نقش امام سجاد (ع) در قیام حسینی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* سرزنش اهل کوفه */

2025-09-21T13:24:48Z

‏سرزنش اهل کوفه

Mohammadi در ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۲۳

2025-09-21T13:23:03Z

مهدی موسوی در ‏۷ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۴۸

2024-12-07T04:48:29Z

مهدی موسوی: ویرایش

2020-09-03T09:59:10Z

ویرایش

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۳۴

2020-09-03T08:34:46Z

Aghajani در ‏۱۰ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۳۰

2020-03-10T12:30:54Z

Aghajani در ‏۱ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۴۴

2019-10-01T05:44:57Z

مهدی موسوی در ‏۳۰ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۳۲

2019-03-30T10:32:34Z

نمایش تغییرات

History of islam در ‏۳۰ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۰۴:۰۸

2018-04-30T04:08:50Z

History of islam در ‏۳ دسامبر ۲۰۱۶، ساعت ۰۶:۱۱

2016-12-03T06:11:29Z

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 == سرزنش اهل کوفه ==
-پس از واقعه جانگداز [[عاشورا]] در سال ۶۱ هجری، زمانی که [[اهل بیت]] علیهم السلام را به [[کوفه]] منتقل کردند، علاوه بر [[حضرت زینب]] علیهاالسلام، [[امام سجاد]] علیه السلام نیز با خطبه‌ای آتشین به تبیین حقایق و روشن‌گری پرداختند. آن حضرت وقتی گریه و ناله کوفیان را مشاهده کرد، فرمود: برای ما [[نوحه]] سرایی و زاری می‌کنید؟ پس چه کسی عزیزان ما را کشته است؟ «أَتَنُوحُونَ وَ تَبْکُونَ مِنْ أَجْلِنَا، فَمَنْ قَتَلَنَا».<ref>ابن اعثم کوفی، الفتوح، بیروت، دارالاضواء، ۱۴۱۱، چاپ اول، ج۵، ص۱۲۱ و سید بن طاووس، اللهوف، ترجمه سید احمد فهری، قم، شرکت چاپ و نشر بین الملل، ۱۳۸۸، چاپ سوم، ص ۲۰۶ و مجلسی، محمدباقر؛ بحارالانوار، تهران، اسلامیه، بی تا، ج۴۵، ص۱۰۸.</ref>
+پس از واقعه جانگداز [[عاشورا]] در سال ۶۱ هجری، زمانی که [[اهل بیت]] علیهم السلام را به [[کوفه]] منتقل کردند، علاوه بر [[حضرت زینب]] علیهاالسلام، [[امام سجاد]] علیه السلام نیز با خطبه‌ای آتشین به تبیین حقایق و روشن‌گری پرداختند. آن حضرت وقتی گریه و ناله کوفیان را مشاهده کرد، فرمود: برای ما [[نوحه]] سرایی و زاری می‌کنید؟ پس چه کسی عزیزان ما را کشته است؟ {{متن حدیث|«أَتَنُوحُونَ وَ تَبْکُونَ مِنْ أَجْلِنَا، فَمَنْ قَتَلَنَا»}}<ref>ابن اعثم کوفی، الفتوح، بیروت، دارالاضواء، ۱۴۱۱، چاپ اول، ج۵، ص۱۲۱ و سید بن طاووس، اللهوف، ترجمه سید احمد فهری، قم، شرکت چاپ و نشر بین الملل، ۱۳۸۸، چاپ سوم، ص ۲۰۶ و مجلسی، محمدباقر؛ بحارالانوار، تهران، اسلامیه، بی تا، ج۴۵، ص۱۰۸.</ref>
 امام سجاد علیه السلام پس از حضرت زینب و [[فاطمه دختر امام حسین علیه السلام|فاطمه صغری]]، به جمعیتی که زار زار می‌گریستند رو کرد و به ایراد سخن پرداخت. آن حضرت در سخنرانی‌اش، ضمن معرفی خویش<ref>«...أنا علیّ بن الحسین بن علیّ بن أبی طالب علیه السلام أنا إبن من انتهکت حرمته و سلبت نعمته و انتهب ماله و سبی عیاله أنا إبن المذبوح بشطّ الفرات...». مازندرانی، ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، نجف، مطبعة الحیدریه، ۱۳۷۶، ج۳، ص۲۶۱ و طبرسی، احمد بن علی؛ الاحتجاج، مشهد، مرتضی، ۱۴۰۳، چاپ اول، ج۲، ص۳۰۵ و شیخ عباس قمی، منتهی الامال، قم، جامعه مدرسین، ۱۴۲۲، چاپ پنجم، ج۱، ص۷۳۳.</ref> علاوه بر بیان جنایات مزدوران [[یزید بن معاویه|یزید]]، به توبیخ کوفیان پرداخت.<ref>سید بن طاووس، پیشین، ص ۲۲۰-۲۲۲ و طبرسی، احمد بن علی؛ پیشین، ج۲، ص۳۰۶ و شیخ عباس قمی، پیشین، ج۱، ص۷۳۳.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}}
@@ سطر ۸: / سطر ۹: @@
 امام سجاد علیه السلام پس از حضرت زینب و [[فاطمه دختر امام حسین علیه السلام|فاطمه صغری]]، به جمعیتی که زار زار می‌گریستند رو کرد و به ایراد سخن پرداخت. آن حضرت در سخنرانی‌اش، ضمن معرفی خویش<ref>«...أنا علیّ بن الحسین بن علیّ بن أبی طالب علیه السلام أنا إبن من انتهکت حرمته و سلبت نعمته و انتهب ماله و سبی عیاله أنا إبن المذبوح بشطّ الفرات...». مازندرانی، ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، نجف، مطبعة الحیدریه، ۱۳۷۶، ج۳، ص۲۶۱ و طبرسی، احمد بن علی؛ الاحتجاج، مشهد، مرتضی، ۱۴۰۳، چاپ اول، ج۲، ص۳۰۵ و شیخ عباس قمی، منتهی الامال، قم، جامعه مدرسین، ۱۴۲۲، چاپ پنجم، ج۱، ص۷۳۳.</ref> علاوه بر بیان جنایات مزدوران [[یزید بن معاویه|یزید]]، به توبیخ کوفیان پرداخت.<ref>سید بن طاووس، پیشین، ص ۲۲۰-۲۲۲ و طبرسی، احمد بن علی؛ پیشین، ج۲، ص۳۰۶ و شیخ عباس قمی، پیشین، ج۱، ص۷۳۳.</ref>
-حضرت در [[خطبه امام سجاد(ع) در کوفه|خطبه‌ای]] که برای کوفیان خواند، به فریبکاری آن‌ها اشاره کرد و آن‌ها را به خاطر [[پیمان شکنی|پیمان‌شکنی]] مورد ملامت قرار داد. در بخشی از سخنان حضرت آمده است: «أَیُّهَا النَّاسُ نَاشَدْتُکُمْ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمُونَ أَنَّکُمْ کَتَبْتُمْ إِلَی أَبِی وَ خَدَعْتُمُوهُ وَأَعْطَیْتُمُوهُ مِنْ أَنْفُسِکُمُ الْعَهْدَ وَالْمِیثَاقَ وَالْبَیْعَةَ ثُمَّ قَاتَلْتُمُوهُ وَ خَذَلْتُمُوهُ فَتَبّاً لَکُمْ...».<ref>طبرسی، احمد بن علی؛ پیشین، ج۲، ص۳۰۶ و مجلسی، پیشین، ج۴۵، ص۱۱۳.</ref> «ای مردم شما را به خدا قسم آیا می‌دانید که روزی به پدرم نامه‌ها نوشتید و او را فریب دادید و عهد و پیمان خود را با او محکم ساختید و سپس خود به جنگ وی برخاستید. هلاکت بر شما از این توشه که برای خود پیش فرستادید...».
+حضرت در [[خطبه امام سجاد(ع) در کوفه|خطبه‌ای]] که برای کوفیان خواند، به فریبکاری آن‌ها اشاره کرد و آن‌ها را به خاطر [[پیمان شکنی|پیمان‌شکنی]] مورد ملامت قرار داد. در بخشی از سخنان حضرت آمده است: {{متن حدیث|«أَیُّهَا النَّاسُ نَاشَدْتُکُمْ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمُونَ أَنَّکُمْ کَتَبْتُمْ إِلَی أَبِی وَ خَدَعْتُمُوهُ وَأَعْطَیْتُمُوهُ مِنْ أَنْفُسِکُمُ الْعَهْدَ وَالْمِیثَاقَ وَالْبَیْعَةَ ثُمَّ قَاتَلْتُمُوهُ وَ خَذَلْتُمُوهُ فَتَبّاً لَکُمْ...»}}<ref>طبرسی، احمد بن علی؛ پیشین، ج۲، ص۳۰۶ و مجلسی، پیشین، ج۴۵، ص۱۱۳.</ref>؛ ای مردم شما را به خدا قسم آیا می‌دانید که روزی به پدرم نامه‌ها نوشتید و او را فریب دادید و عهد و پیمان خود را با او محکم ساختید و سپس خود به جنگ وی برخاستید. هلاکت بر شما از این توشه که برای خود پیش فرستادید....
 سخنان حضرت سبب شد کوفیان به سرزنش خویش بپردازند: «فَارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُ النَّاسِ بِالْبُکَاءِ وَ یَدْعُو بَعْضُهُمْ بَعْضاً هَلَکْتُمْ وَ مَا تَعْلَمُون».<ref>طبرسی، احمد بن علی؛ پیشین، ج۲، ص۳۰۶ و مجلسی، پیشین، ج۴۵، ص۱۱۳.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}}
-پیشوای چهارم [[شیعه|شیعیان]]؛ حضرت [[امام سجاد]] علیه السلام، در واقعه [[کربلا]] و در روزی که پدر بزرگوارش [[امام حسین]] علیه السلام و یارانش به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسیدند، به شدت بیمار بود به گونه‌ای که در مواردی می‌خواستند آن حضرت را به شهادت برسانند، عده‌ای گفتند: او را همین بیماری که دارد، کفایت می‌کند.<ref>حمید بن مسلم می گوید: وَ مَعَ شِمْرٍ جَمَاعَةٌ مِنَ الرَّجَّالَةِ فَقَالُوا لَهُ أَلَا نَقْتُلُ هَذَا الْعَلِیلَ فَقُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ أَیُقْتَلُ الصِّبْیَانُ إِنَّمَا هُوَ صَبِیٌّ وَ إِنَّهُ لِمَا بِهِ فَلَمْ أَزَلْ حَتَّی رَدَدْتُهُمْ عَنْهُ؛ گروهی از پیادگان همراه شمر سر رسیدند. پس به شمر گفتند: آیا این بیمار را نمی‌کشی؟ من گفتم: سبحان اللَّه آیا کودکان را هم می کشند؟ جز این نیست که این کودکی است و همین بیماری که دارد او را بس است؟ پس پیوسته آنجا بودم تا آنان را از او دور کردم‌. شیخ مفید، الارشاد، قم، کنگره شیخ مفید، ۱۴۱۳، چاپ اول، ج۲، ص۱۱۳ و طبرسی، اعلام الوری، تهران، اسلامیه، ۱۳۹۰، چاپ سوم، ج۱، ص۴۶۹.</ref> مصلحت الهی در این امر نهفته بود که امر [[امامت]] تداوم یابد و آن حضرت زنده بماند، پیام حماسه کربلا را به همراه عمه‌اش [[حضرت زینب سلام الله علیها|زینب]] سلام الله علیها و دیگر [[اسرای اهل بیت علیهم السلام|اسرای کربلا]] به خوبی به همگان برساند، تداوم این نهضت را سبب شود و چهره پلید [[بنی امیه|امویان]] را با افشای جنایت‌های هولناکشان رسوا سازد.
+[[امام سجاد]] علیه‌السلام در واقعه [[کربلا]] به شدت بیمار بود، به گونه‌ای که می‌خواستند آن حضرت را به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] برسانند، ولی عده‌ای گفتند: او را همین بیماری که دارد، کفایت می‌کند.<ref>حمید بن مسلم می گوید: وَ مَعَ شِمْرٍ جَمَاعَةٌ مِنَ الرَّجَّالَةِ فَقَالُوا لَهُ أَلَا نَقْتُلُ هَذَا الْعَلِیلَ فَقُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ أَیُقْتَلُ الصِّبْیَانُ إِنَّمَا هُوَ صَبِیٌّ وَ إِنَّهُ لِمَا بِهِ فَلَمْ أَزَلْ حَتَّی رَدَدْتُهُمْ عَنْهُ؛ گروهی از پیادگان همراه شمر سر رسیدند. پس به شمر گفتند: آیا این بیمار را نمی‌کشی؟ من گفتم: سبحان اللَّه آیا کودکان (بچگان) را هم می کشند؟ جز این نیست که این کودکی است و همین بیماری که دارد او را بس است؟ پس پیوسته آنجا بودم تا آنان را از او دور کردم‌. شیخ مفید، الارشاد، قم، کنگره شیخ مفید، ۱۴۱۳، چاپ اول، ج۲، ص۱۱۳ و طبرسی، اعلام الوری، تهران، اسلامیه، ۱۳۹۰، چاپ سوم، ج۱، ص۴۶۹.</ref> مصلحت الهی در این امر نهفته بود که امر [[امامت]] تداوم یابد و آن حضرت زنده بماند، تا پیام حماسه [[عاشورا]] را به همراه عمه‌اش [[حضرت زینب سلام الله علیها|زینب]] علیهاالسلام و دیگر [[اسرای اهل بیت علیهم السلام|اسرای کربلا]] به خوبی به همگان برساند و چهره پلید [[بنی امیه|امویان]] را با افشای جنایت‌های هولناکشان رسوا سازد.
 == سرزنش اهل کوفه ==
-پس از [[تقویم: عاشورا واقعه جانگداز كربلا|عاشورای]] سال ۶۱ هجری، زمانی که [[اهل بیت]] علیهم السلام را به [[کوفه]] منتقل کردند، علاوه بر حضرت زینب سلام الله علیها، امام سجاد علیه السلام نیز با خطبه‌ای آتشین به تبیین حقایق و روشن‌گری پرداختند. آن حضرت وقتی گریه و ناله کوفیان را مشاهده کرد، فرمود: برای ما [[نوحه]] سرایی و زاری می‌کنید؟ پس چه کسی عزیزان ما را کشته است؟ «أَتَنُوحُونَ وَ تَبْکُونَ مِنْ أَجْلِنَا، فَمَنْ قَتَلَنَا».<ref>ابن اعثم کوفی، الفتوح، بیروت، دارالاضواء، ۱۴۱۱، چاپ اول، ج۵، ص۱۲۱ و سید بن طاووس، اللهوف، ترجمه سید احمد فهری، قم، شرکت چاپ و نشر بین الملل، ۱۳۸۸، چاپ سوم، ص ۲۰۶ و مجلسی، محمدباقر؛ بحارالانوار، تهران، اسلامیه، بی تا، ج۴۵، ص۱۰۸.</ref>
+پس از واقعه جانگداز [[عاشورا]] در سال ۶۱ هجری، زمانی که [[اهل بیت]] علیهم السلام را به [[کوفه]] منتقل کردند، علاوه بر [[حضرت زینب]] علیهاالسلام، [[امام سجاد]] علیه السلام نیز با خطبه‌ای آتشین به تبیین حقایق و روشن‌گری پرداختند. آن حضرت وقتی گریه و ناله کوفیان را مشاهده کرد، فرمود: برای ما [[نوحه]] سرایی و زاری می‌کنید؟ پس چه کسی عزیزان ما را کشته است؟ «أَتَنُوحُونَ وَ تَبْکُونَ مِنْ أَجْلِنَا، فَمَنْ قَتَلَنَا».<ref>ابن اعثم کوفی، الفتوح، بیروت، دارالاضواء، ۱۴۱۱، چاپ اول، ج۵، ص۱۲۱ و سید بن طاووس، اللهوف، ترجمه سید احمد فهری، قم، شرکت چاپ و نشر بین الملل، ۱۳۸۸، چاپ سوم، ص ۲۰۶ و مجلسی، محمدباقر؛ بحارالانوار، تهران، اسلامیه، بی تا، ج۴۵، ص۱۰۸.</ref>
-امام سجاد علیه السلام پس از حضرت زینب سلام الله علیها و [[فاطمه دختر امام حسین علیه السلام|فاطمه صغری]]، به جمعیتی که زار زار می‌گریستند رو کرد و به ایراد سخن پرداخت. آن حضرت در سخنرانی‌اش، ضمن معرفی خویش<ref>«...أنا علیّ بن الحسین بن علیّ بن أبی طالب علیه السلام أنا إبن من انتهکت حرمته و سلبت نعمته و انتهب ماله و سبی عیاله أنا إبن المذبوح بشطّ الفرات...». مازندرانی، ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، نجف، مطبعة الحیدریه، ۱۳۷۶، ج۳، ص۲۶۱ و طبرسی، احمد بن علی؛ الاحتجاج، مشهد، مرتضی، ۱۴۰۳، چاپ اول، ج۲، ص۳۰۵ و شیخ عباس قمی، منتهی الامال، قم، جامعه مدرسین، ۱۴۲۲، چاپ پنجم، ج۱، ص۷۳۳.</ref> علاوه بر بیان جنایات مزدوران [[یزید بن معاویه|یزید]]، به توبیخ کوفیان پرداخت.<ref>سید بن طاووس، پیشین، ص ۲۲۰-۲۲۲ و طبرسی، احمد بن علی؛ پیشین، ج۲، ص۳۰۶ و شیخ عباس قمی، پیشین، ج۱، ص۷۳۳.</ref>
+امام سجاد علیه السلام پس از حضرت زینب و [[فاطمه دختر امام حسین علیه السلام|فاطمه صغری]]، به جمعیتی که زار زار می‌گریستند رو کرد و به ایراد سخن پرداخت. آن حضرت در سخنرانی‌اش، ضمن معرفی خویش<ref>«...أنا علیّ بن الحسین بن علیّ بن أبی طالب علیه السلام أنا إبن من انتهکت حرمته و سلبت نعمته و انتهب ماله و سبی عیاله أنا إبن المذبوح بشطّ الفرات...». مازندرانی، ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، نجف، مطبعة الحیدریه، ۱۳۷۶، ج۳، ص۲۶۱ و طبرسی، احمد بن علی؛ الاحتجاج، مشهد، مرتضی، ۱۴۰۳، چاپ اول، ج۲، ص۳۰۵ و شیخ عباس قمی، منتهی الامال، قم، جامعه مدرسین، ۱۴۲۲، چاپ پنجم، ج۱، ص۷۳۳.</ref> علاوه بر بیان جنایات مزدوران [[یزید بن معاویه|یزید]]، به توبیخ کوفیان پرداخت.<ref>سید بن طاووس، پیشین، ص ۲۲۰-۲۲۲ و طبرسی، احمد بن علی؛ پیشین، ج۲، ص۳۰۶ و شیخ عباس قمی، پیشین، ج۱، ص۷۳۳.</ref>
-حضرت در [[خطبه امام سجاد(ع) در کوفه|خطبه‌ای]] که برای کوفیان خواند، به فریبکاری آن‌ها اشاره کرد و آن‌ها را به خاطر [[پیمان شکنی|پیمان‌شکنی]] مورد ملامت قرار داد. در بخشی از سخنان حضرت آمده است: «ای مردم شما را به خدا قسم آیا می‌دانید که روزی به پدرم نامه‌ها نوشتید و او را فریب دادید و عهد و پیمان خود را با او محکم ساختید و سپس خود به جنگ وی برخاستید. هلاکت بر شما از این توشه که برای خود پیش فرستادید...». «أَیُّهَا النَّاسُ نَاشَدْتُکُمْ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمُونَ أَنَّکُمْ کَتَبْتُمْ إِلَی أَبِی وَ خَدَعْتُمُوهُ وَأَعْطَیْتُمُوهُ مِنْ أَنْفُسِکُمُ الْعَهْدَ وَالْمِیثَاقَ وَالْبَیْعَةَ ثُمَّ قَاتَلْتُمُوهُ وَ خَذَلْتُمُوهُ فَتَبّاً لَکُمْ...».<ref>طبرسی، احمد بن علی؛ پیشین، ج۲، ص۳۰۶ و مجلسی، پیشین، ج۴۵، ص۱۱۳.</ref>
+حضرت در [[خطبه امام سجاد(ع) در کوفه|خطبه‌ای]] که برای کوفیان خواند، به فریبکاری آن‌ها اشاره کرد و آن‌ها را به خاطر [[پیمان شکنی|پیمان‌شکنی]] مورد ملامت قرار داد. در بخشی از سخنان حضرت آمده است: «أَیُّهَا النَّاسُ نَاشَدْتُکُمْ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمُونَ أَنَّکُمْ کَتَبْتُمْ إِلَی أَبِی وَ خَدَعْتُمُوهُ وَأَعْطَیْتُمُوهُ مِنْ أَنْفُسِکُمُ الْعَهْدَ وَالْمِیثَاقَ وَالْبَیْعَةَ ثُمَّ قَاتَلْتُمُوهُ وَ خَذَلْتُمُوهُ فَتَبّاً لَکُمْ...».<ref>طبرسی، احمد بن علی؛ پیشین، ج۲، ص۳۰۶ و مجلسی، پیشین، ج۴۵، ص۱۱۳.</ref> «ای مردم شما را به خدا قسم آیا می‌دانید که روزی به پدرم نامه‌ها نوشتید و او را فریب دادید و عهد و پیمان خود را با او محکم ساختید و سپس خود به جنگ وی برخاستید. هلاکت بر شما از این توشه که برای خود پیش فرستادید...».
-سخنان حضرت سبب شد کوفیان به سرزنش خویش بپردازند. «فَارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُ النَّاسِ بِالْبُکَاءِ وَ یَدْعُو بَعْضُهُمْ بَعْضاً هَلَکْتُمْ وَ مَا تَعْلَمُون».<ref>طبرسی، احمد بن علی؛ پیشین، ج۲، ص۳۰۶ و مجلسی، پیشین، ج۴۵، ص۱۱۳.</ref>
+سخنان حضرت سبب شد کوفیان به سرزنش خویش بپردازند: «فَارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُ النَّاسِ بِالْبُکَاءِ وَ یَدْعُو بَعْضُهُمْ بَعْضاً هَلَکْتُمْ وَ مَا تَعْلَمُون».<ref>طبرسی، احمد بن علی؛ پیشین، ج۲، ص۳۰۶ و مجلسی، پیشین، ج۴۵، ص۱۱۳.</ref>
-[[امام سجاد]] علیه السلام پس از سخنرانی در جمع کوفیان، در مجلس [[عبیدالله بن زیاد|ابن زیاد]] هم فرصتی کوتاه بدست آورد و با چند جمله کوتاه در آن مجلس اثر گذاشت. آن حضرت در پاسخ به ابن زیاد که می‌گفت: مگر [[حضرت علی اکبر علیه السلام|علی بن الحسین]] را خدا در [[کربلا]] نکشت؟ فرمود: برادری به نام علی بن حسین داشتم که مردم او را کشتند. ابن زیاد گفت: نه بلکه خدا او را کشت. امام علیه السلام با [[تلاوت قرآن|تلاوت]] آیه [[قرآن]] پاسخ مغالطه ابن زیاد را داد. ابن زیاد که عصبانی شده بود، دستور داد او را ببرید و به قتل برسانید؛ «أَلَیْسَ قَدْ قَتَلَ اللَّهُ عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ؟ فَقَالَ عَلِیٌّ قَدْ کَانَ لِی أَخٌ یُسَمَّی عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ قَتَلَهُ النَّاسُ. فَقَالَ بَلِ اللَّهُ قَتَلَهُ فَقَالَ عَلِیٌّ: اللَّهُ یَتَوَفَّی الْأَنْفُسَ حِینَ مَوْتِها وَ الَّتِی لَمْ تَمُتْ فِی مَنامِها. فَقَالَ ابْنُ زِیَادٍ وَلَکَ جُرْأَةٌ عَلَی جَوَابِی، اذْهَبُوا بِهِ فَاضْرِبُوا عُنُقَه‌».<ref>مجلسی، پیشین، ج۴۵، ص۱۱۷.</ref>
+[[امام سجاد]] علیه السلام پس از سخنرانی در جمع کوفیان، در مجلس [[عبیدالله بن زیاد]] هم فرصتی کوتاه بدست آورد و با چند جمله کوتاه در آن مجلس اثر گذاشت. آن حضرت در پاسخ به ابن زیاد که می‌گفت: مگر [[حضرت علی اکبر علیه السلام|علی بن الحسین]] را خدا در [[کربلا]] نکشت؟ فرمود: برادری به نام علی بن حسین داشتم که مردم او را کشتند. ابن زیاد گفت: نه بلکه خدا او را کشت. امام علیه السلام با [[تلاوت قرآن|تلاوت]] آیه [[قرآن]] پاسخ مغالطه ابن زیاد را داد. ابن زیاد که عصبانی شده بود، دستور داد او را ببرید و به قتل برسانید؛ «أَلَیْسَ قَدْ قَتَلَ اللَّهُ عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ؟ فَقَالَ عَلِیٌّ قَدْ کَانَ لِی أَخٌ یُسَمَّی عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ قَتَلَهُ النَّاسُ. فَقَالَ بَلِ اللَّهُ قَتَلَهُ فَقَالَ عَلِیٌّ: اللَّهُ یَتَوَفَّی الْأَنْفُسَ حِینَ مَوْتِها وَ الَّتِی لَمْ تَمُتْ فِی مَنامِها. فَقَالَ ابْنُ زِیَادٍ وَلَکَ جُرْأَةٌ عَلَی جَوَابِی، اذْهَبُوا بِهِ فَاضْرِبُوا عُنُقَه‌».<ref>مجلسی، پیشین، ج۴۵، ص۱۱۷.</ref>
 امام سجاد علیه السلام با اعلام آمادگی خویش برای شهادت به ابن زیاد گفت: «آیا به کشته شدن مرا تهدید می‌کنی؟ مگر نمی‌دانی که کشته شدن برای ما عادت است و کرامت ما در شهادت است؟ «أبالقتل تهددنی یابن زیاد؟ اما علمت ان القتل لنا عاده و کرامتنا الشهاده».<ref>مجلسی، پیشین، ج۴۵، ص۱۱۸ و سید بن طاووس، پیشین، ص۲۲۸.</ref>
@@ سطر ۷۲: / سطر ۷۲: @@
 {{پانویس}}
 ==منابع==
-*یدالله حاجی زاده، نقش امام سجاد علیه السلام در قیام حسینی، [http://www.pajoohe.ir دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: ۲۴ فروردین ۱۳۹۲.
+*[http://www.pajoohe.ir "نقش امام سجاد علیه‌السلام در قیام حسینی"، یدالله حاجی‌زاده، دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: ۲۴ فروردین ۱۳۹۲.
 {{شناختنامه امام سجاد (ع)}}

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
-پیشوای چهارم [[شیعه|شیعیان]]؛ حضرت [[امام سجاد]] علیه السلام، در واقعه [[کربلا]] و در روزی که پدر بزرگوارش [[امام حسین]] علیه السلام و یارانش به [[شهادت]] رسیدند، به شدت بیمار بود به گونه‌ای که در مواردی می‌خواستند آن حضرت را به شهادت برسانند، عده‌ای گفتند: او را همین بیماری که دارد، کفایت می‌کند.<ref>حمید بن مسلم می گوید: وَ مَعَ شِمْرٍ جَمَاعَةٌ مِنَ الرَّجَّالَةِ فَقَالُوا لَهُ أَلَا نَقْتُلُ هَذَا الْعَلِیلَ فَقُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ أَیُقْتَلُ الصِّبْیَانُ إِنَّمَا هُوَ صَبِیٌّ وَ إِنَّهُ لِمَا بِهِ فَلَمْ أَزَلْ حَتَّی رَدَدْتُهُمْ عَنْهُ؛ گروهی از پیادگان همراه شمر سر رسیدند. پس به شمر گفتند: آیا این بیمار را نمی‌کشی؟ من گفتم: سبحان اللَّه آیا کودکان را هم می کشند؟ جز این نیست که این کودکی است و همین بیماری که دارد او را بس است؟ پس پیوسته آنجا بودم تا آنان را از او دور کردم‌. [[شیخ مفید]]، الارشاد، قم، کنگره شیخ مفید، 1413، چاپ اول، ج2، ص113 و طبرسی، اعلام الوری، تهران، اسلامیه، 1390، چاپ سوم، ج1، ص469.</ref>
+پیشوای چهارم [[شیعه|شیعیان]]؛ حضرت [[امام سجاد]] علیه السلام، در واقعه [[کربلا]] و در روزی که پدر بزرگوارش [[امام حسین]] علیه السلام و یارانش به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسیدند، به شدت بیمار بود به گونه‌ای که در مواردی می‌خواستند آن حضرت را به شهادت برسانند، عده‌ای گفتند: او را همین بیماری که دارد، کفایت می‌کند. حمید بن مسلم می گوید: وَ مَعَ شِمْرٍ جَمَاعَةٌ مِنَ الرَّجَّالَةِ فَقَالُوا لَهُ أَلَا نَقْتُلُ هَذَا الْعَلِیلَ فَقُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ أَیُقْتَلُ الصِّبْیَانُ إِنَّمَا هُوَ صَبِیٌّ وَ إِنَّهُ لِمَا بِهِ فَلَمْ أَزَلْ حَتَّی رَدَدْتُهُمْ عَنْهُ؛ گروهی از پیادگان همراه شمر سر رسیدند. پس به شمر گفتند: آیا این بیمار را نمی‌کشی؟ من گفتم: سبحان اللَّه آیا کودکان را هم می کشند؟ جز این نیست که این کودکی است و همین بیماری که دارد او را بس است؟ پس پیوسته آنجا بودم تا آنان را از او دور کردم‌.<ref>شیخ مفید، الارشاد، قم، کنگره شیخ مفید، 1413، چاپ اول، ج2، ص113 و طبرسی، اعلام الوری، تهران، اسلامیه، 1390، چاپ سوم، ج1، ص469.</ref>
-مصلحت الهی در این امر نهفته بود که امر [[امامت]] تداوم یابد و آن حضرت زنده بماند، پیام حماسه کربلا را به همراه عمه‌اش [[حضرت زینب سلام الله علیها|زینب]] سلام الله علیها و دیگر اسرای کربلا به خوبی به همگان برساند، تداوم این نهضت را سبب شود و چهره پلید امویان را با افشای جنایت‌های هولناکشان رسوا سازد.
+مصلحت الهی در این امر نهفته بود که امر [[امامت]] تداوم یابد و آن حضرت زنده بماند، پیام حماسه کربلا را به همراه عمه‌اش [[حضرت زینب سلام الله علیها|زینب]] سلام الله علیها و دیگر [[اسرای اهل بیت علیهم السلام|اسرای کربلا]] به خوبی به همگان برساند، تداوم این نهضت را سبب شود و چهره پلید [[بنی امیه|امویان]] را با افشای جنایت‌های هولناکشان رسوا سازد.
-پس از عاشورای سال 61 زمانی که [[اهل بیت]] علیهم السلام را به [[کوفه]] منتقل کردند، علاوه بر زینب سلام الله علیها، امام سجاد علیه السلام نیز با خطبه‌ای آتشین به تبیین حقایق و روشن‌گری پرداختند. آن حضرت وقتی گریه و ناله کوفیان را مشاهده کرد، فرمود: برای ما نوحه سرایی و زاری می‌کنید؟ پس چه کسی عزیزان ما را کشته است؟<ref>«أَتَنُوحُونَ وَ تَبْکُونَ مِنْ أَجْلِنَا - فَمَنْ قَتَلَنَا» ابن اعثم کوفی، الفتوح، بیروت، دارالاضواء، 1411، چاپ اول، ج5، ص121 و سید بن طاووس، اللهوف، ترجمه سید احمد فهری، قم، شرکت چاپ و نشر بین الملل، 1388، چاپ سوم، ص 206 و مجلسی، محمدباقر؛ [[بحارالانوار]]، تهران، اسلامیه، بی تا، ج45، ص108.</ref>
+پس از [[تقویم: عاشورا واقعه جانگداز كربلا|عاشورای]] سال 61 هجری، زمانی که [[اهل بیت]] علیهم السلام را به [[کوفه]] منتقل کردند، علاوه بر حضرت زینب سلام الله علیها، امام سجاد علیه السلام نیز با خطبه‌ای آتشین به تبیین حقایق و روشن‌گری پرداختند. آن حضرت وقتی گریه و ناله کوفیان را مشاهده کرد، فرمود: برای ما [[نوحه]] سرایی و زاری می‌کنید؟ پس چه کسی عزیزان ما را کشته است؟ «أَتَنُوحُونَ وَ تَبْکُونَ مِنْ أَجْلِنَا، فَمَنْ قَتَلَنَا».<ref>ابن اعثم کوفی، الفتوح، بیروت، دارالاضواء، 1411، چاپ اول، ج5، ص121 و سید بن طاووس، اللهوف، ترجمه سید احمد فهری، قم، شرکت چاپ و نشر بین الملل، 1388، چاپ سوم، ص 206 و مجلسی، محمدباقر؛ بحارالانوار، تهران، اسلامیه، بی تا، ج45، ص108.</ref>
-امام سجاد علیه السلام پس از حضرت زینب سلام الله علیها و فاطمه صغری به جمعیتی که زار زار می‌گریستند، رو کرد و به ایراد سخن پرداخت. آن حضرت در سخنرانی‌اش، ضمن معرفی خویش<ref>«...أنا علیّ بن الحسین بن علیّ بن أبی طالب علیه السلام أنا إبن من انتهکت حرمته و سلبت نعمته و انتهب ماله و سبی عیاله أنا إبن المذبوح بشطّ الفرات...». مازندرانی، [[ابن شهر آشوب]]، مناقب آل ابی طالب، [[نجف]]، مطبعة الحیدریه، 1376، ج3، ص261 و طبرسی، احمد بن علی؛ الاحتجاج، مشهد، مرتضی، 1403، چاپ اول، ج2، ص305 و شیخ عباس قمی، منتهی الامال، قم، جامعه مدرسین، 1422، چاپ پنجم، ج1، ص733.</ref> علاوه بر بیان جنایات مزدوران [[یزید بن معاویه|یزید]]، به توبیخ کوفیان پرداخت.<ref>سید بن طاووس، پیشین، ص 220-222 و طبرسی، احمد بن علی؛ پیشین، ج2، ص306 و [[شیخ عباس قمی]]، پیشین، ج1، ص733.</ref>
+امام سجاد علیه السلام پس از حضرت زینب سلام الله علیها و [[فاطمه دختر امام حسین علیه السلام|فاطمه صغری]]، به جمعیتی که زار زار می‌گریستند رو کرد و به ایراد سخن پرداخت. آن حضرت در سخنرانی‌اش، ضمن معرفی خویش<ref>«...أنا علیّ بن الحسین بن علیّ بن أبی طالب علیه السلام أنا إبن من انتهکت حرمته و سلبت نعمته و انتهب ماله و سبی عیاله أنا إبن المذبوح بشطّ الفرات...». مازندرانی، ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، نجف، مطبعة الحیدریه، 1376، ج3، ص261 و طبرسی، احمد بن علی؛ الاحتجاج، مشهد، مرتضی، 1403، چاپ اول، ج2، ص305 و شیخ عباس قمی، منتهی الامال، قم، جامعه مدرسین، 1422، چاپ پنجم، ج1، ص733.</ref> علاوه بر بیان جنایات مزدوران [[یزید بن معاویه|یزید]]، به توبیخ کوفیان پرداخت.<ref>سید بن طاووس، پیشین، ص 220-222 و طبرسی، احمد بن علی؛ پیشین، ج2، ص306 و [[شیخ عباس قمی]]، پیشین، ج1، ص733.</ref>
-حضرت در خطبه‌ای که برای کوفیان خواند به فریبکاری آن‌ها اشاره کرد و آن‌ها را به خاطر پیمان‌شکنی مورد ملامت قرار داد. در بخشی از سخنان حضرت آمده است: ای مردم شما را به خدا قسم آیا می‌دانید که روزی به پدرم نامه‌ها نوشتید و او را فریب دادید و عهد و پیمان خود را با او محکم ساختید و سپس خود به جنگ وی برخاستید. هلاکت بر شما از این توشه که برای خود پیش فرستادید...<ref>«أَیُّهَا النَّاسُ نَاشَدْتُکُمْ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمُونَ أَنَّکُمْ کَتَبْتُمْ إِلَی أَبِی وَ خَدَعْتُمُوهُ وَأَعْطَیْتُمُوهُ مِنْ أَنْفُسِکُمُ الْعَهْدَ وَالْمِیثَاقَ وَالْبَیْعَةَ ثُمَّ قَاتَلْتُمُوهُ وَ خَذَلْتُمُوهُ فَتَبّاً لَکُمْ...»‌. طبرسی، احمد بن علی؛ پیشین، ج2، ص306 و مجلسی، پیشین، ج45، ص113.</ref>
+حضرت در [[خطبه امام سجاد(ع) در کوفه|خطبه‌ای]] که برای کوفیان خواند، به فریبکاری آن‌ها اشاره کرد و آن‌ها را به خاطر [[پیمان شکنی|پیمان‌شکنی]] مورد ملامت قرار داد. در بخشی از سخنان حضرت آمده است: «ای مردم شما را به خدا قسم آیا می‌دانید که روزی به پدرم نامه‌ها نوشتید و او را فریب دادید و عهد و پیمان خود را با او محکم ساختید و سپس خود به جنگ وی برخاستید. هلاکت بر شما از این توشه که برای خود پیش فرستادید...». «أَیُّهَا النَّاسُ نَاشَدْتُکُمْ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمُونَ أَنَّکُمْ کَتَبْتُمْ إِلَی أَبِی وَ خَدَعْتُمُوهُ وَأَعْطَیْتُمُوهُ مِنْ أَنْفُسِکُمُ الْعَهْدَ وَالْمِیثَاقَ وَالْبَیْعَةَ ثُمَّ قَاتَلْتُمُوهُ وَ خَذَلْتُمُوهُ فَتَبّاً لَکُمْ...»‌.<ref>طبرسی، احمد بن علی؛ پیشین، ج2، ص306 و مجلسی، پیشین، ج45، ص113.</ref>
-سخنان حضرت سبب شد کوفیان به سرزنش خویش بپردازند.<ref>«فَارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُ النَّاسِ بِالْبُکَاءِ وَ یَدْعُو بَعْضُهُمْ بَعْضاً هَلَکْتُمْ وَ مَا تَعْلَمُون»‌. طبرسی، احمد بن علی؛ پیشین، ج2، ص306 و مجلسی، پیشین، ج45، ص113.</ref>
+سخنان حضرت سبب شد کوفیان به سرزنش خویش بپردازند. «فَارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُ النَّاسِ بِالْبُکَاءِ وَ یَدْعُو بَعْضُهُمْ بَعْضاً هَلَکْتُمْ وَ مَا تَعْلَمُون»‌.<ref>طبرسی، احمد بن علی؛ پیشین، ج2، ص306 و مجلسی، پیشین، ج45، ص113.</ref>
-[[امام سجاد]] علیه السلام پس از سخنرانی در جمع کوفیان در مجلس [[عبیدالله بن زیاد|ابن زیاد]] هم فرصتی کوتاه بدست آورد و با چند جمله کوتاه در آن مجلس اثر گذاشت. آن حضرت در پاسخ به ابن زیاد که می‌گفت: مگر [[حضرت علی اکبر علیه السلام|علی بن الحسین]] را خدا در کربلا نکشت؟ فرمود: برادری به نام علی بن حسین داشتم که مردم او را کشتند. ابن زیاد گفت: نه بلکه خدا او را کشت. امام علیه السلام با تلاوت آیه [[قرآن]] پاسخ مغالطه ابن زیاد را داد. ابن زیاد که عصبانی شده بود، دستور داد او را ببرید و به قتل برسانید.<ref>«أَلَیْسَ قَدْ قَتَلَ اللَّهُ عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ - فَقَالَ عَلِیٌّ قَدْ کَانَ لِی أَخٌ - یُسَمَّی عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ قَتَلَهُ النَّاسُ - فَقَالَ بَلِ اللَّهُ قَتَلَهُ فَقَالَ عَلِیٌّ - اللَّهُ یَتَوَفَّی الْأَنْفُسَ حِینَ مَوْتِها - وَ الَّتِی لَمْ تَمُتْ فِی مَنامِها - فَقَالَ ابْنُ زِیَادٍ وَلَکَ جُرْأَةٌ عَلَی جَوَابِی - اذْهَبُوا بِهِ فَاضْرِبُوا عُنُقَه‌». مجلسی، پیشین، ج45، ص117.</ref>
+[[امام سجاد]] علیه السلام پس از سخنرانی در جمع کوفیان، در مجلس [[عبیدالله بن زیاد|ابن زیاد]] هم فرصتی کوتاه بدست آورد و با چند جمله کوتاه در آن مجلس اثر گذاشت. آن حضرت در پاسخ به ابن زیاد که می‌گفت: مگر [[حضرت علی اکبر علیه السلام|علی بن الحسین]] را خدا در [[کربلا]] نکشت؟ فرمود: برادری به نام علی بن حسین داشتم که مردم او را کشتند. ابن زیاد گفت: نه بلکه خدا او را کشت. امام علیه السلام با [[تلاوت قرآن|تلاوت]] آیه [[قرآن]] پاسخ مغالطه ابن زیاد را داد. ابن زیاد که عصبانی شده بود، دستور داد او را ببرید و به قتل برسانید؛ «أَلَیْسَ قَدْ قَتَلَ اللَّهُ عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ؟ فَقَالَ عَلِیٌّ قَدْ کَانَ لِی أَخٌ یُسَمَّی عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ قَتَلَهُ النَّاسُ. فَقَالَ بَلِ اللَّهُ قَتَلَهُ فَقَالَ عَلِیٌّ: اللَّهُ یَتَوَفَّی الْأَنْفُسَ حِینَ مَوْتِها وَ الَّتِی لَمْ تَمُتْ فِی مَنامِها. فَقَالَ ابْنُ زِیَادٍ وَلَکَ جُرْأَةٌ عَلَی جَوَابِی، اذْهَبُوا بِهِ فَاضْرِبُوا عُنُقَه‌».<ref>مجلسی، پیشین، ج45، ص117.</ref>
-امام سجاد علیه السلام با اعلام آمادگی خویش برای شهادت به ابن زیاد گفت: «آیا به کشته شدن مرا تهدید می‌کنی؟ مگر نمی‌دانی که کشته شدن برای ما عادت است و کرامت ما در شهادت است؟<ref>«ابا القتل تهددنی یا بن زیاد اما علمت ان القتل لنا عاده و کرامتنا الشهاده». مجلسی، پیشین، ج45، ص118 و سید بن طاووس، پیشین، ص228.</ref>
+امام سجاد علیه السلام با اعلام آمادگی خویش برای شهادت به ابن زیاد گفت: «آیا به کشته شدن مرا تهدید می‌کنی؟ مگر نمی‌دانی که کشته شدن برای ما عادت است و کرامت ما در شهادت است؟ «أبالقتل تهددنی یابن زیاد؟ اما علمت ان القتل لنا عاده و کرامتنا الشهاده».<ref>مجلسی، پیشین، ج45، ص118 و سید بن طاووس، پیشین، ص228.</ref>
 ==اهل بیت در شام==
@@ سطر ۷۶: / سطر ۷۶: @@
 ==منابع==
-*یدالله حاجی زاده، نقش امام سجاد علیه السلام در قیام حسینی، [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: 24 فروردین 1392.
+*یدالله حاجی زاده، نقش امام سجاد علیه السلام در قیام حسینی، [http://www.pajoohe.ir دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: 24 فروردین 1392.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۳۰
سطر ۷۶:		سطر ۷۶:
	==منابع==		==منابع==

−	*[http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=44515 نقش امام سجاد علیه السلام در قیام حسینی، یدالله حاجی زاده، سایت پژوهشکده باقرالعلوم علیه السلام (بخش فرهنگ علوم انسانی و اسلامی)]، تاریخ بازیابی: 24 فروردین 1392.	+	*یدالله حاجی زاده، نقش امام سجاد علیه السلام در قیام حسینی، [http://www.pajoohe.ir دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: 24 فروردین 1392.

@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۴: @@
 وقتی اهل بیت علیهم السلام را به عنوان اسرای خارجی به [[شام]] بردند، [[امام سجاد]] علیه السلام در شام نیز چهره پلید [[بنی امیه|امویان]] را رسوا ساخت. دم دروازه [[دمشق]] پیرمردی به اسرا نزدیک شد و گفت: سپاس خدای را که شما را کشت و نابود کرد و شهرها را از مردان شما آسوده کرد و امیرالمومنین را بر شما مسلط کرد.<ref>الحمدلله الذی قتلکم و اهلککم و اراح البلاد عن رجالکم و امکن امیرالمومنین منکم». سید بن طاووس، پیشین، ص246 و مجلسی، پیشین، ج45، ص129 و شیخ عباس قمی، پیشین، ج1، ص757.</ref>
-[[امام سجاد علیه السلام|علی بن حسین]] علیه السلام که می‌دانست این پیرمرد تحت تاثیر تبلیغات سوء امویان گمراه شده است، به او فرمود: آیا قرآن خوانده‌ای. وقتی پیرمرد گفت: بله. حضرت به او فرمود: آیا آیه {{متن قرآن|«قل لااسئلکم علیه اجرا الا المودة فی القربی»}} را خوانده‌ای؟ پیرمرد گفت: بله. حضرت فرمود: ما خویشاوندان [[پیامبر اسلام|پیامبر]] هستیم.<ref>سید بن طاووس، پیشین، ص 246.</ref>
+[[امام سجاد علیه السلام|علی بن حسین]] علیه السلام که می‌دانست این پیرمرد تحت تاثیر تبلیغات سوء امویان گمراه شده است، به او فرمود: آیا قرآن خوانده‌ای. وقتی پیرمرد گفت: بله. حضرت به او فرمود: آیا آیه {{متن قرآن|«قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَىٰ»}} را خوانده‌ای؟ پیرمرد گفت: بله. حضرت فرمود: ما خویشاوندان [[پیامبر اسلام|پیامبر]] هستیم.<ref>سید بن طاووس، پیشین، ص 246.</ref>
 سپس حضرت آیات دیگری از قرآن خواند که در آن‌ها به [[ذوی القربی]] اشاره داشت. همچنین [[آیه تطهیر]] را خواند و فرمود: ما [[اهل البیت|اهل بیت]]  علیهم السلام هستیم همان کسانی که خداوند آیه تطهیر را در شان ما نازل کرده است.<ref>«فنحن اهل البیت الذی خصصنا الله بایة الطهاره یا شیخ». سید بن طاووس، پیشین، ص 248 و [[شیخ عباس قمی]]، پیشین، ج1، ص757.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}}
-{{شناختنامه امام سجاد (ع)}}
 __toc__
@@ سطر ۷۸: / سطر ۷۸: @@
 ==منابع==
 * [http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=44515 نقش امام سجاد علیه السلام در قیام حسینی، یدالله حاجی زاده، سایت پژوهشکده باقرالعلوم علیه السلام (بخش فرهنگ علوم انسانی و اسلامی)]، تاریخ بازیابی: 24 فروردین 1392.
 [[رده:واقعه عاشورا]]
 [[رده:امام سجاد علیه السلام]]
 {{الگو:واقعه عاشورا}}