میقات - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۲ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۳۴

2026-03-02T13:34:45Z

Mohammadi در ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۳

2025-12-18T09:23:55Z

Mohammadi در ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۸

2025-12-18T09:18:12Z

Mohammadi در ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۶

2025-12-18T09:16:46Z

مهدی موسوی در ‏۲۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۲۱

2025-05-24T14:21:07Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۱۶ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۳۹

2019-06-16T10:39:54Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی: ویرایش

2019-06-16T10:36:14Z

ویرایش

نمایش تغییرات

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۶:۲۸

2013-07-13T06:28:53Z

نمایش تغییرات

بهرامی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{الگو:مقاله از یک نشریه}} {{الگو:نیازمند ویرایش فنی}} رفتن به سوي حرم أمن الهي و كع...' ایجاد کرد

2013-06-22T10:37:28Z

صفحه‌ای جدید حاوی '{{الگو:مقاله از یک نشریه}} {{الگو:نیازمند ویرایش فنی}} رفتن به سوي حرم أمن الهي و كع...' ایجاد کرد

نمایش تغییرات

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 بعضی مانند [[شهید اول|شهید اول]] گفته اند: میقات از نظر لغت اسم مکان و زمان است؛ زیرا اسم زمان و مکان از ثلاثی مجرد بر وزن مفعال آمده است؛ مانند میلاد یعنی «زمان ولادت» و یا میعاد یعنی «وعده گاه».
-[[فخرالدین طریحی|طریحی]] در [[مجمع البحرین (کتاب)|مجمع البحرین]] تا حدّی همان معنا را اراده می کند و ذیل آیه شریفه: {{متن قرآن|«إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيقَاتًا»}} می گوید: «میقات زمان معین برای انجام کاری است که مجازاً بر مکان اطلاق شده مانند: «مواقیت الحجّ» یعنی مکان های معین که [[احرام]] حج در آن منعقد می گردد.<ref>مجمع البحرین، طریحی، ج۱، ص۲۲۷، ماده وقت.</ref> و آیه شریفه: {{متن قرآن|«يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْأَهِلَّةِ ۖ قُلْ هِيَ مَوَاقِيتُ لِلنَّاسِ وَالْحَجِّ...»}}<ref>[[آیه 189 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۸۹.]]</ref>؛ دلالت بر زمان معین جهت انجام حج «تمتع، قِران و اِفراد» دارد و همچنین کلمه «میقات» در آیات دیگر دلالت بر زمان معین میکند که به تعبیر [[لسان العرب (کتاب)|لسان العرب]]: المیقات: مصدر الوقت. والآخرة: میقات الخلق. و مواضع الإحرام: مواقیت الحج والهلال میقات الشهر و نحو ذلک.<ref>لسان العرب، ج۲، ص۱۰۸، ماده وقت.</ref>
+[[فخرالدین طریحی|طریحی]] در [[مجمع البحرین (کتاب)|مجمع البحرین]] تا حدّی همان معنا را اراده می کند و ذیل آیه شریفه: {{متن قرآن|«إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيقَاتًا»}} می گوید: «میقات زمان معین برای انجام کاری است که مجازاً بر مکان اطلاق شده مانند: «مواقیت الحجّ» یعنی مکان های معین که [[احرام]] حج در آن منعقد می گردد.<ref>مجمع البحرین، طریحی، ج۱، ص۲۲۷، ماده وقت.</ref> و آیه شریفه: {{متن قرآن|«يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْأَهِلَّةِ ۖ قُلْ هِيَ مَوَاقِيتُ لِلنَّاسِ وَالْحَجِّ ...»}}<ref>[[آیه 189 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۸۹.]]</ref>؛ دلالت بر زمان معین جهت انجام حج «تمتع، قِران و اِفراد» دارد و همچنین کلمه «میقات» در آیات دیگر دلالت بر زمان معین میکند که به تعبیر [[لسان العرب (کتاب)|لسان العرب]]: المیقات: مصدر الوقت. والآخرة: میقات الخلق. و مواضع الإحرام: مواقیت الحج والهلال میقات الشهر و نحو ذلک.<ref>لسان العرب، ج۲، ص۱۰۸، ماده وقت.</ref>
 و در اصطلاح، مواقیت عبارتست از: «مواضع و أزمنة معینة لعبادة مخصوصة»؛ مکان و زمان معین برای عبادت خاص.<ref>غایة المنتهی، ج۲، ص۲۹۵، ۲۹۶.</ref>
@@ سطر ۲۲: / سطر ۲۲: @@
 برای [[احرام]] عمره تمتع، [[حج تمتع]]، [[حج افراد‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌|اِفراد]] و [[حج قران‌‌‌|قِران]]، ماه های [[شوال]]، [[ذی القعده]] و همچنین [[ذی الحجه]] از ابتدای آن تا پیش از ظهر [[روز عرفه]] (نهم ذی الحجه) ـ به طوری که حاجی بتواند همه اعمال عمره تمتع را انجام دهد و محرم به احرام حج تمتع گردد و خود را جهت وقوف اختیاری عرفه به سرزمین [[عرفات]] برساند ـ تعیین گردیده است.<ref>سلسلة الینابیع الفقهیه، ج۸، کتاب السرائر، ابن ادریس، ص ۵۰۹ ـ آن را نسبت به شیخ طوسی در کتاب خلاف و مبسوط می دهد.</ref> بعضی از [[فقها]] آن را دو ماهِ شوال، ذی القعده و ده روز اول ذی الحجه دانسته اند.<ref>همان کتاب، ج۷، المهذب فی الفقه، قاضی طرابلسی، ص۲۷۳.</ref>
-اکثر فقها در بحث میقات زمانی استدلال به آیه شریفه {{متن قرآن|«الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومَاتٌ...»}}<ref>[[آیه 197 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۹۷.]]</ref>؛ کرده اند. اگر مقصود اعمال حج باشد و از آن جهت که بخش عمده ای از اعمال در [[ایام تشریق|ایام تشریق]] انجام می شود و ممکن است بعضی از اعمال حج مانند اعمال حرم ـ [[طواف]] و نماز طواف و [[سعی بین صفا و مروه|سعی]] بین [[صفا و مروه]] و... ـ را تأخیر انداخت، در این صورت میقات زمانی شامل شوال، ذیقعده و همه ذیحجه خواهد شد.<ref>همان کتاب، ج۸، کتاب الغنیه، علی بن زهرة، ص۳۸۹.</ref>
+اکثر فقها در بحث میقات زمانی استدلال به آیه شریفه {{متن قرآن|«الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومَاتٌ ...»}}<ref name=":۰">[[آیه 197 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۹۷.]]</ref>؛ کرده اند. اگر مقصود اعمال حج باشد و از آن جهت که بخش عمده ای از اعمال در [[ایام تشریق|ایام تشریق]] انجام می شود و ممکن است بعضی از اعمال حج مانند اعمال حرم ـ [[طواف]] و نماز طواف و [[سعی بین صفا و مروه|سعی]] بین [[صفا و مروه]] و... ـ را تأخیر انداخت، در این صورت میقات زمانی شامل شوال، ذیقعده و همه ذیحجه خواهد شد.<ref>همان کتاب، ج۸، کتاب الغنیه، علی بن زهرة، ص۳۸۹.</ref>
-معاویة بن عمار می گوید: [[امام صادق]] علیه السلام در مورد آیه شریفه {{متن قرآن|«الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومَاتٌ ۚ فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِي الْحَجِّ...»}}<ref>[[آیه 197 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۹۷.]]</ref>؛ فرمودند: «ماه های حج؛ شوال، ذیقعده و ذی حجّه است».<ref>وسائل الشیعه، ج۸، باب ۱۱، ص ۱۹۶، حدیث ۱.</ref> و اگر مقصود از آیه شریفه عمل ابتدایی حج؛ یعنی احرام باشد نظر اول و دوم را می توان با روایت [[علی بن ابراهیم قمی|علی بن ابراهیم]] تقویت کرد؛ او می گوید: ماه های حج؛ شوال، ذی قعده و ده روز از ذی الحجه است.<ref>فروع کافی، ج۴، ص۲۹۰، حدیث۳.</ref>
+معاویة بن عمار می گوید: [[امام صادق]] علیه السلام در مورد آیه شریفه {{متن قرآن|«الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومَاتٌ ۚ فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِي الْحَجِّ ...»}}<ref name=":۰" />؛ فرمودند: «ماه های حج؛ شوال، ذیقعده و ذی حجّه است».<ref>وسائل الشیعه، ج۸، باب ۱۱، ص ۱۹۶، حدیث ۱.</ref> و اگر مقصود از آیه شریفه عمل ابتدایی حج؛ یعنی احرام باشد نظر اول و دوم را می توان با روایت [[علی بن ابراهیم قمی|علی بن ابراهیم]] تقویت کرد؛ او می گوید: ماه های حج؛ شوال، ذی قعده و ده روز از ذی الحجه است.<ref>فروع کافی، ج۴، ص۲۹۰، حدیث۳.</ref>
 '''ب: میقات مکانی:'''

@@ سطر ۲۲: / سطر ۲۲: @@
 برای [[احرام]] عمره تمتع، [[حج تمتع]]، [[حج افراد‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌|اِفراد]] و [[حج قران‌‌‌|قِران]]، ماه های [[شوال]]، [[ذی القعده]] و همچنین [[ذی الحجه]] از ابتدای آن تا پیش از ظهر [[روز عرفه]] (نهم ذی الحجه) ـ به طوری که حاجی بتواند همه اعمال عمره تمتع را انجام دهد و محرم به احرام حج تمتع گردد و خود را جهت وقوف اختیاری عرفه به سرزمین [[عرفات]] برساند ـ تعیین گردیده است.<ref>سلسلة الینابیع الفقهیه، ج۸، کتاب السرائر، ابن ادریس، ص ۵۰۹ ـ آن را نسبت به شیخ طوسی در کتاب خلاف و مبسوط می دهد.</ref> بعضی از [[فقها]] آن را دو ماهِ شوال، ذی القعده و ده روز اول ذی الحجه دانسته اند.<ref>همان کتاب، ج۷، المهذب فی الفقه، قاضی طرابلسی، ص۲۷۳.</ref>
-اکثر فقها در بحث میقات زمانی استدلال به آیه شریفه {{متن قرآن|«الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومَاتٌ...»}}<<ref>[[آیه 197 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۹۷.]]</ref>؛ کرده اند. اگر مقصود اعمال حج باشد و از آن جهت که بخش عمده ای از اعمال در [[ایام تشریق|ایام تشریق]] انجام می شود و ممکن است بعضی از اعمال حج مانند اعمال حرم ـ [[طواف]] و نماز طواف و [[سعی بین صفا و مروه|سعی]] بین [[صفا و مروه]] و... ـ را تأخیر انداخت، در این صورت میقات زمانی شامل شوال، ذیقعده و همه ذیحجه خواهد شد.<ref>همان کتاب، ج۸، کتاب الغنیه، علی بن زهرة، ص۳۸۹.</ref>
+اکثر فقها در بحث میقات زمانی استدلال به آیه شریفه {{متن قرآن|«الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومَاتٌ...»}}<ref>[[آیه 197 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۹۷.]]</ref>؛ کرده اند. اگر مقصود اعمال حج باشد و از آن جهت که بخش عمده ای از اعمال در [[ایام تشریق|ایام تشریق]] انجام می شود و ممکن است بعضی از اعمال حج مانند اعمال حرم ـ [[طواف]] و نماز طواف و [[سعی بین صفا و مروه|سعی]] بین [[صفا و مروه]] و... ـ را تأخیر انداخت، در این صورت میقات زمانی شامل شوال، ذیقعده و همه ذیحجه خواهد شد.<ref>همان کتاب، ج۸، کتاب الغنیه، علی بن زهرة، ص۳۸۹.</ref>
 معاویة بن عمار می گوید: [[امام صادق]] علیه السلام در مورد آیه شریفه {{متن قرآن|«الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومَاتٌ ۚ فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِي الْحَجِّ...»}}<ref>[[آیه 197 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۹۷.]]</ref>؛ فرمودند: «ماه های حج؛ شوال، ذیقعده و ذی حجّه است».<ref>وسائل الشیعه، ج۸، باب ۱۱، ص ۱۹۶، حدیث ۱.</ref> و اگر مقصود از آیه شریفه عمل ابتدایی حج؛ یعنی احرام باشد نظر اول و دوم را می توان با روایت [[علی بن ابراهیم قمی|علی بن ابراهیم]] تقویت کرد؛ او می گوید: ماه های حج؛ شوال، ذی قعده و ده روز از ذی الحجه است.<ref>فروع کافی، ج۴، ص۲۹۰، حدیث۳.</ref>
@@ سطر ۴۰: / سطر ۴۰: @@
 * مسجد [[تنعیم]]: این میقات در شمال غربی حرم و در هفت کیلومتری شهر [[مکه]] واقع شده که نزدیکترین میقات به شهر مکه است و امروز متصل به شهر شده است و بناست شهر صنعتی در نزدیکی مکه شود. این مسجد و این محل را از آن جهت تنعیم می نامند که در وادی نعمان واقع شده و این وادی از سمت راست منتهی به کوه نعیم و از سمت چپ منتهی به کوه «ناعم» است.<ref>معجم معالم الحجاز، ج۲، ص۴۴ـمعجم البلدان، ج۲، ص۴۹ چاپ بیروت.</ref> رسول گرامی اسلام به عبدالرحمن بن ابی بکر<ref>«عبدالرحمن بن ابی بکر» برادر عایشه بوده است.</ref> دستور داد همسرش ـ عایشه ـ را بدین وادی ببرد تا محرم به احرام عمره مفرده گردد.<ref>وسائل الشیعه، ج۸، ص۱۵۳ ـ سنن البیهقی، ج۵، ص۶.</ref>
-* [[حدیبیّه|حُدَیبِیة]]: حدیبیه روستایی است در مسیر [[جده]] و حدود ۴۸ کیلومتر از مکه فاصله دارد، در آنجا چاه آبی نیز واقع است. از آن جهت آن را حدیبیه نامیده اند که در این مکان حدود ۱۳۰۰ تا ۱۵۰۰ نفر با [[پیامبر اسلام|رسول گرامی اسلام]] صلی الله علیه وآله در زیر درختی بنام «حدباء» بیعت کردند که به «[[بیعت رضوان|بیعت رضوان]]» معروف گردید ـ (از قول أصمعی:) و آیه شریفه {{متن قرآن|« لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ ...»}}<<ref>[[آیه 18 سوره فتح|سوره فتح، آیه ۱۸.]]</ref>؛ نازل گشت.<ref>مجمع البحرین، طریحی، ج۳، ص۳۴۳.</ref> حدیبیه دورترین نقطه حلّ است ـ و به قول محمد بن موسای خوارزمی، رسول خدا صلی الله علیه وآله از آنجا مُحرم گشت و [[عمره مفرده]] بجای آورد.<ref>معجم معالم الحجاز، ج۲، ص۲۴۶ ـ معجم البلدان، ج۲، ص۲۲۹.</ref>
+* [[حدیبیّه|حُدَیبِیة]]: حدیبیه روستایی است در مسیر [[جده]] و حدود ۴۸ کیلومتر از مکه فاصله دارد، در آنجا چاه آبی نیز واقع است. از آن جهت آن را حدیبیه نامیده اند که در این مکان حدود ۱۳۰۰ تا ۱۵۰۰ نفر با [[پیامبر اسلام|رسول گرامی اسلام]] صلی الله علیه وآله در زیر درختی بنام «حدباء» بیعت کردند که به «[[بیعت رضوان|بیعت رضوان]]» معروف گردید ـ (از قول أصمعی:) و آیه شریفه {{متن قرآن|« لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ ...»}}<ref>[[آیه 18 سوره فتح|سوره فتح، آیه ۱۸.]]</ref>؛ نازل گشت.<ref>مجمع البحرین، طریحی، ج۳، ص۳۴۳.</ref> حدیبیه دورترین نقطه حلّ است ـ و به قول محمد بن موسای خوارزمی، رسول خدا صلی الله علیه وآله از آنجا مُحرم گشت و [[عمره مفرده]] بجای آورد.<ref>معجم معالم الحجاز، ج۲، ص۲۴۶ ـ معجم البلدان، ج۲، ص۲۲۹.</ref>
 * [[جعرانة|جِعْرانَة]]: این محل در شمال شرقی [[مکه]] معظمه در مسیر [[طائف]] در ابتدای درّه «سَرِفْ» می باشد و در این جا چاهی است که محل بنام آن چاه می باشد، الآن در آنجا باغستان کوچکی است که مسجد با عظمتی در کنارش ساخته شده است ـ و چاه های نزدیک به یکدیگر دارد و فاصله آن با مکه حدود ۲۹ کیلومتر می باشد.<ref>معجم معالم الحجاز، ج۲، ص۱۴۹.</ref> بعضی فاصله آن را ۷ میل (۱۱۳۴۰ متر) ذکر کرده اند.<ref> معجم البلدان، ج۲، ص۱۴۲ ـ شاید اختلاف عدد از جهت اختلاف راه ها باشد.</ref> پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله در این سرزمین فرود آمد و غنائمی را که از هوازن در [[غزوه حنین|غزوه حنین]] بدست آمده بود تقسیم کرد.<ref>معجم معالم الحجاز، ج۲، ص۱۵۱.</ref> و بنابر نقل ابوالعباس قاضی: رسول خدا صلی الله علیه و آله در ماه [[ذی القعده]] سال ۸ هجرت در آنجا مُحرم گشت و به سوی [[مکه]] آمد و [[عمره مفرده]] بجای آورد.<ref>المغازی للواقدی، ج۳، ص۱۰۸۸. جواهرالکلام، ج۱۸، ص۱۱۹.</ref>
@@ سطر ۴۶: / سطر ۴۶: @@
 رفتن به سوی حرم أمن الهی و [[کعبه]] معظمه همراه با بریدن از خود و وابستگی نفسانی، از سویی انسان را میهمان آفریدگار جهان و صاحب خانه می کند و از سوی دیگر او را به دریای بیکران انسانهای پاک و دعوت شده به سوی حق متصل می نماید؛ زیرا کعبه اوّلین خانه روی زمین، محل [[طواف]] [[ملائکه|ملائکةاللّه]] و همه [[پیامبران|انبیای]] عظام علیهم السلام از [[حضرت آدم علیه السلام|آدم]] علیه السلام تا [[خاتم الأنبیاء|خاتم]] صلی الله علیه و آله بوده و شرافتی بس عظیم دارد. ورود به ، پروانه وار گشتن در اطراف کعبه و لمس [[حجر الأسود‌‌|حجرالاسود]] و استشمام بادهای بهشتی از [[رکن یمانی|رکن یمانی]]، از راهی میسّر است که خدای سبحان ـ آن را بیان کرده و رسول گرامیش صلی الله علیه و آله جایگاه و زمان آن را معین نموده است که همان «میقات» می باشد؛ آن هم با لباسی ساده و به دور از فخر و زینت و با شرایطی خاص.
-میقاتهای پنجگانه که از هر سوی، محیط بر شهر [[مکه]] و حرم أمن الهی است، گویا مدخل ها و درب های ورودی برای میهمانان پروردگار متعالند؛ آنانی که از اطراف کره زمین خوانده شده اند و مصداق آیه {{متن قرآن|«... يَأْتِينَ مِنْ كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ»}}<<ref>[[آیه 27 سوره حج|سوره حج، آیه ۲۷.]]</ref>؛ گردیده اند و می خواهند مراسم [[حج]] ابراهیمی را به جای آورند.
+میقاتهای پنجگانه که از هر سوی، محیط بر شهر [[مکه]] و حرم أمن الهی است، گویا مدخل ها و درب های ورودی برای میهمانان پروردگار متعالند؛ آنانی که از اطراف کره زمین خوانده شده اند و مصداق آیه {{متن قرآن|«... يَأْتِينَ مِنْ كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ»}}<ref>[[آیه 27 سوره حج|سوره حج، آیه ۲۷.]]</ref>؛ گردیده اند و می خواهند مراسم [[حج]] ابراهیمی را به جای آورند.
 میقات اولین محلی است که حاجی اعلان حضور می کند و در مقابل خالق یکتا خود را برهنه از همه وابستگی ها نموده و با حالتی خالصانه فریاد: «لبّیک اللهمّ لبیک...» برمی آورد. این حضور و شهود است و شاید یکی از اعلی مراتب آن است که زبان اولیای خدا را کند می کند و توان [[تلبیه|لبیک]] گفتن را از آنان می گیرد. همچنان که [[مالکی|مالک بن انس]] می گوید: به همراه [[امام صادق علیه السلام|جعفر بن محمد]] علیهماالسلام جهت بجا آوردن مناسک حج رفتم، چون به میقات رسیدم، آن حضرت را دیدم که در حالت [[احرام]] هر چه می خواست «لبیک» بر زبان جاری کند، صدا در گلویش قطع می گردید و حالش دگرگون می شد به طوری که نزدیک بود از روی مرکب به زمین افتد. عرض کردم، ای فرزند رسول خدا بگو ذکر «[[تلبیه|تلبیه]]» را. در جوابم فرمود: چگونه بگویم «لبّیک اللّهم لبّیک» و حال آن که در حضورش ایستاده ام، می ترسم جواب آید: «لا لبّیک و لاسعدیک».<ref>الامام جعفر الصادق علیه السلام دراسات و أبحاث، ص ۳۰۶ ـ خصال صدوق، ج۱، ص۱۶۷ ـ الحج فی الکتاب والسنّة، ص ۳۷۵.</ref>

@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۴: @@
 اکثر فقها در بحث میقات زمانی استدلال به آیه شریفه {{متن قرآن|«الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومَاتٌ...»}}<<ref>[[آیه 197 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۹۷.]]</ref>؛ کرده اند. اگر مقصود اعمال حج باشد و از آن جهت که بخش عمده ای از اعمال در [[ایام تشریق|ایام تشریق]] انجام می شود و ممکن است بعضی از اعمال حج مانند اعمال حرم ـ [[طواف]] و نماز طواف و [[سعی بین صفا و مروه|سعی]] بین [[صفا و مروه]] و... ـ را تأخیر انداخت، در این صورت میقات زمانی شامل شوال، ذیقعده و همه ذیحجه خواهد شد.<ref>همان کتاب، ج۸، کتاب الغنیه، علی بن زهرة، ص۳۸۹.</ref>
-معاویة بن عمار می گوید: [[امام صادق]] علیه السلام در مورد آیه شریفه {{متن قرآن|«الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومَاتٌ ۚ فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِي الْحَجِّ...»}}<<ref>[[آیه 197 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۹۷.]]</ref>؛ فرمودند: «ماه های حج؛ شوال، ذیقعده و ذی حجّه است».<ref>وسائل الشیعه، ج۸، باب ۱۱، ص ۱۹۶، حدیث ۱.</ref> و اگر مقصود از آیه شریفه عمل ابتدایی حج؛ یعنی احرام باشد نظر اول و دوم را می توان با روایت [[علی بن ابراهیم قمی|علی بن ابراهیم]] تقویت کرد؛ او می گوید: ماه های حج؛ شوال، ذی قعده و ده روز از ذی الحجه است.<ref>فروع کافی، ج۴، ص۲۹۰، حدیث۳.</ref>
+معاویة بن عمار می گوید: [[امام صادق]] علیه السلام در مورد آیه شریفه {{متن قرآن|«الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومَاتٌ ۚ فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِي الْحَجِّ...»}}<ref>[[آیه 197 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۹۷.]]</ref>؛ فرمودند: «ماه های حج؛ شوال، ذیقعده و ذی حجّه است».<ref>وسائل الشیعه، ج۸، باب ۱۱، ص ۱۹۶، حدیث ۱.</ref> و اگر مقصود از آیه شریفه عمل ابتدایی حج؛ یعنی احرام باشد نظر اول و دوم را می توان با روایت [[علی بن ابراهیم قمی|علی بن ابراهیم]] تقویت کرد؛ او می گوید: ماه های حج؛ شوال، ذی قعده و ده روز از ذی الحجه است.<ref>فروع کافی، ج۴، ص۲۹۰، حدیث۳.</ref>
 '''ب: میقات مکانی:'''

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 بعضی مانند [[شهید اول|شهید اول]] گفته اند: میقات از نظر لغت اسم مکان و زمان است؛ زیرا اسم زمان و مکان از ثلاثی مجرد بر وزن مفعال آمده است؛ مانند میلاد یعنی «زمان ولادت» و یا میعاد یعنی «وعده گاه».
-[[فخرالدین طریحی|طریحی]] در [[مجمع البحرین (کتاب)|مجمع البحرین]] تا حدّی همان معنا را اراده می کند و ذیل آیه شریفه: {{متن قرآن|«إنَّ یوم الفصل کان میقاتا»}} می گوید: «میقات زمان معین برای انجام کاری است که مجازاً بر مکان اطلاق شده مانند: «مواقیت الحجّ» یعنی مکان های معین که [[احرام]] حج در آن منعقد می گردد.<ref>مجمع البحرین، طریحی، ج۱، ص۲۲۷، ماده وقت.</ref> و آیه شریفه: {{متن قرآن|«یسْأَلُونَک عَنِ الاَْهِلَّةِ قُلْ هِی مَواقِیتٌ لِلنّاسِ وَالحَجِّ»}}<ref>[[سوره بقره]]: ۱۸۹.</ref> دلالت بر زمان معین جهت انجام حج «تمتع، قِران و اِفراد» دارد و همچنین کلمه «میقات» در آیات دیگر دلالت بر زمان معین میکند که به تعبیر [[لسان العرب (کتاب)|لسان العرب]]: المیقات: مصدر الوقت. والآخرة: میقات الخلق. و مواضع الإحرام: مواقیت الحج والهلال میقات الشهر و نحو ذلک.<ref>لسان العرب، ج۲، ص۱۰۸، ماده وقت.</ref>
+[[فخرالدین طریحی|طریحی]] در [[مجمع البحرین (کتاب)|مجمع البحرین]] تا حدّی همان معنا را اراده می کند و ذیل آیه شریفه: {{متن قرآن|«إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيقَاتًا»}} می گوید: «میقات زمان معین برای انجام کاری است که مجازاً بر مکان اطلاق شده مانند: «مواقیت الحجّ» یعنی مکان های معین که [[احرام]] حج در آن منعقد می گردد.<ref>مجمع البحرین، طریحی، ج۱، ص۲۲۷، ماده وقت.</ref> و آیه شریفه: {{متن قرآن|«يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْأَهِلَّةِ ۖ قُلْ هِيَ مَوَاقِيتُ لِلنَّاسِ وَالْحَجِّ...»}}<ref>[[آیه 189 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۸۹.]]</ref>؛ دلالت بر زمان معین جهت انجام حج «تمتع، قِران و اِفراد» دارد و همچنین کلمه «میقات» در آیات دیگر دلالت بر زمان معین میکند که به تعبیر [[لسان العرب (کتاب)|لسان العرب]]: المیقات: مصدر الوقت. والآخرة: میقات الخلق. و مواضع الإحرام: مواقیت الحج والهلال میقات الشهر و نحو ذلک.<ref>لسان العرب، ج۲، ص۱۰۸، ماده وقت.</ref>
 و در اصطلاح، مواقیت عبارتست از: «مواضع و أزمنة معینة لعبادة مخصوصة»؛ مکان و زمان معین برای عبادت خاص.<ref>غایة المنتهی، ج۲، ص۲۹۵، ۲۹۶.</ref>
@@ سطر ۲۲: / سطر ۲۲: @@
 برای [[احرام]] عمره تمتع، [[حج تمتع]]، [[حج افراد‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌|اِفراد]] و [[حج قران‌‌‌|قِران]]، ماه های [[شوال]]، [[ذی القعده]] و همچنین [[ذی الحجه]] از ابتدای آن تا پیش از ظهر [[روز عرفه]] (نهم ذی الحجه) ـ به طوری که حاجی بتواند همه اعمال عمره تمتع را انجام دهد و محرم به احرام حج تمتع گردد و خود را جهت وقوف اختیاری عرفه به سرزمین [[عرفات]] برساند ـ تعیین گردیده است.<ref>سلسلة الینابیع الفقهیه، ج۸، کتاب السرائر، ابن ادریس، ص ۵۰۹ ـ آن را نسبت به شیخ طوسی در کتاب خلاف و مبسوط می دهد.</ref> بعضی از [[فقها]] آن را دو ماهِ شوال، ذی القعده و ده روز اول ذی الحجه دانسته اند.<ref>همان کتاب، ج۷، المهذب فی الفقه، قاضی طرابلسی، ص۲۷۳.</ref>
-اکثر فقها در بحث میقات زمانی استدلال به آیه شریفه {{متن قرآن|«الحج أشهُر معلومات...»}}<ref>[[سوره بقره]]، ۱۹۷.</ref> کرده اند. اگر مقصود اعمال حج باشد و از آن جهت که بخش عمده ای از اعمال در [[ایام تشریق|ایام تشریق]] انجام می شود و ممکن است بعضی از اعمال حج مانند اعمال حرم ـ [[طواف]] و نماز طواف و [[سعی بین صفا و مروه|سعی]] بین [[صفا و مروه]] و... ـ را تأخیر انداخت، در این صورت میقات زمانی شامل شوال، ذیقعده و همه ذیحجه خواهد شد.<ref>همان کتاب، ج۸، کتاب الغنیه، علی بن زهرة، ص۳۸۹.</ref>
+اکثر فقها در بحث میقات زمانی استدلال به آیه شریفه {{متن قرآن|«الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومَاتٌ...»}}<<ref>[[آیه 197 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۹۷.]]</ref>؛ کرده اند. اگر مقصود اعمال حج باشد و از آن جهت که بخش عمده ای از اعمال در [[ایام تشریق|ایام تشریق]] انجام می شود و ممکن است بعضی از اعمال حج مانند اعمال حرم ـ [[طواف]] و نماز طواف و [[سعی بین صفا و مروه|سعی]] بین [[صفا و مروه]] و... ـ را تأخیر انداخت، در این صورت میقات زمانی شامل شوال، ذیقعده و همه ذیحجه خواهد شد.<ref>همان کتاب، ج۸، کتاب الغنیه، علی بن زهرة، ص۳۸۹.</ref>
-معاویة بن عمار می گوید: [[امام صادق]] علیه السلام در مورد آیه شریفه {{متن قرآن|«الحجّ أشهُر معلومات فمن فرض فیهن الحج فلا رفث ولا فسوق و لا جدال فی الحج»}}<ref>سوره بقره: ۱۹۷.</ref> فرمودند: «ماه های حج؛ شوال، ذیقعده و ذی حجّه است».<ref>وسائل الشیعه، ج۸، باب ۱۱، ص ۱۹۶، حدیث ۱.</ref> و اگر مقصود از آیه شریفه عمل ابتدایی حج؛ یعنی احرام باشد نظر اول و دوم را می توان با روایت [[علی بن ابراهیم قمی|علی بن ابراهیم]] تقویت کرد؛ او می گوید: ماه های حج؛ شوال، ذی قعده و ده روز از ذی الحجه است.<ref>فروع کافی، ج۴، ص۲۹۰، حدیث۳.</ref>
+معاویة بن عمار می گوید: [[امام صادق]] علیه السلام در مورد آیه شریفه {{متن قرآن|«الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومَاتٌ ۚ فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِي الْحَجِّ...»}}<<ref>[[آیه 197 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۹۷.]]</ref>؛ فرمودند: «ماه های حج؛ شوال، ذیقعده و ذی حجّه است».<ref>وسائل الشیعه، ج۸، باب ۱۱، ص ۱۹۶، حدیث ۱.</ref> و اگر مقصود از آیه شریفه عمل ابتدایی حج؛ یعنی احرام باشد نظر اول و دوم را می توان با روایت [[علی بن ابراهیم قمی|علی بن ابراهیم]] تقویت کرد؛ او می گوید: ماه های حج؛ شوال، ذی قعده و ده روز از ذی الحجه است.<ref>فروع کافی، ج۴، ص۲۹۰، حدیث۳.</ref>
 '''ب: میقات مکانی:'''
@@ سطر ۴۰: / سطر ۴۰: @@
 * مسجد [[تنعیم]]: این میقات در شمال غربی حرم و در هفت کیلومتری شهر [[مکه]] واقع شده که نزدیکترین میقات به شهر مکه است و امروز متصل به شهر شده است و بناست شهر صنعتی در نزدیکی مکه شود. این مسجد و این محل را از آن جهت تنعیم می نامند که در وادی نعمان واقع شده و این وادی از سمت راست منتهی به کوه نعیم و از سمت چپ منتهی به کوه «ناعم» است.<ref>معجم معالم الحجاز، ج۲، ص۴۴ـمعجم البلدان، ج۲، ص۴۹ چاپ بیروت.</ref> رسول گرامی اسلام به عبدالرحمن بن ابی بکر<ref>«عبدالرحمن بن ابی بکر» برادر عایشه بوده است.</ref> دستور داد همسرش ـ عایشه ـ را بدین وادی ببرد تا محرم به احرام عمره مفرده گردد.<ref>وسائل الشیعه، ج۸، ص۱۵۳ ـ سنن البیهقی، ج۵، ص۶.</ref>
-* [[حدیبیّه|حُدَیبِیة]]: حدیبیه روستایی است در مسیر [[جده]] و حدود ۴۸ کیلومتر از مکه فاصله دارد، در آنجا چاه آبی نیز واقع است. از آن جهت آن را حدیبیه نامیده اند که در این مکان حدود ۱۳۰۰ تا ۱۵۰۰ نفر با [[پیامبر اسلام|رسول گرامی اسلام]] صلی الله علیه وآله در زیر درختی بنام «حدباء» بیعت کردند که به «[[بیعت رضوان|بیعت رضوان]]» معروف گردید ـ (از قول أصمعی:) و آیه شریفه {{متن قرآن|«لقد رضی اللّهُ عن المؤمنین إذا یبایعونک تحت الشجرة...»}}.<ref>[[سوره فتح]]: ۱۸.</ref> نازل گشت.<ref>مجمع البحرین، طریحی، ج۳، ص۳۴۳.</ref> حدیبیه دورترین نقطه حلّ است ـ و به قول محمد بن موسای خوارزمی، رسول خدا صلی الله علیه وآله از آنجا مُحرم گشت و [[عمره مفرده]] بجای آورد.<ref>معجم معالم الحجاز، ج۲، ص۲۴۶ ـ معجم البلدان، ج۲، ص۲۲۹.</ref>
+* [[حدیبیّه|حُدَیبِیة]]: حدیبیه روستایی است در مسیر [[جده]] و حدود ۴۸ کیلومتر از مکه فاصله دارد، در آنجا چاه آبی نیز واقع است. از آن جهت آن را حدیبیه نامیده اند که در این مکان حدود ۱۳۰۰ تا ۱۵۰۰ نفر با [[پیامبر اسلام|رسول گرامی اسلام]] صلی الله علیه وآله در زیر درختی بنام «حدباء» بیعت کردند که به «[[بیعت رضوان|بیعت رضوان]]» معروف گردید ـ (از قول أصمعی:) و آیه شریفه {{متن قرآن|« لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ ...»}}<<ref>[[آیه 18 سوره فتح|سوره فتح، آیه ۱۸.]]</ref>؛ نازل گشت.<ref>مجمع البحرین، طریحی، ج۳، ص۳۴۳.</ref> حدیبیه دورترین نقطه حلّ است ـ و به قول محمد بن موسای خوارزمی، رسول خدا صلی الله علیه وآله از آنجا مُحرم گشت و [[عمره مفرده]] بجای آورد.<ref>معجم معالم الحجاز، ج۲، ص۲۴۶ ـ معجم البلدان، ج۲، ص۲۲۹.</ref>
 * [[جعرانة|جِعْرانَة]]: این محل در شمال شرقی [[مکه]] معظمه در مسیر [[طائف]] در ابتدای درّه «سَرِفْ» می باشد و در این جا چاهی است که محل بنام آن چاه می باشد، الآن در آنجا باغستان کوچکی است که مسجد با عظمتی در کنارش ساخته شده است ـ و چاه های نزدیک به یکدیگر دارد و فاصله آن با مکه حدود ۲۹ کیلومتر می باشد.<ref>معجم معالم الحجاز، ج۲، ص۱۴۹.</ref> بعضی فاصله آن را ۷ میل (۱۱۳۴۰ متر) ذکر کرده اند.<ref> معجم البلدان، ج۲، ص۱۴۲ ـ شاید اختلاف عدد از جهت اختلاف راه ها باشد.</ref> پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله در این سرزمین فرود آمد و غنائمی را که از هوازن در [[غزوه حنین|غزوه حنین]] بدست آمده بود تقسیم کرد.<ref>معجم معالم الحجاز، ج۲، ص۱۵۱.</ref> و بنابر نقل ابوالعباس قاضی: رسول خدا صلی الله علیه و آله در ماه [[ذی القعده]] سال ۸ هجرت در آنجا مُحرم گشت و به سوی [[مکه]] آمد و [[عمره مفرده]] بجای آورد.<ref>المغازی للواقدی، ج۳، ص۱۰۸۸. جواهرالکلام، ج۱۸، ص۱۱۹.</ref>
@@ سطر ۴۶: / سطر ۴۶: @@
 رفتن به سوی حرم أمن الهی و [[کعبه]] معظمه همراه با بریدن از خود و وابستگی نفسانی، از سویی انسان را میهمان آفریدگار جهان و صاحب خانه می کند و از سوی دیگر او را به دریای بیکران انسانهای پاک و دعوت شده به سوی حق متصل می نماید؛ زیرا کعبه اوّلین خانه روی زمین، محل [[طواف]] [[ملائکه|ملائکةاللّه]] و همه [[پیامبران|انبیای]] عظام علیهم السلام از [[حضرت آدم علیه السلام|آدم]] علیه السلام تا [[خاتم الأنبیاء|خاتم]] صلی الله علیه و آله بوده و شرافتی بس عظیم دارد. ورود به ، پروانه وار گشتن در اطراف کعبه و لمس [[حجر الأسود‌‌|حجرالاسود]] و استشمام بادهای بهشتی از [[رکن یمانی|رکن یمانی]]، از راهی میسّر است که خدای سبحان ـ آن را بیان کرده و رسول گرامیش صلی الله علیه و آله جایگاه و زمان آن را معین نموده است که همان «میقات» می باشد؛ آن هم با لباسی ساده و به دور از فخر و زینت و با شرایطی خاص.
-میقاتهای پنجگانه که از هر سوی، محیط بر شهر [[مکه]] و حرم أمن الهی است، گویا مدخل ها و درب های ورودی برای میهمانان پروردگار متعالند؛ آنانی که از اطراف کره زمین خوانده شده اند و مصداق آیه {{متن قرآن|«یأتون من کلّ فَجّ عمیق»}}<ref>[[سوره حج]]: ۲۷.</ref> گردیده اند و می خواهند مراسم [[حج]] ابراهیمی را به جای آورند.
+میقاتهای پنجگانه که از هر سوی، محیط بر شهر [[مکه]] و حرم أمن الهی است، گویا مدخل ها و درب های ورودی برای میهمانان پروردگار متعالند؛ آنانی که از اطراف کره زمین خوانده شده اند و مصداق آیه {{متن قرآن|«... يَأْتِينَ مِنْ كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ»}}<<ref>[[آیه 27 سوره حج|سوره حج، آیه ۲۷.]]</ref>؛ گردیده اند و می خواهند مراسم [[حج]] ابراهیمی را به جای آورند.
 میقات اولین محلی است که حاجی اعلان حضور می کند و در مقابل خالق یکتا خود را برهنه از همه وابستگی ها نموده و با حالتی خالصانه فریاد: «لبّیک اللهمّ لبیک...» برمی آورد. این حضور و شهود است و شاید یکی از اعلی مراتب آن است که زبان اولیای خدا را کند می کند و توان [[تلبیه|لبیک]] گفتن را از آنان می گیرد. همچنان که [[مالکی|مالک بن انس]] می گوید: به همراه [[امام صادق علیه السلام|جعفر بن محمد]] علیهماالسلام جهت بجا آوردن مناسک حج رفتم، چون به میقات رسیدم، آن حضرت را دیدم که در حالت [[احرام]] هر چه می خواست «لبیک» بر زبان جاری کند، صدا در گلویش قطع می گردید و حالش دگرگون می شد به طوری که نزدیک بود از روی مرکب به زمین افتد. عرض کردم، ای فرزند رسول خدا بگو ذکر «[[تلبیه|تلبیه]]» را. در جوابم فرمود: چگونه بگویم «لبّیک اللّهم لبّیک» و حال آن که در حضورش ایستاده ام، می ترسم جواب آید: «لا لبّیک و لاسعدیک».<ref>الامام جعفر الصادق علیه السلام دراسات و أبحاث، ص ۳۰۶ ـ خصال صدوق، ج۱، ص۱۶۷ ـ الحج فی الکتاب والسنّة، ص ۳۷۵.</ref>