نبوت - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۲ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۳۳

2026-03-02T11:33:47Z

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-18T12:26:53Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۵۴

2024-11-21T05:54:27Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۵۷

2020-05-10T06:57:11Z

Zamani در ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۵۵

2020-05-10T06:55:28Z

Zamani در ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۵۴

2020-05-10T06:54:31Z

Zamani در ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۵۳

2020-05-10T06:53:05Z

Zamani در ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۴۴

2020-05-10T06:44:23Z

سید مهدی خدایی: 9پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

2020-01-20T16:51:11Z

9پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

Zamani در ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۵۰

2019-07-06T12:50:47Z

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 '''«نبوّت»''' به معنای واسطه شدن یک انسان بین [[خدا]] و دیگر افراد بشر است. اعتقاد به نبوت یکی از [[اصول دین]] [[اسلام]] است. لازم است که پیامبران الهی، [[عصمت|معصوم]] و مصون از خطا و اشتباه و [[گناه|معصيت]] باشند.
 ==تعریف نبوت‌==
-در کتاب [[قاموس قرآن قرشی|قاموس قرآن]] در توضیح این واژه آمده است:‌‌ لفظ «نبی» كه بر وزن فعيل است، اگر به معنى فاعل باشد، معنايش خبردهنده است، زيرا كه نبى از جانب [[الله|خدا]] خبر مي‌دهد... و اگر به معنى مفعول باشد، معنايش خبرداده شده است، كه نبى از جانب خدا خبر داده مي‌شود. مثل آیه: {{متن قرآن|«نَبَّأَنِيَ الْعَلِيمُ الْخَبِيرُ»}}؛<ref> [[سوره تحريم]]، آیه 3 </ref> خداى عليم و خبير به من خبر داد.<ref> قرشی، قاموس قرآن، ج7، ص7.</ref>
+در کتاب [[قاموس قرآن قرشی|قاموس قرآن]] در توضیح این واژه آمده است:‌‌ لفظ «نبی» كه بر وزن فعيل است، اگر به معنى فاعل باشد، معنايش خبردهنده است، زيرا كه نبى از جانب [[الله|خدا]] خبر مي‌دهد... و اگر به معنى مفعول باشد، معنايش خبرداده شده است، كه نبى از جانب خدا خبر داده مي‌شود. مثل آیه: «{{متن قرآن|نَبَّأَنِيَ الْعَلِيمُ الْخَبِيرُ}}<ref>[[آیه 3 سوره تحریم|سوره تحریم، آیه ۳.]]</ref>؛خداى عليم و خبير به من خبر داد».
 [[علامه حلی]] نبی را اینگونه تعریف نموده است:‌‌  نبى انسانى است كه بدون واسطه فردی از بشر از خدا خبر دهد.<ref>علامه حلى، الباب الحادی عشر، ص8</ref>
@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۹: @@
 #در ميان مراحل كه نوعى از انواع آفرينش از آغاز پيدايش تا انجام آن مى‌پيمايد، يك اتصال و ارتباطى برقرار است، مانند اين كه نوع نامبرده در هر يك از مراحل تحول و تكوّن خود از پشت سر دفع و از پيش رو جذب مى‌شود.
-#نظر به اتصال و ارتباط نامبرده، آخرين مرحله سير هر نوع از آغاز پيدايش مطلوب و مورد توجه تكوينى همان پديده نوعى است. [[قرآن]] می فرماید:‌‌ {{متن قرآن|«الَّذى اَعْطى كُلَّ شَىْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى»}}<ref>.[[سوره طه]]، آيه 50.</ref> يعنى: ‌‌«خدايى كه به هر چيزى آفرينش ويژه‌اش را داده و پس از آن راهنمايى كرده (به سوى هدف زندگى و آفرينش)».
+#نظر به اتصال و ارتباط نامبرده، آخرين مرحله سير هر نوع از آغاز پيدايش مطلوب و مورد توجه تكوينى همان پديده نوعى است. [[قرآن]] می فرماید:‌‌ «{{متن قرآن|الَّذى اَعْطى كُلَّ شَىْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى}}<ref>[[آیه 50 سوره طه|سوره طاها، آیه ۵۰.]]</ref>؛ خدايى كه به هر چيزى آفرينش ويژه‌اش را داده و پس از آن راهنمايى كرده (به سوى هدف زندگى و آفرينش)».
 آنگاه با بیان مقدماتی در مورد خصیصه خرد در انسان، اثبات می‌‌نماید که این [[هدایت تکوینی]] برای انسان، ناگزیر از طریق شعور مرموزی است که «[[وحی]]» نامیده می‌‌شود؛ به این صورت که:
@@ سطر ۲۶: / سطر ۲۶: @@
 #انسان خصيصه اختصاصى دارد كه از ديگران تميزش مى‌دهد و آن «[[عقل]]» و خرد است.
 #انسان به واسطه خرد، به تفكر پرداخته و از هر وسيله‌اى ممكن به نفع خود استفاده مى‌نمايد.
-#انسان به حسب طبع اولى، سعادت و كمال خود را در آزادى مطلق خود مى‌بيند. ({{متن قرآن|«اِنَّ الاِنْسانَ خُلِقَ هَلوُعاً * اِذا مَسَّهُ الشَّرُ جَزوُعاً * وَ اِذا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنوُعاً»}}).<ref>[[سوره معارج]]، آيه 19-21.</ref>
+#انسان به حسب طبع اولى، سعادت و كمال خود را در آزادى مطلق خود مى‌بيند. {{متن قرآن|«{{آیه|70|19}} 💠<ref>[[آیه 19 سوره معارج|سوره معارج، آیه ۱۹.]]</ref> {{آیه|70|20}} 💠<ref>[[آیه 20 سوره معارج|همان، آیه ۲۰.]]</ref> {{آیه|70|21}}<ref>[[آیه 21 سوره معارج|همان، آیه ۲۱.]]</ref>»}}.
 #اما از طرفی سازمان وجودی انسان، سازمان اجتماعى است و برای رفع نیازهای اجتماعی خود ناچار به تعاون با همنوعان خود يعنى پذیرش «اجتماع تعاونى» است.
 #انسان به دنبال پذيرفتن «اجتماع تعاونى»، وجود قانون را لازم مى‌شمرد.
@@ سطر ۴۰: / سطر ۴۰: @@
 گذشته از اين كه معصيت و تخلف از مؤداى دعوت و تبليغ خود، دعوتى است عملى به ضد دعوت و موجب سلب وثوق و اطمينان مردم از راستى و درستى دعوت است و در نتيجه غرض و هدف دعوت را تباه مى‌كند.
-خداى متعال در كلام خود به عصمت پيغمبران اشاره نموده، مى‌فرمايد: {{متن قرآن|«وَاجْتَبَيْناهُمْ وَ هَدَيْناهُمْ اِلى صِراطٍ مُسْتَقيمٍ»}}. يعنى: ‌‌«و پيغمبران را به سوى خود جمع‌آورى كرديم (به غير ما نمى‌پردازند و از غير ما اطاعت نمى‌كنند) و به راهى راست رسانيديم».<ref>[[سوره انعام]]، آيه 87.</ref>
+خداى متعال در كلام خود به عصمت پيغمبران اشاره نموده، مى‌فرمايد: «{{متن قرآن|وَاجْتَبَيْناهُمْ وَ هَدَيْناهُمْ اِلى صِراطٍ مُسْتَقيمٍ}}<ref>[[آیه 87 سوره انعام|سوره انعام، آیه ۸۷.]]</ref>؛ و پيغمبران را به سوى خود جمع‌آورى كرديم (به غير ما نمى‌پردازند و از غير ما اطاعت نمى‌كنند) و به راهى راست رسانيديم».
-و نیز مى‌فرمايد: {{متن قرآن|«عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ اَحَداً اِلاّ مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُولٍ فَاِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ رَصَداً لِيَعْلَمَ اَنْ قَدْ اَبْلَغَوُا رِسالاتِ رَبِّهِمْ»}}. يعنى: ‌‌«تنها اوست كه داننده غيب است و به غيب خود كسى را مسلط نمى‌كند مگر پسنديدگان را از پيغمبران و در اين صورت از پس و پيش او (پيغمبر يا وحى) مراقبت كامل و رصدى به راه مى‌اندازد كه محققاً پيام‌هاى خداى خود را برسانند».<ref>[[سوره جن]]، آيه 26-28.</ref><ref> شیعه در اسلام، علامه طباطبائی.</ref>
+و نیز مى‌فرمايد: {{متن قرآن|«{{آیه|72|26}} 💠<ref>[[آیه 26 سوره جن|سوره جن، آیه ۲۶.]]</ref> {{آیه|72|27}} 💠<ref>[[آیه 27 سوره جن|همان، آیه ۲۷.]]</ref> {{آیه|72|28}}<ref>[[آیه 28 سوره جن|همان، آیه ۲۸.]]</ref>}}؛ تنها اوست كه داننده غيب است و به غيب خود كسى را مسلط نمى‌كند مگر پسنديدگان را از پيغمبران و در اين صورت از پس و پيش او (پيغمبر يا وحى) مراقبت كامل و رصدى به راه مى‌اندازد كه محققاً پيام‌هاى خداى خود را برسانند».<ref> شیعه در اسلام، علامه طباطبائی.</ref>
 ==تعداد پیامبران الهی==
@@ سطر ۵۲: / سطر ۵۲: @@
 ==پیامبران صاحب شریعت==
-در قرآن كريم در آیه 13 [[سوره شورى]] آمده است:‌‌ {{متن قرآن|«شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ مَا وَصَّىٰ بِهِ نُوحًا وَالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ وَمَا وَصَّيْنَا بِهِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَىٰ وَعِيسَىٰ...»}}؛ خدا تشريع فرمود براى شما از [[دین|دين]] آنچه به [[حضرت نوح|نوح]] علیه‌السلام توصيه شده و آنچه را كه به خودت [[وحى]] كرديم و آنچه را كه به [[حضرت ابراهیم|ابراهيم]] و [[حضرت موسی|موسى]] و [[حضرت عیسی|عيسى]] علیهم‌السلام توصيه شده است... .
+در قرآن كريم در آیه 13 [[سوره شورى]] آمده است:‌‌ «{{متن قرآن|شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ مَا وَصَّىٰ بِهِ نُوحًا وَالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ وَمَا وَصَّيْنَا بِهِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَىٰ وَعِيسَىٰ ...}}؛ خدا تشريع فرمود براى شما از [[دین|دين]] آنچه به [[حضرت نوح|نوح]] علیه‌السلام توصيه شده و آنچه را كه به خودت [[وحى]] كرديم و آنچه را كه به [[حضرت ابراهیم|ابراهيم]] و [[حضرت موسی|موسى]] و [[حضرت عیسی|عيسى]] علیهم‌السلام توصيه شده است ...».
 از این [[آیه]] برمی‌‌آید که پیامبرانی که [[شریعت]] مستقلی آورده‌اند، منحصر هستند در این پنج نفر؛ چرا که این آيه در مقام امتنان است و معلوم است که اگر غير از اين پنج تن -كه در آيه ذكر شده‌اند-، پيغمبر ديگرى صاحب شريعت بود، ذكر مى‌شد.<ref> رجوع شود به الميزان فی تفسير القرآن، ج18، ص 28.</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۲۶
سطر ۸۵:		سطر ۸۵:
	\|رده= دارد		\|رده= دارد
	}}		}}
		+	{{قرآن}}

@@ سطر ۷۰: / سطر ۷۰: @@
 {{اعتقادات شیعه}}
 {{اسلام}}
+[[رده:اعتقادات]]
 [[رده:نبوت]]
 [[رده: مقاله های مهم]]

@@ سطر ۷۶: / سطر ۷۶: @@
 {{سنجش کیفی
 |سنجش=شده
-|شناسه= متوسط
+|شناسه= خوب
 |عنوان بندی مناسب= خوب
 |کفایت منابع و پی نوشت ها= خوب

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-نبوت به واسطه شدن یک انسان بین خدا و افراد بشر گفته می شود. اعتقاد به نبوت یکی از [[اصول دین]] است. لازم است پیامبر [[عصمت|معصوم]] از خطا و اشتباه باشد.
+'''نبوت''' به واسطه شدن یک انسان بین خدا و افراد بشر گفته می شود. اعتقاد به نبوت یکی از [[اصول دین]] است. لازم است پیامبر [[عصمت|معصوم]] از خطا و اشتباه باشد.
 ==تعریف نبوت‌==
 در کتاب [[قاموس قرآن قرشی|قاموس قرآن]] در توضیح این واژه آمده است:‌‌ لفظ «نبی» كه بر وزن فعيل است اگر به معنى فاعل باشد معنايش خبردهنده است زيرا كه نبى از جانب [[الله|خدا]] خبر مي‌دهد... و اگر به معنى مفعول باشد معنايش خبرداده شده است كه نبى از جانب خدا خبر داده مي‌شود. مثل: نَبَّأَنِيَ الْعَلِيمُ الْخَبِيرُ <ref> [[سوره تحريم]]، آیه 3 </ref>؛ خداى عليم و خبير به من خبر داد.<ref> قرشی، قاموس قرآن، ج7، ص7.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
 ==تعریف نبوت‌==
-در کتاب [[قاموس قرآن قرشی|قاموس قرآن]] در توضیح این واژه آمده است:‌‌ لفظ «نبی» كه بر وزن فعيل است اگر به معنى فاعل باشد معنايش خبردهنده است زيرا كه نبى از جانب [[الله|خدا]] خبر مي‌دهد... و اگر به معنى مفعول باشد معنايش خبرداده شده است كه نبى از جانب خدا خبر داده مي‌شود. مثل: نَبَّأَنِيَ الْعَلِيمُ الْخَبِيرُ <ref> [[سوره تحريم]]، آیه 3 </ref>؛ خداى عليم و خبير به من خبر داد.
+در کتاب [[قاموس قرآن قرشی|قاموس قرآن]] در توضیح این واژه آمده است:‌‌ لفظ «نبی» كه بر وزن فعيل است اگر به معنى فاعل باشد معنايش خبردهنده است زيرا كه نبى از جانب [[الله|خدا]] خبر مي‌دهد... و اگر به معنى مفعول باشد معنايش خبرداده شده است كه نبى از جانب خدا خبر داده مي‌شود. مثل: نَبَّأَنِيَ الْعَلِيمُ الْخَبِيرُ <ref> [[سوره تحريم]]، آیه 3 </ref>؛ خداى عليم و خبير به من خبر داد.<ref> قرشی، قاموس قرآن، ج7، ص7.</ref>
-ولى ظاهراً مراد از آن در [[قرآن|قرآن مجيد]] معناى فاعلى است لذا آن را در صحاح و قاموس و مصباح و اقرب الموارد «المخبر عن الله» معنى كرده اند. ایشان [[پيامبران|انبیاء]] را گروهی از افراد بشر می‌‌داند كه دستورهای خدا را از ناحیه خداوند می‌‌گیرند و به مردم ابلاغ می‌‌كنند و به عبارتی آن‌ها واسطه میان خداوند و سایر افراد بشر می‌‌باشند.<ref> شرح باب حادی عشر از [[علامه حلی]]، فاضل مقداد، ترجمه و تصحیح و توضیح علی‌اصغر حلبی، انتشارات اساتیر، تهران، 1373 ش، ص 139.</ref>
+[[علامه حلی]] نبی را اینگونه تعریف نموده است:‌‌  نبى انسانى است كه بدون واسطه فردی از بشر از خدا خبر دهد.<ref>علامه حلى، الباب الحادي عشر، ص8</ref>
 ==ضرورت نبوت==
@@ سطر ۵۷: / سطر ۵۶: @@
 در قرآن كريم در آیه 13 [[سوره شورى]] آمده است:‌‌ «شرع لکم من الدين ما وصّى به نوحا والذى اوحينا اليک و ما وصّينا به ابراهيم و موسى و عيسى؛ خدا تشريع فرمود براى شما از [[دین|دين]] آنچه به [[حضرت نوح|نوح]] علیه‌السلام توصيه شده و آنچه را كه به خودت [[وحى]] كرديم و آنچه را كه به [[حضرت ابراهیم|ابراهيم]] و [[حضرت موسی|موسى]] و [[حضرت عیسی|عيسى]] علیهم‌السلام توصيه شده است».
-از این آیه برمی‌‌آید که پیامبرانی که [[شریعت]] مستقلی آورده‌اند، منحصر هستند در این پنج نفر، چرا که این آيه در مقام امتنان است و معلوم است در اين صورت اگر غير از اين پنج تن كه در آيه ذكر شده‌اند اگر پيغمبر ديگرى صاحب شريعت بود ذكر مى‌شد.<ref> رجوع شود به الميزان في تفسير القرآن، ج  18، ص 28.</ref>
+از این آیه برمی‌‌آید که پیامبرانی که [[شریعت]] مستقلی آورده‌اند، منحصر هستند در این پنج نفر، چرا که این آيه در مقام امتنان است و معلوم است در اين صورت اگر غير از اين پنج تن كه در آيه ذكر شده‌اند اگر پيغمبر ديگرى صاحب شريعت بود ذكر مى‌شد.<ref> رجوع شود به الميزان في تفسير القرآن، ج18، ص 28.</ref>
 این انبیاء در روایات به پیامبران [[اولوالعزم|اولوا العزم]] (صاحبان همت) که در قرآن از آنان یاد شده است، تطبیق داده شده‌اند.<ref> [http://lib.ahlolbait.ir/parvan/resource/59220/%D9%BE%D9%8A%D8%A7%D9%85%D8%A8%D8%B1-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%D9%8A-%D9%85%D8%AC%D9%85%D9%88%D8%B9%D9%87-%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%AA-/preview/2812/%D9%85%D8%AD%D8%AA%D9%88%D8%A7%D9%8A-%D9%83%D8%AA%D8%A7%D8%A8/&sa=false&#!page=2 پیغمبرشناسی، مصباح یزدی].</ref>
@@ سطر ۶۳: / سطر ۶۲: @@
 ==پانویس==
 <references />
+==منابع==
 {{اعتقادات شیعه}}
 {{اسلام}}