نسیان - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۲ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۵۵

2026-03-02T09:55:24Z

نمایش تغییرات

Mohammadi در ‏۱۷ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۰

2025-06-17T09:10:20Z

Mohammadi: /* فراموشی‌های زیانبار */

2025-06-17T07:52:48Z

‏فراموشی‌های زیانبار

نمایش تغییرات

Mohammadi: /* نسیان در قرآن */

2025-06-16T14:22:20Z

‏نسیان در قرآن

Mohammadi: /* نسیان در قرآن */

2025-06-16T14:21:22Z

‏نسیان در قرآن

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-18T12:26:12Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۲۸ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۰۲

2024-11-28T07:02:50Z

نمایش تغییرات

سید مهدی خدایی: 8پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

2019-12-24T06:00:49Z

8پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

Aghajani در ‏۲۵ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۱۱

2019-09-25T10:11:23Z

مهدی موسوی در ‏۱۹ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۰۷

2019-03-19T10:07:48Z

نمایش تغییرات

@@ سطر ۸۸: / سطر ۸۸: @@
 در این زمینه با دو دسته از آیات [[قرآن]] مواجه هستیم: دسته ای از آنها عوامل مؤثر در فراموشی را بیان می کنند و دسته دیگر عواملی را بیان می نمایند که زمینه ساز فراموشی هستند؛ این دسته در واقع خود عامل فراموشی نیست؛ بلکه تنها زمینه و شرایط را برای فراموشی مهیا می کند.
-الف. دسته اول که خود عامل فراموشی بوده، همان [[شیطان]] است که سبب فراموشی در انسان می شود: {{متن قرآن|«...فَإِنِّي نَسيتُ الْحُوتَ وَ ما أَنْسانيهُ إِلاَّ الشَّيْطانُ أَنْ أَذْكُرَهُ...»}}؛<ref>[[سوره کهف]]/63.</ref> ...من فراموش كردم جريان ماهى را بازگو كنم و فقط شيطان بود كه آن را از خاطر من برد... .
+الف. دسته اول که خود عامل فراموشی بوده، همان [[شیطان]] است که سبب فراموشی در انسان می شود: {{متن قرآن|«... فَإِنِّي نَسيتُ الْحُوتَ وَ ما أَنْسانيهُ إِلاَّ الشَّيْطانُ أَنْ أَذْكُرَهُ ...»}}<ref>[[آیه ۶۳ کهف|سوره کهف، آیه ۶۳.]]</ref>؛ ... من فراموش كردم جريان ماهى را بازگو كنم و فقط شيطان بود كه آن را از خاطر من برد... .
 قرآن وقتی جریان سفر [[حضرت موسی]] علیه السلام و [[یوشع بن نون]] و همچنین جریان زنده شدن ماهی را بازگو می کند، از زبان یوشع خطاب به حضرت موسی عرض می کند که جریان زنده شدن ماهی را فراموش کردم و شیطان را عامل فراموشی خود می داند، با این که فراموشی از نوع طبیعی باشد. حتی برخی مفسران معتقدند: فراموشی در انسان از اموری است که خدا در اصل خلقت آن را در اختیار شیطان قرار داده است.<ref>التحریر والتنویر، ج‌6، ص153.</ref>
@@ سطر ۹۴: / سطر ۹۴: @@
 اصولاً سلاح شیطان برای گمراه کردن و وادارکردن مردم به فراموشی از یاد خداوند و به طور کلی فراموش کردن خیر و مصلحت بندگان، همان نفوذ و تأثیر او در وجود انسانها از طریق انگیزه و [[شهوت رانی|شهوات]] خودشان بوده که اساساً این یک نقطه ضعف در سرشت بشر است و ناشی از علاقه طبیعی انسان به اِشباع انگیزه ها و رسیدن به لذایذ دنیوی است. شیطان اصولاً از همین طریق بر همه مسلط می شود؛ یعنی ابتدا خواسته های مختلفی را در وجود بشر می انگیزد و بعد به دنبال آن کشانده و در نتیجه از یاد خدا بازمی دارد.<ref>نجاتی، محمد عثمان؛ قرآن و روانشناسی، ترجمه عباس عرب، مشهد، آستان قدس رضوی، 1367ش، ص276.</ref>
-ب. عامل بعدی که زمینه ساز برای فراموشی در قرآن ذکر شده، زیاد بودن نعمت های مادی و غرق شدن در آنها است:<ref>المیزان في تفسير القرآن، ج‌15، ص191.</ref> {{متن قرآن|«قَالُوا سُبْحَانَكَ مَا كَانَ يَنبَغِي لَنَا أَن نَّتَّخِذَ مِن دُونِكَ مِنْ أَوْلِيَاء وَلَكِن مَّتَّعْتَاهُمْ وَآبَاءهُمْ حَتَّى نَسُوا الذِّكْرَ وَكَانُوا قَوْمًا بُورًا»}}؛<ref> [[سوره فرقان]]/18.</ref> (در پاسخ) مى‌گويند: منزّهى تو! براى ما شايسته نبود كه غير از تو اوليايى برگزينيم، ولى آنان و پدرانشان را از نعمت ها برخوردار نمودى تا اين كه (به جاى شكر نعمت) ياد تو را فراموش كردند و تباه و هلاك شدند.
+ب. عامل بعدی که زمینه ساز برای فراموشی در قرآن ذکر شده، زیاد بودن نعمت های مادی و غرق شدن در آنها است:<ref>المیزان في تفسير القرآن، ج‌15، ص191.</ref> {{متن قرآن|«قَالُوا سُبْحَانَكَ مَا كَانَ يَنبَغِي لَنَا أَن نَّتَّخِذَ مِن دُونِكَ مِنْ أَوْلِيَاء وَلَكِن مَّتَّعْتَاهُمْ وَآبَاءهُمْ حَتَّى نَسُوا الذِّكْرَ وَكَانُوا قَوْمًا بُورًا»}}<ref>[[آیه ۱۸ فرقان|سوره فرقان، آیه ۱۸.]]</ref>؛ (در پاسخ) مى‌گويند: منزّهى تو! براى ما شايسته نبود كه غير از تو اوليايى برگزينيم، ولى آنان و پدرانشان را از نعمت ها برخوردار نمودى تا اين كه (به جاى شكر نعمت) ياد تو را فراموش كردند و تباه و هلاك شدند.
 مشرکان بجاى اين كه رازق اين نعمت ها را بشناسند و به [[شکر]] و طاعتش پردازند، در گرداب [[غفلت]] و غرور فرو رفتند، خدا و روز [[قيامت]] را بدست فراموشى سپردند. بنابراین زندگى مرفه براى جمعيتى كم ظرفيت و‌ سست ايمان، از يك سو "غرورآفرين" است؛ چرا كه وقتى به نعمت فراوان برسند، خود را گم کرده و خدا را فراموش مى‌نمايند. و از سويى ديگر دنبال آزادی مطلق بوده و هيچ محدوديتى در كامجويى از لذائذ دنیوی ندارند و تمام قيد و بندهايى که از قبيل [[حلال]]، [[حرام]]، مشروع و نامشروع آنها را از رسيدن به اهدفشان منع می کند، کنار گذاشته و نمى‌خواهند در برابر قوانين و مقررات دينى سر تعظيم فرود آورند و روز حساب و جزا را بپذيرند.

@@ سطر ۳۲: / سطر ۳۲: @@
 چه بسا ممکن است موضوع مورد نظر مانند اوامر و نواهی الهی در ذهن انسان حاضر باشد، اما چون به آن اهمیت نداده و عمداً ترک کرده، در قلب این شخص هیچ اثری نداشته و حال وی هیچ تفاوتی با حال شخص فراموشکار نخواهد داشت.<ref>الميزان في تفسير القرآن، ج‌8، ص295.</ref>
-نسیانی که به خداوند نسبت داده شده، از این نوع است؛ یعنی زمانی که بنده ای آیات خدا را فراموش نماید و از یاد پرودگار اعراض کند، بر خداست که آن بنده را با قطع توجه و اعراض از او مجازات نماید:<ref>التحقیق فی کلمات القران الکریم، ج12، ص115.</ref> {{متن قرآن|«وَ قيلَ الْيَوْمَ نَنْساكُمْ كَما نَسيتُمْ لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا...»}}؛<ref>[[آیه ۳۴ جاثیه|سوره جاثیه، آیه ۳۴.]]</ref>؛ و به آنها گفته مى‌شود: امروز شما را فراموش مى‌كنيم، همان‌گونه كه شما ديدار امروزتان را فراموش كرديد...
+نسیانی که به خداوند نسبت داده شده، از این نوع است؛ یعنی زمانی که بنده ای آیات خدا را فراموش نماید و از یاد پرودگار اعراض کند، بر خداست که آن بنده را با قطع توجه و اعراض از او مجازات نماید:<ref>التحقیق فی کلمات القران الکریم، ج12، ص115.</ref> {{متن قرآن|«وَ قيلَ الْيَوْمَ نَنْساكُمْ كَما نَسيتُمْ لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا...»}}؛<ref>[[آیه ۳۴ جاثیة|سوره جاثیه، آیه ۳۴.]]</ref>؛ و به آنها گفته مى‌شود: امروز شما را فراموش مى‌كنيم، همان‌گونه كه شما ديدار امروزتان را فراموش كرديد...
 روشن است که فراموشی اگر طبیعی باشد، انسان معذور بوده و عقاب کردن چنین شخصی درست نیست؛ اما اگر فراموشی در اثر سوء اختیار و از روی عمد باشد، انسان معذور نیست و خداوند در قبال این فراموشی او را عقاب خواهد کرد؛ چرا که شخص با اختیار خودش مقدمات فراموشی را فراهم نموده و به عمد اوامر خدا را ترک کرده است.<ref>راغب اصفهانی، حسین بن محمد؛ المفردات في غريب القرآن، دمشق، دارالعلم الدارالشامیه، 1412ق، چاپ اول، ص803.</ref>

@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۶: @@
 '''1. فراموشی طبیعی:'''
-این فراموشی در اختیار [[انسان]] نیست و طبق بیان [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه وآله در [[حدیث]] رفع<ref>قال رسول الله صلی الله علیه وآله: رُفِع عن امتي تسعة: الخطأ والنسيان و مااستكرهوا عليه و مالايطيقون و مالايعلمون و مااضطروا إليه والحسد والطيرة والتفكر في الوسوسة في الخلق، مالم ينطق بشفة». (الخصال شیخ صدوق: 417/ 9)</ref> این نوع نسیان از انسان برداشته شده و بر آن مؤاخذه نمی شود: {{متن قرآن|«فَلَمَّا بَلَغا مَجْمَعَ بَيْنِهِما نَسِيا حُوتَهُما فَاتَّخَذَ سَبيلَهُ فِي الْبَحْرِ سَرَباً»}}؛<ref>[[سوره كهف]]/61.</ref> هنگامى كه به محل تلاقى آن دو دريا رسيدند، ماهى خود را فراموش كردند و ماهى راه خود را در دريا پيش گرفت.
+این فراموشی در اختیار [[انسان]] نیست و طبق بیان [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه وآله در [[حدیث]] رفع<ref>قال رسول الله صلی الله علیه وآله: رُفِع عن امتي تسعة: الخطأ والنسيان و مااستكرهوا عليه و مالايطيقون و مالايعلمون و مااضطروا إليه والحسد والطيرة والتفكر في الوسوسة في الخلق، مالم ينطق بشفة». (الخصال شیخ صدوق: 417/ 9)</ref> این نوع نسیان از انسان برداشته شده و بر آن مؤاخذه نمی شود: {{متن قرآن|«فَلَمَّا بَلَغا مَجْمَعَ بَيْنِهِما نَسِيا حُوتَهُما فَاتَّخَذَ سَبيلَهُ فِي الْبَحْرِ سَرَباً»}}<ref>[[آیه ۶۱ کهف|سوره كهف، آیه ۶۱.]]</ref>؛ هنگامى كه به محل تلاقى آن دو دريا رسيدند، ماهى خود را فراموش كردند و ماهى راه خود را در دريا پيش گرفت.
 در این [[آیه]] فراموشی به [[حضرت موسی]] علیه السلام و همراه او یعنی [[يوشع بن نون|یوشع بن نون]] که وصی ایشان بود، نسبت داده شده؛ در حالی که می دانیم نسیانی که مربوط به ذکر خداوند و [[احکام]] الهی باشد، از ساحت مقدس [[پيامبران|پیامبران]] دور است؛<ref> فضل الله، سید محمدحسین؛ تفسير من وحي القرآن، بیروت، دارالملاك، 1419ق، چاپ دوم، ج‌14، ص361.</ref> بنابراین نسیان مذکور در آیه از اختیار انسان خارج بوده و نسبت دادن آن به پیامبران هیچ مانعی ندارد.<ref>مکارم شیرازی، ناصر؛ الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل، قم، مدرسة امام علی بن ابیطالب، 1421ق، چاپ اول ج‌9، ص314.</ref>
@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۴: @@
 این نوع فراموشی در اثر عدم اعتناء و اشتغال به اموری حاصل می شود که انسان را از وظیفه خود باز می دارد:
-{{متن قرآن|«وَ إِذَا مَسَّ الْانسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهُ مُنِيبًا إِلَيْهِ ثمُ‌َّ إِذَا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِّنْهُ نَسىِ‌َ مَا كاَنَ يَدْعُواْ إِلَيْهِ مِن قَبْل‌...»}}<ref>[[سوره زمر]]/8.</ref> هنگامى كه انسان را زيانى رسد، پروردگار خود را مى‌خواند و بسوى او باز مى گردد؛ اما هنگامى كه نعمتى از خود به او عطا كند، آنچه را به خاطر آن قبلاً خدا را می خواند، از ياد مى‌برد... .
+{{متن قرآن|«وَ إِذَا مَسَّ الْانسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهُ مُنِيبًا إِلَيْهِ ثمُ‌َّ إِذَا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِّنْهُ نَسىِ‌َ مَا كاَنَ يَدْعُواْ إِلَيْهِ مِن قَبْل‌...»}}<ref>[[آیه ۸ زمر|سوره زمر، آیه ۸.]]</ref>؛ هنگامى كه انسان را زيانى رسد، پروردگار خود را مى‌خواند و بسوى او باز مى گردد؛ اما هنگامى كه نعمتى از خود به او عطا كند، آنچه را به خاطر آن قبلاً خدا را می خواند، از ياد مى‌برد... .
 '''3. اعراض و ترک نمودن از روی عمد:'''
-در برخی موارد فراموشی به ترک کردن موضوع مورد نظر از روی عمد و اختیار اطلاق می شود؛ یعنی خود موضوع فراموش نمی شود، بلکه در واقع نتیجه فراموشی که عدم توجه و ترک موضوع باشد، حاصل می شود: {{متن قرآن|«فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنا عَلَيْهِمْ أَبْوابَ كُلِّ شَيْ‌ءٍ حَتَّى إِذا فَرِحُوا بِما أُوتُوا أَخَذْناهُمْ بَغْتَةً فَإِذا هُمْ مُبْلِسُونَ»}}.<ref>[[سوره انعام]]/44.</ref> هنگامى كه آنچه را به آنها يادآورى شده بود، فراموش كردند. درهاى همه چيز را به روى آنها گشوديم تا خوشحال شدند؛ ناگهان آنها را گرفتيم (مجازات كرديم) در اين هنگام، همگى مأيوس شدند.
+در برخی موارد فراموشی به ترک کردن موضوع مورد نظر از روی عمد و اختیار اطلاق می شود؛ یعنی خود موضوع فراموش نمی شود، بلکه در واقع نتیجه فراموشی که عدم توجه و ترک موضوع باشد، حاصل می شود: {{متن قرآن|«فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنا عَلَيْهِمْ أَبْوابَ كُلِّ شَيْ‌ءٍ حَتَّى إِذا فَرِحُوا بِما أُوتُوا أَخَذْناهُمْ بَغْتَةً فَإِذا هُمْ مُبْلِسُونَ»}}.<ref>[[آیه ۴۴ انعام|سوره انعام، آیه ۴۴.]]</ref>؛ هنگامى كه آنچه را به آنها يادآورى شده بود، فراموش كردند. درهاى همه چيز را به روى آنها گشوديم تا خوشحال شدند؛ ناگهان آنها را گرفتيم (مجازات كرديم) در اين هنگام، همگى مأيوس شدند.
 چه بسا ممکن است موضوع مورد نظر مانند اوامر و نواهی الهی در ذهن انسان حاضر باشد، اما چون به آن اهمیت نداده و عمداً ترک کرده، در قلب این شخص هیچ اثری نداشته و حال وی هیچ تفاوتی با حال شخص فراموشکار نخواهد داشت.<ref>الميزان في تفسير القرآن، ج‌8، ص295.</ref>
-نسیانی که به خداوند نسبت داده شده، از این نوع است؛ یعنی زمانی که بنده ای آیات خدا را فراموش نماید و از یاد پرودگار اعراض کند، بر خداست که آن بنده را با قطع توجه و اعراض از او مجازات نماید:<ref>التحقیق فی کلمات القران الکریم، ج12، ص115.</ref> {{متن قرآن|«وَ قيلَ الْيَوْمَ نَنْساكُمْ كَما نَسيتُمْ لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا...»}}؛<ref>[[سوره جاثیه]]/34.</ref> و به آنها گفته مى‌شود: امروز شما را فراموش مى‌كنيم، همان‌گونه كه شما ديدار امروزتان را فراموش كرديد...
+نسیانی که به خداوند نسبت داده شده، از این نوع است؛ یعنی زمانی که بنده ای آیات خدا را فراموش نماید و از یاد پرودگار اعراض کند، بر خداست که آن بنده را با قطع توجه و اعراض از او مجازات نماید:<ref>التحقیق فی کلمات القران الکریم، ج12، ص115.</ref> {{متن قرآن|«وَ قيلَ الْيَوْمَ نَنْساكُمْ كَما نَسيتُمْ لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا...»}}؛<ref>[[آیه ۳۴ جاثیه|سوره جاثیه، آیه ۳۴.]]</ref>؛ و به آنها گفته مى‌شود: امروز شما را فراموش مى‌كنيم، همان‌گونه كه شما ديدار امروزتان را فراموش كرديد...
 روشن است که فراموشی اگر طبیعی باشد، انسان معذور بوده و عقاب کردن چنین شخصی درست نیست؛ اما اگر فراموشی در اثر سوء اختیار و از روی عمد باشد، انسان معذور نیست و خداوند در قبال این فراموشی او را عقاب خواهد کرد؛ چرا که شخص با اختیار خودش مقدمات فراموشی را فراهم نموده و به عمد اوامر خدا را ترک کرده است.<ref>راغب اصفهانی، حسین بن محمد؛ المفردات في غريب القرآن، دمشق، دارالعلم الدارالشامیه، 1412ق، چاپ اول، ص803.</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۲۶
سطر ۱۲۱:		سطر ۱۲۱:
	\|رده= دارد		\|رده= دارد
	}}		}}
		+	{{قرآن}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۰۰
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{خوب}}
	{{الگو:منبع الکترونیکی معتبر\|ماخذ=پایگاه}}		{{الگو:منبع الکترونیکی معتبر\|ماخذ=پایگاه}}

سطر ۱۰۹:		سطر ۱۱۰:

	[[رده:اخلاق فردی]]		[[رده:اخلاق فردی]]
		+	[[رده: مقاله های مهم]]
		+	{{سنجش کیفی
		+	\|سنجش=شده
		+	\|شناسه= متوسط
		+	\|عنوان بندی مناسب= خوب
		+	\|کفایت منابع و پی نوشت ها= خوب
		+	\|رعایت سطح مخاطب عام= خوب
		+	\|رعایت ادبیات دانشنامه ای= خوب
		+	\|جامعیت= خوب
		+	\|رعایت اختصار= خوب
		+	\|سیر منطقی= خوب
		+	\|کیفیت پژوهش= خوب
		+	\|رده= دارد
		+	}}

@@ سطر ۷۶: / سطر ۷۶: @@
 یکی دیگر از فراموشیهای هلاک کننده، خودفراموشی است که خداوند خطاب به یهودیان میفرماید: {{متن قرآن|«أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ وَ أَنْتُمْ تَتْلُونَ الْكِتابَ أَفَلا تَعْقِلُونَ»}}؛<ref>[[سوره بقره]]/44.</ref> آيا مردم را به نيكى (و [[ايمان]] به پيامبرى كه صفات او آشكارا در [[تورات]] آمده) دعوت مى‌كنيد، اما خودتان را فراموش مى‌نماييد با اين كه شما كتاب (آسمانى) را مى‌خوانيد! آيا نمى‌انديشيد؟!
-خداوند همه انسان ها، به ویژه عالمان، رهبران دینی و سران منافق یهود که دیگران را به نیکی فرامی خوانند اما خود را فراموش کرده و به منکر عمل میکنند، توبیخ میکند؛ کسی که در محضر کتاب آسمانی قرار دارد و آن را تلاوت میکند و از رهنمود آن باخبر است و کسی که از مبادی تصوری و تصدیقی حکمت نظری و عملی در حد خود آگاه است، چنین کسی اگر مردم را به نیکی امر کند در حالی که خود را فراموش کرده و دست به بدی دراز نموده، مورد توبیخ محقّقانه است؛ لذا راز نفی تعقل از آن گروه در عبارت «أَفَلا تَعْقِلُونَ» در حقیقت جمع بین امر مردم به کار نیک و بین خودفراموشی است که با عقل هماهنگ نیست.
+خداوند همه انسان ها، به ویژه عالمان، رهبران دینی و سران منافق یهود که دیگران را به نیکی فرامی خوانند اما خود را فراموش کرده و به منکر عمل میکنند، توبیخ میکند؛ کسی که در محضر کتاب آسمانی قرار دارد و آن را تلاوت میکند و از رهنمود آن باخبر است و کسی که از مبادی تصوری و تصدیقی حکمت نظری و عملی در حد خود آگاه است، چنین کسی اگر مردم را به نیکی امر کند در حالی که خود را فراموش کرده و دست به بدی دراز نموده، مورد توبیخ محقّقانه است؛ لذا راز نفی تعقل از آن گروه در عبارت {{متن قرآن|«أَفَلا تَعْقِلُونَ»}} در حقیقت جمع بین امر مردم به کار نیک و بین خودفراموشی است که با عقل هماهنگ نیست.
-به هر تقدیر، سرگرمی هر کسی به نشئه گیاهی و حیوانی، ارتباط او را با نشئه انسانی ضعیف کرده و موجب فراموشی مرحله برترین میشود. قرآن در معرفی چنین کسانی میفرماید: «إِنْ هُمْ إِلَّا كاَلْأَنْعَامِ»<ref>آنان فقط همچون چهار پايانند ([[سوره فرقان]]/44).</ref> بی تردید چنین تعبیری برای بیان واقعیتی خارجی است، نه دشنام.<ref>جوادی آملی، عبدالله؛ تفسیر تسنیم، قم، اسراء، 1381 ش، چاپ اول، ج4، ص134-147.</ref>
+به هر تقدیر، سرگرمی هر کسی به نشئه گیاهی و حیوانی، ارتباط او را با نشئه انسانی ضعیف کرده و موجب فراموشی مرحله برترین میشود. قرآن در معرفی چنین کسانی میفرماید: {{متن قرآن|«إِنْ هُمْ إِلَّا كاَلْأَنْعَامِ»}}<ref>آنان فقط همچون چهار پايانند ([[سوره فرقان]]/44).</ref> بی تردید چنین تعبیری برای بیان واقعیتی خارجی است، نه دشنام.<ref>جوادی آملی، عبدالله؛ تفسیر تسنیم، قم، اسراء، 1381 ش، چاپ اول، ج4، ص134-147.</ref>
 '''6. فراموش کردن بهرهمندی از دنیا:'''

نسیان - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۲ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۵۵

Mohammadi در ‏۱۷ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۰

Mohammadi: /* فراموشی­‌های زیان­بار */

Mohammadi: /* نسیان در قرآن */

Mohammadi: /* نسیان در قرآن */

Zamani: افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۲۸ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۰۲

سید مهدی خدایی: 8پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

Aghajani در ‏۲۵ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۱۱

مهدی موسوی در ‏۱۹ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۰۷

Mohammadi: /* فراموشی‌های زیانبار */