ودیعه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۹ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۳۶

2024-10-29T06:36:56Z

مهدی موسوی در ‏۲۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۱

2024-10-28T13:21:31Z

Aghajani در ‏۲ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۱۱

2020-03-02T12:11:17Z

Aghajani در ‏۲ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۱۰

2020-03-02T12:10:30Z

مهدی موسوی در ‏۹ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۰۹

2019-03-09T07:09:55Z

Zamani در ‏۹ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۰۸:۱۶

2015-06-09T08:16:23Z

Zamani در ‏۹ دسامبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۵:۴۲

2013-12-09T05:42:16Z

Saeed zamani: صفحه‌ای جدید حاوی ' '''کلید واژه: وديعه، عق...' ایجاد کرد

2012-07-16T13:22:15Z

صفحه‌ای جدید حاوی ' <keywords content='کلید واژه: وديعه، عقد وديعه، احکام امانت 0f، ' /> '''کلید واژه: وديعه، عق...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==وديعه ==

وديعه عقدى است ميان دو طرف مبنى بر اين كه يكى از آن دو، مالى را به ديگرى بسپارد تا براى وى نگهدارى كند. به صاحب مال، امانت گذار و به كسى كه آن را قبول مى كند، امانت دار گفته مى شود. عقد وديعه در صورتى صحيح است كه دو طرف آن بالغ و عاقل باشند. اين عقد از سوى هر دو طرف قابل فسخ است يعنى هر لحظه كه امانت دار بخواهد، مى تواند امانت را به صاحبش بازگرداند؛ چنان كه امانت گذار نيز هر وقت بخواهد، مى تواند امانتش را پس بگيرد.

بر امانت دار واجب است در حفظ امانت بكوشد و آن را در جاى مناسبى نگه دارد به گونه اى كه در نظر عرف، در نگهدارى امانت كوتاهى نكرده باشد وگرنه در صورت تلف، ضامن است. بنابراين اگر مال امانى بدون تعمد و كوتاهى امانت دار، به طور اتفاقى از بين رفت، وى ضامن نيست. و در صورتى كه امانت گذار بميرد، مال در نزد امانت دار، امانت شرعى است و بايد آن را به وارثان او تحويل دهد و اگر امانت دار بميرد، وارثان او بايد مال امانى را به صاحبش بازگردانند.

اگر كسى مالى را دزديده و آن را به امانت گذاشت، بر امانت دار جايز نيست آن را به وى بازگرداند بلكه آن مال در دست او امانت شرعى است<ref> در موردى كه خود مالك، مالش را نزد كسى به امانت بگذارد، يا به مضاربه، اجاره، عاريه و يا رهن بدهد، امانت مالكى نام دارد و آن جا كه مال كسى بدون اجازه وى و بدون تسلط عدوانى در دست انسان بيفتد، امانت شرعى شمرده مى شود؛ نظير اين كه مشترى به اشتباه پول زيادترى به فروشنده داده باشد كه در اين صورت، آن زيادى نزد فروشنده امانت شرعى است و بايد به صاحبش برگرداند و اگر در نگهداريش كوتاهى ورزيده از بين رود، ضامن است. ر.ك تحريرالوسيله، ج 1، ص 525.</ref> و بايد آن را به صاحبش بازگرداند و اگر او را نمى شناسد، بعد از معرفى يك سال، از سوى وى [[صدقه]] دهد.<ref> [[تحريرالوسيله]]، ج 1، ص 517-521.</ref>

احكام فقهى وديعه بيانگر اهتمام اسلام به حفظ اموال مردم و ترويج اعتماد ميان آنان است. [[ابوحمزه ثمالى]] از امام چهارم عليه السلام نقل مى كند كه فرمود: بر شما باد كه امانت را ادا كنيد. سوگند به آن كه محمد صلى الله عليه و آله و سلم را به حق، به پيامبرى برانگيخت، اگر قاتل پدرم حسين بن على عليهماالسلام شمشيرى را كه با آن پدرم را كشته، نزدم امانت بگذارد به او بازمى گردانم.<ref> [[وسائل الشيعه]]، ج 13، ص 225، كتاب الوديعه.</ref><ref> كليات فقه اسلامى، عليرضا على نورى ، ص 179.</ref>

==پانویس ==
<references />

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-«وديعه» عقدى است ميان دو طرف مبنى بر اينكه يكى از آن دو، مالى را به ديگرى به [[امانت]] بسپارد تا براى وى نگهدارى كند. به صاحب مال، امانت‌گذار (مودِع) و به كسى كه آن را قبول مى‌كند، امانت‌دار (مستودَع) گفته مى‌شود.
+'''«وديعه»''' نوعی قرارداد است ميان دو طرف، مبنى بر اينكه يكى از آن دو، مالى را به ديگرى به [[امانت]] بسپارد تا براى وى به‌رایگان نگهدارى كند؛ مانند سپردن اموال به همسایه هنگام سفر.
-==معنا و شرایط ودیعه==
+و در اصطلاح فقهاء «الودیعة الاستنابة فی الحفظ»؛ ودیعه، نایب گرفتن برای حفظ اموال و یا جایگزین خود نمودن شخص دیگر است در حفظ می‌باشد.<ref>تذکرة الفقهاء، ج۲، ص۱۹۶.</ref> و به بیان روشن‌تر، ودیعه این است که شخص چیزی را به [[امانت]] نزد غیر گذارد و از وی بخواهد که آن را حفظ نماید.
-عقد وديعه در صورتى صحيح است كه دو طرف آن [[بلوغ|بالغ]] و عاقل باشند. اين عقد از سوى هر دو طرف قابل فسخ است؛ يعنى هر لحظه كه امانت دار بخواهد، مى تواند امانت را به صاحبش بازگرداند؛ چنانكه امانت گذار نيز هر وقت بخواهد، مى تواند امانتش را پس بگيرد.<ref> كليات فقه اسلامى، علیرضا علی نوری، ص 179. </ref>
+به خود مالی که امانت گذاشته‌ شده «ودیعه»، و به صاحب‌ مال «مُودِع» و به آن که ودیعه را قبول می کند «مُستَودَع» گفته می‌شود.<ref>موسوعة الامام الخمینی، ج۲۲؛ تحریرالوسیلة، ج۱، ص۶۳۴.</ref>
-==مصادیق ودیعه==
+می توان «ودیعه» را نوعی «[[امانت]]» دانست؛ با این تفاوت که، امانت عام بوده و به مواردی که مالی با قصد یا بدون قصد در اختیار دیگری قرار می‌گیرد اطلاق می‌شود؛ اما ودیعه خاص است و تنها امانتهایی را که با قصد و انشا در اختیار کسی قرار داده شود شامل است.<ref>التعریفات، ص ۳۲۵.</ref> همچنین، ودیعه عقدی است که نیاز به ایجاب و قبول دارد و در متعاقدین شرایط عامه [[تکلیف]] شرط است،<ref>مصطلحات الفقه، ص ۵۵۵.</ref> برخلاف امانت که در همه موارد آن این امور لازم نیست.
-−
-*1) سپردن اموال به همسایه هنگام سفر، مصداق ودیعه می‌باشد، اگرچه عنوان عقد ودیعه را ذكر نكنند.
+برخی از مصادیق ودیعه عبارت است از: سپردن اموال به همسایه هنگام سفر؛ نگاهداری اسلحه و موبایل و... كه در نگهبانی بعضی ادارات تحویل داده می‌شود؛ نگاهداری كفش‌ها در [[مسجد|مساجد]].<ref> ودیعه، شعبانعلی جباری، دانشنامه پژوهه. </ref>
-*2) نگاهداری اسلحه و موبایل و... كه در نگهبانی بعضی ادارات تحویل داده می‌شود.
+*اینکه آیا ودیعه عقد است یا اذن مجرد، بین فقهاء مورد اختلاف می‌باشد. به نظر [[امام خمینی]] ودیعه عقد است و احتیاج به ایجاب و قبول دارد و عربی بودن در آن شرط نیست. ایجاب هر لفظی است که بر این استنابه دلالت کند مثلاً بگوید: «این مال را نزد تو به ودیعه می‌گذارم»؛ و قبول ودیعه هر لفظی است که بر رضایت به نیابت در حفظ دلالت نماید.<ref>موسوعة الامام الخمینی، ج۲۲؛ تحریرالوسیلة، ج۱، ص۶۳۴.</ref>
-*3) نگاهداری كفش‌ها در [[مسجد|مساجد]].
+*ودیعه باید رایگان باشد و الّا ودیعه نخواهد بود، بلکه [[اجاره]] است و امین نیز، اجیر محسوب می‌شود، ولی اگر پاداشی در ضمن عقد برای حفاظت از مال قرار داده باشند، این اجرتِ امانت‌داری تلقی نمی‌شود.
-*4) بعضی ادارات جهت نگهداری وسایل، صندوق امانات تدارك دیده‌اند. و موارد دیگر كه مصداق ودیعه هستند و [[احكام]] ودیعه بر آن بار می‌شود.<ref> شعبانعلی جباری، [http://www.pajoohe.ir ودیعه، دانشنامه پژوهه]. </ref>
+*پذیرش و قبول ودیعه تنها برای کسی جایز است که قدرت حفظ آن را داشته باشد؛ پس کسی که قدرت آن را ندارد بنا بر احتیاط (واجب) قبول ودیعه بر وی جایز نیست مگر این‌که مودع و امانت‌گذار از مستودع و امانت پذیر ناتوان‌تر باشد و شخص دیگری که قادر بر حفظ است، نباشد. که در این صورت جواز قبول ودیعه بعید نیست، خصوصاً در صورت توجه مودع به ناتوانی مستودع.<ref>موسوعة الامام الخمینی، ج۲۲؛ تحریرالوسیلة، ج۱، ص۶۳۵.</ref>
 ==وظایف مستودع یا امین==
-*1) حفاظت از مال امانتی؛ به همان‌ صورتی كه مقرر شده است، یا طبق متعارف باید عمل کند. بر امانت‌دار واجب است در حفظ [[امانت]] بكوشد و آن را در جاى مناسبى نگه دارد، به گونه‌اى كه در نظر [[عرف]]، در نگهدارى امانت كوتاهى نكرده باشد، وگرنه در صورت تلف مال، [[ضامن]] است.<ref> كليات فقه اسلامى، علیرضا علی نوری، ص 179. </ref>
+*حفاظت از مال امانتی؛ به همان‌ صورتی كه مقرر شده است، یا طبق متعارف باید عمل کند. بر امانت‌دار واجب است در حفظ [[امانت]] بكوشد و آن را در جاى مناسبى نگه دارد، به گونه‌اى كه در نظر [[عرف]]، در نگهدارى امانت كوتاهى نكرده باشد، وگرنه در صورت تلف مال، ضامن است.<ref> كليات فقه اسلامى، علیرضا علی نوری، ص 179. </ref>
-*2) عدم استفاده از مال امانی؛ چرا كه مال برای حفاظت پیش او گذاشته شده است، مگر این‌كه با صراحت یا ضمناً اجازه در استفاده داشته باشد. والّا اگر اجازه نداشته و استفاده كرده باشد، ضامن است.
+*عدم استفاده از مال امانی؛ چرا كه مال برای حفاظت پیش او گذاشته شده است، مگر این‌كه با صراحت یا ضمناً اجازه در استفاده داشته باشد. والّا اگر اجازه نداشته و استفاده كرده باشد، ضامن است.
-*3) رد عین مال امانی؛ امین باید عین مالی را كه دریافت كرده است رد نماید، نه عوض و بدل آن را، مگر این‌كه عین مال از او قهراً‌ گرفته شده یا تلف شده توسط امین، كه در این صورت عوض، مثل یا قیمت آن پرداخته می‌شود.
+*ردّ عین مال امانی؛ امین باید عین مالی را كه دریافت كرده است رد نماید، نه عوض و بدل آن را، مگر این‌كه عین مال از او قهراً‌ گرفته شده یا تلف شده توسط امین، كه در این صورت عوض، مثل یا قیمت آن پرداخته می‌شود.
-*4) ضمانت امین در صورتی است كه مال توسط او یا ورثه او تلف شود یا این‌كه در نگاهداری مال تعدی و تفریط كند، والّا چون امین است مسئول تلف یا نقص مال نمی‌باشد. بنابراين اگر مال امانى بدون تعمد و كوتاهى امانت‌دار، به طور اتفاقى از بين رفت، وى ضامن نيست.
+*ضمانت امین در صورتی است كه مال توسط او یا ورثه اش تلف شود، یا این‌كه در نگاهداری مال تعدی و تفریط كند، والّا چون امین است مسئول تلف یا نقص مال نمی‌باشد. بنابراين اگر مال امانى بدون تعمد و كوتاهى امانت‌دار، به طور اتفاقى از بين رفت، وى ضامن نيست.
-*5) رد مال به مالک واقعی؛ اگر ثابت شود كه كسی دیگر مالك است، باید آن را به مالك واقعی رد كند.<ref> شعبانعلی جباری، [http://www.pajoohe.ir ودیعه، دانشنامه پژوهه].</ref>
+*ردّ مال به مالک واقعی؛ اگر ثابت شود كه كسی دیگر مالك است، باید آن را به مالك واقعی رد كند.<ref> ودیعه، شعبانعلی جباری، دانشنامه پژوهه.</ref>
-*6) اگر كسى مالى را دزديده و آن را به امانت گذاشت، بر امانت دار جايز نيست آن را به وى بازگرداند بلكه آن مال در دست او امانت شرعى است<ref> در موردى كه خود مالك، مالش را نزد كسى به امانت بگذارد، يا به مضاربه، اجاره، عاريه و يا رهن بدهد، امانت  مالكى نام دارد. ولی آنجا كه مال كسى بدون اجازه وى و بدون تسلط عدوانى در دست انسان بيفتد، امانت شرعى شمرده مى شود؛ نظير اين  كه مشترى به اشتباه پول زيادترى به فروشنده داده باشد كه در اين صورت، آن زيادى نزد فروشنده امانت شرعى است و بايد به صاحبش برگرداند و اگر در نگهداری اش كوتاهى ورزيده از بين رود، ضامن است. ر.ك تحريرالوسيله، امام خمینی، ج 1، ص 525.</ref> و بايد آن را به صاحبش بازگرداند و اگر او را نمى شناسد، بعد از معرفى يك سال، از سوى وى [[صدقه]] دهد.<ref> تحريرالوسيله، ج 1، ص 517-521.</ref>
+*اگر كسى مالى را دزديده و آن را به امانت گذاشت، بر امانت دار جايز نيست آن را به وى بازگرداند بلكه آن مال در دست او امانت شرعى است<ref> در موردى كه خود مالك، مالش را نزد كسى به امانت بگذارد، يا به مضاربه، اجاره، عاريه و يا رهن بدهد، امانت  مالكى نام دارد. ولی آنجا كه مال كسى بدون اجازه وى و بدون تسلط عدوانى در دست انسان بيفتد، امانت شرعى شمرده مى شود؛ نظير اين  كه مشترى به اشتباه پول زيادترى به فروشنده داده باشد كه در اين صورت، آن زيادى نزد فروشنده امانت شرعى است و بايد به صاحبش برگرداند و اگر در نگهداری اش كوتاهى ورزيده از بين رود، ضامن است. (ر.ك تحريرالوسيله، امام خمینی، ج 1، ص 525).</ref> و بايد آن را به صاحبش بازگرداند و اگر او را نمى شناسد، بعد از معرفى يك سال، از سوى وى [[صدقه]] دهد.<ref> تحريرالوسيله، ج 1، ص 517-521.</ref>
 ==پانویس==
 <references />
 [[رده:احکام اقتصادی]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-وديعه عقدى است ميان دو طرف مبنى بر اين  كه يكى از آن دو، مالى را به ديگرى بسپارد تا براى وى نگهدارى كند. به صاحب مال، امانت گذار و به كسى كه آن را قبول مى كند، امانت دار گفته مى شود. بر امانت دار واجب است در حفظ [[امانت]] بكوشد و آن را در جاى مناسبى نگه دارد به گونه‌اى كه در نظر [[عرف]]، در نگهدارى امانت كوتاهى نكرده باشد وگرنه در صورت تلف، [[ضامن]] است.<ref> كليات فقه اسلامى، علیرضا علی نوری،ص 179 </ref>
+«وديعه» عقدى است ميان دو طرف مبنى بر اينكه يكى از آن دو، مالى را به ديگرى به [[امانت]] بسپارد تا براى وى نگهدارى كند. به صاحب مال، امانت‌گذار (مودِع) و به كسى كه آن را قبول مى‌كند، امانت‌دار (مستودَع) گفته مى‌شود.
-==شرایط ودیعه==
+==معنا و شرایط ودیعه==
-عقد وديعه در صورتى صحيح است كه دو طرف آن بالغ و عاقل باشند. اين عقد از سوى هر دو طرف قابل فسخ است يعنى هر لحظه كه امانت دار بخواهد، مى تواند امانت را به صاحبش بازگرداند؛ چنان كه امانت گذار نيز هر وقت بخواهد، مى تواند امانتش را پس بگيرد.<ref> كليات فقه اسلامى، علیرضا علی نوری،ص 179 </ref>
+«ودیعه» به معنای «[[امانت]]» است؛ با این تفاوت که، امانت عام بوده و به مواردی که مالی با قصد یا بدون قصد در اختیار دیگری قرار می‌گیرد اطلاق می‌شود؛ اما ودیعه خاص است و تنها امانتهایی را که با قصد و انشا در اختیار کسی قرار داده شود شامل است.<ref>التعریفات، ص ۳۲۵.</ref> همچنین، ودیعه عقدی است که نیاز به ایجاب و قبول دارد و در متعاقدین شرایط عامه [[تکلیف]] شرط است،<ref>مصطلحات الفقه، ص ۵۵۵.</ref> برخلاف امانت که در همه موارد آن این امور لازم نیست.
 ==مصادیق ودیعه==
-) سپردن اموال به همسایه هنگام سفر مصداق ودیعه می‌باشد، اگر چه عنوان عقد ودیعه را ذكر نكنند.
+*1) سپردن اموال به همسایه هنگام سفر، مصداق ودیعه می‌باشد، اگرچه عنوان عقد ودیعه را ذكر نكنند.
-) نگاهداری اسلحه و موبایل و... كه در نگهبانی بعضی ادارات تحویل می‌شود.
+*2) نگاهداری اسلحه و موبایل و... كه در نگهبانی بعضی ادارات تحویل داده می‌شود.
-) نگاهداری كفش‌ها در مساجد.
+*3) نگاهداری كفش‌ها در [[مسجد|مساجد]].
-) بعضی ادارات جهت نگاه‌داری وسایل، صندوق امانات تدارك دیده‌اند و موارد دیگر كه مصداق ودیعه هستند و احكام ودیعه بر آن بار می‌شود.<ref> شعبان علی جباری، ودیعه،  [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]،  بازیابی 7 اردیبهشت 1394 </ref>
+*4) بعضی ادارات جهت نگهداری وسایل، صندوق امانات تدارك دیده‌اند. و موارد دیگر كه مصداق ودیعه هستند و [[احكام]] ودیعه بر آن بار می‌شود.<ref> شعبانعلی جباری، [http://www.pajoohe.ir ودیعه، دانشنامه پژوهه]. </ref>
-==تعهدات مستودع یا امین==
+==وظایف مستودع یا امین==
-) حفاظت از مال امانتی؛ به همان‌ صورتی كه مقرر شده است. در غیر این صورت، طبق متعارف باید عمل کند والا ضامن است.
+*1) حفاظت از مال امانتی؛ به همان‌ صورتی كه مقرر شده است، یا طبق متعارف باید عمل کند. بر امانت‌دار واجب است در حفظ [[امانت]] بكوشد و آن را در جاى مناسبى نگه دارد، به گونه‌اى كه در نظر [[عرف]]، در نگهدارى امانت كوتاهى نكرده باشد، وگرنه در صورت تلف مال، [[ضامن]] است.<ref> كليات فقه اسلامى، علیرضا علی نوری، ص 179. </ref>
-) عدم استفاده از مال امانی؛ چرا كه مال برای حفاظت پیش او گذاشته شده است، مگر این‌كه با صراحت یا ضمناً اجازه در استفاده داشته باشد. والاّ اگر اجازه نداشته و استفاده كرده باشد، ضامن است.
+*2) عدم استفاده از مال امانی؛ چرا كه مال برای حفاظت پیش او گذاشته شده است، مگر این‌كه با صراحت یا ضمناً اجازه در استفاده داشته باشد. والّا اگر اجازه نداشته و استفاده كرده باشد، ضامن است.
-) رد عین مال امانی؛ امین باید عین مالی را كه دریافت كرده است، رد نماید. نه عوض و بدل آن را مگر این‌كه عین مال از او قهراً‌ گرفته شده یا تلف شده توسط امین كه در این صورت عوض، مثل یا قیمت آن پرداخته می‌شود.
+*3) رد عین مال امانی؛ امین باید عین مالی را كه دریافت كرده است رد نماید، نه عوض و بدل آن را، مگر این‌كه عین مال از او قهراً‌ گرفته شده یا تلف شده توسط امین، كه در این صورت عوض، مثل یا قیمت آن پرداخته می‌شود.
-) ضمانت امین در صورتی است كه مال توسط او یا ورثه او تلف شود یا این‌كه در نگاه‌داری مال تعدی و تفریط كند والّا چون امین است مسئول تلف یا نقص مال نمی‌باشد. بنابراين اگر مال امانى بدون تعمد و كوتاهى امانت‌دار، به طور اتفاقى از بين رفت، وى ضامن نيست.
+*4) ضمانت امین در صورتی است كه مال توسط او یا ورثه او تلف شود یا این‌كه در نگاهداری مال تعدی و تفریط كند، والّا چون امین است مسئول تلف یا نقص مال نمی‌باشد. بنابراين اگر مال امانى بدون تعمد و كوتاهى امانت‌دار، به طور اتفاقى از بين رفت، وى ضامن نيست.
-) رد مال به مالك واقعی؛ اگر ثابت شود كه كسی دیگر مالك است، باید آن را به مالك واقعی رد كند.<ref> شعبان علی جباری، ودیعه، [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]،  بازیابی 7 اردیبهشت 1394 </ref>
+*5) رد مال به مالک واقعی؛ اگر ثابت شود كه كسی دیگر مالك است، باید آن را به مالك واقعی رد كند.<ref> شعبانعلی جباری، [http://www.pajoohe.ir ودیعه، دانشنامه پژوهه].</ref>
-)اگر كسى مالى را دزديده و آن را به امانت گذاشت، بر امانت دار جايز نيست آن را به وى بازگرداند بلكه آن مال در دست او امانت شرعى است<ref> در موردى كه خود مالك، مالش را نزد كسى به امانت بگذارد، يا به مضاربه، اجاره، عاريه و يا رهن بدهد، امانت  مالكى نام دارد و آن جا كه مال كسى بدون اجازه وى و بدون تسلط عدوانى در دست انسان بيفتد، امانت شرعى شمرده مى شود؛ نظير اين  كه مشترى به اشتباه پول زيادترى به فروشنده داده باشد كه در اين صورت، آن زيادى نزد فروشنده امانت شرعى است و بايد به صاحبش برگرداند و اگر در نگهداريش كوتاهى ورزيده از بين رود، ضامن است. ر.ك تحريرالوسيله، ج 1، ص 525.</ref> و بايد آن را به صاحبش بازگرداند و اگر او را نمى شناسد، بعد از معرفى يك سال، از سوى وى [[صدقه]] دهد.<ref> [[تحريرالوسيله]]، ج 1، ص 517-521.</ref>
+*6) اگر كسى مالى را دزديده و آن را به امانت گذاشت، بر امانت دار جايز نيست آن را به وى بازگرداند بلكه آن مال در دست او امانت شرعى است<ref> در موردى كه خود مالك، مالش را نزد كسى به امانت بگذارد، يا به مضاربه، اجاره، عاريه و يا رهن بدهد، امانت  مالكى نام دارد. ولی آنجا كه مال كسى بدون اجازه وى و بدون تسلط عدوانى در دست انسان بيفتد، امانت شرعى شمرده مى شود؛ نظير اين  كه مشترى به اشتباه پول زيادترى به فروشنده داده باشد كه در اين صورت، آن زيادى نزد فروشنده امانت شرعى است و بايد به صاحبش برگرداند و اگر در نگهداری اش كوتاهى ورزيده از بين رود، ضامن است. ر.ك تحريرالوسيله، امام خمینی، ج 1، ص 525.</ref> و بايد آن را به صاحبش بازگرداند و اگر او را نمى شناسد، بعد از معرفى يك سال، از سوى وى [[صدقه]] دهد.<ref> تحريرالوسيله، ج 1، ص 517-521.</ref>
 ==پانویس==

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 ) نگاهداری كفش‌ها در مساجد.
-) بعضی ادارات جهت نگاه‌داری وسایل، صندوق امانات تدارك دیده‌اند و موارد دیگر كه مصداق ودیعه هستند و احكام ودیعه بر آن بار می‌شود.<ref> شعبان علی جباری، ودیعه،  [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]،  بازیابی هفتم اردیبهشت 1394 </ref>
+) بعضی ادارات جهت نگاه‌داری وسایل، صندوق امانات تدارك دیده‌اند و موارد دیگر كه مصداق ودیعه هستند و احكام ودیعه بر آن بار می‌شود.<ref> شعبان علی جباری، ودیعه،  [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]،  بازیابی 7 اردیبهشت 1394 </ref>
 ==تعهدات مستودع یا امین==
@@ سطر ۲۳: / سطر ۲۳: @@
 ) ضمانت امین در صورتی است كه مال توسط او یا ورثه او تلف شود یا این‌كه در نگاه‌داری مال تعدی و تفریط كند والّا چون امین است مسئول تلف یا نقص مال نمی‌باشد. بنابراين اگر مال امانى بدون تعمد و كوتاهى امانت‌دار، به طور اتفاقى از بين رفت، وى ضامن نيست.
-) رد مال به مالك واقعی؛ اگر ثابت شود كه كسی دیگر مالك است، باید آن را به مالك واقعی رد كند.<ref> شعبان علی جباری، ودیعه، [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]،  بازیابی هفتم اردیبهشت 1394 </ref>
+) رد مال به مالك واقعی؛ اگر ثابت شود كه كسی دیگر مالك است، باید آن را به مالك واقعی رد كند.<ref> شعبان علی جباری، ودیعه، [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]،  بازیابی 7 اردیبهشت 1394 </ref>
 )اگر كسى مالى را دزديده و آن را به امانت گذاشت، بر امانت دار جايز نيست آن را به وى بازگرداند بلكه آن مال در دست او امانت شرعى است<ref> در موردى كه خود مالك، مالش را نزد كسى به امانت بگذارد، يا به مضاربه، اجاره، عاريه و يا رهن بدهد، امانت  مالكى نام دارد و آن جا كه مال كسى بدون اجازه وى و بدون تسلط عدوانى در دست انسان بيفتد، امانت شرعى شمرده مى شود؛ نظير اين  كه مشترى به اشتباه پول زيادترى به فروشنده داده باشد كه در اين صورت، آن زيادى نزد فروشنده امانت شرعى است و بايد به صاحبش برگرداند و اگر در نگهداريش كوتاهى ورزيده از بين رود، ضامن است. ر.ك تحريرالوسيله، ج 1، ص 525.</ref> و بايد آن را به صاحبش بازگرداند و اگر او را نمى شناسد، بعد از معرفى يك سال، از سوى وى [[صدقه]] دهد.<ref> [[تحريرالوسيله]]، ج 1، ص 517-521.</ref>

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 ) نگاهداری كفش‌ها در مساجد.
-) بعضی ادارات جهت نگاه‌داری وسایل، صندوق امانات تدارك دیده‌اند و موارد دیگر كه مصداق ودیعه هستند و احكام ودیعه بر آن بار می‌شود.<ref> شعبان علی جباری، ودیعه، [http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=11932 پایگاه پژوهشکده باقرالعلوم]،  بازیابی هفتم اردیبهشت 1394 </ref>
+) بعضی ادارات جهت نگاه‌داری وسایل، صندوق امانات تدارك دیده‌اند و موارد دیگر كه مصداق ودیعه هستند و احكام ودیعه بر آن بار می‌شود.<ref> شعبان علی جباری، ودیعه،  [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]،  بازیابی هفتم اردیبهشت 1394 </ref>
 ==تعهدات مستودع یا امین==
@@ سطر ۲۳: / سطر ۲۳: @@
 ) ضمانت امین در صورتی است كه مال توسط او یا ورثه او تلف شود یا این‌كه در نگاه‌داری مال تعدی و تفریط كند والّا چون امین است مسئول تلف یا نقص مال نمی‌باشد. بنابراين اگر مال امانى بدون تعمد و كوتاهى امانت‌دار، به طور اتفاقى از بين رفت، وى ضامن نيست.
-) رد مال به مالك واقعی؛ اگر ثابت شود كه كسی دیگر مالك است، باید آن را به مالك واقعی رد كند.<ref> شعبان علی جباری، ودیعه، [http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=11932 پایگاه پژوهشکده باقرالعلوم]،  بازیابی هفتم اردیبهشت 1394 </ref>
+) رد مال به مالك واقعی؛ اگر ثابت شود كه كسی دیگر مالك است، باید آن را به مالك واقعی رد كند.<ref> شعبان علی جباری، ودیعه، [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]،  بازیابی هفتم اردیبهشت 1394 </ref>
 )اگر كسى مالى را دزديده و آن را به امانت گذاشت، بر امانت دار جايز نيست آن را به وى بازگرداند بلكه آن مال در دست او امانت شرعى است<ref> در موردى كه خود مالك، مالش را نزد كسى به امانت بگذارد، يا به مضاربه، اجاره، عاريه و يا رهن بدهد، امانت  مالكى نام دارد و آن جا كه مال كسى بدون اجازه وى و بدون تسلط عدوانى در دست انسان بيفتد، امانت شرعى شمرده مى شود؛ نظير اين  كه مشترى به اشتباه پول زيادترى به فروشنده داده باشد كه در اين صورت، آن زيادى نزد فروشنده امانت شرعى است و بايد به صاحبش برگرداند و اگر در نگهداريش كوتاهى ورزيده از بين رود، ضامن است. ر.ك تحريرالوسيله، ج 1، ص 525.</ref> و بايد آن را به صاحبش بازگرداند و اگر او را نمى شناسد، بعد از معرفى يك سال، از سوى وى [[صدقه]] دهد.<ref> [[تحريرالوسيله]]، ج 1، ص 517-521.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-وديعه عقدى است ميان دو طرف مبنى بر اين  كه يكى از آن دو، مالى را به ديگرى بسپارد تا براى وى نگهدارى كند. به صاحب مال، امانت گذار و به كسى كه آن را قبول مى كند، امانت دار گفته مى شود. بر امانت دار واجب است در حفظ امانت بكوشد و آن را در جاى مناسبى نگه دارد به گونه‌اى كه در نظر عرف، در نگهدارى امانت كوتاهى نكرده باشد وگرنه در صورت تلف، ضامن است.<ref> كليات فقه اسلامى، علیرضا علی نوری،ص 179 </ref>
+وديعه عقدى است ميان دو طرف مبنى بر اين  كه يكى از آن دو، مالى را به ديگرى بسپارد تا براى وى نگهدارى كند. به صاحب مال، امانت گذار و به كسى كه آن را قبول مى كند، امانت دار گفته مى شود. بر امانت دار واجب است در حفظ [[امانت]] بكوشد و آن را در جاى مناسبى نگه دارد به گونه‌اى كه در نظر [[عرف]]، در نگهدارى امانت كوتاهى نكرده باشد وگرنه در صورت تلف، [[ضامن]] است.<ref> كليات فقه اسلامى، علیرضا علی نوری،ص 179 </ref>
 ==شرایط ودیعه==
@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 ) نگاهداری كفش‌ها در مساجد.
-) بعضی ادارات جهت نگاه‌داری وسایل، صندوق امانات تدارك دیده‌اند و موارد دیگر كه مصداق ودیعه هستند و احكام ودیعه بر آن بار می‌شود.<ref> شعبان علی جباری، ودیعه، [http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=11932  پایگاه پژوهشکده باقرالعلوم]،  بازیابی هفتم اردیبهشت 1394 </ref>
+) بعضی ادارات جهت نگاه‌داری وسایل، صندوق امانات تدارك دیده‌اند و موارد دیگر كه مصداق ودیعه هستند و احكام ودیعه بر آن بار می‌شود.<ref> شعبان علی جباری، ودیعه، [http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=11932 پایگاه پژوهشکده باقرالعلوم]،  بازیابی هفتم اردیبهشت 1394 </ref>
 ==تعهدات مستودع یا امین==
@@ سطر ۲۳: / سطر ۲۳: @@
 ) ضمانت امین در صورتی است كه مال توسط او یا ورثه او تلف شود یا این‌كه در نگاه‌داری مال تعدی و تفریط كند والّا چون امین است مسئول تلف یا نقص مال نمی‌باشد. بنابراين اگر مال امانى بدون تعمد و كوتاهى امانت‌دار، به طور اتفاقى از بين رفت، وى ضامن نيست.
-) رد مال به مالك واقعی؛ اگر ثابت شود كه كسی دیگر مالك است، باید آن را به مالك واقعی رد كند.<ref> شعبان علی جباری، ودیعه، [http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=11932  پایگاه پژوهشکده باقرالعلوم]،  بازیابی هفتم اردیبهشت 1394 </ref>
+) رد مال به مالك واقعی؛ اگر ثابت شود كه كسی دیگر مالك است، باید آن را به مالك واقعی رد كند.<ref> شعبان علی جباری، ودیعه، [http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=11932 پایگاه پژوهشکده باقرالعلوم]،  بازیابی هفتم اردیبهشت 1394 </ref>
 )اگر كسى مالى را دزديده و آن را به امانت گذاشت، بر امانت دار جايز نيست آن را به وى بازگرداند بلكه آن مال در دست او امانت شرعى است<ref> در موردى كه خود مالك، مالش را نزد كسى به امانت بگذارد، يا به مضاربه، اجاره، عاريه و يا رهن بدهد، امانت  مالكى نام دارد و آن جا كه مال كسى بدون اجازه وى و بدون تسلط عدوانى در دست انسان بيفتد، امانت شرعى شمرده مى شود؛ نظير اين  كه مشترى به اشتباه پول زيادترى به فروشنده داده باشد كه در اين صورت، آن زيادى نزد فروشنده امانت شرعى است و بايد به صاحبش برگرداند و اگر در نگهداريش كوتاهى ورزيده از بين رود، ضامن است. ر.ك تحريرالوسيله، ج 1، ص 525.</ref> و بايد آن را به صاحبش بازگرداند و اگر او را نمى شناسد، بعد از معرفى يك سال، از سوى وى [[صدقه]] دهد.<ref> [[تحريرالوسيله]]، ج 1، ص 517-521.</ref>
 ==امانت در روایات==
-[[ابوحمزه ثمالى]] از امام چهارم عليه السلام نقل مى كند كه فرمود: بر شما باد كه امانت را ادا كنيد. سوگند به آن  كه محمد صلى الله عليه و آله و سلم را به حق، به پيامبرى برانگيخت، اگر قاتل پدرم حسين بن على عليهماالسلام شمشيرى را كه با آن پدرم را كشته، نزدم امانت بگذارد به او بازمى گردانم. <ref> كليات فقه اسلامى، علیرضا علی نوری،ص 179 به نقل از [[وسائل الشيعه]]، ج 13، ص 225، كتاب الوديعه. </ref>
+[[ابوحمزه ثمالى]] از [[امام سجاد علیه السلام|امام چهارم]] عليه السلام نقل مى كند كه فرمود: بر شما باد كه امانت را ادا كنيد. سوگند به آن  كه [[پیامبر اسلام|محمد]] صلى الله عليه و آله و سلم را به حق، به پيامبرى برانگيخت، اگر قاتل پدرم [[امام حسین علیه السلام|حسين بن على]] عليهماالسلام شمشيرى را كه با آن پدرم را كشته، نزدم امانت بگذارد به او بازمى گردانم.<ref> كليات فقه اسلامى، علیرضا علی نوری،ص 179 به نقل از [[وسائل الشيعه]]، ج 13، ص 225، كتاب الوديعه. </ref>
-==پانویس ==
+==پانویس==
 <references />
 [[رده:احکام اقتصادی]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ دسامبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۵:۴۲
سطر ۱۱:		سطر ۱۱:
	==پانویس ==		==پانویس ==
	<references />		<references />
		+
		+	[[رده:احکام اقتصادی]]