هبوط حضرت آدم از بهشت - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۱۴ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۴۴

2026-03-14T10:44:48Z

Mohammadi در ‏۶ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۲۳

2025-12-06T07:23:17Z

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ اخراج حضرت آدم از بهشت را به هبوط حضرت آدم از بهشت منتقل کرد

2023-09-28T09:39:28Z

مهدی موسوی صفحهٔ اخراج حضرت آدم از بهشت را به هبوط حضرت آدم از بهشت منتقل کرد

مهدی موسوی در ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۸

2023-09-28T09:38:56Z

مهدی موسوی در ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۷

2023-09-28T09:27:35Z

مهدی موسوی در ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۲

2023-09-28T08:22:44Z

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ تقویم: اخراج حضرت آدم عليه السلام از بهشت را به اخراج حضرت آدم از بهشت منتقل کرد

2022-06-01T06:11:41Z

مهدی موسوی صفحهٔ تقویم: اخراج حضرت آدم عليه السلام از بهشت را به اخراج حضرت آدم از بهشت منتقل کرد

مرضیه الله وکیل جزی: اخراج حضرت آدم عليه السلام از بهشت را به تقویم: اخراج حضرت آدم عليه السلام از بهشت منتقل کرد

2012-10-29T04:54:40Z

اخراج حضرت آدم عليه السلام از بهشت را به تقویم: اخراج حضرت آدم عليه السلام از بهشت منتقل کرد

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۴ اوت ۲۰۱۲، ساعت ۰۶:۱۳

2012-08-14T06:13:45Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '
2012-07-16T12:42:16Z

صفحه‌ای جدید حاوی ' <keywords content='کلید واژه: 1 ذی القعده، اخراج حضرت آدم عليه السلام از بهشت، توبه حضرت ...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه
'''منبع:''' نرم‌افزار دایرة‌المعارف چهارده معصوم علیهم‌السلام

==اخراج حضرت آدم عليه‌السلام از بهشت/ 1 ذوالقعده==

بنا به روايتي از [[امام صادق]] عليه‌السلام در نخستين روز ماه [[ذی القعده]] [[حضرت آدم]] عليه‌السلام از [[بهشت]] رانده شد و به امر پروردگار متعال به زمين هبوط كرد و چون در آن استقرار يافت، از كردار خويش و تبعات منفي آن بسيار ناراحت و اندوهگين شد و به مدت چهل شبانه‌روز در بالاي تپه "صفا" در كنار خانه خدا به [[سجده]] رفت و از فراق [[بهشت]] و دور شدن از جوار رحمت الهي، بسيار گريست.

تا اين كه [[جبرئيل]] امين بر وي نازل شد و [[توبه]]‌كردن را به وي آموخت و او را به [[غسل]] و طهارت و احرام و تلبيه و ساير أعمال [[حج]] آموزش داد و آدم عليه‌السلام از روز نهم ذي الحجه به أعمال حج پرداخت.<ref> [[بحارالانوار]] [[علامه مجلسی]]، ج 11، ص 178؛ ج 98، ص 189 و ج 99، ص 35.</ref>

خداوند سبحان در چند جا از آيات [[قرآن]] مجيد به مسئله هبوط حضرت آدم عليه‌السلام و توبه وي اشاره كرد، از جمله در [[سوره بقره]](2)، آيات 35 تا 38.

==پانویس ==
<references />

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 بنا به روایتی از [[امام صادق]] علیه‌السلام، در نخستین روز ماه [[ذی القعده]]، [[حضرت آدم]] علیه‌السلام از [[بهشت]] رانده شد و به امر پروردگار متعال به زمین هبوط کرد و چون در آن استقرار یافت، از کردار خویش و تبعات منفی آن بسیار ناراحت و اندوهگین شد و به مدت چهل شبانه‌روز در بالای تپه یا کوه "[[صفا و مروه|صفا]]" در کنار [[کعبه|خانه خدا]] به [[سجده]] رفت و از فراق [[بهشت]] و دور شدن از جوار رحمت الهی، بسیار گریست. تا این که [[جبرئیل]] امین بر وی نازل شد و [[توبه]]‌کردن را به وی آموخت و او را به [[غسل]] و طهارت و [[احرام]] و [[تلبیه]] و سایر أعمال [[حج]] آموزش داد و آدم علیه‌السلام از روز نهم [[ماه ذی الحجه|ذی الحجه]] به أعمال حج پرداخت.<ref> بحارالانوار، علامه مجلسی، ج ۱۱، ص ۱۷۸ و ج ۹۸، ص ۱۸۹.</ref>
-[[خداوند]] سبحان در چند جا از [[قرآن مجید]] به مسئله هبوط حضرت آدم علیه‌السلام و توبه وی، اشاره کرده است: {{متن قرآن|«وقُلنا اهبِطوا بعضُکم لبعضٍ عدوّ و لکم فی الارضِ مستقرٌ و متاعٌ الی حین»}}؛ ([[سوره بقره]]، ۳۶) و در این هنگام به آنها گفتیم: همگی به زمین فرود آیید، در حالی‌که بعضی دشمن بعض دیگر خواهید بود.
+[[خداوند]] سبحان در چند جا از [[قرآن مجید]] به مسئله هبوط حضرت آدم علیه‌السلام و توبه وی، اشاره کرده است: «{{متن قرآن|... وَقُلْنَا اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۖ وَلَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتَاعٌ إِلَىٰ حِينٍ}}<ref>[[آیه 36 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۳۶.]]</ref>؛ ... و در این هنگام به آنها گفتیم: همگی به زمین فرود آیید، در حالی‌که بعضی دشمن بعض دیگر خواهید بود».
-از آیات [[قرآن]] استفاده مى شود که [[حضرت آدم]] (علیه السلام) از ابتدا براى زندگى در روى [[زمین]] آفریده شده بود، بنابراین، اخراجی حقیقی در کار نبود، بلکه از اوّل مقرّر بود که او به زمین بیاید و آمدن او نیز حتمی بود. چنانکه خداوند متعال می فرماید: {{متن قرآن|«وَ إِذْ قالَ رَبُّکَ لِلْمَلائِکَةِ إِنِّی جاعِلٌ فِی الْأَرْضِ خَلیفَةً...»}}. (سوره بقره، ۳۰)
+از آیات [[قرآن]] استفاده مى شود که [[حضرت آدم]] (علیه السلام) از ابتدا براى زندگى در روى [[زمین]] آفریده شده بود، بنابراین، اخراجی حقیقی در کار نبود، بلکه از اوّل مقرّر بود که او به زمین بیاید و آمدن او نیز حتمی بود. چنانکه خداوند متعال می فرماید:{{متن قرآن|«وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً...»}}<ref>[[آیه 30 سوره بقره|همان،آیه ۳۰.]]</ref>.
 پس خداوند متعال قبل از خلقت آدم (علیه السلام) خبر داده بود که او را برای زندگی در زمین می آفریند نه برای زندگی در بهشت برزخی. ولى در آغاز، خداوند او را در [[بهشت]] ـ که یکى از باغ هاى سرسبز و پرنعمت این جهان بود ـ ساکن ساخت، محیطى که در آن براى آدم(علیه السلام) هیچ گونه ناراحتى وجود نداشت. شاید علت این جریان آن بوده که آدم(علیه السلام) با زندگى کردن روى زمین هیچ گونه آشنائى نداشت، و تحمل زحمت هاى آن بدون مقدمه براى او مشکل بود، و از چگونگى کردار و رفتار در زمین باید اطلاعات بیشترى پیدا کند.

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 از آیات [[قرآن]] استفاده مى شود که [[حضرت آدم]] (علیه السلام) از ابتدا براى زندگى در روى [[زمین]] آفریده شده بود، بنابراین، اخراجی حقیقی در کار نبود، بلکه از اوّل مقرّر بود که او به زمین بیاید و آمدن او نیز حتمی بود. چنانکه خداوند متعال می فرماید: {{متن قرآن|«وَ إِذْ قالَ رَبُّکَ لِلْمَلائِکَةِ إِنِّی جاعِلٌ فِی الْأَرْضِ خَلیفَةً...»}}. (سوره بقره، ۳۰)
-پس خداوند متعال قبل از خلقت آدم (ع) خبر داده بود که او را برای زندگی در زمین می آفریند نه برای زندگی در بهشت برزخی. ولى در آغاز، خداوند او را در [[بهشت]] ـ که یکى از باغ هاى سرسبز و پرنعمت این جهان بود ـ ساکن ساخت، محیطى که در آن براى آدم(علیه السلام) هیچ گونه ناراحتى وجود نداشت. شاید علت این جریان آن بوده که آدم(علیه السلام) با زندگى کردن روى زمین هیچ گونه آشنائى نداشت، و تحمل زحمت هاى آن بدون مقدمه براى او مشکل بود، و از چگونگى کردار و رفتار در زمین باید اطلاعات بیشترى پیدا کند.
+پس خداوند متعال قبل از خلقت آدم (علیه السلام) خبر داده بود که او را برای زندگی در زمین می آفریند نه برای زندگی در بهشت برزخی. ولى در آغاز، خداوند او را در [[بهشت]] ـ که یکى از باغ هاى سرسبز و پرنعمت این جهان بود ـ ساکن ساخت، محیطى که در آن براى آدم(علیه السلام) هیچ گونه ناراحتى وجود نداشت. شاید علت این جریان آن بوده که آدم(علیه السلام) با زندگى کردن روى زمین هیچ گونه آشنائى نداشت، و تحمل زحمت هاى آن بدون مقدمه براى او مشکل بود، و از چگونگى کردار و رفتار در زمین باید اطلاعات بیشترى پیدا کند.
 بنابراین مى بایست مدتى کوتاه تعلیمات لازم را در محیط بهشت ببیند و بداند زندگى روى زمین توأم با برنامه ها و تکالیف و مسئولیت ها است که انجام صحیح آنها باعث سعادت و تکامل و بقاى نعمت است، و سر باز زدن از آن سبب رنج و ناراحتى. و نیز بداند هر چند او آزاد آفریده شده، اما این آزادى به طور مطلق و نامحدود نیست که هر چه خواست انجام دهد، او مى بایست از پاره اى از اشیاء روى زمین چشم بپوشد. و نیز لازم بود بداند چنان نیست که اگر خطا و لغزشى دامنگیرش شود، درهاى سعادت براى همیشه به روى او بسته مى شود، بلکه او مى تواند بازگشت کند و پیمان ببندد که بر خلاف دستور خدا عملى انجام نخواهد داد تا دوباره به نعمت هاى الهى باز گردد. او در این محیط مى بایست تا حدى پخته شود، دوست و دشمن خویش را بشناسد، چگونگى زندگى در زمین را یاد گیرد، آرى، این خود یک سلسله تعلیماتِ لازم بود که مى بایست فرا گیرد، و با داشتن این آمادگى به روى زمین قدم بگذارد.
@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 اینها مطالبى بود که هم آدم(علیه السلام) و هم فرزندان او در زندگى آینده خود به آن احتیاج داشتند، بنابراین، شاید علت این که آدم(علیه السلام) در عین این که براى خلافت زمین آفریده شده بود، مدتى در بهشت درنگ مى کند و دستورهائى به او داده مى شود، جنبه تمرین و آموزش داشته باشد.<ref>تفسیر نمونه، آیت الله مکارم شیرازی، ج ۱، ص ۲۲۴.</ref>
-غرض دیگر از هبوط آدم و [[حضرت حوّا|حوّا]] به زمین و ماندن آنها در زمین، آن بود که آنها صاحب فرزندان شوند و نسل [[بشر]] را بگسترانند. چون بهشت آن دو بزرگوار در عالم مثال ([[عالم ملکوت|ملکوت]]) بود؛ و عالم مثال عالمی غیر مادّی است و زاد و ولد در آنجا ممکن نیست. [[امام علی علیه السلام|حضرت علی]] (ع) نیز در [[حدیث|حدیثی]] هدف از هبوط آدم را چنین بیان می کند: «فَأَهْبَطَهُ بَعْدَ التَّوْبَةِ لِیعْمُرَ أَرْضَهُ بِنَسْلِهِ، وَ لِیقِیمَ الْحُجَّةَ بِهِ عَلَی‏ عِبَادِهِ»؛<ref>نهج البلاغه، خطبه ۹۱.</ref> «خداوند او را بعد از توبه از بهشت فرو فرستاد تا با کمک نسل خود، زمین را آباد سازد، و حجّت را بر بندگانش، اقامه کند».
+غرض دیگر از هبوط آدم و [[حضرت حوّا|حوّا]] به زمین و ماندن آنها در زمین، آن بود که آنها صاحب فرزندان شوند و نسل [[بشر]] را بگسترانند. چون بهشت آن دو بزرگوار در عالم مثال ([[عالم ملکوت|ملکوت]]) بود؛ و عالم مثال عالمی غیر مادّی است و زاد و ولد در آنجا ممکن نیست. [[امام علی علیه السلام|حضرت علی]] (علیه السلام) نیز در [[حدیث|حدیثی]] هدف از هبوط آدم را چنین بیان می کند: «فَأَهْبَطَهُ بَعْدَ التَّوْبَةِ لِیعْمُرَ أَرْضَهُ بِنَسْلِهِ، وَ لِیقِیمَ الْحُجَّةَ بِهِ عَلَی‏ عِبَادِهِ»؛<ref>نهج البلاغه، خطبه ۹۱.</ref> «خداوند او را بعد از توبه از بهشت فرو فرستاد تا با کمک نسل خود، زمین را آباد سازد، و حجّت را بر بندگانش، اقامه کند».
 ==پانویس==
 <references />
 ==منابع==
-*[https://makarem.ir/main.aspx?lid=0&typeinfo=42&catid=27398&pageindex=0&mid=318313#105832203 "هبوط آدم(ع)"، پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر آيت‌الله مکارم شيرازی].
+*[https://makarem.ir/main.aspx?lid=0&typeinfo=42&catid=27398&pageindex=0&mid=318313#105832203 "هبوط آدم(علیه السلام)"، پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر آيت‌الله مکارم شيرازی].
-*[https://www.porseman.com/article/%D9%87%D8%A8%D9%88%D8%B7-%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA-%D8%A2%D8%AF%D9%85(%D8%B9)/132140 "هبوط حضرت آدم(ع)"، سایت پرسمان].
+*[https://www.porseman.com/article/%D9%87%D8%A8%D9%88%D8%B7-%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA-%D8%A2%D8%AF%D9%85(%D8%B9)/132140 "هبوط حضرت آدم(علیه السلام)"، سایت پرسمان].
 *نرم‌افزار دایرة‌المعارف چهارده معصوم علیهم‌السلام، مؤسسه تبیان.

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 [[خداوند]] سبحان در چند جا از [[قرآن مجید]] به مسئله هبوط حضرت آدم علیه‌السلام و توبه وی، اشاره کرده است: {{متن قرآن|«وقُلنا اهبِطوا بعضُکم لبعضٍ عدوّ و لکم فی الارضِ مستقرٌ و متاعٌ الی حین»}}؛ ([[سوره بقره]]، ۳۶) و در این هنگام به آنها گفتیم: همگی به زمین فرود آیید، در حالی‌که بعضی دشمن بعض دیگر خواهید بود.
-از آیات [[قرآن]] استفاده مى شود که [[حضرت آدم]] (علیه السلام) از ابتدا براى زندگى در روى [[زمین]] آفریده شده بود، بنابراین، اخراجی حقیقی در کار نبود، بلکه از اوّل مقرّر بود که او به زمین بیاید و آمدن او نیز حتمی بود. چنانکه خداوند متعال می فرماید: {{متن قرآن|«وَ إِذْ قالَ رَبُّکَ لِلْمَلائِکَةِ إِنِّی جاعِلٌ فِی الْأَرْضِ خَلیفَةً...»}}. (سوره بقره|، ۳۰)
+از آیات [[قرآن]] استفاده مى شود که [[حضرت آدم]] (علیه السلام) از ابتدا براى زندگى در روى [[زمین]] آفریده شده بود، بنابراین، اخراجی حقیقی در کار نبود، بلکه از اوّل مقرّر بود که او به زمین بیاید و آمدن او نیز حتمی بود. چنانکه خداوند متعال می فرماید: {{متن قرآن|«وَ إِذْ قالَ رَبُّکَ لِلْمَلائِکَةِ إِنِّی جاعِلٌ فِی الْأَرْضِ خَلیفَةً...»}}. (سوره بقره، ۳۰)
-پس خداوند متعال قبل از خلقت آدم (ع) خبر داده بود که او را برای زندگی در زمین می آفریند نه برای زندگی در بهشت برزخی. ولى در آغاز، خداوند او را در [[بهشت]] ـ که یکى از باغ هاى سرسبز و پرنعمت این جهان بود ـ ساکن ساخت، محیطى که در آن براى آدم(علیه السلام) هیچ گونه ناراحتى وجود نداشت.
+پس خداوند متعال قبل از خلقت آدم (ع) خبر داده بود که او را برای زندگی در زمین می آفریند نه برای زندگی در بهشت برزخی. ولى در آغاز، خداوند او را در [[بهشت]] ـ که یکى از باغ هاى سرسبز و پرنعمت این جهان بود ـ ساکن ساخت، محیطى که در آن براى آدم(علیه السلام) هیچ گونه ناراحتى وجود نداشت. شاید علت این جریان آن بوده که آدم(علیه السلام) با زندگى کردن روى زمین هیچ گونه آشنائى نداشت، و تحمل زحمت هاى آن بدون مقدمه براى او مشکل بود، و از چگونگى کردار و رفتار در زمین باید اطلاعات بیشترى پیدا کند.
 بنابراین مى بایست مدتى کوتاه تعلیمات لازم را در محیط بهشت ببیند و بداند زندگى روى زمین توأم با برنامه ها و تکالیف و مسئولیت ها است که انجام صحیح آنها باعث سعادت و تکامل و بقاى نعمت است، و سر باز زدن از آن سبب رنج و ناراحتى. و نیز بداند هر چند او آزاد آفریده شده، اما این آزادى به طور مطلق و نامحدود نیست که هر چه خواست انجام دهد، او مى بایست از پاره اى از اشیاء روى زمین چشم بپوشد. و نیز لازم بود بداند چنان نیست که اگر خطا و لغزشى دامنگیرش شود، درهاى سعادت براى همیشه به روى او بسته مى شود، بلکه او مى تواند بازگشت کند و پیمان ببندد که بر خلاف دستور خدا عملى انجام نخواهد داد تا دوباره به نعمت هاى الهى باز گردد. او در این محیط مى بایست تا حدى پخته شود، دوست و دشمن خویش را بشناسد، چگونگى زندگى در زمین را یاد گیرد، آرى، این خود یک سلسله تعلیماتِ لازم بود که مى بایست فرا گیرد، و با داشتن این آمادگى به روى زمین قدم بگذارد.
@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۵: @@
 <references />
 ==منابع==
 *[https://makarem.ir/main.aspx?lid=0&typeinfo=42&catid=27398&pageindex=0&mid=318313#105832203 "هبوط آدم(ع)"، پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر آيت‌الله مکارم شيرازی].
 *[https://www.porseman.com/article/%D9%87%D8%A8%D9%88%D8%B7-%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA-%D8%A2%D8%AF%D9%85(%D8%B9)/132140 "هبوط حضرت آدم(ع)"، سایت پرسمان].
@@ سطر ۲۲: / سطر ۲۱: @@
 [[رده:وقایع ماه ذی القعده]]
-[[رده:پیامبران]][[رده:قصه‌های قرآنی]]
+[[رده:پیامبران]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-بنا به روايتي از [[امام صادق]] عليه‌السلام، در نخستين روز ماه [[ذی القعده]]، [[حضرت آدم]] عليه‌السلام از [[بهشت]] رانده شد و به امر پروردگار متعال به زمين هبوط كرد و چون در آن استقرار يافت، از كردار خويش و تبعات منفي آن بسيار ناراحت و اندوهگين شد و به مدت چهل شبانه‌روز در بالاي تپه یا کوه "[[صفا و مروه|صفا]]" در كنار [[کعبه|خانه خدا]] به [[سجده]] رفت و از فراق [[بهشت]] و دور شدن از جوار رحمت الهي، بسيار گريست. تا اين كه [[جبرئيل]] امين بر وي نازل شد و [[توبه]]‌كردن را به وي آموخت و او را به [[غسل]] و طهارت و [[احرام]] و [[تلبيه]] و ساير أعمال [[حج]] آموزش داد و آدم عليه‌السلام از روز نهم [[ماه ذی الحجه|ذي الحجه]] به أعمال حج پرداخت.<ref> بحارالانوار، علامه مجلسی، ج 11، ص 178؛ ج 98، ص 189 و ج 99، ص 35.</ref>[[خداوند]] سبحان در چند جا از [[قرآن مجيد]] به مسئله هبوط حضرت آدم عليه‌السلام و توبه وي، از جمله در آيات 35 تا 38 [[سوره بقره]] اشاره كرده است.
+بنا به روایتی از [[امام صادق]] علیه‌السلام، در نخستین روز ماه [[ذی القعده]]، [[حضرت آدم]] علیه‌السلام از [[بهشت]] رانده شد و به امر پروردگار متعال به زمین هبوط کرد و چون در آن استقرار یافت، از کردار خویش و تبعات منفی آن بسیار ناراحت و اندوهگین شد و به مدت چهل شبانه‌روز در بالای تپه یا کوه "[[صفا و مروه|صفا]]" در کنار [[کعبه|خانه خدا]] به [[سجده]] رفت و از فراق [[بهشت]] و دور شدن از جوار رحمت الهی، بسیار گریست. تا این که [[جبرئیل]] امین بر وی نازل شد و [[توبه]]‌کردن را به وی آموخت و او را به [[غسل]] و طهارت و [[احرام]] و [[تلبیه]] و سایر أعمال [[حج]] آموزش داد و آدم علیه‌السلام از روز نهم [[ماه ذی الحجه|ذی الحجه]] به أعمال حج پرداخت.<ref> بحارالانوار، علامه مجلسی، ج ۱۱، ص ۱۷۸ و ج ۹۸، ص ۱۸۹.</ref>
-از آیات [[قرآن]] استفاده مى شود که [[حضرت آدم]] (علیه السلام) از ابتدا براى زندگى در روى [[زمین]] آفریده شده بود، بنابراین، اخراجی حقیقی در کار نبود، بلکه از اوّل مقرّر بود که او به زمین بیاید و آمدن او نیز حتمی بود. چنانکه خداوند متعال می فرماید: «وَ إِذْ قالَ رَبُّکَ لِلْمَلائِکَةِ إِنِّی جاعِلٌ فِی الْأَرْضِ خَلیفَةً...». ([[سوره بقره|بقره]]، 30)
+[[خداوند]] سبحان در چند جا از [[قرآن مجید]] به مسئله هبوط حضرت آدم علیه‌السلام و توبه وی، اشاره کرده است: {{متن قرآن|«وقُلنا اهبِطوا بعضُکم لبعضٍ عدوّ و لکم فی الارضِ مستقرٌ و متاعٌ الی حین»}}؛ ([[سوره بقره]]، ۳۶) و در این هنگام به آنها گفتیم: همگی به زمین فرود آیید، در حالی‌که بعضی دشمن بعض دیگر خواهید بود.
 پس خداوند متعال قبل از خلقت آدم (ع) خبر داده بود که او را برای زندگی در زمین می آفریند نه برای زندگی در بهشت برزخی. ولى در آغاز، خداوند او را در [[بهشت]] ـ که یکى از باغ هاى سرسبز و پرنعمت این جهان بود ـ ساکن ساخت، محیطى که در آن براى آدم(علیه السلام) هیچ گونه ناراحتى وجود نداشت.
@@ سطر ۹: / سطر ۱۱: @@
 بنابراین مى بایست مدتى کوتاه تعلیمات لازم را در محیط بهشت ببیند و بداند زندگى روى زمین توأم با برنامه ها و تکالیف و مسئولیت ها است که انجام صحیح آنها باعث سعادت و تکامل و بقاى نعمت است، و سر باز زدن از آن سبب رنج و ناراحتى. و نیز بداند هر چند او آزاد آفریده شده، اما این آزادى به طور مطلق و نامحدود نیست که هر چه خواست انجام دهد، او مى بایست از پاره اى از اشیاء روى زمین چشم بپوشد. و نیز لازم بود بداند چنان نیست که اگر خطا و لغزشى دامنگیرش شود، درهاى سعادت براى همیشه به روى او بسته مى شود، بلکه او مى تواند بازگشت کند و پیمان ببندد که بر خلاف دستور خدا عملى انجام نخواهد داد تا دوباره به نعمت هاى الهى باز گردد. او در این محیط مى بایست تا حدى پخته شود، دوست و دشمن خویش را بشناسد، چگونگى زندگى در زمین را یاد گیرد، آرى، این خود یک سلسله تعلیماتِ لازم بود که مى بایست فرا گیرد، و با داشتن این آمادگى به روى زمین قدم بگذارد.
-اینها مطالبى بود که هم آدم(علیه السلام) و هم فرزندان او در زندگى آینده خود به آن احتیاج داشتند، بنابراین، شاید علت این که آدم(علیه السلام) در عین این که براى خلافت زمین آفریده شده بود، مدتى در بهشت درنگ مى کند و دستورهائى به او داده مى شود، جنبه تمرین و آموزش داشته باشد.<ref>تفسیر نمونه، آيت الله مکارم شيرازي، ج 1، ص 224.</ref>
+اینها مطالبى بود که هم آدم(علیه السلام) و هم فرزندان او در زندگى آینده خود به آن احتیاج داشتند، بنابراین، شاید علت این که آدم(علیه السلام) در عین این که براى خلافت زمین آفریده شده بود، مدتى در بهشت درنگ مى کند و دستورهائى به او داده مى شود، جنبه تمرین و آموزش داشته باشد.<ref>تفسیر نمونه، آیت الله مکارم شیرازی، ج ۱، ص ۲۲۴.</ref>
 ==پانویس==
 <references />
 ==منابع==
 *[https://makarem.ir/main.aspx?lid=0&typeinfo=42&catid=27398&pageindex=0&mid=318313#105832203 "هبوط آدم(ع)"، پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر آيت‌الله مکارم شيرازی].
-* [https://makarem.ir/main.aspx?lid=0&typeinfo=42&catid=27398&pageindex=0&mid=318313#105832203 "هبوط آدم(ع)"، پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر آيت‌الله مکارم شيرازی].
+*[https://www.porseman.com/article/%D9%87%D8%A8%D9%88%D8%B7-%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA-%D8%A2%D8%AF%D9%85(%D8%B9)/132140 "هبوط حضرت آدم(ع)"، سایت پرسمان].
-* [https://www.porseman.com/article/%D9%87%D8%A8%D9%88%D8%B7-%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA-%D8%A2%D8%AF%D9%85(%D8%B9)/132140 "هبوط حضرت آدم(ع)"، سایت پرسمان].
+*نرم‌افزار دایرة‌المعارف چهارده معصوم علیهم‌السلام، مؤسسه تبیان.
 [[رده:وقایع ماه ذی القعده]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{تقویم|روز= 1 ذی القعده|سال= -- }}
+بنا به روايتي از [[امام صادق]] عليه‌السلام، در نخستين روز ماه [[ذی القعده]]، [[حضرت آدم]] عليه‌السلام از [[بهشت]] رانده شد و به امر پروردگار متعال به زمين هبوط كرد و چون در آن استقرار يافت، از كردار خويش و تبعات منفي آن بسيار ناراحت و اندوهگين شد و به مدت چهل شبانه‌روز در بالاي تپه یا کوه "[[صفا و مروه|صفا]]" در كنار [[کعبه|خانه خدا]] به [[سجده]] رفت و از فراق [[بهشت]] و دور شدن از جوار رحمت الهي، بسيار گريست. تا اين كه [[جبرئيل]] امين بر وي نازل شد و [[توبه]]‌كردن را به وي آموخت و او را به [[غسل]] و طهارت و [[احرام]] و [[تلبيه]] و ساير أعمال [[حج]] آموزش داد و آدم عليه‌السلام از روز نهم [[ماه ذی الحجه|ذي الحجه]] به أعمال حج پرداخت.<ref> بحارالانوار، علامه مجلسی، ج 11، ص 178؛ ج 98، ص 189 و ج 99، ص 35.</ref>[[خداوند]] سبحان در چند جا از [[قرآن مجيد]] به مسئله هبوط حضرت آدم عليه‌السلام و توبه وي، از جمله در آيات 35 تا 38 [[سوره بقره]] اشاره كرده است.
-تا اين كه [[جبرئيل]] امين بر وي نازل شد و [[توبه]]‌كردن را به وي آموخت و او را به [[غسل]] و طهارت و احرام و تلبيه و ساير أعمال [[حج]] آموزش داد و آدم عليه‌السلام از روز نهم ذي الحجه به أعمال حج پرداخت.<ref> [[بحارالانوار]] [[علامه مجلسی]]، ج 11، ص 178؛ ج 98، ص 189 و ج 99، ص 35.</ref>
+از آیات [[قرآن]] استفاده مى شود که [[حضرت آدم]] (علیه السلام) از ابتدا براى زندگى در روى [[زمین]] آفریده شده بود، بنابراین، اخراجی حقیقی در کار نبود، بلکه از اوّل مقرّر بود که او به زمین بیاید و آمدن او نیز حتمی بود. چنانکه خداوند متعال می فرماید: «وَ إِذْ قالَ رَبُّکَ لِلْمَلائِکَةِ إِنِّی جاعِلٌ فِی الْأَرْضِ خَلیفَةً...». ([[سوره بقره|بقره]]، 30)
-خداوند سبحان در چند جا از آيات [[قرآن]] مجيد به مسئله هبوط حضرت آدم عليه‌السلام و توبه وي اشاره كرد، از جمله در [[سوره بقره]](2)، آيات 35 تا 38.
+پس خداوند متعال قبل از خلقت آدم (ع) خبر داده بود که او را برای زندگی در زمین می آفریند نه برای زندگی در بهشت برزخی. ولى در آغاز، خداوند او را در [[بهشت]] ـ که یکى از باغ هاى سرسبز و پرنعمت این جهان بود ـ ساکن ساخت، محیطى که در آن براى آدم(علیه السلام) هیچ گونه ناراحتى وجود نداشت.
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
-موسسه تبیان، نرم‌افزار دایرة‌المعارف چهارده معصوم علیهم‌السلام
+* [https://makarem.ir/main.aspx?lid=0&typeinfo=42&catid=27398&pageindex=0&mid=318313#105832203 "هبوط آدم(ع)"، پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر آيت‌الله مکارم شيرازی].
 [[رده:وقایع ماه ذی القعده]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۹
(بدون تفاوت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۱۱
(بدون تفاوت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۹ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۴:۵۴
(بدون تفاوت)