وحی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۴۲

2026-02-28T16:42:35Z

Mohammadi: /* كيفيت وحى قرآن مجيد */

2025-12-19T18:48:15Z

‏كيفيت وحى قرآن مجيد

Mohammadi در ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۴۷

2025-12-19T18:47:19Z

Mohammadi در ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۰۱

2025-12-19T17:01:45Z

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-16T17:51:00Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۲۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۱۶

2024-10-28T12:16:38Z

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۲۹ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۱۰

2020-02-29T06:10:08Z

Aghajani در ‏۲۹ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۰۹

2020-02-29T06:09:20Z

سید مهدی خدایی: 10پروژه: درج شناسه

2020-02-27T08:00:30Z

10پروژه: درج شناسه

Aghajani در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۵۳

2019-09-14T11:53:25Z

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 کلمه «وحی» در [[قرآن کریم]] در چهار معنا استعمال شده است:
-*اشاره پنهانى و پوشيده: {{متن قرآن|«{{آیه|19|11}}}}<ref>[[آیه 11 سوره مریم|سوره مریم، آیه ۱۱.]]</ref>؛ ([[حضرت زکریا|زکریا]]) از محراب به سوى قومش شتافت و به اشاره به آنان القاء كرد كه صبح و شام خدا را تسبيح كنند».
+*اشاره پنهانى و پوشيده: «{{متن قرآن|{{آیه|19|11}}}}<ref>[[آیه 11 سوره مریم|سوره مریم، آیه ۱۱.]]</ref>؛ ([[حضرت زکریا|زکریا]]) از محراب به سوى قومش شتافت و به اشاره به آنان القاء كرد كه صبح و شام خدا را تسبيح كنند».
-*امر غريزى و تكوينی: {{متن قرآن|«{{آیه|16|68}}}}<ref>[[آیه 68 سوره نحل|سوره نحل، آیه ۶۸.]]</ref>؛ پروردگار تو به زنبور عسل وحى كرد كه خانه‌هاى خود را در ميان كوه‌ها و درختان بنا كند».
+*امر غريزى و تكوينی: «{{متن قرآن|{{آیه|16|68}}}}<ref>[[آیه 68 سوره نحل|سوره نحل، آیه ۶۸.]]</ref>؛ پروردگار تو به زنبور عسل وحى كرد كه خانه‌هاى خود را در ميان كوه‌ها و درختان بنا كند».
-*الهام نفسانى به افراد عادی؛ اين الهام ممكن است خاطره ذهنى يا القاى روحى و روانى از عالم بالا باشد: {{متن قرآن|«{{آیه|28|7}}}}<ref>[[آیه 7 سوره قصص|سوره قصص، آیه ۷.]]</ref>؛ به مادر [[موسى]] وحى كرديم كه طفل خود را شير بده و اگر ترسيدى كه فرعون گزندى به او رساند او را در نيل رها كن».
+*الهام نفسانى به افراد عادی؛ اين الهام ممكن است خاطره ذهنى يا القاى روحى و روانى از عالم بالا باشد: «{{متن قرآن|{{آیه|28|7}}}}<ref>[[آیه 7 سوره قصص|سوره قصص، آیه ۷.]]</ref>؛ به مادر [[موسى]] وحى كرديم كه طفل خود را شير بده و اگر ترسيدى كه فرعون گزندى به او رساند او را در نيل رها كن».
-*الهام غيبى به پيامبران؛ وحى به اين معنا بيش از هفتاد بار در قرآن كريم به كار رفته است: {{متن قرآن|«{{آیه|12|3}}}}<ref>[[آیه 3 سوره یوسف|سوره یوسف، آیه ۳.]]</ref>؛ ما به وسيله وحى اين قرآن به تو بهترين داستان‌ها را براى تو بيان مي‌كنيم».
+*الهام غيبى به پيامبران؛ وحى به اين معنا بيش از هفتاد بار در قرآن كريم به كار رفته است: «{{متن قرآن|{{آیه|12|3}}}}<ref>[[آیه 3 سوره یوسف|سوره یوسف، آیه ۳.]]</ref>؛ ما به وسيله وحى اين قرآن به تو بهترين داستان‌ها را براى تو بيان مي‌كنيم».
 ==فرق وحى و الهام==
@@ سطر ۴۰: / سطر ۴۰: @@
 به طور اجمال آن چه قرآن مجيد در كيفيت وحى خود توضيح مي‌دهد اين است كه وحى اين كتاب آسمانى به طور تكليم بوده و خداى متعال با پيغمبر گرامى خود سخن گفته و آن حضرت با تمام وجود خود (نه تنها با گوش) سخن خدا را تلقى نموده است.
-خداى متعال مي‌فرمايد: {{متن قرآن|«{{آیه|42|51}} 💠<ref>[[آیه 51 سوره شوری|سوره شوری، آیه ۵۱.]]</ref> {{آیه|42|52}}<ref>[[آیه 52 سوره شوری|همان، آیه ۵۲.]]</ref>}}؛ به هيچ بشرى نمي‌رسد كه خدا با او سخن گويد مگر اين كه وحى كند - سخن پنهانى و با اشاره كه ديگران نفهمند - يا از پشت پرده‌اى حرف زند يا رسول و فرستاده‌اى بفرستد و او به اذن خدا آن چه را خدا مي‌خواهد وحى نمايد زيرا خدا بلندمرتبه و محكم كار است و به همين نحو روحى را از امر خودمان - قرآن را - به تو وحى كرديم از پيش خود نمي‌توانستى درك كنى كه كتاب چيست و نه [[ايمان]] چيست ولى ما آن را نورى قرار داديم كه با آن كسانى را كه مي‌خواهيم رهبرى مي‌نمائيم و تحقيقا تو راه راستى را نشان مي‌دهي».
+خداى متعال مي‌فرمايد: «{{متن قرآن|{{آیه|42|51}} 💠<ref>[[آیه 51 سوره شوری|سوره شوری، آیه ۵۱.]]</ref> {{آیه|42|52}}<ref>[[آیه 52 سوره شوری|همان، آیه ۵۲.]]</ref>}}؛ به هيچ بشرى نمي‌رسد كه خدا با او سخن گويد مگر اين كه وحى كند - سخن پنهانى و با اشاره كه ديگران نفهمند - يا از پشت پرده‌اى حرف زند يا رسول و فرستاده‌اى بفرستد و او به اذن خدا آن چه را خدا مي‌خواهد وحى نمايد زيرا خدا بلندمرتبه و محكم كار است و به همين نحو روحى را از امر خودمان - قرآن را - به تو وحى كرديم از پيش خود نمي‌توانستى درك كنى كه كتاب چيست و نه [[ايمان]] چيست ولى ما آن را نورى قرار داديم كه با آن كسانى را كه مي‌خواهيم رهبرى مي‌نمائيم و تحقيقا تو راه راستى را نشان مي‌دهي».
 به قرينه ترديدى كه در [[آيه]] اولى هست و وحى كه در قسم اول به جائى نسبت داده نشده و در قسم سوم به رسول نسبت داده شده، در آيه براى تكليم خدا سه قسم مختلف ذكر شده:
@@ سطر ۵۰: / سطر ۵۰: @@
 و آيه دوم مي‌رساند كه قرآن مجيد از همين راه به [[پیامبر اسلام|پيغمبر اكرم]] صلى الله عليه وآله رسيده و از اينجا روشن مي‌شود كه وحى قرآن از راه تكليم و گفتگو بوده است.
-و باز مي‌فرمايد: {{متن قرآن|«{{آیه|26|193}} 💠<ref>[[آیه 193 سوره شعراء|سوره شعراء، آیه ۱۹۳.]]</ref> {{آیه|26|194}} 💠<ref>[[آیه 194 سوره شعراء|همان، آیه ۱۹۴.]]</ref> {{آیه|26|195}}<ref>[[آیه 195 سوره شعراء|همان، آیه ۱۹۵.]]</ref>}}؛ قرآن را روح الامين ([[جبرئيل]]) به قلب تو يعنى به نفس تو با زبان عربى آشكار نازل كرد تا از كسانى باشى كه مردم را از خدا مي‌ترسانند».
+و باز مي‌فرمايد: «{{متن قرآن|{{آیه|26|193}} 💠<ref>[[آیه 193 سوره شعراء|سوره شعراء، آیه ۱۹۳.]]</ref> {{آیه|26|194}} 💠<ref>[[آیه 194 سوره شعراء|همان، آیه ۱۹۴.]]</ref> {{آیه|26|195}}<ref>[[آیه 195 سوره شعراء|همان، آیه ۱۹۵.]]</ref>}}؛ قرآن را روح الامين ([[جبرئيل]]) به قلب تو يعنى به نفس تو با زبان عربى آشكار نازل كرد تا از كسانى باشى كه مردم را از خدا مي‌ترسانند».
-و مي‌فرمايد: {{متن قرآن|«قُلْ مَنْ كَانَ عَدُوًّا لِجِبْرِيلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلَىٰ قَلْبِكَ ...}}<ref>[[آیه 97 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۹۷.]]</ref>؛ بگو كسى كه دشمن جبرئيل است، همان جبرئيل قرآن را به اذن خدا به دل تو نازل كرده - نه بى اذن و از پيش خود- ...».
+و مي‌فرمايد: «{{متن قرآن|قُلْ مَنْ كَانَ عَدُوًّا لِجِبْرِيلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلَىٰ قَلْبِكَ ...}}<ref>[[آیه 97 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۹۷.]]</ref>؛ بگو كسى كه دشمن جبرئيل است، همان جبرئيل قرآن را به اذن خدا به دل تو نازل كرده - نه بى اذن و از پيش خود- ...».
 از اين آيه‌ها استفاده مي‌شود كه قرآن يا بخشى از قرآن به وسيله فرشته وحى كه جبرئيل و روح امين است فرستاده شده. (قسم سوم تكليم) و اين كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه وآله قرآن را از فرشته وحى با نفس خود،<ref> به دليل اين كه در هر دو آيه تنزيل قرآن را به قلب پيغمبر اكرم صلى الله عليه وآله نسبت مي‌دهد. (مى فرمايد: «على قلبك» و نمي‌فرمايد: «عليك» و قلب در عرف قرآن نفس است، به دليل اين كه در چندين جا درك و شعور و همچنين معصيت را كه از آنِ نفس است به قلب نسبت مي‌دهد).</ref> يعنى با تمام وجود خود تلقى مي‌كرد نه از راه گوش.
-و مي‌فرمايد: {{متن قرآن|«{{آیه|53|10}} 💠<ref>[[آیه 10 سوره نجم|سوره نجم، آیه ۱۰.]]</ref> {{آیه|53|11}} 💠<ref>[[آیه 11 سوره نجم|همان، آیه ۱۱.]]</ref> {{آیه|53|12}}<ref>[[آیه 12 سوره شعراء|همان، آیه ۱۲.]]</ref>}}؛  پس وحى نمود به بنده خود آن چه را كه وحى نمود، [[دروغ]] نگفت و اشتباه نكرد قلب (نفس) پيغمبر اكرم در آن چه مشاهده كرد، آيا با او در چيزى كه عيانا مشاهده مي‌كند به مجادله مي‌پردازيد»؟
+و مي‌فرمايد: «{{متن قرآن|{{آیه|53|10}} 💠<ref>[[آیه 10 سوره نجم|سوره نجم، آیه ۱۰.]]</ref> {{آیه|53|11}} 💠<ref>[[آیه 11 سوره نجم|همان، آیه ۱۱.]]</ref> {{آیه|53|12}}<ref>[[آیه 12 سوره شعراء|همان، آیه ۱۲.]]</ref>}}؛  پس وحى نمود به بنده خود آن چه را كه وحى نمود، [[دروغ]] نگفت و اشتباه نكرد قلب (نفس) پيغمبر اكرم در آن چه مشاهده كرد، آيا با او در چيزى كه عيانا مشاهده مي‌كند به مجادله مي‌پردازيد»؟
-و در جاى ديگر تلقى وحى را با خواندن الواح تعبير فرموده است: {{متن قرآن|«رَسُولٌ مِنَ اللَّهِ يَتْلُو صُحُفًا مُطَهَّرَةً}}<ref>[[آیه 2 سوره بینه|سوره بینه، آیه ۲.]]</ref>؛ فرستاده‌اى از جانب خدا كه صحيفه‌هاى پاكى را تلاوت مي‌كند».<ref>قرآن در اسلام، علامه طباطبایی.</ref>
+و در جاى ديگر تلقى وحى را با خواندن الواح تعبير فرموده است: «{{متن قرآن|رَسُولٌ مِنَ اللَّهِ يَتْلُو صُحُفًا مُطَهَّرَةً}}<ref>[[آیه 2 سوره بینه|سوره بینه، آیه ۲.]]</ref>؛ فرستاده‌اى از جانب خدا كه صحيفه‌هاى پاكى را تلاوت مي‌كند».<ref>قرآن در اسلام، علامه طباطبایی.</ref>
 ==پانويس==

@@ سطر ۳۶: / سطر ۳۶: @@
 ==كيفيت وحى قرآن مجيد==
-[[علامه طباطبایی]] در کتاب [[قرآن در اسلام (کتاب)|قرآن در اسلام]] پس از بيان اعتقاد عمومى مسلمانان در وحى [[قرآن کریم]]، نظر برخى نويسندگان امروز درباره وحى و [[نبوت]] را تشريح نموده و با توجه به بيانات قرآن به نقد آن مى پردازد. و نيز با اثبات عدم كفايت [[عقل]] در هدايت [[انسان]]، تبيين مى نمايد كه تنها راه براى هدايت انسان راه وحى است و اين راه از خطا مصون بوده و كيفيت آن براى ما مجهول است. ایشان می افزاید:
+[[علامه طباطبایی]] در کتاب قرآن در اسلام پس از بيان اعتقاد عمومى مسلمانان در وحى [[قرآن کریم]]، نظر برخى نويسندگان امروز درباره وحى و [[نبوت]] را تشريح نموده و با توجه به بيانات قرآن به نقد آن مى پردازد. و نيز با اثبات عدم كفايت [[عقل]] در هدايت [[انسان]]، تبيين مى نمايد كه تنها راه براى هدايت انسان راه وحى است و اين راه از خطا مصون بوده و كيفيت آن براى ما مجهول است. ایشان می افزاید:
 به طور اجمال آن چه قرآن مجيد در كيفيت وحى خود توضيح مي‌دهد اين است كه وحى اين كتاب آسمانى به طور تكليم بوده و خداى متعال با پيغمبر گرامى خود سخن گفته و آن حضرت با تمام وجود خود (نه تنها با گوش) سخن خدا را تلقى نموده است.
@@ سطر ۵۸: / سطر ۵۸: @@
 و مي‌فرمايد: {{متن قرآن|«{{آیه|53|10}} 💠<ref>[[آیه 10 سوره نجم|سوره نجم، آیه ۱۰.]]</ref> {{آیه|53|11}} 💠<ref>[[آیه 11 سوره نجم|همان، آیه ۱۱.]]</ref> {{آیه|53|12}}<ref>[[آیه 12 سوره شعراء|همان، آیه ۱۲.]]</ref>}}؛  پس وحى نمود به بنده خود آن چه را كه وحى نمود، [[دروغ]] نگفت و اشتباه نكرد قلب (نفس) پيغمبر اكرم در آن چه مشاهده كرد، آيا با او در چيزى كه عيانا مشاهده مي‌كند به مجادله مي‌پردازيد»؟
-و در جاى ديگر تلقى وحى را با خواندن الواح تعبير فرموده است: {{متن قرآن|«رَسُولٌ مِنَ اللَّهِ يَتْلُو صُحُفًا مُطَهَّرَةً}}<ref>[[آیه 2 سوره بینه|سوره بینه، آیه ۲.]]</ref>؛ فرستاده‌اى از جانب خدا كه صحيفه‌هاى پاكى را تلاوت مي‌كند.<ref>قرآن در اسلام، علامه طباطبایی.</ref>
+و در جاى ديگر تلقى وحى را با خواندن الواح تعبير فرموده است: {{متن قرآن|«رَسُولٌ مِنَ اللَّهِ يَتْلُو صُحُفًا مُطَهَّرَةً}}<ref>[[آیه 2 سوره بینه|سوره بینه، آیه ۲.]]</ref>؛ فرستاده‌اى از جانب خدا كه صحيفه‌هاى پاكى را تلاوت مي‌كند».<ref>قرآن در اسلام، علامه طباطبایی.</ref>
 ==پانويس==

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 *امر غريزى و تكوينی: {{متن قرآن|«{{آیه|16|68}}}}<ref>[[آیه 68 سوره نحل|سوره نحل، آیه ۶۸.]]</ref>؛ پروردگار تو به زنبور عسل وحى كرد كه خانه‌هاى خود را در ميان كوه‌ها و درختان بنا كند».
 *الهام نفسانى به افراد عادی؛ اين الهام ممكن است خاطره ذهنى يا القاى روحى و روانى از عالم بالا باشد: {{متن قرآن|«{{آیه|28|7}}}}<ref>[[آیه 7 سوره قصص|سوره قصص، آیه ۷.]]</ref>؛ به مادر [[موسى]] وحى كرديم كه طفل خود را شير بده و اگر ترسيدى كه فرعون گزندى به او رساند او را در نيل رها كن».
-*الهام غيبى به پيامبران؛ وحى به اين معنا بيش از هفتاد بار در قرآن كريم به كار رفته است: {{متن قرآن|«{{آیه|12|3}}}}<ref>[[آیه 3 سوره يوسف|سوره يوسف، آیه ۳.]]</ref>؛ ما به وسيله وحى اين قرآن به تو بهترين داستان‌ها را براى تو بيان مي‌كنيم».
+*الهام غيبى به پيامبران؛ وحى به اين معنا بيش از هفتاد بار در قرآن كريم به كار رفته است: {{متن قرآن|«{{آیه|12|3}}}}<ref>[[آیه 3 سوره یوسف|سوره یوسف، آیه ۳.]]</ref>؛ ما به وسيله وحى اين قرآن به تو بهترين داستان‌ها را براى تو بيان مي‌كنيم».
 ==فرق وحى و الهام==
@@ سطر ۵۰: / سطر ۵۰: @@
 و آيه دوم مي‌رساند كه قرآن مجيد از همين راه به [[پیامبر اسلام|پيغمبر اكرم]] صلى الله عليه وآله رسيده و از اينجا روشن مي‌شود كه وحى قرآن از راه تكليم و گفتگو بوده است.
-و باز مي‌فرمايد: {{متن قرآن|«نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ * عَلَىٰ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ * بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ»}} ([[سوره شعراء]]/193-195) قرآن را روح الامين ([[جبرئيل]]) به قلب تو يعنى به نفس تو با زبان عربى آشكار نازل كرد تا از كسانى باشى كه مردم را از خدا مي‌ترسانند.
+و باز مي‌فرمايد: {{متن قرآن|«{{آیه|26|193}} 💠<ref>[[آیه 193 سوره شعراء|سوره شعراء، آیه ۱۹۳.]]</ref> {{آیه|26|194}} 💠<ref>[[آیه 194 سوره شعراء|همان، آیه ۱۹۴.]]</ref> {{آیه|26|195}}<ref>[[آیه 195 سوره شعراء|همان، آیه ۱۹۵.]]</ref>}}؛ قرآن را روح الامين ([[جبرئيل]]) به قلب تو يعنى به نفس تو با زبان عربى آشكار نازل كرد تا از كسانى باشى كه مردم را از خدا مي‌ترسانند».
-و مي‌فرمايد: {{متن قرآن|«قُلْ مَنْ كَانَ عَدُوًّا لِجِبْرِيلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلَىٰ قَلْبِكَ...»}} ([[سوره بقره]]/97) بگو كسى كه دشمن جبرئيل است، همان جبرئيل قرآن را به اذن خدا به دل تو نازل كرده - نه بى اذن و از پيش خود-.
+و مي‌فرمايد: {{متن قرآن|«قُلْ مَنْ كَانَ عَدُوًّا لِجِبْرِيلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلَىٰ قَلْبِكَ ...}}<ref>[[آیه 97 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۹۷.]]</ref>؛ بگو كسى كه دشمن جبرئيل است، همان جبرئيل قرآن را به اذن خدا به دل تو نازل كرده - نه بى اذن و از پيش خود- ...».
 از اين آيه‌ها استفاده مي‌شود كه قرآن يا بخشى از قرآن به وسيله فرشته وحى كه جبرئيل و روح امين است فرستاده شده. (قسم سوم تكليم) و اين كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه وآله قرآن را از فرشته وحى با نفس خود،<ref> به دليل اين كه در هر دو آيه تنزيل قرآن را به قلب پيغمبر اكرم صلى الله عليه وآله نسبت مي‌دهد. (مى فرمايد: «على قلبك» و نمي‌فرمايد: «عليك» و قلب در عرف قرآن نفس است، به دليل اين كه در چندين جا درك و شعور و همچنين معصيت را كه از آنِ نفس است به قلب نسبت مي‌دهد).</ref> يعنى با تمام وجود خود تلقى مي‌كرد نه از راه گوش.
-و مي‌فرمايد: {{متن قرآن|«فَأَوْحَىٰ إِلَىٰ عَبْدِهِ مَا أَوْحَىٰ * مَا كَذَبَ الْفُؤَادُ مَا رَأَىٰ * أَفَتُمَارُونَهُ عَلَىٰ مَا يَرَىٰ»}} ([[سوره نجم]]/10-12). پس وحى نمود به بنده خود آن چه را كه وحى نمود، [[دروغ]] نگفت و اشتباه نكرد قلب (نفس) پيغمبر اكرم در آن چه مشاهده كرد، آيا با او در چيزى كه عيانا مشاهده مي‌كند به مجادله مي‌پردازيد؟
+و مي‌فرمايد: {{متن قرآن|«{{آیه|53|10}} 💠<ref>[[آیه 10 سوره نجم|سوره نجم، آیه ۱۰.]]</ref> {{آیه|53|11}} 💠<ref>[[آیه 11 سوره نجم|همان، آیه ۱۱.]]</ref> {{آیه|53|12}}<ref>[[آیه 12 سوره شعراء|همان، آیه ۱۲.]]</ref>}}؛  پس وحى نمود به بنده خود آن چه را كه وحى نمود، [[دروغ]] نگفت و اشتباه نكرد قلب (نفس) پيغمبر اكرم در آن چه مشاهده كرد، آيا با او در چيزى كه عيانا مشاهده مي‌كند به مجادله مي‌پردازيد»؟
-و در جاى ديگر تلقى وحى را با خواندن الواح تعبير فرموده است: {{متن قرآن|«رَسُولٌ مِنَ اللَّهِ يَتْلُو صُحُفًا مُطَهَّرَةً»}} ([[سوره بينة]]/2) فرستاده‌اى از جانب خدا كه صحيفه‌هاى پاكى را تلاوت مي‌كند.<ref>قرآن در اسلام، علامه طباطبایی.</ref>
+و در جاى ديگر تلقى وحى را با خواندن الواح تعبير فرموده است: {{متن قرآن|«رَسُولٌ مِنَ اللَّهِ يَتْلُو صُحُفًا مُطَهَّرَةً}}<ref>[[آیه 2 سوره بینه|سوره بینه، آیه ۲.]]</ref>؛ فرستاده‌اى از جانب خدا كه صحيفه‌هاى پاكى را تلاوت مي‌كند.<ref>قرآن در اسلام، علامه طباطبایی.</ref>
 ==پانويس==

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 کلمه «وحی» در [[قرآن کریم]] در چهار معنا استعمال شده است:
-*اشاره پنهانى و پوشيده؛ {{متن قرآن|«فَخَرَجَ عَلَى‌ قَوْمِهِ‌ مِنَ الْمِحْرَابِ فَأَوْحَى‌ إِلَيهِمْ أَن سَبِّحُواْ بُكْرَةً وَ عَشِياً»}} ([[سوره مريم]]/11) ([[حضرت زکریا|زکریا]]) از محراب به سوى قومش شتافت و به اشاره به آنان القاء كرد كه صبح و شام خدا را تسبيح كنند.
+*اشاره پنهانى و پوشيده: {{متن قرآن|«{{آیه|19|11}}}}<ref>[[آیه 11 سوره مریم|سوره مریم، آیه ۱۱.]]</ref>؛ ([[حضرت زکریا|زکریا]]) از محراب به سوى قومش شتافت و به اشاره به آنان القاء كرد كه صبح و شام خدا را تسبيح كنند».
-*امر غريزى و تكوينی؛ {{متن قرآن|«وَ أَوْحَى‌ رَبّكَ إِلَى النحْلِ أَنِ اتَّخذِى مِنَ الْجِبَالِ بُيوتًا وَ مِنَ الشَّجَرِ وَ مِمَّا يعْرِشُونَ»}} ([[سوره نحل]]/68) پروردگار تو به زنبور عسل وحى كرد كه خانه‌هاى خود را در ميان كوه‌ها و درختان بنا كند.
+*امر غريزى و تكوينی: {{متن قرآن|«{{آیه|16|68}}}}<ref>[[آیه 68 سوره نحل|سوره نحل، آیه ۶۸.]]</ref>؛ پروردگار تو به زنبور عسل وحى كرد كه خانه‌هاى خود را در ميان كوه‌ها و درختان بنا كند».
-*الهام نفسانى به افراد عادی؛ اين الهام ممكن است خاطره ذهنى يا القاى روحى و روانى از عالم بالا باشد. مانند [[آيه]] شريفه: {{متن قرآن|«و َأَوْحَينَا إِلَى‌ أُمِ‌ّ مُوسَى‌ أَنْ أَرْضِعِيهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَيهِ فَأَلْقِيهِ فِى الْيمِ‌ّ وَ لَا تَخَافِى وَ لَا تَحْزَنِى إِنَّا رَادُّوهُ إِلَيكِ وَ جَاعِلُوهُ مِنَ الْمُرْسَلِينَ»}} ([[سوره قصص]]/7) به مادر [[موسى]] وحى كرديم كه طفل خود را شير بده و اگر ترسيدى كه فرعون گزندى به او رساند او را در نيل رها كن.
+*الهام نفسانى به افراد عادی؛ اين الهام ممكن است خاطره ذهنى يا القاى روحى و روانى از عالم بالا باشد: {{متن قرآن|«{{آیه|28|7}}}}<ref>[[آیه 7 سوره قصص|سوره قصص، آیه ۷.]]</ref>؛ به مادر [[موسى]] وحى كرديم كه طفل خود را شير بده و اگر ترسيدى كه فرعون گزندى به او رساند او را در نيل رها كن».
-*الهام غيبى به پيامبران؛ وحى به اين معنا بيش از هفتاد بار در قرآن كريم به كار رفته است؛ از جمله: {{متن قرآن|«نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيكَ أَحْسَنَ الْقَصَصِ بِمَا أَوْحَينَا إِلَيكَ هَذَا الْقُرْءَانَ»}} ([[سوره يوسف]]/3) ما به وسيله وحى اين قرآن به تو بهترين داستان‌ها را براى تو بيان مي‌كنيم.
+*الهام غيبى به پيامبران؛ وحى به اين معنا بيش از هفتاد بار در قرآن كريم به كار رفته است: {{متن قرآن|«{{آیه|12|3}}}}<ref>[[آیه 3 سوره يوسف|سوره يوسف، آیه ۳.]]</ref>؛ ما به وسيله وحى اين قرآن به تو بهترين داستان‌ها را براى تو بيان مي‌كنيم».
 ==فرق وحى و الهام==
@@ سطر ۴۰: / سطر ۴۰: @@
 به طور اجمال آن چه قرآن مجيد در كيفيت وحى خود توضيح مي‌دهد اين است كه وحى اين كتاب آسمانى به طور تكليم بوده و خداى متعال با پيغمبر گرامى خود سخن گفته و آن حضرت با تمام وجود خود (نه تنها با گوش) سخن خدا را تلقى نموده است.
-خداى متعال مي‌فرمايد: {{متن قرآن|«وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْيًا أَوْ مِنْ وَرَاءِ حِجَابٍ أَوْ يُرْسِلَ رَسُولًا فَيُوحِيَ بِإِذْنِهِ مَا يَشَاءُ ۚ إِنَّهُ عَلِيٌّ حَكِيمٌ * وَكَذَٰلِكَ أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ رُوحًا مِنْ أَمْرِنَا مَا كُنْتَ تَدْرِي مَا الْكِتَابُ وَلَا الْإِيمَانُ وَلَٰكِنْ جَعَلْنَاهُ نُورًا نَهْدِي بِهِ مَنْ نَشَاءُ مِنْ عِبَادِنَا وَإِنَّكَ لَتَهْدِي إِلَىٰ صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ»}} ([[سوره شورى]]/51-52) به هيچ بشرى نمي‌رسد كه خدا با او سخن گويد مگر اين كه وحى كند - سخن پنهانى و با اشاره كه ديگران نفهمند - يا از پشت پرده‌اى حرف زند يا رسول و فرستاده‌اى بفرستد و او به اذن خدا آن چه را خدا مي‌خواهد وحى نمايد زيرا خدا بلندمرتبه و محكم كار است و به همين نحو روحى را از امر خودمان - قرآن را - به تو وحى كرديم از پيش خود نمي‌توانستى درك كنى كه كتاب چيست و نه [[ايمان]] چيست ولى ما آن را نورى قرار داديم كه با آن كسانى را كه مي‌خواهيم رهبرى مي‌نمائيم و تحقيقا تو راه راستى را نشان مي‌دهي.
+خداى متعال مي‌فرمايد: {{متن قرآن|«{{آیه|42|51}} 💠<ref>[[آیه 51 سوره شوری|سوره شوری، آیه ۵۱.]]</ref> {{آیه|42|52}}<ref>[[آیه 52 سوره شوری|همان، آیه ۵۲.]]</ref>}}؛ به هيچ بشرى نمي‌رسد كه خدا با او سخن گويد مگر اين كه وحى كند - سخن پنهانى و با اشاره كه ديگران نفهمند - يا از پشت پرده‌اى حرف زند يا رسول و فرستاده‌اى بفرستد و او به اذن خدا آن چه را خدا مي‌خواهد وحى نمايد زيرا خدا بلندمرتبه و محكم كار است و به همين نحو روحى را از امر خودمان - قرآن را - به تو وحى كرديم از پيش خود نمي‌توانستى درك كنى كه كتاب چيست و نه [[ايمان]] چيست ولى ما آن را نورى قرار داديم كه با آن كسانى را كه مي‌خواهيم رهبرى مي‌نمائيم و تحقيقا تو راه راستى را نشان مي‌دهي».
 به قرينه ترديدى كه در [[آيه]] اولى هست و وحى كه در قسم اول به جائى نسبت داده نشده و در قسم سوم به رسول نسبت داده شده، در آيه براى تكليم خدا سه قسم مختلف ذكر شده:

@@ سطر ۷۹: / سطر ۷۹: @@
 |سیر منطقی=
 }}
 [[رده:واژگان قرآنی]]
 [[رده:علوم قرآنی]]

@@ سطر ۷۷: / سطر ۷۷: @@
 *سيد محمدحسين طباطبائي، قرآن در اسلام
-*پژوهشکده باقرالعلوم، وحی،[http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]، بازیابی: 25 شهریور 1391
+*پژوهشکده باقرالعلوم، وحی، [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]، بازیابی: 25 شهریور 1391
 {{سنجش کیفی

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
 ==وحى در لغت و اصطلاح==
@@ سطر ۸۰: / سطر ۸۱: @@
 {{سنجش کیفی
 |سنجش=نشده
-|شناسه= ضعیف
+|شناسه= خوب
 |عنوان بندی مناسب=
 |کفایت منابع و پی نوشت ها=

@@ سطر ۶۶: / سطر ۶۶: @@
 پس وحى نمود به بنده خود آن چه را كه وحى نمود [[دروغ]] نگفت و اشتباه نكرد قلب - نفس - پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله در آن چه مشاهده كرد آيا با او در چيزى كه - عيانا مشاهده مي‌كند به مجادله مي‌پردازيد؟
-و در جاى ديگر تلقى وحى را با خواندن الواح تعبير فرموده است: {{متن قرآن|«رسول من الله يتلوا صحفا مطهرة»}}.<ref> [[سوره بينة]]، آيه 2.</ref>
+و در جاى ديگر تلقى وحى را با خواندن الواح تعبير فرموده است: {{متن قرآن|«رَسُولٌ مِنَ اللَّهِ يَتْلُو صُحُفًا مُطَهَّرَةً»}}.<ref> [[سوره بينة]]، آيه 2.</ref>
 فرستاده‌اى از جانب خدا كه صحيفه‌هاى پاكى را تلاوت مي‌كند.