واقعه حره - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۸ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۳

2024-04-28T08:33:29Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۸ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۲۲

2024-04-28T06:22:01Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۵۶

2022-05-30T06:56:35Z

Zamani در ‏۱۹ اوت ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۲۰

2020-08-19T08:20:06Z

Zamani در ‏۱۹ اوت ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۱۳

2020-08-19T08:13:50Z

سید مهدی خدایی: 9پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

2020-02-02T13:30:17Z

9پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

Zamani در ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۴۴

2019-09-21T11:44:24Z

Zamani در ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۴۱

2019-09-21T11:41:25Z

مهدی موسوی در ‏۶ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۲۳

2019-03-06T11:23:10Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۶ سپتامبر ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۳۸

2018-09-06T08:38:10Z

@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 ب: [[یعقوبی]] می‌نویسد: زمانی که عثمان بن محمد والی مدینه گردید، ابن مینا طبق معمول برای بردن «صوافی» - که عبارت از اشیای برگزیده بیت‌المال و مختص خلیفه بود - به مدینه آمد. گروهی از مردم از بردن آن اموال که حق خویش می‌دانستند، جلوگیری کردند. در این میان نزاعی لفظی بین والی و مردم رخ داد که منجر به شورش مردم و اخراج [[بنی امیه|امویان]] از شهر گردید.<ref> تاریخ الیعقوبی، ج 2، ص 250.</ref> ابن قتیبه نیز شبیه این روایت را نقل کرده است.<ref> الامامة والسیاسة، ج 1، ص 206.</ref>
-ج: روایت طبری آن است که پس از نصب عثمان بن محمد، او گروهی از بزرگان مدینه را نزد یزید فرستاد تا از آن‌ها استمالت و دلجویی کند و باب بذل و بخشش به روی آن‌ها باز شود. اینان به [[شام]] رفته و زمانی که بازگشتند، عوض تمجید شروع به بدگویی از یزید کردند که: «لیس له دین، یشرب الخمر، یغرف بالطنابیر و یضرب عنده القیان و یلعب بالکلاب». او دین ندارد، مشروب می‌خورد بر طنبور می‌کوبد و بردگان نزد او می‌نوازند و با سگان بازی می‌کند. لذا گفتند که حاضر به اطاعت او و پذیرش امامتش نمی‌باشند.<ref> تاریخ الطبری، ج 4، ص 368؛ انساب الاشراف، ج 4، ص 31.</ref>
+ج: روایت [[محمد بن جریر طبری|طبری]] آن است که پس از نصب عثمان بن محمد، او گروهی از بزرگان مدینه را نزد یزید فرستاد تا از آن‌ها استمالت و دلجویی کند و باب بذل و بخشش به روی آن‌ها باز شود. اینان به [[شام]] رفته و زمانی که بازگشتند، عوض تمجید شروع به بدگویی از یزید کردند که: «لیس له دین، یشرب الخمر، یغرف بالطنابیر و یضرب عنده القیان و یلعب بالکلاب». او دین ندارد، مشروب می‌خورد بر طنبور می‌کوبد و بردگان نزد او می‌نوازند و با سگان بازی می‌کند. لذا گفتند که حاضر به اطاعت او و پذیرش امامتش نمی‌باشند.<ref> تاریخ الطبری، ج 4، ص 368؛ انساب الاشراف، ج 4، ص 31.</ref>
 به نظر می‌رسد که هر سه مساله مطرح بوده است. بلاذری پس از طرح نکته اول به دنبال آن نکته سوم را مطرح کرده است. به یقین زبیری‌گری نیز عاملی اساسی در حجاز بوده است. مساله دوم نیز زمینه دیگری برای رنجش مردم از اموی‌ها گردید.
@@ سطر ۶۶: / سطر ۶۶: @@
 ==منابع==
-موسسه تبیان، نرم‌افزار دایرة‌المعارف چهارده معصوم علیهم‌السلام
+* تاریخ خلفا، رسول جعفریان
 '''منابع بیشتر:'''

@@ سطر ۲۹: / سطر ۲۹: @@
 شورشیان، امویان و یاران و موالی آن‌ها را که تقریباً حدود هزار نفر بودند، در خانه [[مروان بن حکم]] محاصره کردند<ref> تاریخ الطبری، ج 4، ص 370؛ انساب الاشراف، ج 4، ص 32.</ref> و پس از آن با خفت و خواری و در حالی که بچه‌ها آنان را سنگسار می‌کردند، از شهر بیرون راندند.<ref> الامامة والسیاسة، ج 1، ص 208.</ref>
-آن‌ها با رانده‌شدگان شرط کردند که اگر قسم یاد کنند تا همراه سپاه شام بازنگردند، اجازه می‌دهند که از شهر خارج شوند. آن‌ها پذیرفتند، گرچه افراد پلیدی چون مروان<ref>همان، ج 1، ص 210.</ref> و بسیاری دیگر عهد خود را شکستند. واقدی این اخراج را بدست زبیر دانسته و می‌نویسد: مجموع اخراج‌شدگان از مکه و مدینه و سایر نقاط حدود چهار هزار نفر بودند.<ref> انساب الاشراف، ج 4، صص 37-38.</ref> ابن اعثم می‌نویسد که رهبر این شورشیان، یعنی عبدالله بن حنظلة غسیل الملائکة، از طرف [[ابن زبیر]] والی مدینه بوده است.<ref> الفتوح، ج 5، صص 292-293.</ref>
+آن‌ها با رانده‌شدگان شرط کردند که اگر قسم یاد کنند تا همراه سپاه شام بازنگردند، اجازه می‌دهند که از شهر خارج شوند. آن‌ها پذیرفتند، گرچه افراد پلیدی چون مروان<ref>همان، ج 1، ص 210.</ref> و بسیاری دیگر عهد خود را شکستند. واقدی این اخراج را بدست زبیر دانسته و می‌نویسد: مجموع اخراج‌شدگان از مکه و مدینه و سایر نقاط حدود چهار هزار نفر بودند.<ref> انساب الاشراف، ج 4، صص 37-38.</ref> ابن اعثم می‌نویسد که رهبر این شورشیان، یعنی عبدالله بن حنظلة غسیل الملائکة، از طرف [[عبدالله بن زبیر|ابن زبیر]] والی مدینه بوده است.<ref> الفتوح، ج 5، صص 292-293.</ref>
 ==واقعه حره==
@@ سطر ۷۴: / سطر ۷۴: @@
 [http://lib.ahlolbait.ir/parvan/resource/31855/%D9%81%D9%8A%D8%B6-%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%84%D8%A7%D9%85-%D9%81%D9%8A-%D8%B9%D9%85%D9%84-%D8%A7%D9%84%D8%B4%D9%87%D9%88%D8%B1-%D9%88-%D9%88%D9%82%D8%A7%D9%8A%D8%B9-%D8%A7%D9%84%D8%A7%D9%8A%D8%A7%D9%85/preview/31084/%D9%85%D8%AD%D8%AA%D9%88%D8%A7%D9%8A-%D8%AF%D9%8A%D8%AC%D9%8A%D8%AA%D8%A7%D9%84%D9%8A/&sa=false&#!page=58 وقایع الایام شیخ عباس قمی، 28 ذی الحجه].
 {{شناختنامه امام سجاد (ع)}}
 [[رده:وقایع ماه ذی الحجه]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
 {{تقویم|روز= 28 ذی الحجه|سال= سال 63 هجری قمری}}
 این واقعه مربوط به سرکوب شورش مردم [[مدینه]] توسط سپاهیان [[یزید]] به سرکردگی [[مسلم بن عقبه]] در سال 63 قمری است و از آنجائی که لشکر یزید، در ریگزاری (در اطراف مدینه) به نام «حره» اردو زدند و از آن پایگاه به شهر حمله ور شدند، به «واقعه حره» شهرت پیدا نموده است.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{تقویم|روز= 28 ذی الحجه|سال= سال 63 هجری قمری}}
 این واقعه مربوط به سرکوب شورش مردم [[مدینه]] توسط سپاهیان [[یزید]] به سرکردگی [[مسلم بن عقبه]] در سال 63 قمری است و از آنجائی که لشکر یزید، در ریگزاری (در اطراف مدینه) به نام «حره» اردو زدند و از آن پایگاه به شهر حمله ور شدند، به «واقعه حره» شهرت پیدا نموده است.
@@ سطر ۸۰: / سطر ۸۲: @@
 [[رده:تاریخ اسلام]]
 [[رده:امام سجاد علیه السلام]]

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 مورخین درباره علل این شورش سه روایت نقل کرده‌اند:
-الف: [[ابوالحسن احمد ابوجعفر بلاذری|بلاذری]] می نویسد: هنگامی که [[عبدالله بن زبیر]] برادرش عمرو را کشت مردم را به خلع طاعت یزید و جهاد با او فراخواند. از مردم مدینه نیز در این باره دعوت شد و به دنبال آن اهل [[حجاز]] اطاعت او را برگردن نهادند. عبدالله بن مطیع از طرف [[عبدالله ابن زبیر|ابن زبیر]] از مردم مدینه برای او بیعت گرفت. یزید از جریان باخبر شد و از حاکم خود خواست تا گروهی از بزرگان مدینه را برای دلجویی نزد او بفرستد.<ref> انساب الاشراف، ج 4، ص 31.</ref>
+الف: [[ابوالحسن احمد ابوجعفر بلاذری|بلاذری]] می نویسد: هنگامی که [[عبدالله بن زبیر]] برادرش عمرو را کشت مردم را به خلع طاعت [[یزید]] و [[جهاد]] با او فراخواند. از مردم [[مدینه]] نیز در این باره دعوت شد و به دنبال آن اهل [[حجاز]] اطاعت او را برگردن نهادند. [[عبدالله بن مطیع]] از طرف [[عبدالله ابن زبیر|ابن زبیر]] از مردم مدینه برای او بیعت گرفت. یزید از جریان باخبر شد و از حاکم خود خواست تا گروهی از بزرگان مدینه را برای دلجویی نزد او بفرستد.<ref> انساب الاشراف، ج 4، ص 31.</ref>
 در این روایت، عمده مطلب این است که مدینه به دلیل بیعت با ابن زبیر در برابر یزید ایستادگی کرده است. شاهد آن این است که ابن زبیر بعد از واقعه حره به یارانش گفت: دوستان شما در این واقعه کشته شده‌اند.<ref> مختصر تاریخ دمشق، ج 3، ص 156.</ref> در این که مردم مدینه پس از آغاز شورش، یزید را از خلافت خلع کرده و با ابن زبیر بیعت کردند، [[ابوالفرج اصفهانی|ابوالفرج]] نیز توضیحاتی آورده است.<ref> الاغانی، ج 1، صص 24-21.</ref>
@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۰: @@
 به نظر می‌رسد که هر سه مساله مطرح بوده است. بلاذری پس از طرح نکته اول به دنبال آن نکته سوم را مطرح کرده است. به یقین زبیری‌گری نیز عاملی اساسی در حجاز بوده است. مساله دوم نیز زمینه دیگری برای رنجش مردم از اموی‌ها گردید.
-در منابع تاریخی مردم حجاز به «بوبکری» و «عمری» شهرت دارند، شامیان به «اموی‌گری» و مناطقی چون عراق به «[[شیعه|تشیع]]» و امثال آن. چنین خصیصه‌ای در بین مردم حجاز و به ویژه مردم مدینه که شریک جرم در قتل [[عثمان بن عفان|عثمان]] بودند، مانع از مقبولیت آن‌ها از سوی [[بنی امیه|بنی‌امیه]] و بالعکس بود. اضافه بر آن، مردم مدینه که آن همه بذل و بخشش [[عمر بن خطاب|عمر]] را برای خود می‌دیدند - اعم از مهاجرین و انصار - و اینک برخورد [[معاویه]] و ابنای او را در بردن صوافی اموال ملاحظه می‌کردند، نمی‌توانستند از امویان راضی باشند.
+در منابع تاریخی مردم [[حجاز]] به «بوبکری» و «عمری» شهرت دارند، شامیان به «اموی‌گری» و مناطقی چون [[عراق]] به «[[شیعه|تشیع]]» و امثال آن. چنین خصیصه‌ای در بین مردم حجاز و به ویژه مردم مدینه که شریک جرم در قتل [[عثمان بن عفان|عثمان]] بودند، مانع از مقبولیت آن‌ها از سوی [[بنی امیه|بنی‌امیه]] و بالعکس بود. اضافه بر آن، مردم مدینه که آن همه بذل و بخشش [[عمر بن خطاب|عمر]] را برای خود می‌دیدند - اعم از مهاجرین و انصار - و اینک برخورد [[معاویه]] و ابنای او را در بردن صوافی اموال ملاحظه می‌کردند، نمی‌توانستند از امویان راضی باشند.
 ظهور ابن زبیر در صحنه سیاسی و ضعف بنی‌امیه در حجاز، زمینه شورش مردم مدینه را فراهم کرد. یزید در آغاز کوشید تا توسط [[عبدالله بن جعفر]] آن‌ها را دعوت به آرامش کند،<ref>الامامة والسیاسة، ج 1، صص 206-207.</ref> اما آن‌ها نپذیرفتند. [[نعمان بن بشیر]] از انصار حامی اموی‌ها - که او نیز عاقبت زبیری و کشته شد - از طرف یزید به مدینه آمد و آن‌ها را دعوت به «اطاعت از امام» و «لزوم رعایت جماعت» کرد،<ref> تاریخ الطبری، ج 4، ص 367.</ref> اما مردم نپذیرفتند. طبری از عمرو بن سعید نقل کرده که می‌گفت: تمامی اهل [[مکه]] و مدینه تمایل به ابن زبیر دارند.<ref> همان، ج 4، ص 369؛ انساب الاشراف، ج 4، ص 32.</ref>
-رهبر شورشیان عبدالله بن حنظله فرزند شهيد نامدار اسلام "[[حنظله غسیل الملائکه]]" بود كه پدرش يك روز پس از عروسي‌اش در [[جنگ احد]] كشته شد و به حنظله غسيل الملائكه معروف ولي فرزندي از او به جا ماند كه عبدالله ناميده مي‌شد و با مراقبت و تربيت مادرش رشد يافت و از بزرگان و معاريف مدينه منوره گرديد.
+رهبر شورشیان [[عبدالله بن حنظله]] فرزند شهيد نامدار اسلام "[[حنظله غسیل الملائکه]]" بود كه پدرش يك روز پس از عروسي‌اش در [[جنگ احد]] كشته شد و به حنظله غسيل الملائكه معروف ولي فرزندي از او به جا ماند كه عبدالله ناميده مي‌شد و با مراقبت و تربيت مادرش رشد يافت و از بزرگان و معاريف مدينه منوره گرديد.
 شورشیان، امویان و یاران و موالی آن‌ها را که تقریباً حدود هزار نفر بودند، در خانه [[مروان بن حکم]] محاصره کردند<ref> تاریخ الطبری، ج 4، ص 370؛ انساب الاشراف، ج 4، ص 32.</ref> و پس از آن با خفت و خواری و در حالی که بچه‌ها آنان را سنگسار می‌کردند، از شهر بیرون راندند.<ref> الامامة والسیاسة، ج 1، ص 208.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{تقویم|روز= 28 ذی الحجه|سال= سال 63 هجری قمری}}
-واقعه سرکوب شورش مردم [[مدینه]] توسط سپاهیان [[یزید]] به سرکردگی [[مسلم بن عقبه]] در سال 63 قمری در تاریخ اسلام به نام واقعه حره شهرت دارد. حره نام دو رشته کوهک های سنگلاخی در مدینه است که در دو سمت شرق و غرب این شهر از شمال تا جنوب کشیده شده و مقابله سپاه دو طرف در این تقطه رخ داد. در  این واقعه سپاه مسلم بن عقبه در یک روز شهر مدینه را به تصرف خود در آورند و از هیچ جنایتی در آن فروگذار نکردند. بنا به نقلی در این واقعه قريب هزار و هفتصد تن از بزرگان و بزرگ زادگان و حدود ده هزار نفر از ساير مردم مدينه قتل عام شدند.
+این واقعه مربوط به سرکوب شورش مردم [[مدینه]] توسط سپاهیان [[یزید]] به سرکردگی [[مسلم بن عقبه]] در سال 63 قمری است و از آنجائی که لشکر یزید، در ریگزاری (در اطراف مدینه) به نام «حره» اردو زدند و از آن پایگاه به شهر حمله ور شدند، به «واقعه حره» شهرت پیدا نموده است.
-این واقعه در روزهای آخر ماه ذی الحجه (بنا به نقلی 28 [[ذی الحجه]] روی داده است.
+در این واقعه سپاه مسلم بن عقبه در یک روز شهر مدینه را به تصرف خود در آورند و از هیچ جنایتی در آن فروگذار نکردند. بنا به نقلی قريب هزار و هفتصد تن از بزرگان و بزرگ زادگان و حدود ده هزار نفر از ساير مردم مدينه در این واقعه قتل عام شدند.
 ==علل شورش مردم مدینه==