گناه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* عوامل پاک شدن گناه */

2025-07-09T11:11:02Z

‏عوامل پاک شدن گناه

Mohammadi در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۰

2025-07-09T11:10:01Z

Mohammadi در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۳

2025-07-09T10:13:01Z

نمایش تغییرات

Mohammadi: /* گناهان کبیره */

2025-07-09T09:38:15Z

‏گناهان کبیره

Mohammadi: /* آثار گناه در زندگی انسان */

2025-07-09T08:35:27Z

‏آثار گناه در زندگی انسان

Mohammadi: /* آثار گناه در زندگی انسان */

2025-07-09T08:11:50Z

‏آثار گناه در زندگی انسان

Mohammadi: /* آثار گناه در زندگی انسان */

2025-07-09T07:30:14Z

‏آثار گناه در زندگی انسان

Mohammadi: /* آثار گناه در زندگی انسان */

2025-07-09T07:18:02Z

‏آثار گناه در زندگی انسان

مهدی موسوی در ‏۱ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۷

2025-06-01T11:17:07Z

نمایش تغییرات

Mohammadi: /* کوچک شمردن گناهان */

2025-05-01T16:34:40Z

‏کوچک شمردن گناهان

@@ سطر ۱۱۴: / سطر ۱۱۴: @@
 #کیفر دنیوی: کسی که مرتکب گناهی شود، خداوند منان او را در این دنیا گرفتار فقر، بلا و مصیبت می کند تا از گناهش پاک شود. [[پیامبر اسلام|پیامبر اعظم]] صلی الله علیه و آله می فرمایند: «هرگاه مؤمن مرتکب گناهانی شود، به سبب آنها به فقر گرفتار شود و اگر آن گناهانش را پاک نکرد به بیماری مبتلا شود و اگر این نیز گناهانش را پاک نکرد، هنگام مردن به سختی جان دهد تا آن که سرانجام خدا را بدون گناهی که به سبب آن بازخواست شود، دیدار کند و دستور داده شود که او را به بهشت ببرند».<ref> محمد ری‌شهری، ترجمه میزان الحکمه، مترجم حمیدرضا شیخی، قم، دارالحدیث، ۱۳۸۳ش، چاپ چهارم، ج۴، ص۱۹۰۶.</ref>
 #بیماری ها: انسان باید شکرگذار خدا باشد. زیرا با یک بیماری معمولی، خداوند می خواهد گناهش در این دنیا پاک شود و به آتش قهر الهی دچار نشود. [[امام رضا]] علیه السلام می فرمایند: «بیماری برای مؤمن، تطهیر و رحمت است و برای کافر، عذاب و لعنت، بیماری همواره با مؤمن هست تا آن که گناهش به کلی پاک شود».<ref>شیخ صدوق؛ ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، مترجم صادق حسن زاده، انتشارات فکر آوران، ۱۳۸۴ش، چاپ چهارم، ص۴۴۳.</ref> و پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله می فرمایند: «لحظات درد کشیدن، لحظه های گناهان را از بین می برد».<ref>مجلسی، محمدتقی؛ بحارالانوار، بیروت، دارالوفاء، ۱۴۰۳ق، ج۶۴، ص۲۴۴.</ref> [[امام سجاد علیه السلام|امام سجاد]] علیه السلام هرگاه بیماری را می دید که بهبود یافته است، به او می فرمود: «پاکی از گناهان را به تو تبریک می گویم، عمل شایسته را از نو آغاز کن».
-#اندوه و نگرانی: سومین عامل پاک کننده گناهان اندوه می باشد. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله می فرمایند: «لحظات نگرانی و اندوه، لحظات [[کفاره]] گناهان است. اندوه و نگرانی مؤمن پیوسته با مؤمن هست و زمانی رهایش می کند که از گناهان پاک شده باشد».<ref>مجلسی، محمدتقی؛ بحارالانوار، بیروت، دارالوفاء، ۱۴۰۳ق، ج۴، ص۲۴۴.</ref>
+#اندوه و نگرانی: سومین عامل پاک کننده گناهان اندوه می باشد. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله می فرمایند: «لحظات نگرانی و اندوه، لحظات [[کفاره]] گناهان است. اندوه و نگرانی مؤمن پیوسته با مؤمن هست و زمانی رهایش می کند که از گناهان پاک شده باشد».<ref>همان، ج ۴، ص ۲۴۴.</ref>
 #کارهای نیک: انسان ساعاتی از شبانه روز را با انجام کارهای نیک می تواند سبب پاکی گناهانش شود. پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله می فرمایند: «هرگاه کار بدی کردی، کار نیک انجام بده که آن بدی را پاک می کند».<ref>شیخ طوسی؛ امالی، قم، دارالثقافه، ۱۴۱۴ق، چاپ اول، ص۱۸۶.</ref>
 #[[حسن خلق|خوش اخلاقی]]: شخصی که خوش اخلاق است هم دیگران از وی در آسایشند و هم باعث بخشودگی گناهانش می باشد. [[امام صادق]] علیه السلام می فرمایند: «چهار چیز است که هر کس داشته باشد اگر سرتاپا غرق گناه باشد، خداوند آن گناهان را به حسنه و نیکی تبدیل می کند؛ راستی، شرم، خوش اخلاقی و سپاسگزاری».<ref>محدث نوری؛ مستدرک الوسائل، قم، موسسه آل البیت، ۱۴۰۸ق، چاپ اول، ج۷، ص۱۵۷ </ref>

@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۶: @@
 *[[امام باقر]] علیه السلام: {{متن حدیث|«الذُّنُوبُ کلُّهَا شَدِیدَةٌ وَ أَشَدُّهَا مَا نَبَتَ عَلَیهِ اللَّحْمُ وَالدَّمُ لِأَنَّهُ إِمَّا مَرْحُومٌ وَ إِمَّا مُعَذَّبٌ وَالْجَنَّةُ لَا یدْخُلُهَا إِلَّا طَیبٌ»}}<ref>همان، ص ۳۷۱، روایة ۷.</ref>؛ همه گناهان سخت است (از نظر نافرمانى خدا و کیفر و عقوبت آنها) ولى سختترین آن ها گناهى است که بر آن گوشت و خون بروید (مانند خوردن مال [[حرام]] یا اصرار بر گناه اگر چه حلال خورد) زیرا آن گنه کار یا بخشوده و یا معذب گردد و جز شخص پاک به [[بهشت]] وارد نشود (پس چنین گنهکارى باید در برزخ و یا محشر عذاب کشد تا آن گوشت و خونش بریزد و تصفیه گردد و سپس داخل بهشت شود).
-*[[امیرالمؤمنین]] علیه السلام: {{متن حدیث|لَ«ا وَجَعَ أَوْجَعُ لِلْقـُلُوبِ مِنَ الذُّنُوبِ وَلَا خَوْفَ أَشَدُّ مِنَ الْمَوْتِ وَ کفَى بِمَا سَلَفَ تَفَکراً وَ کفَى بِالْمَوْتِ وَاعِظاً»}}<ref>همان، ص ۳۷۷، روایة ۲۸.</ref>؛  دردى دردناکتر از گناه براى دل نیست و ترسى سخت تر از مرگ نیست و گذشته براى اندیشیدن (و عبرت گرفتن) بس است و مرگ براى اندرز دادن کافى است.
+*[[امیرالمؤمنین]] علیه السلام: {{متن حدیث|«لَا وَجَعَ أَوْجَعُ لِلْقـُلُوبِ مِنَ الذُّنُوبِ وَلَا خَوْفَ أَشَدُّ مِنَ الْمَوْتِ وَ کفَى بِمَا سَلَفَ تَفَکراً وَ کفَى بِالْمَوْتِ وَاعِظاً»}}<ref>همان، ص ۳۷۷، روایة ۲۸.</ref>؛  دردى دردناکتر از گناه براى دل نیست و ترسى سخت تر از مرگ نیست و گذشته براى اندیشیدن (و عبرت گرفتن) بس است و مرگ براى اندرز دادن کافى است.
 '''<I>ایجاد مشکلات و امراض:</I>'''
@@ سطر ۳۲: / سطر ۳۲: @@
 '''<I>از بین رفتن شهرهاى آباد:</I>'''
-*{{متن حدیث|«سَأَلَ رَجُلٌ أَبَا عَبْدِاللَّهِ علیه السلام عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ {{متن قرآن|«فَقَالُوا رَبَّنَا بَاعِدْ بَيْنَ أَسْفَارِنَا وَظَلَمُوا أَنْفُسَهُم ...»}}<ref>[[آیه 19 سوره سبأ|سوره سبأ، آیه ۱۹.]]</ref> فَقَالَ هَؤُلَاءِ قَوْمٌ کانَتْ لَهُمْ قُرًى مُتَّصِلَةٌ ینْظُرُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ وَأَنْهَارٌ جَارِیةٌ وَ أَمْوَالٌ ظَاهِرَةٌ فَکفَرُوا نِعَمَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ غَیرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ مِنْ عَافِیةِ اللَّهِ فـَغَیرَ اللَّهُ مَا بِهِمْ مِنْ نِعْمَةٍ وَ إِنَّ اللّهَ لایغَیرُ ما بِقَوْمٍ حَتّى یغَیرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ فَأَرْسَلَ اللَّهُ عَلَیهِمْ سَیلَ الْعَرِمِ فَغَرَّقَ قُرَاهُمْ وَ خَرَّبَ دِیارَهُمْ وَ أَذْهَبَ أَمْوَالَهُمْ و َأَبْدَلَهُمْ مَکانَ جَنَّاتِهِمْ جَنَّتَینِ ذَوَاتَی أُکلٍ خَمْطٍ وَأَثْلٍ وَشَیءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِیلٍ ثُمَّ قَالَ {{متن قرآن|«{{آیه|34|17}}»}}<ref>[[آیه 34 سوره سبأ|سوره سبأ، آیه ۱۷.]]</ref>»}}<ref>اصول کافى، ج ۳، ص ۳۷۵، روایة ۲۳. </ref>؛ مردى از امام صادق علیه السلام این قول خداى عزوجل را پرسید: '''"گفتند: پروردگارا! بین سـفرهاى ما دورى انداز و آنها بخود ستم کردند"'''. حضرت فرمود: آنها مردمى بودند داراى آبادی هاى به هم پیوسته و درچشم رس  یکدیگر با نهرهاى جارى و اموال بسیار و نمایان، سپس نعمت هاى خداى عزوجل را ناسپاسى کردند و عافیت خدا را نسبت بخود دگرگون ساختند، خدا هم نعمت آنها را دگرگون ساخت و همانا خدا آنچه را مردمى دارنـد دگرگون نسازد تا آنها خود را دگرگون کنند. خدا بر آنها سیل عرم فرستاد تا آبادی هاشان را غرقه نمود و دیارشان را خراب کرد و اموالشان را برد و باغ هاى (سرسبز و پرمیوه) آنها را بدو باغ از درخت تلخ و شوره گز و اندکـى سدر (یعنى درختان بى میوه خود رو که پس از خشـک شدن سیل روئیده بود) تبدیل کرد، سپس خداى عزوجل فرماید: '''"ناسپاسى آنها را چنین کیفر دادیم، مگر ما جز ناسپاس را کیفر دهیم".'''
+*{{متن حدیث|«سَأَلَ رَجُلٌ أَبَا عَبْدِاللَّهِ علیه السلام عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ {{متن قرآن|«فَقَالُوا رَبَّنَا بَاعِدْ بَيْنَ أَسْفَارِنَا وَظَلَمُوا أَنْفُسَهُم ...»}}<ref>[[آیه 19 سوره سبأ|سوره سبأ، آیه ۱۹.]]</ref> فَقَالَ هَؤُلَاءِ قَوْمٌ کانَتْ لَهُمْ قُرًى مُتَّصِلَةٌ ینْظُرُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ وَأَنْهَارٌ جَارِیةٌ وَ أَمْوَالٌ ظَاهِرَةٌ فَکفَرُوا نِعَمَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ غَیرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ مِنْ عَافِیةِ اللَّهِ فـَغَیرَ اللَّهُ مَا بِهِمْ مِنْ نِعْمَةٍ وَ إِنَّ اللّهَ لایغَیرُ ما بِقَوْمٍ حَتّى یغَیرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ فَأَرْسَلَ اللَّهُ عَلَیهِمْ سَیلَ الْعَرِمِ فَغَرَّقَ قُرَاهُمْ وَ خَرَّبَ دِیارَهُمْ وَ أَذْهَبَ أَمْوَالَهُمْ و َأَبْدَلَهُمْ مَکانَ جَنَّاتِهِمْ جَنَّتَینِ ذَوَاتَی أُکلٍ خَمْطٍ وَأَثْلٍ وَشَیءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِیلٍ ثُمَّ قَالَ {{متن قرآن|«{{آیه|34|17}}»}}<ref>[[آیه 17 سوره سبأ|همان، آیه ۱۷.]]</ref>»}}<ref>اصول کافى، ج ۳، ص ۳۷۵، روایة ۲۳. </ref>؛ مردى از امام صادق علیه السلام این قول خداى عزوجل را پرسید: '''"گفتند: پروردگارا! بین سـفرهاى ما دورى انداز و آنها بخود ستم کردند"'''. حضرت فرمود: آنها مردمى بودند داراى آبادی هاى به هم پیوسته و درچشم رس  یکدیگر با نهرهاى جارى و اموال بسیار و نمایان، سپس نعمت هاى خداى عزوجل را ناسپاسى کردند و عافیت خدا را نسبت بخود دگرگون ساختند، خدا هم نعمت آنها را دگرگون ساخت و همانا خدا آنچه را مردمى دارنـد دگرگون نسازد تا آنها خود را دگرگون کنند. خدا بر آنها سیل عرم فرستاد تا آبادی هاشان را غرقه نمود و دیارشان را خراب کرد و اموالشان را برد و باغ هاى (سرسبز و پرمیوه) آنها را بدو باغ از درخت تلخ و شوره گز و اندکـى سدر (یعنى درختان بى میوه خود رو که پس از خشـک شدن سیل روئیده بود) تبدیل کرد، سپس خداى عزوجل فرماید: '''"ناسپاسى آنها را چنین کیفر دادیم، مگر ما جز ناسپاس را کیفر دهیم".'''
 '''<I>جلوگیری از آمدن باران:</I>'''
@@ سطر ۶۷: / سطر ۶۷: @@
 *امیرالمومنین علیه السلام فرمودند: {{متن حدیث|«أَنَّهُ قَالَ: أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَهَانَ بِهِ صَاحِبُهُ»}}<ref>وسائل الشیعه، ج ۱۵، ص ۳۱۲.</ref>؛ بدترین گناهان، گناهى است که گنهکار، آن را کوچک بشمارد.
 *[[امام صادق]] علیه السلام فرمودند: {{متن حدیث|«عَلَامَةُ النِّفَاقِ اسْتِصْغَارُ الْمَعَاصِی»}}<ref>بحارالانوار، ج ۶۹، ص ۲۰۷.</ref>؛ یکى از نشانه هاى [[نفاق]]، کوچک شمردن گناهان است.
-*امام باقر علیه السلام: {{متن حدیث|«اتَّقُوا الْمُحَقَّرَاتِ مِنَ الذُّنُوبِ فَإِنَّ لَهَا طَالِباً یقُولُ أَحَدُکمْ أُذْنِبُ و َأَسْتَغْفِر»}}؛ از گناهان کوچک بپرهیزید که خداوند، شاهد و ناظر است و ملائک مامور مى نویسند. <br>
+*امام باقر علیه السلام: {{متن حدیث|«اتَّقُوا الْمُحَقَّرَاتِ مِنَ الذُّنُوبِ فَإِنَّ لَهَا طَالِباً یقُولُ أَحَدُکمْ أُذْنِبُ و َأَسْتَغْفِر»}}<ref>کافی، ج ۲، ص ۲۷۰.</ref>؛ از گناهان کوچک بپرهیزید که خداوند، شاهد و ناظر است و ملائک مامور مى نویسند. <br>
-بعضى مى گویند گناه مى کنیم بعد توبه مى کنیم (از کجا مى دانید که موفق به توبه واقعى مى شوید یا نه). سپس حضرت آیه قرآن را متذکر مى شوند که مى فرماید: {{متن قرآن|«... وَنَكْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ ۚ وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ فِي إِمَامٍ مُبِينٍ»}}<ref name=":۰" />؛ و مى نویسیم آن چه را کردند و همه نزد ما محفوظ است.<ref>کافی، ج:۲، ص:۲۷۰.</ref>
+بعضى مى گویند گناه مى کنیم بعد توبه مى کنیم (از کجا مى دانید که موفق به توبه واقعى مى شوید یا نه). سپس حضرت آیه قرآن را متذکر مى شوند که مى فرماید: {{متن قرآن|«... وَنَكْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ ۚ وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ فِي إِمَامٍ مُبِينٍ»}}<ref name=":۰" />؛ و مى نویسیم آن چه را کردند و همه نزد ما محفوظ است.
-*امام باقر علیه السلام: {{متن حدیث|«مِنَ الذُّنُوبِ الَّتِی لَا تُغْفَرُ قَوْلُ الرَّجُلِ لَیتَنِی لَا أُؤَاخَذُ إِلَّا بِهَذَا»}}؛  از گناهانى که آمرزیده نمى شود این است که گناه کند و بگوید: اى کاش مجازات نمى شدم مگر به خاطر این گناه.<ref>کافى، ج:۱۵، ص:۳۱۳.</ref>
+*امام باقر علیه السلام: {{متن حدیث|«مِنَ الذُّنُوبِ الَّتِی لَا تُغْفَرُ قَوْلُ الرَّجُلِ لَیتَنِی لَا أُؤَاخَذُ إِلَّا بِهَذَا»}}<ref>  الخصال، ج ۱، ص ۲۴.</ref>؛  از گناهانى که آمرزیده نمى شود این است که گناه کند و بگوید: اى کاش مجازات نمى شدم مگر به خاطر این گناه.
 ==گناهان کبیره==

@@ سطر ۸۶: / سطر ۸۶: @@
 #فرار از [[جهاد]].<ref>اصول کافى، ج۳، ص۳۷۹، روایة۲.</ref>
-*در حدیثی دیگر [[حضرت عبدالعظیم حسنی]] به سند خود از امام [[موسی بن جعفر]] علیه السلام نقل می کند که ایشان در [[تفسیر]] آیه شریفه {{متن قرآن|«الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَ الْإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ ...»}}<ref>[[سوره نجم]]/آیه ۳۲</ref>؛ این گناهان را به عنوان «گناه کبیره» برشمردند:
+*در حدیثی دیگر [[حضرت عبدالعظیم حسنی]] به سند خود از امام [[موسی بن جعفر]] علیه السلام نقل می کند که ایشان در [[تفسیر]] آیه شریفه {{متن قرآن|«الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَ الْإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ ...»}}<ref>[[آیه ۳۲ نجم|سوره نجم، آیه ۳۲.]]</ref>؛ این گناهان را به عنوان «گناه کبیره» برشمردند:
 #[[شرک]]، زیرا خداوند در [[قرآن کریم]] می فرماید: [[بهشت]] برای مشرک حرام است.<ref>[[سوره مائده]]/آیه۷۲</ref>

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 *[[امام صادق]] علیه السلام: {{متن حدیث|«کانَ أَبِى علیه السلام یقُولُ مَا مِنْ شَیءٍ أَفْسَدَ لِلْقَلْبِ مِنْ خَطِیئَةٍ إِنَّ الْقَلْبَ لَیوَاقِعُ الْخَطِیئَةَ فَمَا تَزَالُ بِهِ حَتَّى تَغْلِبَ عَلَیهِ فَیصَیرَ أَعْلَاهُ أَسْفَلَهُ»}}<ref>اصول کافى، ج ۳ ص ۳۶۹، روایة ۱.</ref>؛ پدرم ([[امام باقر]] علیه السلام) همواره می فرمود: چیزى بیشتر از گناه قلب را فاسد نکند، قلب مرتکب گناهى می شود و بر آن اصرار می ورزد تا بالایش به پائین می گراید (سرنگون و وارونه می شود و سخن حق و موعظه در آن نمی گنجد و تاثیر نمی کند).
-*[[امام صادق]] علیه السلام: {{متن حدیث|إِذَا أَذْنَبَ الرَّجُلُ خَرَجَ فِى قَلْبِهِ نُکتَةٌ سَوْدَاءُ فَإِنْ تَابَ انْمَحَتْ وَ إِنْ زَادَ زَادَتْ حَتَّى تَغْلِبَ عَلَى قَلْبِهِ فَلَا یفْلِحُ بَعْدَهَا أَبَداً»}}<ref>همان، ص ۳۷۳، روایة ۱۳.</ref>؛ شنیدم که  هرگاه مرد گناهى کند در دلش نقطه سیاهى برآید، پس اگر [[توبه]] کند، محو شود و اگر بر گناه بیفزاید، آن سیاهى افزایش یابد تا بر دلش غالب شود، سپس هرگز رستگار نشود.
+*[[امام صادق]] علیه السلام: {{متن حدیث|«إِذَا أَذْنَبَ الرَّجُلُ خَرَجَ فِى قَلْبِهِ نُکتَةٌ سَوْدَاءُ فَإِنْ تَابَ انْمَحَتْ وَ إِنْ زَادَ زَادَتْ حَتَّى تَغْلِبَ عَلَى قَلْبِهِ فَلَا یفْلِحُ بَعْدَهَا أَبَداً»}}<ref>همان، ص ۳۷۳، روایة ۱۳.</ref>؛ شنیدم که  هرگاه مرد گناهى کند در دلش نقطه سیاهى برآید، پس اگر [[توبه]] کند، محو شود و اگر بر گناه بیفزاید، آن سیاهى افزایش یابد تا بر دلش غالب شود، سپس هرگز رستگار نشود.
 *[[امام صادق]] علیه السلام: {{متن حدیث|«إِنَّ أَحَدَکمْ لَیکثُرُ بِهِ الْخَوْفُ مِنَ السُّلْطَانِ و َمَا ذَلِک إِلَّا بِالذُّنُوبِ فَتَوَقَّوْهَا مَا اسْتَطَعْتُمْ وَلَا تَمَادَوْا فِیهَا»}}<ref>همان، ص ۳۷۷، روایة ۲۷.</ref>؛  گاهى یکى از شما از سلطان بسیار می ترسد و این جز براى ارتکاب گناهان نیست تا می توانید از گناهان بپرهیزید و بر آنها اصرار نورزید.
@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۶: @@
 *[[امام باقر]] علیه السلام: {{متن حدیث|«الذُّنُوبُ کلُّهَا شَدِیدَةٌ وَ أَشَدُّهَا مَا نَبَتَ عَلَیهِ اللَّحْمُ وَالدَّمُ لِأَنَّهُ إِمَّا مَرْحُومٌ وَ إِمَّا مُعَذَّبٌ وَالْجَنَّةُ لَا یدْخُلُهَا إِلَّا طَیبٌ»}}<ref>همان، ص ۳۷۱، روایة ۷.</ref>؛ همه گناهان سخت است (از نظر نافرمانى خدا و کیفر و عقوبت آنها) ولى سختترین آن ها گناهى است که بر آن گوشت و خون بروید (مانند خوردن مال [[حرام]] یا اصرار بر گناه اگر چه حلال خورد) زیرا آن گنه کار یا بخشوده و یا معذب گردد و جز شخص پاک به [[بهشت]] وارد نشود (پس چنین گنهکارى باید در برزخ و یا محشر عذاب کشد تا آن گوشت و خونش بریزد و تصفیه گردد و سپس داخل بهشت شود).
-*[[امیرالمؤمنین]] علیه السلام: {{متن حدیث|لَا وَجَعَ أَوْجَعُ لِلْقـُلُوبِ مِنَ الذُّنُوبِ وَلَا خَوْفَ أَشَدُّ مِنَ الْمَوْتِ وَ کفَى بِمَا سَلَفَ تَفَکراً وَ کفَى بِالْمَوْتِ وَاعِظاً}}<ref>همان، ص ۳۷۷، روایة ۲۸.</ref>؛  دردى دردناکتر از گناه براى دل نیست و ترسى سخت تر از مرگ نیست و گذشته براى اندیشیدن (و عبرت گرفتن) بس است و مرگ براى اندرز دادن کافى است.
+*[[امیرالمؤمنین]] علیه السلام: {{متن حدیث|لَ«ا وَجَعَ أَوْجَعُ لِلْقـُلُوبِ مِنَ الذُّنُوبِ وَلَا خَوْفَ أَشَدُّ مِنَ الْمَوْتِ وَ کفَى بِمَا سَلَفَ تَفَکراً وَ کفَى بِالْمَوْتِ وَاعِظاً»}}<ref>همان، ص ۳۷۷، روایة ۲۸.</ref>؛  دردى دردناکتر از گناه براى دل نیست و ترسى سخت تر از مرگ نیست و گذشته براى اندیشیدن (و عبرت گرفتن) بس است و مرگ براى اندرز دادن کافى است.
 '''<I>ایجاد مشکلات و امراض:</I>'''
-*امام صادق علیه السلام: {{متن حدیث|«أَمَا إِنَّهُ لَیسَ مِنْ عِرْقٍ یضْرِبُ وَ لَا نَکبَةٍ وَ لَا صُدَاعٍ وَ لَا مَرَضٍ إِلَّا بِذَنْبٍ و َذَلِک قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فِى کتَابِهِ {{متن قرآن|«{{آیه|42|30}}»}}<ref>[[آیه 30 سوره شوری|سوره شوری، آیه ۳۰.]]</ref> قَالَ ثُمَّ قَالَ و َمَا یعْفُو اللَّهُ أَکثَرُ مِمَّا یؤَاخِذُ بِهِ»}}<ref>همان، ص ۳۷۰، روایة ۳.</ref>؛ هیچ رگى نزد و پائى به سنگ نخورد و درد سر و مرضى پیش نیاید مگـر به جهت گناهى (که انسان مرتکب شده است) و همین است که خداى عزوجل در کتابش فرماید: (هر مصیبتى به شما رسد، براى کاری است که بدست خود کرده اید و خدا از بسیارى هم گذشت می کند) سپس امام علیه السلام فرمود: آنچه خدا از آن می گذرد از آنچه از آن مؤاخذه می کند بیشتر است.
+*امام صادق علیه السلام: {{متن حدیث|«أَمَا إِنَّهُ لَیسَ مِنْ عِرْقٍ یضْرِبُ وَ لَا نَکبَةٍ وَ لَا صُدَاعٍ وَ لَا مَرَضٍ إِلَّا بِذَنْبٍ و َذَلِک قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فِى کتَابِهِ {{متن قرآن|«{{آیه|42|30}}»}}<ref>[[آیه 30 سوره شوری|سوره شوری، آیه ۳۰.]]</ref> قَالَ ثُمَّ قَالَ و َمَا یعْفُو اللَّهُ أَکثَرُ مِمَّا یؤَاخِذُ بِهِ»}}<ref>همان، ص ۳۷۰، روایة ۳.</ref>؛ هیچ رگى نزد و پائى به سنگ نخورد و درد سر و مرضى پیش نیاید مگـر به جهت گناهى (که انسان مرتکب شده است) و همین است که خداى عزوجل در کتابش فرماید: '''"هر مصیبتى به شما رسد، براى کاری است که بدست خود کرده اید و خدا از بسیارى هم گذشت می کند".''' سپس امام علیه السلام فرمود: آنچه خدا از آن می گذرد از آنچه از آن مؤاخذه می کند بیشتر است.
 *امام صادق علیه السلام فرمود: {{متن حدیث|«کانَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ علیه السلام یقُولُ لَا تُبْدِینَّ عَنْ وَاضِحَةٍ و َقَدْ عَمِلْتَ الْأَعْمَالَ الْفَاضِحَةَ و َلَا یأْمَنِ الْبَیاتَ مَنْ عَمِلَ السَّیئَاتِ»}}<ref>همان، ص ۳۷۱، روایة ۵.</ref>؛ [[امیرالمؤمنین]] علیه السلام می فرمود: تو که اعمال رسواکننده مرتکب شده اى خنده دندان نما مکن و کسی که گناهانى کرده، از بلاى شبگیر و پیش آمد ناگهانى نباید ایمن باشد.
@@ سطر ۲۸: / سطر ۲۸: @@
 *امام صادق علیه السلام: {{متن حدیث|«إِنَّ الْعَبْدَ لَیذْنِبُ الذَّنْبَ فَیزْوَى عَنْهُ الرِّزْقُ»}}<ref>همان، روایة ۸.</ref>؛ امام باقر علیه السلام فرمود: همانا بنده مرتکب گناه می شود و [[رزق|روزى]] از او برکنار می گردد.
-*امام صادق علیه السلام: {{متن حدیث|«إِنَّ الرَّجُلَ لَیذْنِبُ الذَّنْبَ فَیدْرَأُ عَنْهُ الرِّزْقُ وَتَلَا هَذِهِ الْآیةَ {{متن قرآن|«{{آیه|68|17}} 💠<ref>[[آیه 17 سوره قلم|سوره قلم، آیه ۱۷.]]</ref> {{آیه|68|18}} 💠<ref>[[آیه 18 سوره قلم|همان، آیه ۱۸.]]</ref> {{آیه|68|19}}<ref>[[آیه 19 سوره قلم|همان، آیه ۱۹.]]</ref>»}}}}<ref>همان، ص ۳۷۲، روایة ۱۲.</ref>؛ امام باقر علیه السلام فرمود: مردى مرتکب گناهى می شود و روزى از او کناره می گیرد و این [[آیه]] را تلاوت فرمود: '''زمانی که قسم خوردند که صبحدم آنها را بچینند و "ان‌شاءالله" نگفتند، بدان جهت از جانب پروردگارت بلائى بر آن چرخید و آنها خوابیده بودند.'''
+*امام صادق علیه السلام: {{متن حدیث|«إِنَّ الرَّجُلَ لَیذْنِبُ الذَّنْبَ فَیدْرَأُ عَنْهُ الرِّزْقُ وَتَلَا هَذِهِ الْآیةَ {{متن قرآن|«{{آیه|68|17}} 💠<ref>[[آیه 17 سوره قلم|سوره قلم، آیه ۱۷.]]</ref> {{آیه|68|18}} 💠<ref>[[آیه 18 سوره قلم|همان، آیه ۱۸.]]</ref> {{آیه|68|19}}<ref>[[آیه 19 سوره قلم|همان، آیه ۱۹.]]</ref>»}}}}<ref>همان، ص ۳۷۲، روایة ۱۲.</ref>؛ امام باقر علیه السلام فرمود: مردى مرتکب گناهى می شود و روزى از او کناره می گیرد و این [[آیه]] را تلاوت فرمود: '''"زمانی که قسم خوردند که صبحدم آنها را بچینند و ان‌شاءالله نگفتند، بدان جهت از جانب پروردگارت بلائى بر آن چرخید و آنها خوابیده بودند".'''
 '''<I>از بین رفتن شهرهاى آباد:</I>'''
-*{{متن حدیث|«سَأَلَ رَجُلٌ أَبَا عَبْدِاللَّهِ علیه السلام عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ {{متن قرآن|«فَقَالُوا رَبَّنَا بَاعِدْ بَيْنَ أَسْفَارِنَا وَظَلَمُوا أَنْفُسَهُم ...»}}<ref>[[آیه 19 سوره سبأ|سوره سبأ، آیه ۱۹.]]</ref> فَقَالَ هَؤُلَاءِ قَوْمٌ کانَتْ لَهُمْ قُرًى مُتَّصِلَةٌ ینْظُرُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ وَأَنْهَارٌ جَارِیةٌ وَ أَمْوَالٌ ظَاهِرَةٌ فَکفَرُوا نِعَمَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ غَیرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ مِنْ عَافِیةِ اللَّهِ فـَغَیرَ اللَّهُ مَا بِهِمْ مِنْ نِعْمَةٍ وَ إِنَّ اللّهَ لایغَیرُ ما بِقَوْمٍ حَتّى یغَیرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ فَأَرْسَلَ اللَّهُ عَلَیهِمْ سَیلَ الْعَرِمِ فَغَرَّقَ قُرَاهُمْ وَ خَرَّبَ دِیارَهُمْ وَ أَذْهَبَ أَمْوَالَهُمْ و َأَبْدَلَهُمْ مَکانَ جَنَّاتِهِمْ جَنَّتَینِ ذَوَاتَی أُکلٍ خَمْطٍ وَأَثْلٍ وَشَیءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِیلٍ ثُمَّ قَالَ {{متن قرآن|«{{آیه|34|17}}»}}<ref>[[آیه 34 سوره سبأ|سوره سبأ، آیه ۱۷.]]</ref>»}}<ref>همان، ص ۳۷۵، روایة ۲۳. </ref>؛ مردى از امام صادق علیه السلام این قول خداى عزوجل را پرسید: '''گفتند: پروردگارا! بین سـفرهاى ما دورى انداز و آنها بخود ستم کردند'''؛ حضرت فرمود: آنها مردمى بودند داراى آبادی هاى به هم پیوسته و درچشم رس  یکدیگر با نهرهاى جارى و اموال بسیار و نمایان، سپس نعمت هاى خداى عزوجل را ناسپاسى کردند و عافیت خدا را نسبت بخود دگرگون ساختند، خدا هم نعمت آنها را دگرگون ساخت و همانا خدا آنچه را مردمى دارنـد دگرگون نسازد تا آنها خود را دگرگون کنند) خدا بر آنها سیل عرم فرستاد تا آبادی هاشان را غرقه نمود و دیارشان را خراب کرد و اموالشان را برد و باغ هاى (سرسبز و پرمیوه) آنها را بدو باغ از درخت تلخ و شوره گز و اندکـى سدر (یعنى درختان بى میوه خود رو که پس از خشـک شدن سیل روئیده بود) تبدیل کرد، سپس خداى عزوجل فرماید: '''ناسپاسى آنها را چنین کیفر دادیم، مگر ما جز ناسپاس را کیفر دهیم.'''
+*{{متن حدیث|«سَأَلَ رَجُلٌ أَبَا عَبْدِاللَّهِ علیه السلام عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ {{متن قرآن|«فَقَالُوا رَبَّنَا بَاعِدْ بَيْنَ أَسْفَارِنَا وَظَلَمُوا أَنْفُسَهُم ...»}}<ref>[[آیه 19 سوره سبأ|سوره سبأ، آیه ۱۹.]]</ref> فَقَالَ هَؤُلَاءِ قَوْمٌ کانَتْ لَهُمْ قُرًى مُتَّصِلَةٌ ینْظُرُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ وَأَنْهَارٌ جَارِیةٌ وَ أَمْوَالٌ ظَاهِرَةٌ فَکفَرُوا نِعَمَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ غَیرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ مِنْ عَافِیةِ اللَّهِ فـَغَیرَ اللَّهُ مَا بِهِمْ مِنْ نِعْمَةٍ وَ إِنَّ اللّهَ لایغَیرُ ما بِقَوْمٍ حَتّى یغَیرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ فَأَرْسَلَ اللَّهُ عَلَیهِمْ سَیلَ الْعَرِمِ فَغَرَّقَ قُرَاهُمْ وَ خَرَّبَ دِیارَهُمْ وَ أَذْهَبَ أَمْوَالَهُمْ و َأَبْدَلَهُمْ مَکانَ جَنَّاتِهِمْ جَنَّتَینِ ذَوَاتَی أُکلٍ خَمْطٍ وَأَثْلٍ وَشَیءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِیلٍ ثُمَّ قَالَ {{متن قرآن|«{{آیه|34|17}}»}}<ref>[[آیه 34 سوره سبأ|سوره سبأ، آیه ۱۷.]]</ref>»}}<ref>همان، ص ۳۷۵، روایة ۲۳. </ref>؛ مردى از امام صادق علیه السلام این قول خداى عزوجل را پرسید: '''"گفتند: پروردگارا! بین سـفرهاى ما دورى انداز و آنها بخود ستم کردند"'''. حضرت فرمود: آنها مردمى بودند داراى آبادی هاى به هم پیوسته و درچشم رس  یکدیگر با نهرهاى جارى و اموال بسیار و نمایان، سپس نعمت هاى خداى عزوجل را ناسپاسى کردند و عافیت خدا را نسبت بخود دگرگون ساختند، خدا هم نعمت آنها را دگرگون ساخت و همانا خدا آنچه را مردمى دارنـد دگرگون نسازد تا آنها خود را دگرگون کنند. خدا بر آنها سیل عرم فرستاد تا آبادی هاشان را غرقه نمود و دیارشان را خراب کرد و اموالشان را برد و باغ هاى (سرسبز و پرمیوه) آنها را بدو باغ از درخت تلخ و شوره گز و اندکـى سدر (یعنى درختان بى میوه خود رو که پس از خشـک شدن سیل روئیده بود) تبدیل کرد، سپس خداى عزوجل فرماید: '''"ناسپاسى آنها را چنین کیفر دادیم، مگر ما جز ناسپاس را کیفر دهیم".'''
 '''<I>جلوگیری از آمدن باران:</I>'''
@@ سطر ۴۰: / سطر ۴۰: @@
 '''<I>گناه جدید و مرض جدید:</I>'''
-*[[امام رضا]] علیه السلام مى فرمود: «هر چند بندگان گناهان تازه اى را که سابقه نداشته ایجاد کنند خدا براى آنها بلاهائی را که سابقه نداشته ایجاد کند».<ref>همان، ج:۳، ص:۳۷۷، روایة:۲۹.</ref>
+*[[امام رضا]] علیه السلام مى فرمود: «هر چند بندگان گناهان تازه اى را که سابقه نداشته ایجاد کنند خدا براى آنها بلاهائی را که سابقه نداشته ایجاد کند».<ref>همان، ص ۳۷۷، روایة ۲۹.</ref>
 '''<I>مستجاب نشدن دعا:</I>'''
-*امام باقر علیه السلام فرمود: «همانا بنده از خدا حاجتى می خواهد که اقتضا دارد، زود یا دیر برآورده شود (زیرا حاجت مشروع است و شرایط [[دعا]] موجود)؛ سپس آن بنده گناهى مرتکب می شود و خداى تبارک و تعالى به [[فرشته]] می فرماید: حاجتش را روا مکن و او را از آن محروم دار: زیرا در معرض خشم من در آمد و سزاوار محرومیت من گشت».<ref>همان، ج:۳، ص:۳۷۳، روایة:۱۴.</ref>
+*امام باقر علیه السلام فرمود: «همانا بنده از خدا حاجتى می خواهد که اقتضا دارد، زود یا دیر برآورده شود (زیرا حاجت مشروع است و شرایط [[دعا]] موجود)؛ سپس آن بنده گناهى مرتکب می شود و خداى تبارک و تعالى به [[فرشته]] می فرماید: حاجتش را روا مکن و او را از آن محروم دار: زیرا در معرض خشم من در آمد و سزاوار محرومیت من گشت».<ref>همان، ص: ۳۷۳، روایة ۱۴.</ref>
 '''<I>تسلط دیگران بر گناهکار:</I>'''
-*[[امام صادق]] علیه السلام فرمود: «خداى عزوجل فرماید: هرگاه کسی که مرا شناخته نافرمانی ام کند، کسی را که مرا نشناخته بر او مسلط کنم».<ref>همان، ج:۳، ص:۳۷۸، روایة: ۳۰.</ref>
+*[[امام صادق]] علیه السلام فرمود: «خداى عزوجل فرماید: هرگاه کسی که مرا شناخته نافرمانی ام کند، کسی را که مرا نشناخته بر او مسلط کنم».<ref>همان، ص ۳۷۸، روایة ۳۰.</ref>
 ==کوچک شمردن گناهان==

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 '''<I>اثر گناه بر نفس انسان:</I>'''
-*[[امام صادق]] علیه السلام: {{متن حدیث|«کانَ أَبِى علیه السلام یقُولُ مَا مِنْ شَیءٍ أَفْسَدَ لِلْقَلْبِ مِنْ خَطِیئَةٍ إِنَّ الْقَلْبَ لَیوَاقِعُ الْخَطِیئَةَ فَمَا تَزَالُ بِهِ حَتَّى تَغْلِبَ عَلَیهِ فَیصَیرَ أَعْلَاهُ أَسْفَلَهُ»}}؛ پدرم ([[امام باقر]] علیه السلام) همواره می فرمود: چیزى بیشتر از گناه قلب را فاسد نکند، قلب مرتکب گناهى می شود و بر آن اصرار می ورزد تا بالایش به پائین می گراید (سرنگون و وارونه می شود و سخن حق و موعظه در آن نمی گنجد و تاثیر نمی کند).<ref>اصول کافى، ج:۳ ص:۳۶۹، روایة: ۱.</ref>
+*[[امام صادق]] علیه السلام: {{متن حدیث|«کانَ أَبِى علیه السلام یقُولُ مَا مِنْ شَیءٍ أَفْسَدَ لِلْقَلْبِ مِنْ خَطِیئَةٍ إِنَّ الْقَلْبَ لَیوَاقِعُ الْخَطِیئَةَ فَمَا تَزَالُ بِهِ حَتَّى تَغْلِبَ عَلَیهِ فَیصَیرَ أَعْلَاهُ أَسْفَلَهُ»}}<ref>اصول کافى، ج ۳ ص ۳۶۹، روایة ۱.</ref>؛ پدرم ([[امام باقر]] علیه السلام) همواره می فرمود: چیزى بیشتر از گناه قلب را فاسد نکند، قلب مرتکب گناهى می شود و بر آن اصرار می ورزد تا بالایش به پائین می گراید (سرنگون و وارونه می شود و سخن حق و موعظه در آن نمی گنجد و تاثیر نمی کند).
-*[[امام صادق]] علیه السلام: {{متن حدیث|إِذَا أَذْنَبَ الرَّجُلُ خَرَجَ فِى قَلْبِهِ نُکتَةٌ سَوْدَاءُ فَإِنْ تَابَ انْمَحَتْ وَ إِنْ زَادَ زَادَتْ حَتَّى تَغْلِبَ عَلَى قَلْبِهِ فَلَا یفْلِحُ بَعْدَهَا أَبَداً»}}؛ شنیدم که  هرگاه مرد گناهى کند در دلش نقطه سیاهى برآید، پس اگر [[توبه]] کند، محو شود و اگر بر گناه بیفزاید، آن سیاهى افزایش یابد تا بر دلش غالب شود، سپس هرگز رستگار نشود.<ref>همان، ج:۳، ص:۳۷۳، روایة:۱۳.</ref>
+*[[امام صادق]] علیه السلام: {{متن حدیث|إِذَا أَذْنَبَ الرَّجُلُ خَرَجَ فِى قَلْبِهِ نُکتَةٌ سَوْدَاءُ فَإِنْ تَابَ انْمَحَتْ وَ إِنْ زَادَ زَادَتْ حَتَّى تَغْلِبَ عَلَى قَلْبِهِ فَلَا یفْلِحُ بَعْدَهَا أَبَداً»}}<ref>همان، ص ۳۷۳، روایة ۱۳.</ref>؛ شنیدم که  هرگاه مرد گناهى کند در دلش نقطه سیاهى برآید، پس اگر [[توبه]] کند، محو شود و اگر بر گناه بیفزاید، آن سیاهى افزایش یابد تا بر دلش غالب شود، سپس هرگز رستگار نشود.
-*[[امام صادق]] علیه السلام: {{متن حدیث|«إِنَّ أَحَدَکمْ لَیکثُرُ بِهِ الْخَوْفُ مِنَ السُّلْطَانِ و َمَا ذَلِک إِلَّا بِالذُّنُوبِ فَتَوَقَّوْهَا مَا اسْتَطَعْتُمْ وَلَا تَمَادَوْا فِیهَا»}}؛  گاهى یکى از شما از سلطان بسیار می ترسد و این جز براى ارتکاب گناهان نیست تا می توانید از گناهان بپرهیزید و بر آنها اصرار نورزید.<ref>همان، ج:۳، ص:۳۷۷، روایة: ۲۷.</ref>
+*[[امام صادق]] علیه السلام: {{متن حدیث|«إِنَّ أَحَدَکمْ لَیکثُرُ بِهِ الْخَوْفُ مِنَ السُّلْطَانِ و َمَا ذَلِک إِلَّا بِالذُّنُوبِ فَتَوَقَّوْهَا مَا اسْتَطَعْتُمْ وَلَا تَمَادَوْا فِیهَا»}}<ref>همان، ص ۳۷۷، روایة ۲۷.</ref>؛  گاهى یکى از شما از سلطان بسیار می ترسد و این جز براى ارتکاب گناهان نیست تا می توانید از گناهان بپرهیزید و بر آنها اصرار نورزید.
-*[[امام باقر]] علیه السلام: {{متن حدیث|«الذُّنُوبُ کلُّهَا شَدِیدَةٌ وَ أَشَدُّهَا مَا نَبَتَ عَلَیهِ اللَّحْمُ وَالدَّمُ لِأَنَّهُ إِمَّا مَرْحُومٌ وَ إِمَّا مُعَذَّبٌ وَالْجَنَّةُ لَا یدْخُلُهَا إِلَّا طَیبٌ»}}؛ همه گناهان سخت است (از نظر نافرمانى خدا و کیفر و عقوبت آنها) ولى سختترین آن ها گناهى است که بر آن گوشت و خون بروید (مانند خوردن مال [[حرام]] یا اصرار بر گناه اگر چه حلال خورد) زیرا آن گنه کار یا بخشوده و یا معذب گردد و جز شخص پاک به [[بهشت]] وارد نشود (پس چنین گنهکارى باید در برزخ و یا محشر عذاب کشد تا آن گوشت و خونش بریزد و تصفیه گردد و سپس داخل بهشت شود).<ref>همان، ج:۳، ص:۳۷۱، روایة:۷.</ref>
+*[[امام باقر]] علیه السلام: {{متن حدیث|«الذُّنُوبُ کلُّهَا شَدِیدَةٌ وَ أَشَدُّهَا مَا نَبَتَ عَلَیهِ اللَّحْمُ وَالدَّمُ لِأَنَّهُ إِمَّا مَرْحُومٌ وَ إِمَّا مُعَذَّبٌ وَالْجَنَّةُ لَا یدْخُلُهَا إِلَّا طَیبٌ»}}<ref>همان، ص ۳۷۱، روایة ۷.</ref>؛ همه گناهان سخت است (از نظر نافرمانى خدا و کیفر و عقوبت آنها) ولى سختترین آن ها گناهى است که بر آن گوشت و خون بروید (مانند خوردن مال [[حرام]] یا اصرار بر گناه اگر چه حلال خورد) زیرا آن گنه کار یا بخشوده و یا معذب گردد و جز شخص پاک به [[بهشت]] وارد نشود (پس چنین گنهکارى باید در برزخ و یا محشر عذاب کشد تا آن گوشت و خونش بریزد و تصفیه گردد و سپس داخل بهشت شود).
-*[[امیرالمؤمنین]] علیه السلام: {{متن حدیث|لَا وَجَعَ أَوْجَعُ لِلْقـُلُوبِ مِنَ الذُّنُوبِ وَلَا خَوْفَ أَشَدُّ مِنَ الْمَوْتِ وَ کفَى بِمَا سَلَفَ تَفَکراً وَ کفَى بِالْمَوْتِ وَاعِظاً}}؛  دردى دردناکتر از گناه براى دل نیست و ترسى سخت تر از مرگ نیست و گذشته براى اندیشیدن (و عبرت گرفتن) بس است و مرگ براى اندرز دادن کافى است.<ref>همان، ج:۳، ص:۳۷۷، روایة: ۲۸.</ref>
+*[[امیرالمؤمنین]] علیه السلام: {{متن حدیث|لَا وَجَعَ أَوْجَعُ لِلْقـُلُوبِ مِنَ الذُّنُوبِ وَلَا خَوْفَ أَشَدُّ مِنَ الْمَوْتِ وَ کفَى بِمَا سَلَفَ تَفَکراً وَ کفَى بِالْمَوْتِ وَاعِظاً}}<ref>همان، ص ۳۷۷، روایة ۲۸.</ref>؛  دردى دردناکتر از گناه براى دل نیست و ترسى سخت تر از مرگ نیست و گذشته براى اندیشیدن (و عبرت گرفتن) بس است و مرگ براى اندرز دادن کافى است.
 '''<I>ایجاد مشکلات و امراض:</I>'''
-*امام صادق علیه السلام: {{متن حدیث|«أَمَا إِنَّهُ لَیسَ مِنْ عِرْقٍ یضْرِبُ وَ لَا نَکبَةٍ وَ لَا صُدَاعٍ وَ لَا مَرَضٍ إِلَّا بِذَنْبٍ و َذَلِک قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فِى کتَابِهِ {{متن قرآن|«{{آیه|42|30}}»}}<ref>[[آیه 30 سوره شوری|سوره شوری، آیه ۳۰.]]</ref> قَالَ ثُمَّ قَالَ و َمَا یعْفُو اللَّهُ أَکثَرُ مِمَّا یؤَاخِذُ بِهِ»}}؛ هیچ رگى نزد و پائى به سنگ نخورد و درد سر و مرضى پیش نیاید مگـر به جهت گناهى (که انسان مرتکب شده است) و همین است که خداى عزوجل در کتابش فرماید: (هر مصیبتى به شما رسد، براى کاری است که بدست خود کرده اید و خدا از بسیارى هم گذشت می کند) سپس امام علیه السلام فرمود: آنچه خدا از آن می گذرد از آنچه از آن مؤاخذه می کند بیشتر است.<ref>همان، ج:۳، ص:۳۷۰، روایة:۳.</ref>
+*امام صادق علیه السلام: {{متن حدیث|«أَمَا إِنَّهُ لَیسَ مِنْ عِرْقٍ یضْرِبُ وَ لَا نَکبَةٍ وَ لَا صُدَاعٍ وَ لَا مَرَضٍ إِلَّا بِذَنْبٍ و َذَلِک قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فِى کتَابِهِ {{متن قرآن|«{{آیه|42|30}}»}}<ref>[[آیه 30 سوره شوری|سوره شوری، آیه ۳۰.]]</ref> قَالَ ثُمَّ قَالَ و َمَا یعْفُو اللَّهُ أَکثَرُ مِمَّا یؤَاخِذُ بِهِ»}}<ref>همان، ص ۳۷۰، روایة ۳.</ref>؛ هیچ رگى نزد و پائى به سنگ نخورد و درد سر و مرضى پیش نیاید مگـر به جهت گناهى (که انسان مرتکب شده است) و همین است که خداى عزوجل در کتابش فرماید: (هر مصیبتى به شما رسد، براى کاری است که بدست خود کرده اید و خدا از بسیارى هم گذشت می کند) سپس امام علیه السلام فرمود: آنچه خدا از آن می گذرد از آنچه از آن مؤاخذه می کند بیشتر است.
-*امام صادق علیه السلام فرمود: {{متن حدیث|«کانَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ علیه السلام یقُولُ لَا تُبْدِینَّ عَنْ وَاضِحَةٍ و َقَدْ عَمِلْتَ الْأَعْمَالَ الْفَاضِحَةَ و َلَا یأْمَنِ الْبَیاتَ مَنْ عَمِلَ السَّیئَاتِ»}}؛ [[امیرالمؤمنین]] علیه السلام می فرمود: تو که اعمال رسواکننده مرتکب شده اى خنده دندان نما مکن و کسی که گناهانى کرده، از بلاى شبگیر و پیش آمد ناگهانى نباید ایمن باشد.<ref>همان، ج:۳، ص:۳۷۱، روایة:۵.</ref>
+*امام صادق علیه السلام فرمود: {{متن حدیث|«کانَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ علیه السلام یقُولُ لَا تُبْدِینَّ عَنْ وَاضِحَةٍ و َقَدْ عَمِلْتَ الْأَعْمَالَ الْفَاضِحَةَ و َلَا یأْمَنِ الْبَیاتَ مَنْ عَمِلَ السَّیئَاتِ»}}<ref>همان، ص ۳۷۱، روایة ۵.</ref>؛ [[امیرالمؤمنین]] علیه السلام می فرمود: تو که اعمال رسواکننده مرتکب شده اى خنده دندان نما مکن و کسی که گناهانى کرده، از بلاى شبگیر و پیش آمد ناگهانى نباید ایمن باشد.
 '''<I>کم شدن رزق و روزى:</I>'''
-*امام صادق علیه السلام: {{متن حدیث|«إِنَّ الْعَبْدَ لَیذْنِبُ الذَّنْبَ فَیزْوَى عَنْهُ الرِّزْقُ»}}؛ امام باقر علیه السلام فرمود: همانا بنده مرتکب گناه می شود و [[رزق|روزى]] از او برکنار می گردد.<ref>همان، ج:۳، ص:۳۷۱، روایة:۸.</ref>
+*امام صادق علیه السلام: {{متن حدیث|«إِنَّ الْعَبْدَ لَیذْنِبُ الذَّنْبَ فَیزْوَى عَنْهُ الرِّزْقُ»}}<ref>همان، روایة ۸.</ref>؛ امام باقر علیه السلام فرمود: همانا بنده مرتکب گناه می شود و [[رزق|روزى]] از او برکنار می گردد.
-*امام صادق علیه السلام: {{متن حدیث|«إِنَّ الرَّجُلَ لَیذْنِبُ الذَّنْبَ فَیدْرَأُ عَنْهُ الرِّزْقُ وَتَلَا هَذِهِ الْآیةَ {{متن قرآن|«{{آیه|68|17}} 💠<ref>[[آیه 17 سوره قلم|سوره قلم، آیه ۱۷.]]</ref> {{آیه|68|18}} 💠<ref>[[آیه 18 سوره قلم|همان، آیه ۱۸.]]</ref> {{آیه|68|19}}<ref>[[آیه 19 سوره قلم|همان، آیه ۱۹.]]</ref>»}}؛ امام باقر علیه السلام فرمود: مردى مرتکب گناهى می شود و روزى از او کناره می گیرد و این [[آیه]] را تلاوت فرمود: (زمانی که قسم خوردند که صبحدم آنها را بچینند و "ان‌شاءالله" نگفتند، بدان جهت از جانب پروردگارت بلائى بر آن چرخید و آنها خوابیده بودند).<ref>همان، ج:۳، ص:۳۷۲، روایة:۱۲.</ref>
+*امام صادق علیه السلام: {{متن حدیث|«إِنَّ الرَّجُلَ لَیذْنِبُ الذَّنْبَ فَیدْرَأُ عَنْهُ الرِّزْقُ وَتَلَا هَذِهِ الْآیةَ {{متن قرآن|«{{آیه|68|17}} 💠<ref>[[آیه 17 سوره قلم|سوره قلم، آیه ۱۷.]]</ref> {{آیه|68|18}} 💠<ref>[[آیه 18 سوره قلم|همان، آیه ۱۸.]]</ref> {{آیه|68|19}}<ref>[[آیه 19 سوره قلم|همان، آیه ۱۹.]]</ref>»}}}}<ref>همان، ص ۳۷۲، روایة ۱۲.</ref>؛ امام باقر علیه السلام فرمود: مردى مرتکب گناهى می شود و روزى از او کناره می گیرد و این [[آیه]] را تلاوت فرمود: '''زمانی که قسم خوردند که صبحدم آنها را بچینند و "ان‌شاءالله" نگفتند، بدان جهت از جانب پروردگارت بلائى بر آن چرخید و آنها خوابیده بودند.'''
 '''<I>از بین رفتن شهرهاى آباد:</I>'''
-*{{متن حدیث|«سَأَلَ رَجُلٌ أَبَا عَبْدِاللَّهِ علیه السلام عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ {{متن قرآن|«فَقَالُوا رَبَّنَا بَاعِدْ بَيْنَ أَسْفَارِنَا وَظَلَمُوا أَنْفُسَهُم ...»}}<ref>[[آیه 19 سوره سبأ|سوره سبأ، آیه ۱۹.]]</ref> فَقَالَ هَؤُلَاءِ قَوْمٌ کانَتْ لَهُمْ قُرًى مُتَّصِلَةٌ ینْظُرُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ وَأَنْهَارٌ جَارِیةٌ وَ أَمْوَالٌ ظَاهِرَةٌ فَکفَرُوا نِعَمَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ غَیرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ مِنْ عَافِیةِ اللَّهِ فـَغَیرَ اللَّهُ مَا بِهِمْ مِنْ نِعْمَةٍ وَ إِنَّ اللّهَ لایغَیرُ ما بِقَوْمٍ حَتّى یغَیرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ فَأَرْسَلَ اللَّهُ عَلَیهِمْ سَیلَ الْعَرِمِ فَغَرَّقَ قُرَاهُمْ وَ خَرَّبَ دِیارَهُمْ وَ أَذْهَبَ أَمْوَالَهُمْ و َأَبْدَلَهُمْ مَکانَ جَنَّاتِهِمْ جَنَّتَینِ ذَوَاتَی أُکلٍ خَمْطٍ وَأَثْلٍ وَشَیءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِیلٍ ثُمَّ قَالَ ذلِک جَزَیناهُمْ بِما کفَرُوا وَ هَلْ نُجازِی إِلَّا الْکفُورَ»}}؛ مردى از امام صادق علیه السلام این قول خداى عزوجل را پرسید: (گفتند: پروردگارا! بین سـفرهاى ما دورى انداز و آنها بخود ستم کردند) حضرت فرمود: آنها مردمى بودند داراى آبادی هاى به هم پیوسته و درچشم رس  یکدیگر با نهرهاى جارى و اموال بسیار و نمایان، سپس نعمت هاى خداى عزوجل را ناسپاسى کردند و عافیت خدا را نسبت بخود دگرگون ساختند، خدا هم نعمت آنها را دگرگون ساخت و همانا خدا آنچه را مردمى دارنـد دگرگون نسازد تا آنها خود را دگرگون کنند) خدا بر آنها سیل عرم فرستاد تا آبادی هاشان را غرقه نمود و دیارشان را خراب کرد و اموالشان را برد و باغ هاى (سرسبز و پرمیوه) آنها را بدو باغ از درخت تلخ و شوره گز و اندکـى سدر (یعنى درختان بى میوه خود رو که پس از خشـک شدن سیل روئیده بود) تبدیل کرد، سپس خداى عزوجل فرماید: (ناسپاسى آنها را چنین کیفر دادیم، مگر ما جز ناسپاس را کیفر دهیم).<ref>همان، ج:۳، ص:۳۷۵، روایة:۲۳. </ref>
+*{{متن حدیث|«سَأَلَ رَجُلٌ أَبَا عَبْدِاللَّهِ علیه السلام عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ {{متن قرآن|«فَقَالُوا رَبَّنَا بَاعِدْ بَيْنَ أَسْفَارِنَا وَظَلَمُوا أَنْفُسَهُم ...»}}<ref>[[آیه 19 سوره سبأ|سوره سبأ، آیه ۱۹.]]</ref> فَقَالَ هَؤُلَاءِ قَوْمٌ کانَتْ لَهُمْ قُرًى مُتَّصِلَةٌ ینْظُرُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ وَأَنْهَارٌ جَارِیةٌ وَ أَمْوَالٌ ظَاهِرَةٌ فَکفَرُوا نِعَمَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ غَیرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ مِنْ عَافِیةِ اللَّهِ فـَغَیرَ اللَّهُ مَا بِهِمْ مِنْ نِعْمَةٍ وَ إِنَّ اللّهَ لایغَیرُ ما بِقَوْمٍ حَتّى یغَیرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ فَأَرْسَلَ اللَّهُ عَلَیهِمْ سَیلَ الْعَرِمِ فَغَرَّقَ قُرَاهُمْ وَ خَرَّبَ دِیارَهُمْ وَ أَذْهَبَ أَمْوَالَهُمْ و َأَبْدَلَهُمْ مَکانَ جَنَّاتِهِمْ جَنَّتَینِ ذَوَاتَی أُکلٍ خَمْطٍ وَأَثْلٍ وَشَیءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِیلٍ ثُمَّ قَالَ {{متن قرآن|«{{آیه|34|17}}»}}<ref>[[آیه 34 سوره سبأ|سوره سبأ، آیه ۱۷.]]</ref>»}}<ref>همان، ص ۳۷۵، روایة ۲۳. </ref>؛ مردى از امام صادق علیه السلام این قول خداى عزوجل را پرسید: '''گفتند: پروردگارا! بین سـفرهاى ما دورى انداز و آنها بخود ستم کردند'''؛ حضرت فرمود: آنها مردمى بودند داراى آبادی هاى به هم پیوسته و درچشم رس  یکدیگر با نهرهاى جارى و اموال بسیار و نمایان، سپس نعمت هاى خداى عزوجل را ناسپاسى کردند و عافیت خدا را نسبت بخود دگرگون ساختند، خدا هم نعمت آنها را دگرگون ساخت و همانا خدا آنچه را مردمى دارنـد دگرگون نسازد تا آنها خود را دگرگون کنند) خدا بر آنها سیل عرم فرستاد تا آبادی هاشان را غرقه نمود و دیارشان را خراب کرد و اموالشان را برد و باغ هاى (سرسبز و پرمیوه) آنها را بدو باغ از درخت تلخ و شوره گز و اندکـى سدر (یعنى درختان بى میوه خود رو که پس از خشـک شدن سیل روئیده بود) تبدیل کرد، سپس خداى عزوجل فرماید: '''ناسپاسى آنها را چنین کیفر دادیم، مگر ما جز ناسپاس را کیفر دهیم.'''
 '''<I>جلوگیری از آمدن باران:</I>'''
-*[[امام باقر]] علیه السلام فرمود: {{متن حدیث|«انّه ما مِن سنة أقلّ مطرا مِن سنة ولكنّ الله يضعه حيث يشاء انّ الله عزوجل اذا عمل قوم بالمعاصى صرَف عنهم ما كان قد لهم من المطر»}}؛ هیچ سالى کم باران تر از سال دیگر نیست، ولى خدا باران را به جائى که خواهد می فرستد، چون مردمى مرتکب گناهان شوند، خداى عزوجل بارانى را که در آن سال براى آنها مقدر فرموده، از آنها بگرداند و بسوى بیابان ها و دریاها و کوه ها فرستد.<ref>همان، ج:۳، ص:۳۷۳، روایة: ۱۵.</ref>
+*[[امام باقر]] علیه السلام فرمود: {{متن حدیث|«انّه ما مِن سنة أقلّ مطرا مِن سنة ولكنّ الله يضعه حيث يشاء انّ الله عزوجل اذا عمل قوم بالمعاصى صرَف عنهم ما كان قد لهم من المطر»}}<ref>همان، ص ۳۷۳، روایة ۱۵.</ref>؛ هیچ سالى کم باران تر از سال دیگر نیست، ولى خدا باران را به جائى که خواهد می فرستد، چون مردمى مرتکب گناهان شوند، خداى عزوجل بارانى را که در آن سال براى آنها مقدر فرموده، از آنها بگرداند و بسوى بیابان ها و دریاها و کوه ها فرستد.
 '''<I>گناه جدید و مرض جدید:</I>'''

@@ سطر ۷۱: / سطر ۷۱: @@
 *امیرالمومنین علیه السلام فرمودند: أَنَّهُ قَالَ: أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَهَانَ بِهِ صَاحِبُهُ؛ بدترین گناهان، گناهى است که گنهکار، آن را کوچک بشمارد.<ref>وسائل الشیعه، ج:۱۵، ص:۳۱۲.</ref>
 *[[امام صادق]] علیه السلام فرمودند: {{متن حدیث|عَلَامَةُ النِّفَاقِ اسْتِصْغَارُ الْمَعَاصِی}}؛ یکى از نشانه هاى [[نفاق]]، کوچک شمردن گناهان است.<ref>بحارالانوار، ج:۶۹، ص:۲۰۷.</ref>
-*امام باقر علیه السلام: {{متن حدیث|اتَّقُوا الْمُحَقَّرَاتِ مِنَ الذُّنُوبِ فَإِنَّ لَهَا طَالِباً یقُولُ أَحَدُکمْ أُذْنِبُ و َأَسْتَغْفِر}}؛ از گناهان کوچک بپرهیزید که خداوند، شاهد و ناظر است و ملائک مامور مى نویسند. بعضى مى گویند گناه مى کنیم بعد توبه مى کنیم (از کجا مى دانید که موفق به توبه واقعى مى شوید یا نه). سپس حضرت آیه قرآن را متذکر مى شوند که مى فرماید: {{متن قرآن|«... وَنَكْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ ۚ وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ فِي إِمَامٍ مُبِينٍ»}}<ref>[[آیه 12 سوره یس|سوره یس، آیه ۱۲.]]</ref>؛ و مى نویسیم آن چه را کردند و همه نزد ما محفوظ است. <ref>[[سوره یس]]/آیه۱۲</ref><ref>کافی، ج:۲، ص:۲۷۰.</ref>
+*امام باقر علیه السلام: {{متن حدیث|اتَّقُوا الْمُحَقَّرَاتِ مِنَ الذُّنُوبِ فَإِنَّ لَهَا طَالِباً یقُولُ أَحَدُکمْ أُذْنِبُ و َأَسْتَغْفِر}}؛ از گناهان کوچک بپرهیزید که خداوند، شاهد و ناظر است و ملائک مامور مى نویسند. بعضى مى گویند گناه مى کنیم بعد توبه مى کنیم (از کجا مى دانید که موفق به توبه واقعى مى شوید یا نه). سپس حضرت آیه قرآن را متذکر مى شوند که مى فرماید: {{متن قرآن|«... وَنَكْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ ۚ وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ فِي إِمَامٍ مُبِينٍ»}}<ref>[[آیه 12 سوره یس|سوره یس، آیه ۱۲.]]</ref>؛ و مى نویسیم آن چه را کردند و همه نزد ما محفوظ است.<ref>کافی، ج:۲، ص:۲۷۰.</ref>
 *امام باقر علیه السلام: {{متن حدیث|مِنَ الذُّنُوبِ الَّتِی لَا تُغْفَرُ قَوْلُ الرَّجُلِ لَیتَنِی لَا أُؤَاخَذُ إِلَّا بِهَذَا}}؛  از گناهانى که آمرزیده نمى شود این است که گناه کند و بگوید: اى کاش مجازات نمى شدم مگر به خاطر این گناه.<ref>کافى، ج:۱۵، ص:۳۱۳.</ref>