یزید بن معاویه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Zamani در ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۵

2025-07-27T05:25:44Z

Mohammadi در ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۱۸

2025-07-26T17:18:19Z

مهدی موسوی در ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۸

2023-07-25T08:38:23Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۶ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۵۴

2019-10-06T06:54:46Z

Zamani در ‏۶ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۵۳

2019-10-06T06:53:23Z

Zamani در ‏۶ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۴۷

2019-10-06T06:47:52Z

Zamani در ‏۶ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۱۹

2019-10-06T06:19:40Z

Zamani: مشخصات منابع

2019-10-03T11:09:28Z

مشخصات منابع

Zamani در ‏۳ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۵۸

2019-10-03T10:58:34Z

Zamani: مشخصات منبع

2019-10-03T10:46:02Z

مشخصات منبع

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
 '''«یزید بن معاویه»''' (۶۴-۲۵ ق)، دومین خلیفه [[بنی امیه|اموى]]، جوانی عیاش، شراب‌خوار و خونریز بود، که در دوران [[خلافت]] کوتاهش جنایات عظیمی به بار آورد؛ از جمله [[واقعه عاشورا]] که به شهادت [[امام حسین]] علیه‌السلام و یارانش منجر شد، به دستور او پدید آمد. همچنین کشتار مردم [[مدینه]] در [[واقعه حره|واقعه حرّه]] و حمله به [[مکه]] و تخریب [[کعبه]]، از وقایع دوران خلافت ننگین اوست.
 ==یزید پیش از خلافت==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
 '''«یزید بن معاویه»''' (۶۴-۲۵ ق)، دومین خلیفه [[بنی امیه|اموى]]، جوانی عیاش، شراب‌خوار و خونریز بود، که در دوران [[خلافت]] کوتاهش جنایات عظیمی به بار آورد؛ از جمله [[واقعه عاشورا]] که به شهادت [[امام حسین]] علیه‌السلام و یارانش منجر شد، به دستور او پدید آمد. همچنین کشتار مردم [[مدینه]] در [[واقعه حره|واقعه حرّه]] و حمله به [[مکه]] و تخریب [[کعبه]]، از وقایع دوران خلافت ننگین اوست.
 ==یزید پیش از خلافت==
@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۳: @@
 معاویه اندکی پس از شهادت [[امام حسن علیه السلام|امام حسن]] علیه السلام، از اهل [[شام]] برای یزید بیعت گرفت<ref>دینوری، الإمامةوالسياسة، ۱۴۱۰ق، ج‏۱، ص۱۹۷</ref> سپس به عاملش [[مروان بن حکم]] دستور داد که برای او از مردم [[مدینه]] بیعت بگیرد، اما مروان حاضر به این کار نشد و معاویه به همین خاطر سعید بن عاص را به جای او گمارد و از او نیز همین را خواست. لیکن او علی‌رغم تلاشی که نمود، توفیقی در این زمینه نداشت و معاویه ناچار شد خودش شخصا به [[حجاز]] سفر کند و از بزرگان مدینه همچون [[امام حسین]] علیه السلام، [[عبدالله بن عباس|عبداللّه بن عباس]]، [[عبدالله بن جعفر طیار|عبداللّه بن جعفر]]، [[عبدالله بن عمر|عبداللّه بن عمر]]، [[عبدالله بن زبیر|عبداللّه بن زبیر]] و عبدالرحمن بن ابوبکر برای یزید بیعت بگیرد. اما آنها حاضر به اینکار نشده و همه در برابر این تصمیم او موضع گرفتند.<ref>دینوری، الإمامةوالسياسة، ۱۴۱۰ق، ج‏۱، ص۲۰۴ تا ۲۱۳.</ref>  مطابق با نقل برخی منابع، ‌امام حسین علیه السلام در جلسه ای که معاویه برای بیعت با حضور این افراد ترتیب داده بود، در پاسخ معاویه که از یزید ستایش کرد، برخاست و زشتی‌ها و مفاسد یزید را برشمرد و به معاویه به خاطر بیعت گرفتن از این و آن براى پسرش یزید، اعتراض کرد.<ref>الغدیر، ج۱ ، ص۲۴۸.</ref>
-با مرگ معاویه در سال 60 هجری، یزید به حکومت رسید. او پس از رسیدن به حکومت به [[ولید بن عتبه]] (امیر وقت مدینه) نامه نوشته بدو فرمان داد تا از آن چند نفری که پدرش او را از آنان برحذر داشته بود، یعنی امام حسین(ع) و عبدالله بن زبیر و عبدالله بن عمر<ref>ابن مسکویه، تجارب الأمم، ۱۳۷۹ش، ج۲، ص۳۷.</ref> بیعت بگیرد. و به او تأکید کرد که نباید اجازه‌ی هیچ‌گونه درنگی به آن‌ها بدهد و در صورت سرباز زدن آن‌ها از بیعت، آنان را به قتل برساند.<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ص 241 و انساب الاشراف، ج 5، ص 299-310.</ref>
+با مرگ معاویه در سال 60 هجری، یزید به حکومت رسید. او پس از رسیدن به حکومت به [[ولید بن عتبه]] (امیر وقت مدینه) نامه نوشته بدو فرمان داد تا از آن چند نفری که پدرش او را از آنان برحذر داشته بود، یعنی امام حسین علیه السلام و عبدالله بن زبیر و عبدالله بن عمر<ref>ابن مسکویه، تجارب الأمم، ۱۳۷۹ش، ج۲، ص۳۷.</ref> بیعت بگیرد. و به او تأکید کرد که نباید اجازه‌ی هیچ‌گونه درنگی به آن‌ها بدهد و در صورت سرباز زدن آن‌ها از بیعت، آنان را به قتل برساند.<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ص 241 و انساب الاشراف، ج 5، ص 299-310.</ref>
 با این حال امام حسین علیه السلام و عبدالله بن زبیر از بیعت با یزید امتناع کردند؛ [[سیدالشهدا]] علیه السلام وقتى با اصرار [[ولید بن عتبه|ولید]] و [[مروان بن حکم|مروان]] براى بیعت با یزید مواجه شد، به [[فسق]] او شهادت داد و فرمود: «یزید، مردى فاسق، شرابخوار، آدم کش است که آشکارا گناه مى‌کند و کسى همچون من با کسى مثل او بیعت نخواهد کرد».<ref>بحارالانوار، ج۴۴، ص۳۲۵</ref>
 ==دوران خلافت یزید==
-یزید سه سال و هشت ماه بر جایگاه [[خلافت]] تکیه زد و در این مدت در مقام حاکم بر مسلمین مفاسد بسیاری را به منصه ظهور گذاشت. [[احمد بن یحیی بلاذری|بلاذری]] او را نخستین خلیفه‌ای می‌داند که آشکارا [[شراب خواری|شراب]] می‌نوشید، و از سرگرم شدن به آواز زنان خواننده و شکار ابایی نداشت. غلامان بسیاری را به خدمت گرفته بود و برای خوشگذرانی با میمون ها بازی می‌کرد و سگ‌ها و خروس‌ها را به جنگ همدیگر می‌انداخت.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ۱۴۱۷ق، ج‏۵، ص۲۸۶.</ref> او از قتل و خونریزی هبچ ابایی نداشت. [[ابن جوزي|ابن جوزى‌]] درباره او گفته است: «چگونه قضاوت ‌مى‌کنید درباره مردى که سه سال حکومت کرد، در سال اول [[امام حسين‌|حسين‌ بن علی]] (ع) را به شهادت‌ رساند و در سال دوم مردم [[مدینه]] را دچار وحشت‌ ساخت و آنجا را براى لشکریان خود مباح گرداند و در سال سوم، [[کعبه|خانه خدا]] را با منجنیق سنگباران کرد و ویران ساخت».<ref>تذکرة الخواص، ابن جوزی، ص ۱۶۴</ref>
+یزید سه سال و هشت ماه بر جایگاه [[خلافت]] تکیه زد و در این مدت در مقام حاکم بر مسلمین مفاسد بسیاری را به منصه ظهور گذاشت. [[احمد بن یحیی بلاذری|بلاذری]] او را نخستین خلیفه‌ای می‌داند که آشکارا [[شراب خواری|شراب]] می‌نوشید، و از سرگرم شدن به آواز زنان خواننده و شکار ابایی نداشت. غلامان بسیاری را به خدمت گرفته بود و برای خوشگذرانی با میمون ها بازی می‌کرد و سگ‌ها و خروس‌ها را به جنگ همدیگر می‌انداخت.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ۱۴۱۷ق، ج‏۵، ص۲۸۶.</ref> او از قتل و خونریزی هبچ ابایی نداشت. [[ابن جوزي|ابن جوزى‌]] درباره او گفته است: «چگونه قضاوت ‌مى‌کنید درباره مردى که سه سال حکومت کرد، در سال اول [[امام حسين‌|حسين‌ بن علی]] علیه السلام را به شهادت‌ رساند و در سال دوم مردم [[مدینه]] را دچار وحشت‌ ساخت و آنجا را براى لشکریان خود مباح گرداند و در سال سوم، [[کعبه|خانه خدا]] را با منجنیق سنگباران کرد و ویران ساخت».<ref>تذکرة الخواص، ابن جوزی، ص ۱۶۴</ref>
 ===واقعه عاشورا===
@@ سطر ۲۳: / سطر ۲۴: @@
 چون مردم [[کوفه]] از مرگ [[معاویه]] و امتناع [[امام حسین]] علیه‌السلام از بیعت یزید اطلاع یافتند، نامه‌های فراوان در پشتیبانی از امام حسین علیه‌السلام امضاء کردند و آن حضرت را به کوفه فراخواندند. امام حسین علیه‌السلام نیز در پاسخ به درخواست‌ آنان [[مسلم بن عقیل]] را روانه کوفه نمود تا او را از حقانیت دعوت کوفیان مطلع کند.<ref>مسعودی، مروج‌الذهب، ۱۴۰۹ق، ج۳، ص۵۴.</ref> هنگامی که مسلم وارد کوفه شد مردم دسته دسته به بیعت با او شتافتند<ref>الإرشاد، شیخ مفید، ج۲، ص۴۱</ref> و او این مطلب را به امام حسین علیه‌السلام گزارش داد. اما اخبار کوفه به یزید رسید و او [[نعمان بن بشیر]] حاکم کوفه را عزل و به جای او [[عبیدالله بن زیاد]] را نصب کرد و به او فرمان داد که مسلم بن عقیل را دستگیر یا تبعید یا به قتل برساند. به دنبال آن عبیدالله با حیله و تزویر یاران مسلم را از دور او پراکنده نموده و مسلم بن عقیل و پناه دهنده او [[هانی بن عروة]] را در کوفه به طرز دلخراشی به شهادت رساند. پس از آن سپاهی به فرماندهی [[عمر بن سعد]] گسیل داشت و راه را بر امام حسین علیه السلام و یارانش بسته و مطابق با فرمانی که یزید به او داده بود<ref>رجوع کنید: طبرانی، سلیمان بن احمد، المعجم الکبیر، ج۳، ص۱۱۵، ح۲۸۴۶.</ref> آن حضرت و یارانشان را در [[کربلا]] به شهادت رساند. سپس بازماندگان آن واقعه را که در بین آنها [[امام سجاد]] علیه السلام نیز حضور داشت به همراه سرهای [[شهدای کربلا]] به [[کوفه]] نزد عبیدالله بن زیاد و از آنجا به [[شام]] نزد یزید بردند.<ref>مسعودی، مروج‌الذهب، ۱۴۰۹ق، ج۳، ص۲۵۹</ref>
-هنگام ورود [[اسرای اهل بیت علیهم السلام|اسیران کربلا]] به شام، یزید دستور داد شهر را آذین‌بندی کنند.<ref>صدوق، امالی، ۱۴۰۳ق، مجلس ۳۱، ص۲۳۰.</ref> او همچنین قصر را تزیین کرد و بزرگان شام را به حضور طلبید.<ref>سید ابن طاووس، لهوف، ۱۳۸۱ش، ص۲۱۳.</ref> یزید در حضور اسیران، [[سر امام حسین علیه السلام|سر مطهر امام حسین]](ع) را در ظرف طلا گذاشت و با چوب‌دستی به آن می‌زد<ref>یعقوبی، تاریخ، ۱۳۷۸ش، ج۲، ص۶۴.</ref> و این ابیات را می خواند:
+هنگام ورود [[اسرای اهل بیت علیهم السلام|اسیران کربلا]] به شام، یزید دستور داد شهر را آذین‌بندی کنند.<ref>صدوق، امالی، ۱۴۰۳ق، مجلس ۳۱، ص۲۳۰.</ref> او همچنین قصر را تزیین کرد و بزرگان شام را به حضور طلبید.<ref>سید ابن طاووس، لهوف، ۱۳۸۱ش، ص۲۱۳.</ref> یزید در حضور اسیران، [[سر امام حسین علیه السلام|سر مطهر امام حسین]] علیه السلام را در ظرف طلا گذاشت و با چوب‌دستی به آن می‌زد<ref>یعقوبی، تاریخ، ۱۳۷۸ش، ج۲، ص۶۴.</ref> و این ابیات را می خواند:
 لیتَ أشیاخی ببدرٍ شَهِدوا * جزعَ الخزرجِ من وَقْع الأسَل

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{متوسط}}
+{{خوب}}
 '''یزید بن معاویه''' دومین خلیفه [[بنی امیه|اموى]] است که حکومت او به مرکزیت شام سه سال و هشت ماه به طول انجامید. [[واقعه عاشورا]] که به شهادت امام حسین علیه السلام و یارانش منجر شد به دستور او پدید آمد. او جوانی عیاش، خوشگذاران و خونریز بود. کشتار مردم مدینه در [[واقعه حره]] و حمله به کعبه نیز از وقایع دوران خلافت اوست.
@@ سطر ۷۰: / سطر ۷۰: @@
 {{سنجش کیفی
 |سنجش=شده
-|شناسه= متوسط
+|شناسه= خوب
-|عنوان بندی مناسب= ضعیف
+|عنوان بندی مناسب= خوب
-|کفایت منابع و پی نوشت ها= متوسط
+|کفایت منابع و پی نوشت ها= خوب
 |رعایت سطح مخاطب عام= خوب
 |رعایت ادبیات دانشنامه ای= خوب
-|جامعیت= متوسط
+|جامعیت= خوب
 |رعایت اختصار= خوب
 |سیر منطقی= خوب
-|کیفیت پژوهش= متوسط
+|کیفیت پژوهش= خوب
 |رده= دارد
 }}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{متوسط}}
-یزید بن معاویه دومین خلیفه [[بنی امیه|اموى]] است که حکومت او به مرکزیت شام سه سال و هشت ماه به طول انجامید. فاجعه [[کربلا]] به شهادت امام حسین علیه السلام و یارانش منجر شد به دستور او پدید آمد. او جوانی عیاش، خوشگذاران و خونریز بود. کشتار مردم مدینه در واقعه حره و حمله به کعبه نیز از وقایع دوران خلافت اوست.
+'''یزید بن معاویه''' دومین خلیفه [[بنی امیه|اموى]] است که حکومت او به مرکزیت شام سه سال و هشت ماه به طول انجامید. [[واقعه عاشورا]] که به شهادت امام حسین علیه السلام و یارانش منجر شد به دستور او پدید آمد. او جوانی عیاش، خوشگذاران و خونریز بود. کشتار مردم مدینه در [[واقعه حره]] و حمله به کعبه نیز از وقایع دوران خلافت اوست.
 ==یزید پیش از خلافت==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{متوسط}}
-یزید بن معاویه خلیفه جنایتکار [[بنی امیه|اموى]] است که فاجعه [[کربلا]] به دستور او پدید آمد.
+یزید بن معاویه دومین خلیفه [[بنی امیه|اموى]] است که حکومت او به مرکزیت شام سه سال و هشت ماه به طول انجامید. فاجعه [[کربلا]] به شهادت امام حسین علیه السلام و یارانش منجر شد به دستور او پدید آمد. او جوانی عیاش، خوشگذاران و خونریز بود. کشتار مردم مدینه در واقعه حره و حمله به کعبه نیز از وقایع دوران خلافت اوست.
 ==یزید پیش از خلافت==

@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
 مقاله اصلی: [[واقعه عاشورا]]
-چون مردم [[کوفه]] از مرگ [[معاویه]] و امتناع امام حسین علیه‌السلام از بیعت یزید اطلاع یافتند نامه‌های فراوان در پشتیبانی از امام حسین علیه‌السلام امضاء کردند و آن حضرت را به کوفه فراخواندند. امام حسین علیه‌السلام نیز در پاسخ به درخواست‌ آنان [[مسلم بن عقیل]] را روانه کوفه نمود تا او را از حقانیت دعوت کوفیان مطلع کند.<ref>[[مروج الذهب]] 64/3</ref> هنگامی که مسلم وارد کوفه شد مردم دسته دسته به بیعت با او شتافتند<ref>الإرشاد، شیخ مفید، ج۲، ص۴۱</ref> و او این مطلب را به امام حسین علیه‌السلام گزارش داد. اما اخبار کوفه به یزید رسید و او [[نعمان بن بشیر]] حاکم کوفه را عزل و به جای او [[عبیدالله بن زیاد]] را نصب کرد و به او فرمان داد که مسلم بن عقیل را دستگیر یا تبعید یا به قتل برساند. به دنبال آن عبیدالله با حیله و تزویر یاران مسلم را از دور او پراکنده نموده و مسلم بن عقیل و پناه دهنده او [[هانی بن عروة]] را در کوفه به طرز دلخراشی به شهادت رساند. و پس از آن سپاهی به فرماندهی عمر سعد گسیل داشت و راه را بر امام حسین علیه السلام و یارانش بسته و مطابق با فرمانی که یزید به او داده بود<ref>رجوع کنید: طبرانی، سلیمان بن احمد، المعجم الکبیر، ج۳، ص۱۱۵، ح۲۸۴۶.</ref> آن حضرت و یارانشان را به شهادت رساند. سپس بازماندگان آن واقعه را که در بین آنها امام سجاد علیه السلام نیز حضور داشت به همراه سرهای [[شهدای کربلا]] به [[کوفه]] نزد عبیدالله بن زیاد و از آنجا به [[شام]] نزد یزید بردند.<ref>مسعودی، مروج‌الذهب، ۱۴۰۹ق، ج۳، ص۲۵۹</ref>
+چون مردم [[کوفه]] از مرگ [[معاویه]] و امتناع امام حسین علیه‌السلام از بیعت یزید اطلاع یافتند نامه‌های فراوان در پشتیبانی از امام حسین علیه‌السلام امضاء کردند و آن حضرت را به کوفه فراخواندند. امام حسین علیه‌السلام نیز در پاسخ به درخواست‌ آنان [[مسلم بن عقیل]] را روانه کوفه نمود تا او را از حقانیت دعوت کوفیان مطلع کند.<ref>مسعودی، مروج‌الذهب، ۱۴۰۹ق، ج۳، ص۵۴.</ref> هنگامی که مسلم وارد کوفه شد مردم دسته دسته به بیعت با او شتافتند<ref>الإرشاد، شیخ مفید، ج۲، ص۴۱</ref> و او این مطلب را به امام حسین علیه‌السلام گزارش داد. اما اخبار کوفه به یزید رسید و او [[نعمان بن بشیر]] حاکم کوفه را عزل و به جای او [[عبیدالله بن زیاد]] را نصب کرد و به او فرمان داد که مسلم بن عقیل را دستگیر یا تبعید یا به قتل برساند. به دنبال آن عبیدالله با حیله و تزویر یاران مسلم را از دور او پراکنده نموده و مسلم بن عقیل و پناه دهنده او [[هانی بن عروة]] را در کوفه به طرز دلخراشی به شهادت رساند. و پس از آن سپاهی به فرماندهی عمر سعد گسیل داشت و راه را بر امام حسین علیه السلام و یارانش بسته و مطابق با فرمانی که یزید به او داده بود<ref>رجوع کنید: طبرانی، سلیمان بن احمد، المعجم الکبیر، ج۳، ص۱۱۵، ح۲۸۴۶.</ref> آن حضرت و یارانشان را به شهادت رساند. سپس بازماندگان آن واقعه را که در بین آنها امام سجاد علیه السلام نیز حضور داشت به همراه سرهای [[شهدای کربلا]] به [[کوفه]] نزد عبیدالله بن زیاد و از آنجا به [[شام]] نزد یزید بردند.<ref>مسعودی، مروج‌الذهب، ۱۴۰۹ق، ج۳، ص۲۵۹</ref>
 هنگام ورود [[اسیران کربلا|اسیران]] به شام، یزید دستور داد شهر را آذین‌بندی کنند.<ref>صدوق، امالی، ۱۴۰۳ق، مجلس ۳۱، ص۲۳۰.</ref> او همچنین قصر را تزیین کرد و بزرگان شام را به حضور طلبید.<ref>سید ابن طاووس، لهوف، ۱۳۸۱ش، ص۲۱۳.</ref> یزید در حضور اسیران، سر [[امام حسین(ع)]] را در ظرف طلا گذاشت و با چوب‌دستی به آن می‌زد<ref>یعقوبی، تاریخ، ۱۳۷۸ش، ج۲، ص۶۴.</ref> و این ابیات را می خواند:
@@ سطر ۴۳: / سطر ۴۳: @@
 ===حمله به مکه===
-در سال ۶۴ هجرى همان سپاهی که مدینه را غارت نموده بود براى سرکوب قیام [[عبدالله بن زبیر|عبدالله بن زبیر]] به [[مکه]] هجوم ‌بردند و به [[مسجدالحرام]] و حرم خدا با منجنیق حمله کردند. [[کعبه|کعبه]] و [[مسجد الحرام|مسجدالحرام]] سوخت و ویران شد و عده‌اى کشته شدند.<ref>مروج الذهب، ج ۳، ص ۶۹ تا ۷۲، العقد الفرید، ج ۵، ص ۱۳۹ </ref>
+در سال ۶۴ هجرى همان سپاهی که مدینه را غارت نموده بود براى سرکوب قیام [[عبدالله بن زبیر|عبدالله بن زبیر]] به [[مکه]] هجوم ‌بردند و به [[مسجدالحرام]] و حرم خدا با منجنیق حمله کردند. [[کعبه|کعبه]] و [[مسجد الحرام|مسجدالحرام]] سوخت و ویران شد و عده‌اى کشته شدند.<ref>مسعودی، مروج‌الذهب، ۱۴۰۹ق، ج ۳، ص ۷۱ و ۷۲، العقد الفرید، ج ۵، ص ۱۳۹ </ref>
 ==مرگ یزید==
-مدت حکومت‌ یزید، سه سال و هشت ماه بود و در سال ۶۴ در «حوارین‌» از اطراف [[دمشق]] مرد<ref>مروج الذهب ، ج ۳ ، ص ۵۳ </ref> و در «باب الصغیر» دمشق دفن شد.<ref>سفینة البحار ، ج ۱ ، ص ۵۸۲ .</ref>
+مدت حکومت‌ یزید، سه سال و هشت ماه بود و در سال ۶۴ در «حوارین‌» از اطراف [[دمشق]] مرد<ref>مسعودی، مروج‌الذهب، ۱۴۰۹ق، ج ۳، ص۵۳ </ref> و در «باب الصغیر» دمشق دفن شد.<ref>سفینة البحار، ج۱ ، ص۵۸۲.</ref>
 ==پانویس==
@@ سطر ۶۰: / سطر ۶۰: @@
 *طبرانی، سلیمان بن احمد، المعجم الکبیر، قاهره، مکتبه ابن تیمیه، چاپ دوم، بی تا.
 *صدوق، محمد بن علی، الامالی، قم، مؤسسة البعثة، ۱۴۱۷ق.
-*کتبی؛ فوات الوفیات، تحقیق علی محمد بن یعوض الله و عادل احمد عبدالموجود، بیروت، دارالکتب العلمیه، چاپ اول، 2000.
+*کتبی؛ فوات الوفیات، تحقیق علی محمد بن یعوض الله و عادل احمد عبدالموجود، بیروت، دارالکتب العلمیه، چاپ اول، ۲۰۰۰م.
 *یعقوبی، احمد، تاریخ یعقوبی، ترجمه محمد ابراهیم آیتی، تهران، علمی و فرهنگی، ۱۳۷۸ش.

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 یزید در سال ۲۵ هجرى‌ در ماطِرون (مکانی در نزدیکی دمشق<ref>معجم البلدان، ج۵، ص۴۲</ref>) به دنیا آمد.<ref>زرکلی، الأعلام، ۱۹۸۹م، ج‏۸، ص۱۸۹</ref> مادر او زنی از قبیله چادرنشین کلب بود که میسون نام داشت. معاویه او را به زنی گرفت و به قصر خود در شام آورد اما او زندگی بدوی خود را بیشتر دوست می داشت واشعاری در مذمت قصر معاویه سرود که به گوش معاویه رسید و به همین خاطر معاویه او را طلاق داد و در حالی که به یزید حامله بود یا به او شیر می داد او را به نزد قبیله اش فرستاد.<ref>زرکلی، الأعلام، ۱۹۸۹م، ج‏۷، ص۳۳۹</ref> گفته شده معاویه شخصی را برای خواستگاری دختر بهدل بن حسان کلبی فرستاده بود اما او به اشتباه به نزد بحدل بن انیف کلبی رفت و او دخترش میسون را به ازدواج معاویه در آورد.ا<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۵، ص۱۴۹</ref> همچنین گفته شده میسون پیش از ازدواج با معاویه، یزید را از زنا با غلام پدرش حامله شده بود.<ref> بحار الأنوار (ط - بيروت)، ج‏۴۴، ص۳۰۹</ref>
-یزید در بادیه رشد یافت، و به همین خاطر زبان فصیحی داشت.<ref>زرکلی، الأعلام، ۱۹۸۹م، ج‏۸، ص۱۸۹</ref> او جوانى میگسار، سگباز و اهل بوزینه بازى و عیاشى بود.<ref>سفینة البحار ، ج ۱ ، ص ۵۲۸ .</ref>افراط او در شرب خمر موجب شد که پدرش معاویه نیز او را توبیخ کند.<ref>الکتبی، فوات الوفیات، 2000م، ج2، ص 645.</ref>
+یزید در بادیه رشد یافت، و به همین خاطر زبان فصیحی داشت.<ref>زرکلی، الأعلام، ۱۹۸۹م، ج‏۸، ص۱۸۹</ref> او جوانى میگسار، سگباز و اهل بوزینه بازى و عیاشى بود.<ref>سفینة البحار ، ج ۱ ، ص ۵۲۸ .</ref>افراط او در شرب خمر موجب شد که پدرش معاویه نیز او را توبیخ کند.<ref>کتبی، فوات الوفیات، ۲۰۰۰م، ج۲، ص۶۴۵.</ref>
 ==به خلافت رسیدن یزید==
 معاویه پیش از مرگ تلاش نمود تا برای یزید از مردم بیعت بگیرد. برخی شهادت امام حسن علیه السلام توسط معاویه را با همین تصمیم مرتبط دانسته اند<ref>شیخ مفید، الارشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۵</ref> چرا که در مفاد صلحنامه آمده بود یزید حق ندارد برای خود جانشینی تعیین کند.
-معاویه اندکی پس از شهادت امام حسن علیه السلام از اهل شام برای یزید بیعت گرفت<ref>الإمامةوالسياسة،ج‏1،ص:197</ref> سپس به عاملش مروان بن حکم دستور داد که برای او از مردم مدینه بیعت بگیرد اما مروان بن حکم حاضر به این کار نشد و معاویه به همین خاطر سعید بن عاص را به جای او گمارد و از او نیز همین را  خواست. لیکن او علی‌رغم تلاشی که نمود، توفیقی در این زمینه نداشت و معاویه ناچار شد خودش شخصا به حجاز سفر کند و از بزرگان مدینه همچون امام حسین علیه السلام، عبداللّه بن عباس، عبداللّه بن جعفر، عبداللّه بن عمر، عبداللّه بن زبیر و عبدالرحمن بن ابوبکر برای یزید بیعت بگیرد. اما آنها حاضر به اینکار نشده همه در برابر این تصمیم او موضع گرفتند.<ref>الإمامةوالسياسة،ج‏1،ص204 تا 213</ref>  مطابق با نقل برخی منابع ‌امام حسین علیه السلام در جلسه ای که معاویه برای بیعت با حضور این افراد ترتیب داده بود در پاسخ معاویه که از یزید ستایش کرد، برخاسته، زشتی‌ها و مفاسد یزید را برشمرد و به معاویه به خاطر بیعت گرفتن از این و آن براى پسرش یزید، اعتراض کرد.<ref>الغدیر، ج۱ ، ص ۲۴۸</ref>
+معاویه اندکی پس از شهادت امام حسن علیه السلام از اهل شام برای یزید بیعت گرفت<ref>دینوری، الإمامةوالسياسة، ۱۴۱۰ق، ج‏۱، ص۱۹۷</ref> سپس به عاملش مروان بن حکم دستور داد که برای او از مردم مدینه بیعت بگیرد اما مروان بن حکم حاضر به این کار نشد و معاویه به همین خاطر سعید بن عاص را به جای او گمارد و از او نیز همین را  خواست. لیکن او علی‌رغم تلاشی که نمود، توفیقی در این زمینه نداشت و معاویه ناچار شد خودش شخصا به حجاز سفر کند و از بزرگان مدینه همچون امام حسین علیه السلام، عبداللّه بن عباس، عبداللّه بن جعفر، عبداللّه بن عمر، عبداللّه بن زبیر و عبدالرحمن بن ابوبکر برای یزید بیعت بگیرد. اما آنها حاضر به اینکار نشده همه در برابر این تصمیم او موضع گرفتند.<ref>دینوری، الإمامةوالسياسة، ۱۴۱۰ق، ج‏۱، ص۲۰۴ تا ۲۱۳.</ref>  مطابق با نقل برخی منابع ‌امام حسین علیه السلام در جلسه ای که معاویه برای بیعت با حضور این افراد ترتیب داده بود در پاسخ معاویه که از یزید ستایش کرد، برخاسته، زشتی‌ها و مفاسد یزید را برشمرد و به معاویه به خاطر بیعت گرفتن از این و آن براى پسرش یزید، اعتراض کرد.<ref>الغدیر، ج۱ ، ص۲۴۸.</ref>
-با مرگ معاویه در سال 60 هجری یزید به حکومت رسید یزید پس از رسیدن به حکومت به ولید بن عتبه (امیر وقت مدینه) نامه نوشته بدو فرمان داد تا از آن چند نفری که پدرش او را از آنان برحذر داشته بود، یعنی امام حسین(ع) و عبدالله بن زبیر و عبدالله بن عمر<ref>مسکویه، ابوعلی؛ تجارب الأمم، تحقیق ابوالقاسم امامی، تهران، سروش، چاپ دوم، 1379ش، ج 2، ص 37.</ref> بیعت بگیرد. و به او تأکید کرد که نباید اجازه‌ی هیچ‌گونه درنگی به آن‌ها بدهد و در صورت سرباز زدن آن‌ها از بیعت، آنان را به قتل برساند.<ref>تاریخ الیعقوبی، ص 241 و انساب الاشراف، ج 5، ص 299-310.</ref>
+با مرگ معاویه در سال 60 هجری یزید به حکومت رسید یزید پس از رسیدن به حکومت به ولید بن عتبه (امیر وقت مدینه) نامه نوشته بدو فرمان داد تا از آن چند نفری که پدرش او را از آنان برحذر داشته بود، یعنی امام حسین(ع) و عبدالله بن زبیر و عبدالله بن عمر<ref>ابن مسکویه، تجارب الأمم، ۱۳۷۹ش، ج۲، ص۳۷.</ref> بیعت بگیرد. و به او تأکید کرد که نباید اجازه‌ی هیچ‌گونه درنگی به آن‌ها بدهد و در صورت سرباز زدن آن‌ها از بیعت، آنان را به قتل برساند.<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ص 241 و انساب الاشراف، ج 5، ص 299-310.</ref>
-با این حال امام حسین(ع) و عبدالله بن زبیر از بیعت با یزید امتناع کردند؛ [[سیدالشهدا]] علیه السلام وقتى با اصرار [[ولید بن عتبه|ولید]] و [[مروان بن حکم|مروان]] براى بیعت با یزید مواجه شد به [[فسق]] او شهادت داد و فرمود: «یزید، مردى فاسق، شرابخوار، آدم کش است که آشکارا گناه مى‌کند و کسى همچون من با کسى مثل او بیعت نخواهد کرد.».<ref>بحارالانوار ، ج ۴۴ ، ص ۳۲۵</ref>
+با این حال امام حسین(ع) و عبدالله بن زبیر از بیعت با یزید امتناع کردند؛ [[سیدالشهدا]] علیه السلام وقتى با اصرار [[ولید بن عتبه|ولید]] و [[مروان بن حکم|مروان]] براى بیعت با یزید مواجه شد به [[فسق]] او شهادت داد و فرمود: «یزید، مردى فاسق، شرابخوار، آدم کش است که آشکارا گناه مى‌کند و کسى همچون من با کسى مثل او بیعت نخواهد کرد.».<ref>بحارالانوار، ج۴۴، ص۳۲۵</ref>
 ==دوران خلافت یزید==
-یزید سه سال و هشت ماه بر جایگاه خلافت تکیه زد و در این مدت در مقام حاکم بر مسلمین مفاسد بسیاری را به منصه ظهور گذاشت. بلاذری او را نخستین خلیفه‌ای می‌داند که آشکارا شراب می‌نوشید، و از سرگرم شدن به آواز زنان خواننده و شکار ابایی نداشت. غلامان بسیاری را به خدمت گرفته بود و برای خوشگذرانی با میمون ها بازی می‌کرد و سگ‌ها و خروس‌ها را به جنگ همدیگر می‌انداخت.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ۱۴۱۷ق، ج‏۵، ص۲۸۶.</ref> او از قتل و خونریزی هبچ ابایی نداشت. [[ابن جوزي|ابن جوزى‌]] درباره او گفته است: «چگونه قضاوت ‌مى‌کنید درباره مردى که سه سال حکومت کرد، در سال اول [[امام حسين‌]] علیه السلام را به شهادت‌ رساند و در سال دوم مردم [[مدینه]] را دچار وحشت‌ ساخت و مدینه را براى لشکریان خود مباح گرداند و در سال سوم، [[کعبه|خانه خدا]] را با منجنیق سنگباران کرد و ویران ساخت».<ref>تذکرة الخواص ، ابن جوزی ، ص ۱۶۴</ref>
+یزید سه سال و هشت ماه بر جایگاه خلافت تکیه زد و در این مدت در مقام حاکم بر مسلمین مفاسد بسیاری را به منصه ظهور گذاشت. بلاذری او را نخستین خلیفه‌ای می‌داند که آشکارا شراب می‌نوشید، و از سرگرم شدن به آواز زنان خواننده و شکار ابایی نداشت. غلامان بسیاری را به خدمت گرفته بود و برای خوشگذرانی با میمون ها بازی می‌کرد و سگ‌ها و خروس‌ها را به جنگ همدیگر می‌انداخت.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ۱۴۱۷ق، ج‏۵، ص۲۸۶.</ref> او از قتل و خونریزی هبچ ابایی نداشت. [[ابن جوزي|ابن جوزى‌]] درباره او گفته است: «چگونه قضاوت ‌مى‌کنید درباره مردى که سه سال حکومت کرد، در سال اول [[امام حسين‌]] علیه السلام را به شهادت‌ رساند و در سال دوم مردم [[مدینه]] را دچار وحشت‌ ساخت و مدینه را براى لشکریان خود مباح گرداند و در سال سوم، [[کعبه|خانه خدا]] را با منجنیق سنگباران کرد و ویران ساخت».<ref>تذکرة الخواص، ابن جوزی، ص ۱۶۴</ref>
 ===به شهادت رساندن امام حسین علیه السلام===
@@ سطر ۵۳: / سطر ۵۳: @@
 *ابن قتیبة دینوری، عبد الله بن مسلم، الإمامة و السياسة، تحقیق علی شیری، بیروت، دارالأضواء، چاپ اول، ۱۴۱۰ق/۱۹۹۰م.
 *بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الأشراف، تحقيق سهيل زكار و رياض زركلى، بيروت، دار الفكر، ط الأولى، ۱۴۱۷ق/۱۹۹۶م.
-*جواد محدثی، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، نشر معروف.
+*جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.
 *زركلى، خير الدين، الأعلام، بيروت، دار العلم  للملايين، چاپ هشتم، ۱۹۸۹م.
 *طبرانی، سلیمان بن احمد، المعجم الکبیر، قاهره، مکتبه ابن تیمیه، چاپ دوم، بی تا.
-*الکتبی؛ فوات الوفیات، تحقیق علی محمد بن یعوض الله و عادل احمد عبدالموجود، بیروت، دارالکتب العلمیه، چاپ اول، 2000.
+*صدوق، محمد بن علی، الامالی، قم، مؤسسة البعثة، ۱۴۱۷ق.
+*کتبی؛ فوات الوفیات، تحقیق علی محمد بن یعوض الله و عادل احمد عبدالموجود، بیروت، دارالکتب العلمیه، چاپ اول، 2000.
 {{سنجش کیفی

@@ سطر ۳۱: / سطر ۳۱: @@
 ::لعِبَتْ هاشمُ بالملکِ فلا * خبرٌ جاءَ ولاوحی نَزَلْ<ref>مقرم، مقتل الحسین (ع)، ۱۳۸۷ش، ص۳۵۸. </ref>
 ::ای کاش بزرگانی از قبیله من که در [[جنگ بدر]] کشته شدند، بودند و زاری [[قبیله خزرج]] را می‌دیدند.
 ::شادمانی و خوشحالی می‌کردند و می‌گفتند ای یزید دست تو درد نکند.
 ::بنی‌هاشم با حکومت بازی کردند وگرنه خبری نیامده بود و وحیی نازل نشده بود.
@@ سطر ۵۱: / سطر ۵۱: @@
 <references />
 ==منابع==
 * بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الأشراف، تحقيق سهيل زكار و رياض زركلى، بيروت، دار الفكر، ط الأولى، ۱۴۱۷ق/۱۹۹۶م.
-* جواد محدثی، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، نشر معروف.
+*ابن قتیبة دینوری، عبد الله بن مسلم، الإمامة و السياسة، تحقیق علی شیری، بیروت، دارالأضواء، چاپ اول، ۱۴۱۰ق/۱۹۹۰م.
-* زركلى، خير الدين، الأعلام، بيروت، دار العلم  للملايين، چاپ هشتم، ۱۹۸۹م.
+*بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الأشراف، تحقيق سهيل زكار و رياض زركلى، بيروت، دار الفكر، ط الأولى، ۱۴۱۷ق/۱۹۹۶م.
-* طبرانی، سلیمان بن احمد، المعجم الکبیر، قاهره، مکتبه ابن تیمیه، چاپ دوم، بی تا.
+*جواد محدثی، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، نشر معروف.
-* الکتبی؛ فوات الوفیات، تحقیق علی محمد بن یعوض الله و عادل احمد عبدالموجود، بیروت، دارالکتب العلمیه، چاپ اول، 2000.
+*زركلى، خير الدين، الأعلام، بيروت، دار العلم  للملايين، چاپ هشتم، ۱۹۸۹م.
 {{سنجش کیفی
 |سنجش=شده