشمار نيايد و روز [[قيامت]] با يهود محشور گردد، چه آنان بيش از هر كس از خلق خدا در صدد فريب مسلمانان مى باشند.