وصیت نامه حضرت علی علیه السلام - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Zamani در ‏۴ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۵۸

2025-08-04T09:58:42Z

مهدی موسوی در ‏۳ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۰

2024-11-03T08:20:31Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۴۲

2020-02-12T10:42:49Z

سید مهدی خدایی: 9پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

2020-02-02T13:54:45Z

9پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

مهدی موسوی در ‏۱۰ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۵۲

2019-03-10T07:52:53Z

نمایش تغییرات

History of islam در ‏۱ مهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۷:۲۸

2018-05-01T07:28:45Z

History of islam در ‏۳ دسامبر ۲۰۱۶، ساعت ۰۴:۵۸

2016-12-03T04:58:02Z

History of islam در ‏۳ دسامبر ۲۰۱۶، ساعت ۰۴:۵۷

2016-12-03T04:57:40Z

Zamani در ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۰۶:۱۶

2016-07-02T06:16:07Z

سید مهدی خدایی در ‏۴ آوریل ۲۰۱۶، ساعت ۱۱:۰۱

2016-04-04T11:01:59Z

@@ سطر ۱۰۱: / سطر ۱۰۱: @@
 [[محمد بن حنفیه|محمد بن حنفيه]] روايت كرده است: شب بيست و يكم [[ماه رمضان]] رسيد و شب تاريك شد. على علیه السلام همه فرزندان و اهل بيت خود را جمع كرد و با آن‌ها وداع نمود، سپس به فرزندش امام حسن علیه السلام فرمود: «خداوند اين مصيبت را بر شما نيكو گرداند، همانا من از ميان شما مى  روم و همين امشب به ملاقات خدا خواهم رفت و به حبيبم [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله همان طورى كه وعده ام داده، ملحق خواهم شد.
-اى پسرم! وقتى من از دنيا رفتم مرا [[غسل]] ده و [[كفن]] كن، و به بقيه حنوط جدت رسول خدا كه از كافور [[بهشت]] است و [[جبرئيل]] آن را آورده بود مرا حنوط كن، بعد مرا بر روى سرير گذاريد. جلوى [[تابوت]] را كسى حمل نكند، بلكه دنبال او را بگيريد، و به هر جانبى كه تابوت رفت شما هم برويد، و هر جا كه ايستاد بدانيد [[قبر]] من آن جاست، جنازه ام را آن جا زمين بگذاريد و تو اى پسرم بر جنازه ام نماز بگذار، هفت تكبير بگو، و بدان كه هفت تكبير به غير از من بر هيچ كس مشروع نيست جز بر فرزند برادرت حسين كه او [[امام زمان عجل الله فرجه الشریف|قائم آل محمد]] و مهدى اين امت است و او كجى ‌هاى خلق را راست خواهد كرد. وقتى تو از نماز بر من فارغ شدى، جنازه را از آن محل بردار و خاك آن جا را حفر كن، قبر كنده و لحدى ساخته و تخت چوبى نوشته شده خواهى يافت كه مرا در آن جا دفن مى ‌كنى، وقتى خواستى از قبر خارج شوى اندكى صبر كن آن گاه نگاه كن مى ‌بينى كه من در قبر نيستم، زيرا به جدت رسول خدا ملحق خواهم شد، چون هر پيغمبرى را در مشرق به خاك سپارند و وصى او را در مغرب دفن كنند حق تعالى بين روح و جسد آن دو را جمع نمايد، و پس از زمانى از هم جدا خواهند شد و به قبرهاى خويش برمى ‌گردند، سپس قبر مرا با خاك پر كن و آن محل را از مردم پنهان دار».<ref> بحارالانوار، ج  42، ص  290؛ مفيد، الارشاد، ص 26.</ref>
+اى پسرم! وقتى من از دنيا رفتم مرا [[غسل]] ده و [[كفن]] كن، و به بقيه حنوط جدت رسول خدا كه از كافور [[بهشت]] است و [[جبرئيل]] آن را آورده بود مرا حنوط كن، بعد مرا بر روى سرير گذاريد. جلوى [[تابوت]] را كسى حمل نكند، بلكه دنبال او را بگيريد، و به هر جانبى كه تابوت رفت شما هم برويد، و هر جا كه ايستاد بدانيد [[قبر]] من آن جاست، جنازه ام را آن جا زمين بگذاريد و تو اى پسرم بر جنازه ام نماز بگذار، هفت تكبير بگو، و بدان كه هفت تكبير به غير از من بر هيچ كس مشروع نيست جز بر فرزند برادرت حسين كه او [[امام زمان عجل الله فرجه الشریف|قائم آل محمد]] و مهدى اين امت است و او كجى ‌هاى خلق را راست خواهد كرد. وقتى تو از نماز بر من فارغ شدى، جنازه را از آن محل بردار و خاك آن جا را حفر كن، قبر كنده و لحدى ساخته و تخت چوبى نوشته شده خواهى يافت كه مرا در آن جا دفن مى ‌كنى، وقتى خواستى از قبر خارج شوى اندكى صبر كن آن گاه نگاه كن مى ‌بينى كه من در قبر نيستم، زيرا به جدت رسول خدا ملحق خواهم شد، چون هر پيغمبرى را در مشرق به خاك سپارند و وصى او را در مغرب دفن كنند حق تعالى بين روح و جسد آن دو را جمع نمايد، و پس از زمانى از هم جدا خواهند شد و به قبرهاى خويش برمى ‌گردند، سپس قبر مرا با خاك پر كن و آن محل را از مردم پنهان دار».<ref> بحارالانوار، ج  42، ص  291 و 292؛ مفيد، الارشاد، ص 26.</ref>
 آن گاه حضرت على با فرزندان خود اندكى صحبت كرد و آنان را از آينده اى كه حسن و حسين دارند آگاه نمود و آن‌ها را به صبر و تقوى دعوت كرد، سپس کمى بي‌هوش شد چون به هوش آمد فرمود: اينك رسول خدا، و [[حضرت حمزه علیه السلام|حمزه]] عم بزرگوارم، و [[جعفر طیار|جعفر]] برادرم نزد من آمدند و گفتند: «زود بشتاب كه ما مشتاق و منتظر تو هستيم». پس نگاهى به اهل بيت خود كرد و فرمود: «همه شما را به خدا مى ‌سپارم، خداوند همه را به راه راست هدايت و از شر دشمنان محافظت نمايد، خدا خليفه من است بر شما و شما را كافى است براى خلافت و نصرت» سپس به [[فرشتگان]] خدا سلام داد و گفت: {{متن قرآن|«لِمثلِ هذا فَلْيَعْمَلِ العامِلُون إنّ اللَّهَ مَعَ الّذينَ اتَقوَّا والَّذينَ هُم مُحسِنُون}}؛ از براى مثل اين مقام بايد عمل كنند عمل كنندگان، زيرا كه خداوند با پرهيزكاران و نيكوكاران است».

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
 وصایای نقل شده از آن حضرت در [[نهج البلاغه]] را می‌توان به دو دسته زیر تقسیم نمود:
@@ سطر ۱۱۱: / سطر ۱۱۰: @@
 ==پانویس==
 <references />
+{{نهج البلاغه}}
 {{شناختنامه امام علی (ع)}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۳:۵۴
سطر ۱۱۵:		سطر ۱۱۵:

	[[Category:آثار علمی امام علی علیه السلام]]		[[Category:آثار علمی امام علی علیه السلام]]
		+	[[رده: مقاله های مهم]]
		+
		+	{{سنجش کیفی
		+	\|سنجش=شده
		+	\|شناسه= متوسط
		+	\|عنوان بندی مناسب= خوب
		+	\|کفایت منابع و پی نوشت ها= متوسط
		+	\|رعایت سطح مخاطب عام= خوب
		+	\|رعایت ادبیات دانشنامه ای= خوب
		+	\|جامعیت= خوب
		+	\|رعایت اختصار= خوب
		+	\|سیر منطقی= خوب
		+	\|کیفیت پژوهش= خوب
		+	\|رده= دارد
		+	}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-{{شناختنامه امام علی (ع)}}
 وصایای نقل شده از آن حضرت در [[نهج البلاغه]] را می‌توان به دو دسته زیر تقسیم نمود:
 # وصیت‌های مکتوب آن حضرت پس از بازگشت از صفین.
@@ سطر ۱۱۶: / سطر ۱۱۶: @@
 ==پانویس==
 <references/>
 [[Category:آثار علمی امام علی علیه السلام]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
 وصایای نقل شده از آن حضرت در [[نهج البلاغه]] را می‌توان به دو دسته زیر تقسیم نمود:
 # وصیت‌های مکتوب آن حضرت پس از بازگشت از صفین.
 # وصایای آن حضرت پس از ضربت خوردن.
-{{شناختنامه امام علی (ع)}}
 ==وصیت‌های مکتوب آن حضرت پس از بازگشت از صفین==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
 وصایای نقل شده از آن حضرت در [[نهج البلاغه]] را می‌توان به دو دسته زیر تقسیم نمود:
@@ سطر ۱۰: / سطر ۵: @@
 # وصایای آن حضرت پس از ضربت خوردن.
-'''<I>الف) وصیت‌های مکتوب آن حضرت پس از بازگشت از صفین:</I>'''
+==وصیت‌های مکتوب آن حضرت پس از بازگشت از صفین==
 علامه حسن زاده آملی در تکمله شرح نهج البلاغه میرزا حبیب الله خوئی در مورد وصایا آن حضرت می‌فرمایند: بدان که تمامی وصیت‌های آن حضرت علیه السلام برای اولادش و در مورد دارایی‌هایش مطابق با استقصاء ما بعد از بازگشت آن حضرت از صفین بوده است و این به خاطر این بود که می‌دانست شهادتش نزدیک است.<ref> شرح نهج البلاغه خوئی، شرح نامه 24 با عنوان "و من وصیه له علیه السلام بما یعمل فی امواله" این که حضرت قبل از [[جنگ صفین]] با وجود احتمال شهادت در جنگ علارغم اهمیت وصیت در اسلام وصیت ننموده‌اند نشان می‌دهد که آن حضرت می‌دانستند در این جنگ به شهادت نخواهند رسید.</ref>
@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۴: @@
 # نامه به فرزندش [[امام حسن]] علیه السلام که در بازگشت از صفین در سرزمین "حاضرین" نوشت.
-'''<I>ب) وصایای آن حضرت پس از ضربت خوردن:</I>'''
+==وصایای آن حضرت پس از خوردن ضربت شهادت==
 موارد وصیت‌های آن حضرت در نهج البلاغه بدین شرح است:
@@ سطر ۲۶: / سطر ۲۱: @@
 # نامه 47 با عنوان "و من وصية له عليه السلام للحسن والحسين عليهم السلام لما ضربه ابن ملجم لعنه الله" که خطاب به حسنین علیهم السلام بوده.
-* <I>وصیت امام علیه السلام در مورد دارائی خود:</I>
+===وصیت امام علیه السلام در مورد دارائی خود===
 اين وصيتي است که بنده ي خدا علي بن ابيطالب اميرالمومنين درباره ي دارايي خود بدان فرمان مي دهد، به جهت خشنودي خداوند تا او را به [[بهشت]] برد و در سراي امن خود فرود آورد.
@@ سطر ۳۴: / سطر ۲۹: @@
 سهم دو پسر فاطمه از اموال علي همانند ديگر فرزندان علي است و اگر پسران فاطمه را براي اين کار تعيين کرده ام محض خشنودي خدا و تقرب به [[رسول خدا]] صلي الله عليه و آله و سلم و پاس حرمت و شرافت خويشاوندي با اوست. و با کسي که اين کار را بر عهده دارد شرط مي کنم که اصل مال را همان گونه که هست باقي گذارد و از درآمد آن به شيوه اي که بدان مامور و راهنمايي گشته انفاق کند و نهاله‌اي تازه روئيده ي اين قريه ها را نفروشد تا به قدري فراوان گردد که شناختن نخلستان‌ها براي کساني که آن‌ها را پيش از اين ديده اند دشوار گردد. و هر يک از کنيزانم که با آن‌ها بوده ام و از من فرزندي آورده يا باردار باشد به فرزندش واگذارند و از براي بهره ي ارث به شمار آرند و اگر فرزندش بميرد آزاد مي شود، زيرا کنيزي از او برداشته شده و حريت فرزند او را آزاد نموده است.<ref> نامه 24 نهج البلاغه، ترجمه فولادوند.</ref>
-* <I>وصیت امام علیه السلام به فرزند خویش به هنگام بازگشت از صفین:</I>
+===وصیت امام علیه السلام به فرزند خویش به هنگام بازگشت از صفین===
 آن چه ‌مي‌خوانيد وصيت ‌[[امام ‌علی]] علیه السلام به‌ فرزندش ‌[[امام ‌حسن]] علیه السلام است ‌كه ‌پس ‌از بازگشت ‌از صفين ‌در قريه ‌"حاضرين‌" نوشت‌. وصيتي ‌و سفارشي ‌كه ‌به ‌همه ‌فرزندان ‌اسلام ‌و عموم ‌مومنان ‌است‌: «فرزندم ‌اين ‌نامه ‌از پدريست‌ كه ‌گرمي ‌آفتاب ‌زندگيش‌ به‌ سردي‌ و غروب ‌مي‌نشيند. معترف ‌به ‌مصائب ‌توانسوز روزگار است ‌و سال ‌و ماه‌ و ساعات ‌از او روي ‌برتافته‌اند، و هر دم ‌به [[مرگ‌]] نزديك ‌مي‌شود. پدري‌ كه ‌به ‌پيش آمدهاي ‌اين ‌جهان ‌ناپايدار و بي‌‌مقدار، سر فرود آورده ‌و در خانه ‌مردگان ‌سكني ‌خواهد گزيد و فردا به عزم ‌سفري جاودانه ‌از اين ‌گيتي ‌كوچ ‌خواهد كرد. چنين ‌پدري ‌به ‌فرزند جوانش‌  ـ كه ‌آرزومند چيزي ‌است ‌كه‌ آن را نمی‌يابد ـ سخن ‌مي‌گويد فرزندي‌ كه ‌ـ به هر حال ‌مانند تمام ‌موجودات ‌ـ هلاك ‌خواهد شد و آماج‌ تيرهاي ‌بلا و هدف ‌دردها و رنج‌ها و گروگان ‌مصائب ‌سخت ‌روزگار غدار است‌. موجودي ‌كه ‌خدنگ‌هاي ‌زهرآگين‌ و تلخ ‌را نشانه ‌است ‌و به‌ اضط‌رار اسير چنين‌ ناگواري‌هاي ناپايدار است‌.
@@ سطر ۷۰: / سطر ۶۵: @@
 آن گاه ‌پس ‌از اين كه ‌مطمئن ‌شدي ‌كه ‌دلت ‌صاف ‌و پاك ‌گشته‌ و فروتن‌ و فرمانبردار شده‌ و تمركز فكر و انديشه ‌يافته‌اي ‌و مقصدت ‌تنها در اين‌ راهست‌ در آن چه ‌من‌ به تو سفارش‌ و توصيه ‌مي‌كنم‌، به دقت ‌انديشه‌ كن‌. اما اگر آن چه ‌را كه ‌خواهاني‌، از تمركز فكر و پاكي‌ دل‌ از پليدي‌ها بدست ‌نياوردي‌، بدان ‌كه ‌در اين ‌حال ‌به كور اشتري‌ مي‌ماني ‌كه ‌در ورطه‌‌هاي‌ وهمناك‌ و دره‌هاي ‌تنگ‌ و تاريك‌ فروافتاده ‌است‌. چنين ‌كسي ‌كه ‌به راه ‌اشتباه ‌رود و خطا كند، هرگز خواهان ‌دين ‌و آيين ‌نيست ‌و شبهات ‌را با يقين ‌مي‌آميزد. براي‌ چنين ‌كسي ‌دست ‌برداشتن ‌و درنگ ‌كردن ‌در راه‌ خود به صلاح ‌نزديك‌‌تر است‌.
-* <I>وصایای آن حضرت به مردم پس از ضربت خوردن:</I>
+===وصایای آن حضرت به مردم پس از ضربت خوردن===
 اى مردم! هر كس چيزى را كه از آن مى گريزد، به هنگام فرار خواهد ديد. مدت عمر هر كس چونان ميدانى است كه در آن ميدان به سوى مرگش مى رانند. فرار از مرگ، گرفتار آمدن است به چنگ آن. چه روزگاران كه براى دانستن راز اجل كنجكاوي‌ها نمودم ولى مشيت خداى تعالى آن بود كه هر بار پوشيده ترش دارد هيهات، دانشى است در خزانه اسرار.
@@ سطر ۱۰۹: / سطر ۱۰۴: @@
 در [[نهج البلاغه]] است كه در پايان وصيت، امام علیه السلام فرزندان خود را مخاطب ساخت و به آن‌ها فرمود: «يا بني عَبدُالمطّلب لايَلفِينَّكُم تَخُوضونَ دِماءَ المُسلمينَ خُوضاً تَقولون. قُتِلَ أميرُالمؤمنين! ألا لايَقْتُلُنَّ بي إلاّ قاتلي، اُنظروا إذا اَنا مُتُّ مِن ضَربَتِهِ هذهِ فَاضربوهُ ضَربَةً، لايُمثَّل بالرَّجُلِ فإنّي سَمِعتُ رَسولَ اللَّه صلی الله علیه و آله يَقول. إيّاكُم والمُثلة ولو بِالكلْبِ العَقور؛ اى فرزندان [[عبدالمطلب]]! نيابم شما را كه در خون مسلمانان فرورويد و دست به كشتار بزنيد به بهانه اين كه بگوييد اميرالمؤمنين كشته شده و بدانيد كه در برابر من جز كشنده من كسى نبايد كشته شود، نگاه كنيد چون من از ضربت او از دنيا رفتم به او يك ضربت بزنيد و او را مُثله نكنيد كه من از رسول خدا شنيدم كه مى  فرمود: "از مُثله‌كردن بپرهيزيد اگر چه به سگ گزنده و هار باشد"».<ref> نهج البلاغه، نامه 47.</ref>
-* <I>وصيت امام علیه السلام درباره كيفيت غسل و كفن و دفن:</I>
+===وصيت امام علیه السلام درباره كيفيت غسل و كفن و دفن===
 محمد بن حنفيه روايت كرده است: شب بيست و يكم ماه [[رمضان]] رسيد و شب تاريك شد على علیه السلام همه فرزندان و اهل بيت خود را جمع كرد و با آن‌ها وداع نمود، سپس به فرزندش امام حسن علیه السلام فرمود: «خداوند اين مصيبت را بر شما نيكو گرداند، همانا من از ميان شما مى  روم و همين امشب به ملاقات خدا خواهم رفت و به حبيبم [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله همان طورى كه وعده ام داده، ملحق خواهم شد.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ آوریل ۲۰۱۶، ساعت ۱۱:۰۱
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{خوب}}
		+	{{و}}
		+
		+
	==وصایای امیرالمومنین علیه السلام در نهج البلاغه==		==وصایای امیرالمومنین علیه السلام در نهج البلاغه==