مُجیب (اسم الله) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۲ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۵۸

2026-03-02T17:58:15Z

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-20T10:51:56Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۲۹ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۴۴

2024-12-29T09:44:18Z

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ مجیب را به مُجیب (اسم الله) منتقل کرد

2024-12-29T09:27:58Z

مهدی موسوی صفحهٔ مجیب را به مُجیب (اسم الله) منتقل کرد

Aghajani در ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۳۷

2020-02-23T10:37:09Z

Aghajani در ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۳۶

2020-02-23T10:36:54Z

Aghajani در ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۳۶

2020-02-23T10:36:36Z

Aghajani در ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۳۱

2020-02-23T10:31:10Z

مهدی موسوی در ‏۱۶ آوریل ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۱۵

2019-04-16T12:15:10Z

مهدی موسوی: ویرایش

2019-04-16T12:09:43Z

ویرایش

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{بخشی از یک کتاب}}
-لفظ «مُجیب» و «مُجیبون» هر یک، یک بار در [[قرآن]] آمده و وصف [[الله|خدا]] قرار گرفته‌اند، چنانکه مى‌فرماید:{{متن قرآن|«...فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ إِنَّ رَبِّي قَرِيبٌ مُجِيبٌ»}}.([[سوره هود|هود]]/۶۱) «از او طلب بخشودگى کنید، سپس توبه کنید پروردگار من نزدیک و اجابت کننده است».
+لفظ «مُجیب» و «مُجیبون» هر یک، یک بار در [[قرآن]] آمده و وصف [[الله|خدا]] قرار گرفته‌اند، چنانکه مى‌فرماید:«{{متن قرآن|... فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ إِنَّ رَبِّي قَرِيبٌ مُجِيبٌ}}<ref>[[آیه 61 سوره هود|سوره هود، آیه ۶۱.]]</ref>؛ از او طلب بخشودگى کنید، سپس توبه کنید پروردگار من نزدیک و اجابت کننده است».
-و نیز مى فرماید: {{متن قرآن|«وَلَقَدْ نَادَانَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ»}}.([[سوره صافات|صافات]]/۷۵) «[[حضرت نوح علیه السلام|نوح]] ما را ندا کرد، چه نیک اجابت کنندگانى هستیم».<ref>لوامع البینات، ص ۲۹۵.</ref>
+و نیز مى فرماید: «{{متن قرآن|وَلَقَدْ نَادَانَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ}}<ref>[[آیه 75 سوره صافات|سوره صافات، آیه ۷۵.]]</ref>؛[[حضرت نوح علیه السلام|نوح]] ما را ندا کرد، چه نیک اجابت کنندگانى هستیم».<ref>لوامع البینات، ص ۲۹۵.</ref>
 «مُجیب» اسم فاعل از «اجاب» است که از «جوب» گرفته شده است و آن گاهى به معنى دریدن و پاره کردن است و گاهى به معنى بازگشت به کلام؛ و هر دو با اجابت سازگار است، زیرا فرد مجیب سکوت را مى شکند، چنان که به سؤال سائل بر مى گردد.
-مسلماً اجابت خدا به وسیله سخن نیست، بلکه با پذیرفتن درخواست بندگان است و از کرم خود نیاز آنها را رفع مى کند چنان که مى فرماید: {{متن قرآن|«وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ...»}}.([[سوره بقره|بقره]]/۱۸۶) «هرگاه بندگان من، از من سؤال کنند من به آنان نزدیکم، درخواست درخواست کنندگان را پاسخ مى گویم آنگاه که مرا بخوانند».
+مسلماً اجابت خدا به وسیله سخن نیست، بلکه با پذیرفتن درخواست بندگان است و از کرم خود نیاز آنها را رفع مى کند چنان که مى فرماید: «{{متن قرآن|وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ ...}}<ref>[[آیه 186 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۸۶.]]</ref>؛ هرگاه بندگان من، از من سؤال کنند من به آنان نزدیکم، درخواست درخواست کنندگان را پاسخ مى گویم آنگاه که مرا بخوانند».
 جمله «إِذا دَعان» در [[تفسیر قرآن|تفسیر]] آیه نقش اساسى دارد، زیرا از یک طرف وعده الهى بر پاسخ گفتن به درخواستِ درخواست کنندگان است و از طرف دیگر که قسمتى از دعاهاى بندگان اجابت نمى شود.

@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۹: @@
 ==منابع==
 [https://tohid.ir/fa/index/book?bookID=167&page=14#id357_p357 منشور جاوید، جعفر سبحانی، صفحه۳۵۷-۳۵۸، پایگاه اطلاع‌رسانی آیت‌الله سبحانی].{{اسماء الله}}
+{{قرآن}}
 [[رده:واژگان قرآنی]]
 [[رده:اسماء و صفات الهی]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{بخشی از یک کتاب}}
-لفظ «مجیب» و «مجیبون» هر یک، یک بار در [[قرآن]] آمده و وصف [[الله|خدا]] قرار گرفته اند، چنان که مى فرماید:{{متن قرآن|«...فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ إِنَّ رَبِّي قَرِيبٌ مُجِيبٌ»}}.([[سوره هود|هود]]/۶۱) «از او طلب بخشودگى کنید، سپس توبه کنید پروردگار من نزدیک و اجابت کننده است».
+لفظ «مُجیب» و «مُجیبون» هر یک، یک بار در [[قرآن]] آمده و وصف [[الله|خدا]] قرار گرفته‌اند، چنانکه مى‌فرماید:{{متن قرآن|«...فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ إِنَّ رَبِّي قَرِيبٌ مُجِيبٌ»}}.([[سوره هود|هود]]/۶۱) «از او طلب بخشودگى کنید، سپس توبه کنید پروردگار من نزدیک و اجابت کننده است».
-و باز مى فرماید: {{متن قرآن|«وَلَقَدْ نَادَانَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ»}}.([[سوره صافات|صافات]]/۷۵) «[[حضرت نوح علیه السلام|نوح]] ما را ندا کرد، چه نیک اجابت کنندگانى هستیم».<ref>لوامع البینات، ص ۲۹۵.</ref>
+و نیز مى فرماید: {{متن قرآن|«وَلَقَدْ نَادَانَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ»}}.([[سوره صافات|صافات]]/۷۵) «[[حضرت نوح علیه السلام|نوح]] ما را ندا کرد، چه نیک اجابت کنندگانى هستیم».<ref>لوامع البینات، ص ۲۹۵.</ref>
-«مجیب» اسم فاعل از «اجاب» است که از «جوب» گرفته شده است و آن گاهى به معنى دریدن و پاره کردن است و گاهى به معنى بازگشت به کلام، و هر دو با اجابت سازگار است، زیرا فرد مجیب سکوت را مى شکند چنان که به سؤال سائل بر مى گردد، مسلماً اجابت خدا به وسیله سخن نیست، بلکه با پذیرفتن درخواست بندگان است و از کرم خود نیاز آنها را رفع مى کند چنان که مى فرماید:
+«مُجیب» اسم فاعل از «اجاب» است که از «جوب» گرفته شده است و آن گاهى به معنى دریدن و پاره کردن است و گاهى به معنى بازگشت به کلام؛ و هر دو با اجابت سازگار است، زیرا فرد مجیب سکوت را مى شکند، چنان که به سؤال سائل بر مى گردد.
-{{متن قرآن|«وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ...»}}.([[سوره بقره|بقره]]/۱۸۶) «هرگاه بندگان من، از من سؤال کنند من به آنان نزدیکم، درخواست، درخواست کنندگان را پاسخ مى گویم آنگاه که مرا بخوانند».
+مسلماً اجابت خدا به وسیله سخن نیست، بلکه با پذیرفتن درخواست بندگان است و از کرم خود نیاز آنها را رفع مى کند چنان که مى فرماید: {{متن قرآن|«وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ...»}}.([[سوره بقره|بقره]]/۱۸۶) «هرگاه بندگان من، از من سؤال کنند من به آنان نزدیکم، درخواست درخواست کنندگان را پاسخ مى گویم آنگاه که مرا بخوانند».
-جمله: (إِذا دَعان) در [[تفسیر قرآن|تفسیر]] آیه نقش اساسى دارد، زیرا از یک طرف وعده الهى بر پاسخ گفتن به درخواستِ درخواست کنندگان است و از طرف دیگر که قسمتى از دعاهاى بندگان اجابت نمى شود.
+جمله «إِذا دَعان» در [[تفسیر قرآن|تفسیر]] آیه نقش اساسى دارد، زیرا از یک طرف وعده الهى بر پاسخ گفتن به درخواستِ درخواست کنندگان است و از طرف دیگر که قسمتى از دعاهاى بندگان اجابت نمى شود.
-پاسخ آن این است که دعوت کننده به ظاهر خدا را دعوت مى کند، از این جهت شرط (إِذا دَعان) در آن محقق نیست، او به هنگام [[دعا]] چه بسا به اسباب و وسایط دل مى بندد و از این جهت از خدا درخواست نکرده است. علاوه بر این قسمتى از عدم استجابت دعا معلول فقدان شرایط استجابت دعا است زیرا دعا شرایطى دارد که باید رعایت شود، مثلاً دعا بر خلاف سنتهاى الهى هرگز مستجاب نمى شود. همچنین دعا بر خلاف مصالح عمومى یا دعا بر امر [[حرام]] و هکذا... .
+پاسخ آن این است که دعوت کننده به ظاهر خدا را دعوت مى کند، از این جهت شرط «إِذا دَعان» در آن محقق نیست، او به هنگام [[دعا]] چه بسا به اسباب و وسایط دل مى بندد و از این جهت از خدا درخواست نکرده است. علاوه بر این، قسمتى از عدم استجابت دعا معلول فقدان شرایط استجابت دعا است، زیرا دعا شرایطى دارد که باید رعایت شود، مثلاً دعا بر خلاف سنتهاى الهى هرگز مستجاب نمى شود. همچنین دعا بر خلاف مصالح عمومى یا دعا بر امر [[حرام]] و... مستجاب نمى شود.
-خلاصه عدم استجابت دعا معلول یکى از دو چیز است، یا حقیقتاً خدا مدعو نیست، و یا شرایط استجابت دعا موجود نمى باشد.
+خلاصه عدم استجابت دعا معلول یکى از دو چیز است؛ یا حقیقتاً خدا مدعوّ نیست، و یا شرایط استجابت دعا موجود نمى باشد.
 == پانویس ==
 <references />
-==منبع==
+==منابع==
-[http://lib.eshia.ir/26678/2/357 منشور جاوید، جعفر سبحانی، صفحه۳۵۷ و ۳۵۸،  پایگاه اطلاع رسانی آیت الله سبحانی]{{اسماء الله}}
+[https://tohid.ir/fa/index/book?bookID=167&page=14#id357_p357 منشور جاوید، جعفر سبحانی، صفحه۳۵۷-۳۵۸، پایگاه اطلاع‌رسانی آیت‌الله سبحانی].{{اسماء الله}}
 [[رده:اسماء و صفات الهی]]

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 اسم صد و شانزدهم: '''المجیب'''
-لفظ «مجیب» و «مجیبون» هر یک، یک بار در [[قرآن]] آمده و وصف [[الله|خدا]] قرار گرفته اند، چنان که مى فرماید:{{متن قرآن|«...فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ ۚ إِنَّ رَبِّي قَرِيبٌ مُجِيبٌ»}}.([[سوره هود|هود]]/۶۱) «از او طلب بخشودگى کنید، سپس توبه کنید پروردگار من نزدیک و اجابت کننده است».
+لفظ «مجیب» و «مجیبون» هر یک، یک بار در [[قرآن]] آمده و وصف [[الله|خدا]] قرار گرفته اند، چنان که مى فرماید:{{متن قرآن|«...فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ إِنَّ رَبِّي قَرِيبٌ مُجِيبٌ»}}.([[سوره هود|هود]]/۶۱) «از او طلب بخشودگى کنید، سپس توبه کنید پروردگار من نزدیک و اجابت کننده است».
 و باز مى فرماید: {{متن قرآن|«وَلَقَدْ نَادَانَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ»}}.([[سوره صافات|صافات]]/۷۵) «[[حضرت نوح علیه السلام|نوح]] ما را ندا کرد، چه نیک اجابت کنندگانى هستیم».<ref>لوامع البینات، ص ۲۹۵.</ref>

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 «مجیب» اسم فاعل از «اجاب» است که از «جوب» گرفته شده است و آن گاهى به معنى دریدن و پاره کردن است و گاهى به معنى بازگشت به کلام، و هر دو با اجابت سازگار است، زیرا فرد مجیب سکوت را مى شکند چنان که به سؤال سائل بر مى گردد، مسلماً اجابت خدا به وسیله سخن نیست، بلکه با پذیرفتن درخواست بندگان است و از کرم خود نیاز آنها را رفع مى کند چنان که مى فرماید:
-{{متن قرآن|«وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ ۖ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ...»}}.([[سوره بقره|بقره]]/۱۸۶) «هرگاه بندگان من، از من سؤال کنند من به آنان نزدیکم، درخواست، درخواست کنندگان را پاسخ مى گویم آنگاه که مرا بخوانند».
+{{متن قرآن|«وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ...»}}.([[سوره بقره|بقره]]/۱۸۶) «هرگاه بندگان من، از من سؤال کنند من به آنان نزدیکم، درخواست، درخواست کنندگان را پاسخ مى گویم آنگاه که مرا بخوانند».
 جمله: (إِذا دَعان) در [[تفسیر قرآن|تفسیر]] آیه نقش اساسى دارد، زیرا از یک طرف وعده الهى بر پاسخ گفتن به درخواستِ درخواست کنندگان است و از طرف دیگر که قسمتى از دعاهاى بندگان اجابت نمى شود.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۹ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۷
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 اسم صد و شانزدهم: '''المجیب'''
-لفظ «مجیب» و «مجیبون» هر یک، یک بار در [[قرآن]] آمده و وصف [[الله|خدا]] قرار گرفته اند، چنان که مى فرماید:(...فَاسْتَغْفِروهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیهِ إِنَّ رَبِّى قَرِیبٌ مُجیبٌ).([[سوره هود|هود]]/۶۱) «از او طلب بخشودگى کنید، سپس توبه کنید پروردگار من نزدیک و اجابت کننده است».
+لفظ «مجیب» و «مجیبون» هر یک، یک بار در [[قرآن]] آمده و وصف [[الله|خدا]] قرار گرفته اند، چنان که مى فرماید:{{متن قرآن|«...فَاسْتَغْفِروهُ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیهِ إِنَّ رَبِّى قَرِیبٌ مُجیبٌ»}}.([[سوره هود|هود]]/۶۱) «از او طلب بخشودگى کنید، سپس توبه کنید پروردگار من نزدیک و اجابت کننده است».
-و باز مى فرماید: (وَ لَقَدْ نادانا نُوحٌ فَلنِعْمَ المُجیبُونَ).([[سوره صافات|صافات]]/۷۵) «[[حضرت نوح علیه السلام|نوح]] ما را ندا کرد، چه نیک اجابت کنندگانى هستیم».<ref>لوامع البینات، ص ۲۹۵.</ref>
+و باز مى فرماید: {{متن قرآن|«وَ لَقَدْ نادانا نُوحٌ فَلنِعْمَ المُجیبُونَ»}}.([[سوره صافات|صافات]]/۷۵) «[[حضرت نوح علیه السلام|نوح]] ما را ندا کرد، چه نیک اجابت کنندگانى هستیم».<ref>لوامع البینات، ص ۲۹۵.</ref>
 «مجیب» اسم فاعل از «اجاب» است که از «جوب» گرفته شده است و آن گاهى به معنى دریدن و پاره کردن است و گاهى به معنى بازگشت به کلام، و هر دو با اجابت سازگار است، زیرا فرد مجیب سکوت را مى شکند چنان که به سؤال سائل بر مى گردد، مسلماً اجابت خدا به وسیله سخن نیست، بلکه با پذیرفتن درخواست بندگان است و از کرم خود نیاز آنها را رفع مى کند چنان که مى فرماید:
-(وَ إِذا سَأَلَک عِبادى عَنّى فَإِنِّى قَریبٌ أُجیبُ دَعْوَةَ الدّاعِ إِذا دَعان...).([[سوره بقره|بقره]]/۱۸۶) «هرگاه بندگان من، از من سؤال کنند من به آنان نزدیکم، درخواست، درخواست کنندگان را پاسخ مى گویم آنگاه که مرا بخوانند».
+{{متن قرآن|«وَ إِذا سَأَلَک عِبادى عَنّى فَإِنِّى قَریبٌ أُجیبُ دَعْوَةَ الدّاعِ إِذا دَعان...»}}.([[سوره بقره|بقره]]/۱۸۶) «هرگاه بندگان من، از من سؤال کنند من به آنان نزدیکم، درخواست، درخواست کنندگان را پاسخ مى گویم آنگاه که مرا بخوانند».
 جمله: (إِذا دَعان) در [[تفسیر قرآن|تفسیر]] آیه نقش اساسى دارد، زیرا از یک طرف وعده الهى بر پاسخ گفتن به درخواستِ درخواست کنندگان است و از طرف دیگر که قسمتى از دعاهاى بندگان اجابت نمى شود.