هیبت - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۵ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۱

2024-10-25T11:41:26Z

مهدی موسوی در ‏۳ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۰۳

2019-03-03T12:03:05Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱ مارس ۲۰۱۴، ساعت ۰۷:۰۲

2014-03-01T07:02:58Z

بهرامی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{نیازمند ویرایش فنی}} هیبت در لغت هم به معنای ترس و هول، و هم به معنای شکوه و عظمت...' ایجاد کرد

2014-02-25T09:29:49Z

صفحه‌ای جدید حاوی '{{نیازمند ویرایش فنی}} هیبت در لغت هم به معنای ترس و هول، و هم به معنای شکوه و عظمت...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{نیازمند ویرایش فنی}}
هیبت در لغت هم به معنای ترس و هول، و هم به معنای شکوه و عظمت آمده است.

هيبت از خداى تعالى حالتى است که از شناختن قدرت خدا و حشمت و مهابت و نفوذ مشيت او و ناچيز بودن خود و در همه چيز نيازمند بودنش به خداى تعالى براى انسان پديد مى‌آيد و قهرا پيدايش مراتب و درجات آن هم بستگى به پيدايش مراتب معرفت مذکور است.

هيبت از آداب باطنى [[نماز]] و نوعی عبادت است و فراتر از تعظيم است.
هر خوفى را هيبت نمى‌گويند بلکه خوفى است که به سبب بزرگداشت و عظمت و جلالت از کسى برای انسان حاصل مى‌شود؛ هیبت نامیده می شود.

هيبت و خشيت از خداى تعالى در انبياء اولياء و علماى الهى بيش تر از ديگران و در آن‌ها نيز بحسب مراتب شناخت آن‌ها نسبت به عظمت خداى تعالى و شناخت آن‌ها از توحيد متفاوت است.

از سيد الساجدين عليه السلام روايت شده: هنگامى که براى نماز گزاران وضو مى‌گرفت رنگ مبارکش زرد مى‌شد و چون به نماز خواندن مى‌ايستاد لرزش به اندامش

مى افتد از علت اين حالت پرسيده شد در پاسخ فرمود: نمى‌دانيد که پيش روى چه کسى مى‌ايستم؟
==منابع==
* [http://thesaurus.islamicdoc.org/thesaurus/ هیبت، اصطلاحنامه جامع علوم اسلامی]، بازیابی: 6 اسفند 92.
*فرهنگ فارسی معین، ذیل واژه ی هیبت.
[[رده:صفات پسندیده]]
[[رده:اخلاق فردی]]
[[رده:نماز]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-هیبت در لغت هم به معنای ترس و هول، و هم به معنای شکوه و عظمت آمده است.
+'''«هیبت»''' در لغت، هم به معنای خوف و ترس و هول، و هم به معنای شکوه و عظمت آمده است. البته هر خوفى را «هيبت» نمى‌گويند، بلکه خوفى است که به سبب بزرگداشت و عظمت و جلالت از کسى برای [[انسان]] حاصل مى‌شود.
-هيبت از [[الله|خداى تعالى]] حالتى است که از شناختن قدرت خدا و حشمت و مهابت و نفوذ مشيت او و ناچيزبودن خود و در همه چيز نيازمند بودنش به خداى تعالى براى انسان پديد مى‌آيد و قهراً پيدايش مراتب و درجات آن هم بستگى به پيدايش مراتب معرفت مذکور است.
+هيبت از [[الله|خداى تعالى]] حالتى است که از شناختن [[قدرت الهی|قدرت خدا]] و حشمت و مهابت و نفوذ [[مشیت الهی|مشيت]] او و ناچيزبودن خود و در همه چيز نيازمند بودنش به خداى تعالى براى انسان پديد مى‌آيد و قهراً پيدايش مراتب و درجات آن هم بستگى به پيدايش مراتب [[معرفت]] مذکور است. هيبت و [[خشیت]] از خداى تعالى در [[انبياء]] و [[اولیاء الله|اولياى الهى]] و علما بيشتر از ديگران و در آن‌ها نيز بحسب مراتب شناخت آن‌ها نسبت به عظمت خداى تعالى و شناخت آن‌ها از [[توحید|توحيد]] متفاوت است.
-هيبت از آداب باطنى [[نماز]] و نوعی عبادت است و فراتر از تعظيم است. هر خوفى را هيبت نمى‌گويند بلکه خوفى است که به سبب بزرگداشت و عظمت و جلالت از کسى برای انسان حاصل مى‌شود؛ هیبت نامیده می شود.
+هيبت از خداوند هنگام [[نماز]]، از آداب باطنى نماز و نوعی [[عبادت]] است و فراتر از تعظيم می باشد. در سیره [[امام سجاد]] عليه السلام آمده است: هنگامى که ایشان براى نماز [[وضو]] مى‌گرفت، رنگ مبارکش زرد مى‌شد و چون به نماز مى‌ايستاد، لرزش به اندامش مى افتاد. وقتی از علت اين حالت پرسيده شد، در پاسخ فرمود: نمى‌دانيد که پيش روى چه کسى مى‌ايستم؟!
 ==منابع==
-*[http://thesaurus.islamicdoc.org/thesaurus/ هیبت، اصطلاحنامه جامع علوم اسلامی]، بازیابی: 6 اسفند 92.
+*[http://thesaurus.islamicdoc.org/thesaurus/ "هیبت"، اصطلاحنامه جامع علوم اسلامی]، بازیابی: 6 اسفند 92.
-*فرهنگ فارسی معین، ذیل واژه ی هیبت.
+*فرهنگ فارسی معین، ذیل واژه "هیبت".
+[[رده:اخلاق فردی]]
 [[رده:صفات پسندیده]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 هیبت در لغت هم به معنای ترس و هول، و هم به معنای شکوه و عظمت آمده است.
-هيبت از خداى تعالى حالتى است که از شناختن قدرت خدا و حشمت و مهابت و نفوذ مشيت او و ناچيزبودن خود و در همه چيز نيازمند بودنش به خداى تعالى براى انسان پديد مى‌آيد و قهراً پيدايش مراتب و درجات آن هم بستگى به پيدايش مراتب معرفت مذکور است.
+هيبت از [[الله|خداى تعالى]] حالتى است که از شناختن قدرت خدا و حشمت و مهابت و نفوذ مشيت او و ناچيزبودن خود و در همه چيز نيازمند بودنش به خداى تعالى براى انسان پديد مى‌آيد و قهراً پيدايش مراتب و درجات آن هم بستگى به پيدايش مراتب معرفت مذکور است.
 هيبت از آداب باطنى [[نماز]] و نوعی عبادت است و فراتر از تعظيم است. هر خوفى را هيبت نمى‌گويند بلکه خوفى است که به سبب بزرگداشت و عظمت و جلالت از کسى برای انسان حاصل مى‌شود؛ هیبت نامیده می شود.
-هيبت و خشيت از خداى تعالى در انبياء اولياء و علماى الهى بيشتر از ديگران و در آن‌ها نيز بحسب مراتب شناخت آن‌ها نسبت به عظمت خداى تعالى و شناخت آن‌ها از توحيد متفاوت است.
+هيبت و خشيت از خداى تعالى در انبياء اولياء و علماى الهى بيشتر از ديگران و در آن‌ها نيز بحسب مراتب شناخت آن‌ها نسبت به عظمت خداى تعالى و شناخت آن‌ها از [[توحید|توحيد]] متفاوت است.
-از سيدالساجدين عليه السلام روايت شده: هنگامى که براى نمازگزاران [[وضو]] مى‌گرفت، رنگ مبارکش زرد مى‌شد و چون به نماز خواندن مى‌ايستاد لرزش به اندامش مى افتد از علت اين حالت پرسيده شد. در پاسخ فرمود: نمى‌دانيد که پيش روى چه کسى مى‌ايستم؟
+از [[امام سجاد علیه السلام|سيدالساجدين]] عليه السلام روايت شده: هنگامى که براى نمازگزاران [[وضو]] مى‌گرفت، رنگ مبارکش زرد مى‌شد و چون به نماز خواندن مى‌ايستاد لرزش به اندامش مى افتد از علت اين حالت پرسيده شد. در پاسخ فرمود: نمى‌دانيد که پيش روى چه کسى مى‌ايستم؟
 ==منابع==
 * [http://thesaurus.islamicdoc.org/thesaurus/ هیبت، اصطلاحنامه جامع علوم اسلامی]، بازیابی: 6 اسفند 92.
-* فرهنگ فارسی معین، ذیل واژه ی هیبت.
+*[http://thesaurus.islamicdoc.org/thesaurus/ هیبت، اصطلاحنامه جامع علوم اسلامی]، بازیابی: 6 اسفند 92.
 [[رده:صفات پسندیده]]
 [[رده:اخلاق فردی]]
 [[رده:نماز]]