نمرود - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۴۳

2022-07-30T07:43:22Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۰۵

2022-07-30T07:05:04Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۷ آوریل ۲۰۱۹، ساعت ۰۴:۴۳

2019-04-07T04:43:55Z

بهرامی: افزودن 1 رده

2013-12-21T12:32:53Z

افزودن 1 رده

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۷:۵۸

2013-01-16T07:58:56Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۰:۲۲

2012-10-02T10:22:54Z

بهرامی در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۶:۱۷

2012-07-22T06:17:03Z

شهاب در ‏۱۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۳:۳۷

2012-07-16T13:37:37Z

Majid kamali: صفحه‌ای جدید حاوی ' {{نوشته های اعضای دانشنامه}} '''نمرود:''' واژه ای عبری به معنی سخت و نیرومند است...' ایجاد کرد

2012-07-16T12:55:05Z

صفحه‌ای جدید حاوی ' {{نوشته های اعضای دانشنامه}} '''<I>نمرود:</I>''' واژه ای عبری به معنی سخت و نیرومند است...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{نوشته های اعضای دانشنامه}}
'''<I>نمرود:</I>''' واژه ای عبری به معنی سخت و نیرومند است.<ref> [[دانشنامه قرآن]] و [[قرآن پژوهی]]، (بهاءالدین خرمشاهی)، ج 2، ص 2273.</ref> و [[حضرت ابراهیم]] علیه السلام در زمانى چشم به جهان گشود كه نمرود بن كنعان آن پادشاه جبار و ستمگر بر بابل حكومت مى كرد و خود را خداى بزرگ بابل معرفى مى نمود.<ref> [[تفسير نمونه]]، ج 10، ص: 398.</ref>

بنابر روايات و تفاسير و آن چه در تواریخ آمده، نسب او نمرود بن كنعان بن سنجاريب بن كوش بن حام بن نوح است.<ref> [[بحارالأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار]]، ج 11، ص: 57.</ref>

'''نمرود در قرآن'''

در [[قرآن]] نامی از نمرود نیامده فقط در یک آیه از او یاد شده است: در [[سوره بقره]] آیه 256 که در آن محاجه و مخاصمه - محاجة و احتجاج به معنى استدلال متخاصمين و حجت آوردن بر اثبات حقانيت خود و ابطال ديگر است .<ref> [[أطيب البيان في تفسير القرآن]]، ج 2، ص: 219.</ref> - نمرود با ابراهيم می باشد. و نمرود اولين كسى است كه به جبر ستم ادعاى ربوبيت كرد و با ابراهيم در اين خصوص استدلال نمود.

از [[امام صادق]] علیه السلام روايت شده: اين ماجرا (محاجه) بعد از انداختن ابراهيم در آتش واقع شده و محاجه و مخاصمه نمرود با ابراهيم از روى طغيان و سركشى بوده و به اعتبار اين كه خداوند به او ملك و [[حكومت]] اعطاء كرده خود را [[رب]] مردم پنداشته و ملك در اين جا به معناى [[نعمت هاى دنيوى]] است كه خداوند آن را در دنيا بر [[مؤمن]] و [[كافر]] عرضه مى دارد، اما ملك به معناى تمليك امر و نهى و تدبير امور مردم و [[وجوب اطاعة]] مردم، اعطاى آن از جانب خداوند فقط بر كسانى جايز است كه [[اهل صلاح و سداد]] و رشد و هدايت باشند كه مسلما چنين كسانى جز پيامبر و [[اهل بيت]] طاهرين او نخواهند بود كه ايشان به همه احتياجات مردم از ابتدا تا انتها آگاهى و علم دارند.<ref> [[قصص الأنبياء]]، ([[قصص قرآن]])، ص 161.</ref>

«أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذي حَاجَّ إِبْراهيمَ في رَبِّهِ أَنْ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ إِذْ قالَ إِبْراهيمُ رَبِّيَ الَّذي يُحْيي وَ يُميتُ قالَ أَنَا أُحْيي وَ أُميتُ قالَ إِبْراهيمُ فَإِنَّ اللَّهَ يَأْتي بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِها مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذي كَفَرَ وَاللَّهُ لايَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمينَ»: آيا نديدى كسى را كه با ابراهيم درباره پروردگارش ستيز كرد به جهت آن كه خدا به او پادشاهى داده بود. هنگامى كه ابراهيم گفت: پروردگار من كسى است كه زنده مى كند و مى ميراند. او گفت: من نيز زنده مى كنم و مى ميرانم! ابراهيم گفت: همانا خدا آفتاب را از مشرق مى آورد پس تو آن را از مغرب بياور! پس او كه كافر بود مبهوت شد و خدا گروه ظالمان را هدايت نمى كند.

در اين مناظره وقتى ابراهيم خداى خود را چنين معرفى كرد كه او مى تواند زنده كند و بميراند، نمرود با يك مغالطه آشكار به او گفت: من نيز چنين قدرتى دارم و دستور داد دو نفر را كه در زندان بودند و محكوم به اعدام بودند آوردند يكى را بخشيد و ديگرى را كشت و به ابراهيم گفت: ديدى كه كسى را كه محكوم به [[مرگ]] بود بخشيدم و در واقع او را زنده كردم و آن ديگرى را كشتم پس من نيز قدرت زنده كردن و ميراندن را دارم.

ابراهيم در برابر اين مغالطه روشن كه مورد تأييد و تحسين درباريان قرار گرفت چيزى نگفت، چون هر چه مى گفت او را هو مى كردند ولى براى كوبيدن نمرود و محكوم كردن او مطلب ديگرى را مطرح كرد و آن اين بود كه گفت: پروردگار من خورشيد را از مشرق مى آورد، اگر راست مى گويى تو آن را از مغرب بيرون آور! در اينجا بود كه نمرود سرگشته و حيران شد و حرفى براى گفتن پيدا نكرد.<ref> كوثر، ج 3، ص: 475.</ref>

از امام صادق عليه السلام نقل شده است كه ابراهيم به نمرود گفت: اگر راست مى گويى، آن كسى را كه كشته اى زنده كن و پس از آن، به او گفت: خدا خورشيد را از مشرق مى آورد و تو آن را از مغرب بياور.

«فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ»: نمرود كه كافر شده بود متحير و سرگردان گشت و ديگر بيانى و دليلى نداشت كه بگويد.

سؤال: ممكن بود نمرود متقابلا همين درخواست را از ابراهيم بنمايد كه تو بگو، خدايت خورشيد را از مغرب بياورد، پس چرا چنين درخواستى نكرد؟

پاسخ: دو جواب براى اين سؤال گفته اند:

* 1- نمرود وقتى آن همه [[آيات]] و نشانه هاى [[قدرت الهى]] در حركات ابراهيم ديد، ترسيد كه اگر درخواستى كند فورى ابراهيم آن را نيز عملى كند و نمرود بيش از پيش رسوا شود.

* 2- خداوند آن چنان نمرود را در برابر عظمت ابراهيم خوار و سبك و كوچك كرد كه ديگر نتوانست سخنى بگويد و سؤالى نمايد.<ref> ترجمه [[مجمع البيان في تفسير القرآن]]، ج 3، ص: 122.</ref>

'''عاقبت نمرود'''

در تفسير [[ابن عباس]] چنين آمده است: خداوند بر نمرود پشه اى را مسلط كرد روى لب نمرود نشست و گزيد نمرود خواست با دست پشه را دور كند پشه به بينى نمرود رفت و از آن جا به مغزش رسيد و چهل شب او را عذاب و آزار مي داد تا هلاك شد.<ref> [[ترجمه مجمع البيان في تفسير القرآن]]، ج 3، ص: 123.</ref>

'''نمرود در روايات'''

1- [[محمد بن خالد]] با سند خود از [[امام صادق]] علیه السلام نقل مى كند كه فرمود: چهار كس پادشاهى روى زمين را به دست آوردند كه دو نفرشان مؤمن و دو نفرشان كافر بودند: اما دو نفر مؤمن [[حضرت سلیمان]] بن داود و [[ذوالقرنين]] بودند و اما دو نفر كافر نمرود و بخت نصر بودند و نام ذوالقرنين عبداللَّه بن ضحاك بن سعد بود.<ref> خصال/ترجمه جعفرى، ج 1، ص 369.</ref>

2- از حضرت [[امام علی]] علیه السلام پرسیده شد: اولين كسى كه دينار و درهم را سكه زد كه بود؟ فرمود: نمرود بن كنعان بعد از نوح.<ref> احتجاجات/ترجمه جلد چهارم، [[بحارالانوار]]، ج 2، ص 77.</ref>

3- امام صادق عليه السلام فرمود: هولناكترين و دشوارترين [[كيفر]]ها در [[روز قيامت]]، كيفر هفت نفر است: فرزند آدم ([[قابيل]]) است كه برادرش ([[هابيل]]) را كشت؛ نمرود كه با [[حضرت ابراهیم]] عليه السلام در رابطه با خدا (و خداپرستى) به جدال و (كينه توزى) پرداخت؛ دو تن از [[بنى اسرائيل]] كه قوم خود را [[يهودى]] و [[نصرانى]] كردند؛ [[فرعون]] كه (ادعاى خدايى كرد) و گفت: «منم خداى بزرگ شما»؛ و (بالاخره) دو تن از اين [[امت]]، كه وضع يكى از آن ها بدتر از ديگرى است، و (جايگاهشان) در تابوت شيشه يى كه در زير فلق (شكافى است در [[برزخ]]) درياهايى از آتش قرار دارد.<ref> پاداش نيكى ها و كيفر [[گناهان]]، ص 541.</ref>

==پانویس ==
<references />
==منابع:==

(1). دانشنامه [[قرآن]] و قرآن پژوهی، خرمشاهی، بهاءالدین؛ [[تهران]]: دوستان و ناهید، چاپ اول، 1377 ش.

(2). تفسير نمونه، ناصر مكارم شيرازى؛ تهران: دارالكتب الإسلامية، چاپ اول، 1374 ش.

(3). [[بحارالأنوار]]، [[علامه مجلسى ]]؛ تهران .

(4). أطيب البيان في تفسير القرآن، سيد عبدالحسين طيب؛ تهران: انتشارات [[اسلام]]، چاپ دوم، 1378 ش.

(5). [[قصص الأنبياء]]؛ فاطمه مشايخ ، تهران : انتشارات فرحان ، چاپ اول ، 1381 ش .

(6). [[كوثر]]، جعفرى يعقوب.

(7). ترجمه مجمع البيان، مترجمان ، تهران : فراهانى ، چاپ اول ، 1360 ش .

(8). خصال/ترجمه جعفرى، يعقوب جعفرى؛ قم، نسيم كوثر، چاپ اول، 1382 ش.

(9). احتجاجات/ترجمه جلد چهارم بحارالانوار، موسى خسروى؛ تهران: اسلاميه، چاپ اول، 1379 ش.

(10). پاداش نيكى ها و كيفر [[گناهان]]، محمد على مجاهدى؛ [[قم]]: انتشارات سرور، چاپ اول، 1381 ش.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-'''<I>نمرود:</I>''' واژه ای عبری به معنی سخت و نیرومند است.<ref> [[دانشنامه قرآن]] و [[قرآن پژوهی]]، (بهاءالدین خرمشاهی)، ج 2، ص 2273.</ref> و [[حضرت ابراهیم]] علیه السلام در زمانى چشم به جهان گشود كه نمرود بن كنعان آن پادشاه جبار و ستمگر بر بابل حكومت مى كرد و خود را خداى بزرگ بابل معرفى مى نمود.<ref> [[تفسير نمونه]]، ج 10، ص: 398.</ref>
+'''<I>نمرود:</I>''' واژه ای عبری به معنی سخت و نیرومند است.<ref> [[دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی]]، (بهاءالدین خرمشاهی)، ج 2، ص 2273.</ref> و [[حضرت ابراهیم]] علیه السلام در زمانى چشم به جهان گشود كه نمرود بن كنعان آن پادشاه جبار و ستمگر بر [[بابل]] حكومت مى كرد و خود را خداى بزرگ بابل معرفى مى نمود.<ref> [[تفسير نمونه]]، ج 10، ص: 398.</ref>
-بنابر روايات و تفاسير و آنچه در تواریخ آمده، نسب او نمرود بن كنعان بن سنجاريب بن كوش بن حام بن نوح است.<ref>[[بحارالأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار]]، ج 11، ص: 57.</ref>
+بنابر روايات و [[تفسیر قرآن|تفاسير]] و آنچه در تواریخ آمده، نسب او نمرود بن كنعان بن سنجاريب بن كوش بن حام بن [[حضرت نوح علیه السلام|نوح]] است.<ref>[[بحارالأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار]]، ج 11، ص: 57.</ref>
 '''نمرود در قرآن'''
-در [[قرآن]] نامی از نمرود نیامده فقط در یک آیه از او یاد شده است: در [[سوره بقره]] آیه 256 که در آن محاجه و مخاصمه - محاجة و احتجاج به معنى استدلال متخاصمين و حجت آوردن بر اثبات حقانيت خود و ابطال ديگر است .<ref> [[أطيب البيان في تفسير القرآن]]، ج  2، ص: 219.</ref> - نمرود با ابراهيم می باشد. و نمرود اولين كسى است كه به جبر ستم ادعاى ربوبيت كرد و با ابراهيم در اين خصوص استدلال نمود.
+در [[قرآن]] نامی از نمرود نیامده فقط در یک آیه از او یاد شده است: در [[سوره بقره]] آیه 256 که در آن محاجه و مخاصمه<ref>محاجة و احتجاج به معنى استدلال متخاصمين و حجت آوردن بر اثبات حقانيت خود و ابطال ديگری است. ([[أطيب البيان في تفسير القرآن]]، ج  2، ص: 219) </ref> نمرود با ابراهيم می باشد. و نمرود اولين كسى است كه به جبر ستم ادعاى [[ربوبیت|ربوبيت]] كرد و با ابراهيم در اين خصوص استدلال نمود.
-از [[امام صادق]] علیه السلام روايت شده: اين ماجرا (محاجه) بعد از انداختن ابراهيم در آتش واقع شده و محاجه و مخاصمه نمرود با ابراهيم از روى طغيان و سركشى بوده و به اعتبار اين كه خداوند به او ملك و [[حكومت]] اعطاء كرده خود را [[رب]] مردم پنداشته و ملك در اين جا به معناى [[نعمت هاى دنيوى]] است كه خداوند آن را در دنيا بر [[مؤمن]] و [[كافر]] عرضه مى دارد، اما ملك به معناى تمليك امر و نهى و تدبير امور مردم و [[وجوب اطاعة]] مردم، اعطاى آن از جانب خداوند فقط بر كسانى جايز است كه [[اهل صلاح و سداد]] و رشد و هدايت باشند كه مسلما چنين كسانى جز پيامبر و [[اهل بيت]] طاهرين او نخواهند بود كه ايشان به همه احتياجات مردم از ابتدا تا انتها آگاهى و علم دارند.<ref>[[قصص الأنبياء]]، ([[قصص قرآن]])، ص 161.</ref>
+از [[امام صادق]] علیه السلام روايت شده: اين ماجرا (محاجه) بعد از انداختن ابراهيم در آتش واقع شده و محاجه و مخاصمه نمرود با ابراهيم از روى طغيان و سركشى بوده و به اعتبار اين كه خداوند به او ملك و حكومت اعطاء كرده خود را [[رب]] مردم پنداشته و ملك در اين جا به معناى نعمت هاى دنيوى است كه خداوند آن را در دنيا بر [[ایمان|مؤمن]] و [[كافر]] عرضه مى دارد، اما ملك به معناى تمليك امر و نهى و تدبير امور مردم و وجوب اطاعة مردم، اعطاى آن از جانب خداوند فقط بر كسانى جايز است كه اهل صلاح و سداد و رشد و هدايت باشند كه مسلما چنين كسانى جز پيامبر و [[اهل بيت]] طاهرين او نخواهند بود كه ايشان به همه احتياجات مردم از ابتدا تا انتها آگاهى و علم دارند.<ref>[[قصص الأنبياء]]، ([[قصص قرآن]])، ص 161.</ref>
 {{متن قرآن|«أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذي حَاجَّ إِبْراهيمَ في رَبِّهِ أَنْ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ إِذْ قالَ إِبْراهيمُ رَبِّيَ الَّذي يُحْيي وَ يُميتُ قالَ أَنَا أُحْيي وَ أُميتُ قالَ إِبْراهيمُ فَإِنَّ اللَّهَ يَأْتي بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِها مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذي كَفَرَ وَاللَّهُ لايَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمينَ»}}: آيا نديدى كسى را كه با ابراهيم درباره پروردگارش ستيز كرد به جهت آن كه خدا به او پادشاهى داده بود. هنگامى كه ابراهيم گفت: پروردگار من كسى است كه زنده مى كند و مى ميراند. او گفت: من نيز زنده مى كنم و مى ميرانم! ابراهيم گفت: همانا خدا آفتاب را از مشرق مى آورد پس تو آن را از مغرب بياور! پس او كه كافر بود مبهوت شد و خدا گروه ظالمان را هدايت نمى كند.
-در اين مناظره وقتى ابراهيم خداى خود را چنين معرفى كرد كه او مى تواند زنده كند و بميراند، نمرود با يك مغالطه آشكار به او گفت: من نيز چنين قدرتى دارم و دستور داد دو نفر را كه در زندان بودند و محكوم به اعدام بودند آوردند يكى را بخشيد و ديگرى را كشت و به ابراهيم گفت: ديدى كه كسى را كه محكوم به [[مرگ]] بود بخشيدم و در واقع او را زنده كردم و آن ديگرى را كشتم پس من نيز قدرت زنده كردن و ميراندن را دارم.
+در اين مناظره وقتى ابراهيم خداى خود را چنين معرفى كرد كه او مى تواند زنده كند و بميراند، نمرود با يك مغالطه آشكار به او گفت: من نيز چنين قدرتى دارم و دستور داد دو نفر را كه در زندان بودند و محكوم به اعدام بودند آوردند يكى را بخشيد و ديگرى را كشت و به ابراهيم گفت: ديدى كه كسى را كه محكوم به مرگ بود بخشيدم و در واقع او را زنده كردم و آن ديگرى را كشتم پس من نيز قدرت زنده كردن و ميراندن را دارم.
 ابراهيم در برابر اين مغالطه روشن كه مورد تأييد و تحسين درباريان قرار گرفت چيزى نگفت، چون هر چه مى گفت او را هو مى كردند ولى براى كوبيدن نمرود و محكوم كردن او مطلب ديگرى را مطرح كرد و آن اين بود كه گفت: پروردگار من خورشيد را از مشرق مى آورد، اگر راست مى گويى تو آن را از مغرب بيرون آور! در اينجا بود كه نمرود سرگشته و حيران شد و حرفى براى گفتن پيدا نكرد.<ref> كوثر، ج 3، ص: 475.</ref>
@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
 سؤال: ممكن بود نمرود متقابلا همين درخواست را از ابراهيم بنمايد كه تو بگو، خدايت خورشيد را از مغرب بياورد، پس چرا چنين درخواستى نكرد؟ پاسخ: دو جواب براى اين سؤال گفته اند:
-* نمرود وقتى آن همه [[آيات]] و نشانه هاى [[قدرت الهى]] در حركات ابراهيم ديد، ترسيد كه اگر درخواستى كند فورى ابراهيم آن را نيز عملى كند و نمرود بيش از پيش رسوا شود.
+*نمرود وقتى آن همه آيات و نشانه هاى [[قدرت الهى]] در حركات ابراهيم ديد، ترسيد كه اگر درخواستى كند فورى ابراهيم آن را نيز عملى كند و نمرود بيش از پيش رسوا شود.
-* خداوند آن چنان نمرود را در برابر عظمت ابراهيم خوار و سبك و كوچك كرد كه ديگر نتوانست سخنى بگويد و سؤالى نمايد.<ref> ترجمه [[مجمع البيان في تفسير القرآن]]، ج  3، ص: 122.</ref>
+*خداوند آن چنان نمرود را در برابر عظمت ابراهيم خوار و سبك و كوچك كرد كه ديگر نتوانست سخنى بگويد و سؤالى نمايد.<ref> ترجمه [[مجمع البيان في تفسير القرآن]]، ج  3، ص: 122.</ref>
 '''عاقبت نمرود'''
-در تفسير [[ابن عباس]] چنين آمده است: خداوند بر نمرود پشه اى را مسلط كرد روى لب نمرود نشست و گزيد نمرود خواست با دست پشه را دور كند پشه به بينى نمرود رفت و از آنجا به مغزش رسيد و چهل شب او را عذاب و آزار مي داد تا هلاك شد.<ref>[[ترجمه مجمع البيان في تفسير القرآن]]، ج3، ص123.</ref>
+در تفسير [[ابن عباس]] چنين آمده است: خداوند بر نمرود پشه اى را مسلط كرد روى لب نمرود نشست و گزيد نمرود خواست با دست پشه را دور كند پشه به بينى نمرود رفت و از آنجا به مغزش رسيد و چهل شب او را عذاب و آزار مي داد تا هلاك شد.<ref>ترجمه مجمع البيان في تفسير القرآن، ج3، ص123.</ref>
 '''نمرود در روايات'''
-* [[محمد بن خالد]] با سند خود از [[امام صادق]] علیه السلام نقل مى كند كه فرمود: چهار كس پادشاهى روى زمين را بدست آوردند كه دو نفرشان مؤمن و دو نفرشان كافر بودند: اما دو نفر مؤمن [[حضرت سلیمان]] بن داود و [[ذوالقرنين]] بودند و اما دو نفر كافر نمرود و بخت نصر بودند و نام ذوالقرنين عبداللَّه بن ضحاك بن سعد بود.<ref> خصال/ترجمه جعفرى، ج1، ص369.</ref>
+*محمد بن خالد با سند خود از [[امام صادق]] علیه السلام نقل مى كند كه فرمود: چهار كس پادشاهى روى زمين را بدست آوردند كه دو نفرشان مؤمن و دو نفرشان كافر بودند: اما دو نفر مؤمن [[حضرت سلیمان]] بن داود و [[ذوالقرنين]] بودند و اما دو نفر كافر نمرود و [[بُخْتُ نُصَّر|بخت نصر]] بودند و نام ذوالقرنين عبداللَّه بن ضحاك بن سعد بود.<ref> [[الخصال|خصال]]، ترجمه جعفرى، ج1، ص369.</ref>
-* از حضرت [[امام علی]] علیه السلام پرسیده شد: اولين كسى كه دينار و درهم را سكه زد كه بود؟ فرمود: نمرود بن كنعان بعد از نوح.<ref>احتجاجات/ترجمه جلد چهارم، [[بحارالانوار]]، ج2، ص77.</ref>
+*از حضرت [[امام علی]] علیه السلام پرسیده شد: اولين كسى كه دينار و درهم را سكه زد كه بود؟ فرمود: نمرود بن كنعان بعد از نوح.<ref>احتجاجات/ترجمه جلد چهارم، [[بحارالانوار]]، ج2، ص77.</ref>
-* امام صادق عليه السلام فرمود: هولناكترين و دشوارترين [[كيفر]]ها در [[روز قيامت]]، كيفر هفت نفر است: فرزند آدم ([[قابيل]]) است كه برادرش ([[هابيل]]) را كشت؛ نمرود كه با [[حضرت ابراهیم]] عليه السلام در رابطه با خدا (و خداپرستى) به جدال و (كينه توزى) پرداخت؛ دو تن از [[بنى اسرائيل]] كه قوم خود را [[يهودى]] و [[نصرانى]] كردند؛ [[فرعون]] كه (ادعاى خدايى كرد) و گفت: «منم خداى بزرگ شما»؛ و (بالاخره) دو تن از اين [[امت]]، كه وضع يكى از آن ها بدتر از ديگرى است و (جايگاهشان) در تابوت شيشه يى كه در زير فلق (شكافى است در [[برزخ]]) درياهايى از آتش قرار دارد.<ref> پاداش نيكى ها و كيفر [[گناهان]]، ص 541.</ref>
+*امام صادق عليه السلام فرمود: هولناكترين و دشوارترين كيفرها در [[روز قيامت]]، كيفر هفت نفر است: فرزند آدم ([[قابيل]]) است كه برادرش ([[هابيل]]) را كشت؛ نمرود كه با [[حضرت ابراهیم]] عليه السلام در رابطه با خدا (و خداپرستى) به جدال و (كينه توزى) پرداخت؛ دو تن از [[بنى اسرائيل]] كه قوم خود را [[يهودى]] و [[نصرانى]] كردند؛ [[فرعون]] كه (ادعاى خدايى كرد) و گفت: «منم خداى بزرگ شما»؛ و (بالاخره) دو تن از اين [[امت]]، كه وضع يكى از آن ها بدتر از ديگرى است و (جايگاهشان) در تابوت شيشه يى كه در زير فلق (شكافى است در [[برزخ]]) درياهايى از آتش قرار دارد.<ref> پاداش نيكى ها و كيفر گناهان، ص 541.</ref>
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
-* دانشنامه [[قرآن]] و قرآن پژوهی، خرمشاهی، بهاءالدین؛ [[تهران]]: دوستان و ناهید، چاپ اول، 1377 ش.
+*دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی، خرمشاهی، بهاءالدین؛ تهران: دوستان و ناهید، چاپ اول، 1377 ش.
-* تفسير نمونه، ناصر مكارم شيرازى؛ تهران: دارالكتب الإسلامية، چاپ اول، 1374 ش.
+*تفسير نمونه، ناصر مكارم شيرازى؛ تهران: دارالكتب الإسلامية، چاپ اول، 1374 ش.
-* [[بحارالأنوار]]، [[علامه مجلسى ]]؛ تهران.
+*بحارالأنوار، [[علامه مجلسى ]] ؛ تهران.
-* أطيب البيان في تفسير القرآن، سيد عبدالحسين طيب؛ تهران: انتشارات [[اسلام]]، چاپ دوم، 1378 ش.
+*أطيب البيان في تفسير القرآن، سيد عبدالحسين طيب؛ تهران: انتشارات اسلام، چاپ دوم، 1378 ش.
-* [[قصص الأنبياء]]؛ فاطمه مشايخ، تهران: انتشارات فرحان، چاپ اول، 1381 ش.
+*[[قصص الأنبياء]]؛ فاطمه مشايخ، تهران: انتشارات فرحان، چاپ اول، 1381 ش.
-* [[كوثر]]، جعفرى يعقوب.
+*كوثر، جعفرى يعقوب.
-* ترجمه مجمع البيان، مترجمان، تهران: فراهانى، چاپ اول، 1360 ش.
+*ترجمه مجمع البيان، مترجمان، تهران: فراهانى، چاپ اول، 1360 ش.
-* خصال/ترجمه جعفرى، يعقوب جعفرى؛ قم، نسيم كوثر، چاپ اول، 1382 ش.
+*خصال/ترجمه جعفرى، يعقوب جعفرى؛ قم، نسيم كوثر، چاپ اول، 1382 ش.
-* احتجاجات/ترجمه جلد چهارم بحارالانوار، موسى خسروى؛ تهران: اسلاميه، چاپ اول، 1379 ش.
+*احتجاجات/ترجمه جلد چهارم بحارالانوار، موسى خسروى؛ تهران: اسلاميه، چاپ اول، 1379 ش.
-* پاداش نيكى ها و كيفر [[گناهان]]، محمدعلى مجاهدى؛ [[قم]]: انتشارات سرور، چاپ اول، 1381 ش.
+*پاداش نيكى ها و كيفر گناهان، محمدعلى مجاهدى؛ قم: انتشارات سرور، چاپ اول، 1381 ش.
 [[Category:پادشاهان در قرآن]]
 [[Category:شخصیت‌های منفی در قرآن]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ دسامبر ۲۰۱۳، ساعت ۱۲:۳۲
سطر ۵۴:		سطر ۵۴:

	[[Category:پادشاهان در قرآن]]		[[Category:پادشاهان در قرآن]]
		+	[[Category:شخصیت‌های منفی در قرآن]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۳:۳۷
سطر ۶۳:		سطر ۶۳:

	(10). پاداش نيكى ها و كيفر [[گناهان]]، محمد على مجاهدى؛ [[قم]]: انتشارات سرور، چاپ اول، 1381 ش.		(10). پاداش نيكى ها و كيفر [[گناهان]]، محمد على مجاهدى؛ [[قم]]: انتشارات سرور، چاپ اول، 1381 ش.
		+	[[Category:پادشاهان در قرآن]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{نوشته های اعضای دانشنامه}}
+'''<I>نمرود:</I>''' واژه ای عبری به معنی سخت و نیرومند است.<ref> [[دانشنامه قرآن]] و [[قرآن پژوهی]]، (بهاءالدین خرمشاهی)، ج 2، ص 2273.</ref> و [[حضرت ابراهیم]] علیه السلام در زمانى چشم به جهان گشود كه نمرود بن كنعان آن پادشاه جبار و ستمگر بر بابل حكومت مى كرد و خود را خداى بزرگ بابل معرفى مى نمود.<ref> [[تفسير نمونه]]، ج 10، ص: 398.</ref>
-'''<I>نمرود:</I>''' واژه ای عبری به معنی سخت و نیرومند است.<ref> [[دانشنامه قرآن]] و [[قرآن پژوهی]]، (بهاءالدین خرمشاهی)، ج 2، ص 2273.</ref> و [[حضرت ابراهیم]] علیه السلام در زمانى چشم به جهان گشود كه نمرود بن كنعان آن پادشاه جبار و ستمگر بر بابل حكومت مى كرد و خود را خداى بزرگ بابل معرفى مى نمود.<ref> [[تفسير نمونه]]، ج  10، ص: 398.</ref>
+بنابر روايات و تفاسير و آن چه در تواریخ آمده، نسب او نمرود بن كنعان بن سنجاريب بن كوش بن حام بن نوح است.<ref> [[بحارالأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار]]، ج 11، ص: 57.</ref>
 '''نمرود در قرآن'''
@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۳: @@
 در اين مناظره وقتى ابراهيم خداى خود را چنين معرفى كرد كه او مى تواند زنده كند و بميراند، نمرود با يك مغالطه آشكار به او گفت: من نيز چنين قدرتى دارم و دستور داد دو نفر را كه در زندان بودند و محكوم به اعدام بودند آوردند يكى را بخشيد و ديگرى را كشت و به ابراهيم گفت: ديدى كه كسى را كه محكوم به [[مرگ]] بود بخشيدم و در واقع او را زنده كردم و آن ديگرى را كشتم پس من نيز قدرت زنده كردن و ميراندن را دارم.
-ابراهيم در برابر اين مغالطه روشن كه مورد تأييد و تحسين درباريان قرار گرفت چيزى نگفت، چون هر چه مى گفت او را هو مى كردند ولى براى كوبيدن نمرود و محكوم كردن او مطلب ديگرى را مطرح كرد و آن اين بود كه گفت: پروردگار من خورشيد را از مشرق مى آورد، اگر راست مى گويى تو آن را از مغرب بيرون  آور! در اينجا بود كه نمرود سرگشته و حيران شد و حرفى براى گفتن پيدا نكرد.<ref> كوثر، ج  3، ص: 475.</ref>
+ابراهيم در برابر اين مغالطه روشن كه مورد تأييد و تحسين درباريان قرار گرفت چيزى نگفت، چون هر چه مى گفت او را هو مى كردند ولى براى كوبيدن نمرود و محكوم كردن او مطلب ديگرى را مطرح كرد و آن اين بود كه گفت: پروردگار من خورشيد را از مشرق مى آورد، اگر راست مى گويى تو آن را از مغرب بيرون  آور! در اينجا بود كه نمرود سرگشته و حيران شد و حرفى براى گفتن پيدا نكرد.<ref> كوثر، ج 3، ص: 475.</ref>
 از امام صادق عليه السلام نقل شده است كه ابراهيم به نمرود گفت: اگر راست مى گويى، آن كسى را كه كشته اى زنده كن و پس از آن، به او گفت: خدا خورشيد را از مشرق مى آورد و تو آن را از مغرب بياور.
@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۳: @@
 پاسخ: دو جواب براى اين سؤال گفته اند:
-* 1- نمرود وقتى آن همه [[آيات]] و نشانه هاى [[قدرت الهى]] در حركات ابراهيم ديد، ترسيد كه اگر درخواستى كند فورى ابراهيم آن را نيز عملى كند و نمرود بيش از پيش رسوا شود.
+* نمرود وقتى آن همه [[آيات]] و نشانه هاى [[قدرت الهى]] در حركات ابراهيم ديد، ترسيد كه اگر درخواستى كند فورى ابراهيم آن را نيز عملى كند و نمرود بيش از پيش رسوا شود.
-* 2- خداوند آن چنان نمرود را در برابر عظمت ابراهيم خوار و سبك و كوچك كرد كه ديگر نتوانست سخنى بگويد و سؤالى نمايد.<ref> ترجمه [[مجمع البيان في تفسير القرآن]]، ج  3، ص: 122.</ref>
+* خداوند آن چنان نمرود را در برابر عظمت ابراهيم خوار و سبك و كوچك كرد كه ديگر نتوانست سخنى بگويد و سؤالى نمايد.<ref> ترجمه [[مجمع البيان في تفسير القرآن]]، ج  3، ص: 122.</ref>
 '''عاقبت نمرود'''
@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۳: @@
 '''نمرود در روايات'''
-- [[محمد بن خالد]] با سند خود از [[امام صادق]] علیه السلام نقل مى كند كه فرمود: چهار كس پادشاهى روى زمين را به دست آوردند كه دو نفرشان مؤمن و دو نفرشان كافر بودند: اما دو نفر مؤمن [[حضرت سلیمان]] بن داود و [[ذوالقرنين]] بودند و اما دو نفر كافر نمرود و بخت  نصر بودند و نام ذوالقرنين عبداللَّه بن ضحاك بن سعد بود.<ref> خصال/ترجمه جعفرى، ج  1، ص 369.</ref>
+* [[محمد بن خالد]] با سند خود از [[امام صادق]] علیه السلام نقل مى كند كه فرمود: چهار كس پادشاهى روى زمين را به دست آوردند كه دو نفرشان مؤمن و دو نفرشان كافر بودند: اما دو نفر مؤمن [[حضرت سلیمان]] بن داود و [[ذوالقرنين]] بودند و اما دو نفر كافر نمرود و بخت  نصر بودند و نام ذوالقرنين عبداللَّه بن ضحاك بن سعد بود.<ref> خصال/ترجمه جعفرى، ج  1، ص 369.</ref>
-(5). [[قصص الأنبياء]]؛ فاطمه مشايخ ، تهران : انتشارات فرحان ، چاپ اول ، 1381 ش .
+* از حضرت [[امام علی]] علیه السلام پرسیده شد: اولين كسى كه دينار و درهم را سكه زد كه بود؟ فرمود: نمرود بن كنعان بعد از نوح.<ref> احتجاجات/ترجمه جلد چهارم، [[بحارالانوار]]، ج  2، ص 77.</ref>
-(6). [[كوثر]]، جعفرى يعقوب.
+* امام صادق عليه السلام فرمود: هولناكترين و دشوارترين [[كيفر]]ها در [[روز قيامت]]، كيفر هفت نفر است: فرزند آدم ([[قابيل]]) است كه برادرش ([[هابيل]]) را كشت؛ نمرود كه با [[حضرت ابراهیم]] عليه السلام در رابطه با خدا (و خداپرستى) به جدال و (كينه توزى) پرداخت؛ دو تن از [[بنى اسرائيل]] كه قوم خود را [[يهودى]] و [[نصرانى]] كردند؛ [[فرعون]] كه (ادعاى خدايى كرد) و گفت: «منم خداى بزرگ شما»؛ و (بالاخره) دو تن از اين [[امت]]، كه وضع يكى از آن ها بدتر از ديگرى است، و (جايگاهشان) در تابوت شيشه يى كه در زير فلق (شكافى است در [[برزخ]]) درياهايى از آتش قرار دارد.<ref> پاداش نيكى ها و كيفر [[گناهان]]، ص 541.</ref>
-(7). ترجمه مجمع البيان، مترجمان ، تهران : فراهانى ، چاپ اول ، 1360 ش .
+==پانویس==
-(8). خصال/ترجمه جعفرى، يعقوب جعفرى؛ قم، نسيم كوثر، چاپ اول، 1382 ش.
+==منابع==
-(9). احتجاجات/ترجمه جلد چهارم بحارالانوار، موسى خسروى؛ تهران: اسلاميه، چاپ اول، 1379 ش.
+* دانشنامه [[قرآن]] و قرآن پژوهی، خرمشاهی، بهاءالدین؛ [[تهران]]: دوستان و ناهید، چاپ اول، 1377 ش.
 [[Category:پادشاهان در قرآن]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۶:۱۷
سطر ۱:		سطر ۱:
	{{نوشته های اعضای دانشنامه}}		{{نوشته های اعضای دانشنامه}}
		+
	'''<I>نمرود:</I>''' واژه ای عبری به معنی سخت و نیرومند است.<ref> [[دانشنامه قرآن]] و [[قرآن پژوهی]]، (بهاءالدین خرمشاهی)، ج 2، ص 2273.</ref> و [[حضرت ابراهیم]] علیه السلام در زمانى چشم به جهان گشود كه نمرود بن كنعان آن پادشاه جبار و ستمگر بر بابل حكومت مى كرد و خود را خداى بزرگ بابل معرفى مى نمود.<ref> [[تفسير نمونه]]، ج 10، ص: 398.</ref>		'''<I>نمرود:</I>''' واژه ای عبری به معنی سخت و نیرومند است.<ref> [[دانشنامه قرآن]] و [[قرآن پژوهی]]، (بهاءالدین خرمشاهی)، ج 2، ص 2273.</ref> و [[حضرت ابراهیم]] علیه السلام در زمانى چشم به جهان گشود كه نمرود بن كنعان آن پادشاه جبار و ستمگر بر بابل حكومت مى كرد و خود را خداى بزرگ بابل معرفى مى نمود.<ref> [[تفسير نمونه]]، ج 10، ص: 398.</ref>