موسی بن بغا - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۷

2025-05-06T11:27:51Z

مهدی موسوی در ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۱

2022-09-21T07:11:59Z

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ تقویم: درگذشت موسى بن بغا را به موسی بن بغا منتقل کرد

2022-09-21T06:05:59Z

مهدی موسوی صفحهٔ تقویم: درگذشت موسى بن بغا را به موسی بن بغا منتقل کرد

بهنام در ‏۱۴ مارس ۲۰۱۶، ساعت ۰۵:۴۵

2016-03-14T05:45:02Z

مرضیه الله وکیل جزی: درگذشت موسى بن بغا را به تقویم: درگذشت موسى بن بغا منتقل کرد

2012-10-28T10:00:07Z

درگذشت موسى بن بغا را به تقویم: درگذشت موسى بن بغا منتقل کرد

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۷ اوت ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۱۲

2012-08-07T08:12:31Z

Saeed zamani: صفحه‌ای جدید حاوی ' '''کلید واژه: خ...' ایجاد کرد

2012-07-16T12:47:56Z

صفحه‌ای جدید حاوی ' <keywords content='کلید واژه: خلافت عباسی، 28 صفر، مفلح، موسى 0f بن 0fبغا، ' /> '''کلید واژه: خ...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

'''منبع:'''روز شمار تاريخ اسلام ، جلد دوّم : ماه صفر

'''نویسنده:'''سيّد تقى واردى

==درگذشت موسى بن بغا - سال 264 هجرى قمرى / 28 صفر==

موسى بن بغاى كبير، يكى از فرماندهان نظامى و ترك نژاد متوكل (دهمين خليفه عباسى) بود و از سوى او، جهت سركوبى قيام ها و شورش هاى مردمى به مناطق مختلف اسلامى اعزام گرديد و با شدت و خشونت، اعتراضات مردمى را سركوب كرد.

وى در خلافت [[معتز عباسى]] (سيزدهمين خليفه عباسى)، مأموريت يافت براى از ميان بردن نخستين حكومت شيعى در شمال ايران، با داعى كبير (حسن بن زيد علوى) حاكم طبرستان، به نبرد پردازد.

وى در آغاز باجستان بن وهسودان، عامل داعى كبير در قزوين، برخورد كرد و با وى جنگ سختى نمود و بر سپاهيان علوى پيروز شد و شهرهاى قزوين، زنجان و ابهر را بار ديگر از دست مخالفان خليفه بيرون آورد و در سيطره سپاهيان خليفه درآورد.

وى، آن گاه به "رى" رفت و پس از تصرف آن، در آن جا اقامت گزيد و سپاهيان خود را به فرماندهى "مفلح" به جنگ داعى كبير در طبرستان فرستاد.<ref> [[تاريخ دمشق]] (ابن عساكر)، ج 60، ص 401.</ref>

مفلح، در آغاز به سمنان لشكر كشيد و آن را از تسلط [[علويان]] خارج ساخت. در همين هنگام، احمد بن محمد سكنى كه از سوى طاهريان، حاكم منطقه بود، به سپاه خليفه پيوست و به همراه مفلح به طبرستان هجوم آوردند.

آنان، پس از سمنان و مناطق جنوبى سلسله جبال البرز، به گرگان هجوم آوردند و آن را تصرف كردند. سپس به شهرهاى سارى، آمل، چالوس و سراسر مازندران هجوم آوردند و آن ها را از دست داعى كبير بيرون آوردند. داعى كبير، به ناچار، در اطراف كلاردشت، در غرب مازندران پناه گرفت و از ديلميان استمداد جست. ولى ديلميان، وى را يارى نكردند.

تا اين كه در سال 255 قمرى، پس از خلع معتز عباسى از خلافت و مردن او، سپاهيان خليفه، طبرستان و مناطق ديگر ايران را ترك كرده و به سوى [[بغداد]] روان شدند. پس از خروج سربازان مفلح و موسى بن بغا از طبرستان، داعى كبير، دوباره اين مناطق سرسبز را به تصرف خود درآورد.<ref> [[تاريخ طبرستان]] (بهاء الدين بن اسفنديار)، ص 243.</ref>

موسى بن بغا، در عصر خلافت مهتدى (چهاردهمين خليفه عباسى) به يكى از قدرتمندترين فرماندهان نظامى و سياسى تبديل شد. وى، خليفه را وادار به پذيرش شرايط خود كرد و با دسيسه هايى چند، صالح بن وصيف را كه از نزديكان و فرماندهان عالى رتبه مهتدى بود، كشت و از اين طريق، رقيب خود را از ميان برداشت.<ref> [[تاريخ ابن خلدون]]، ج 2، ص 462.</ref>

وى در عصر [[معتمد عباسى]] (پانزدهمين خليفه عباسى) نيز از اقتدار كافى برخوردار بود.

موسى بن بغا در سال 259 قمرى، از سوى معتمد عباسى مأموريت يافت كه با جنبش زنگيان در جنوب [[عراق]] مبارزه كند. ولى تلاش وى، سودى دربرنداشت.

وى در سال 260 قمرى، از سوى معتمد عباسى، مأمور لشكركشى به "رى" شد و در اين شهر با هواداران حسن بن زيد طالبى كه بر اين شهر تسلط يافته بود، مبارزه كرد و آنان را شكست داد و شهر را به تصرف خود درآورد. همچنين در سال 261 قمرى، حكومت مناطق جنوبى ايران و عراق، همانند اهواز، [[بصره]]، بحرين و يمامه را از معتمد عباسى دريافت كرد و پس از مدتى، از منصب خود بركنار گرديد.<ref> همان، ص 528.</ref>

سرانجام، پس از سال ها خدمت به خلفاى عباسى و خيانت به مردم، و جنايت هاى بي شمار به مسلمانان، در 28 [[صفر]] سال 264 قمرى، در عصر معتمد عباسى، به هلاكت رسيد. جنازه اش به [[سامرا]] منتقل شد و در آن جا به خاك سپرده شد.<ref> تاريخ دمشق، ج 60، ص 401.</ref>

==پانویس ==
<references />

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-«موسی بن بغای کبیر»، یکى از فرماندهان نظامى و ترک نژاد [[متوکل (خلیفه عباسی)|متوکل عباسی]] بود که از سوى او و دیگر [[حکومت بنی عباس|خلفای عباسی]]، جهت سرکوبى قیامها و شورشهاى مردمى به مناطق مختلف اسلامى اعزام می‌گردید و او نیز با شدت و خشونت، اعتراضات مردمى را سرکوب می‌کرد.
+«موسی بن بُغای کبیر»، یکى از فرماندهان نظامى و تُرک‌نژاد [[متوکل (خلیفه عباسی)|متوکل عباسی]] بود که از سوى او و برخی دیگر [[حکومت بنی عباس|خلفای عباسی]]، جهت سرکوبى قیامها و شورشهاى مردمى به مناطق مختلف اسلامى اعزام می‌گردید و او نیز با شدت و خشونت، اعتراضات مردمى را سرکوب می‌کرد.
-== فعالیتهای موسی بن بغا ==
+== فعالیت‌های موسی بن بغا ==
 موسی بن بغا در دوره [[خلافت]] [[معتز عباسى]] (سیزدهمین خلیفه عباسى)، مأموریت یافت براى از میان بردن نخستین حکومت [[شیعه]] در شمال [[ایران|ایران]]، با [[داعی کبیر]] (حسن  بن  زید علوى) حاکم طبرستان، به نبرد پردازد. او در آغاز با جستان بن وهسودان، عامل داعى کبیر در قزوین، برخورد کرد و با وى جنگ سختى نمود و بر سپاهیان علوى پیروز شد و شهرهاى قزوین، زنجان و ابهر را بار دیگر از دست مخالفان [[خلیفه|خلیفه]] بیرون آورد و در سیطره سپاهیان خلیفه درآورد.
@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 == وفات ==
-موسی بن بغا سرانجام، پس از سال ها خدمت به خلفاى عباسى و خیانت و جنایت هاى بی شمار به مسلمانان، در ۲۸ [[صفر]] سال ۲۶۴ قمرى، در عصر معتمد عباسى، به هلاکت رسید. جنازه اش به [[سامرا]] منتقل شد و در آنجا به خاک سپرده شد.<ref> تاریخ دمشق، ج ۶۰، ص ۴۰۱.</ref>
+موسی بن بغا سرانجام، پس از سال ها خدمت به خلفاى عباسى و خیانت و جنایت هاى بسیار به مسلمانان، در ۲۸ [[صفر]] سال ۲۶۴ قمرى، در عصر [[معتمد عباسى]]، به هلاکت رسید. جنازه اش به [[سامرا]] منتقل شد و در آنجا به خاک سپرده شد.<ref> تاریخ دمشق، ج ۶۰، ص ۴۰۱.</ref>
 ==پانویس==
 <references />
 ==منابع==
-* سید تقى واردى، روز شمار تاریخ اسلام، جلد دوم: ماه صفر.
+* روزشمار تاریخ اسلام، سید تقى واردى، جلد دوم: ماه صفر.
-[[رده:وقایع ماه صفر]]
+[[رده:بنی عباس]][[رده:دولتمردان]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{تقویم|روز= 28 صفر|سال= سال 264 هجری قمری}}
+«موسی بن بغای کبیر»، یکى از فرماندهان نظامى و ترک نژاد [[متوکل (خلیفه عباسی)|متوکل عباسی]] بود که از سوى او و دیگر [[حکومت بنی عباس|خلفای عباسی]]، جهت سرکوبى قیامها و شورشهاى مردمى به مناطق مختلف اسلامى اعزام می‌گردید و او نیز با شدت و خشونت، اعتراضات مردمى را سرکوب می‌کرد.
-[[موسی بن بغای کبیر]]، يكى از فرماندهان نظامى و ترك نژاد متوكل (دهمين خليفه عباسى) بود و از سوى او، جهت سركوبى قيام ها و شورش  هاى مردمى به مناطق مختلف اسلامى اعزام گرديد و با شدت و خشونت، اعتراضات مردمى را سركوب كرد.
+آنان، پس از سمنان و مناطق جنوبى سلسله جبال البرز، به گرگان هجوم آوردند و آن را تصرف کردند. سپس به شهرهاى سارى، آمل، چالوس و سراسر مازندران هجوم آوردند و آنها را از دست داعى کبیر بیرون آوردند. داعى کبیر، به ناچار، در اطراف کلاردشت، در غرب مازندران پناه گرفت و از دیلمیان استمداد جست، ولى دیلمیان وى را یارى نکردند.
-وى در [[خلافت]] [[معتز عباسى]] (سيزدهمين خليفه عباسى)، مأموريت يافت براى از ميان بردن نخستين حكومت [[شیعه]] در شمال ايران، با [[داعی کبیر]] (حسن  بن  زيد علوى) حاكم [[طبرستان]]، به نبرد پردازد.
+تا این که در سال ۲۵۵ قمرى، پس از خلع معتز عباسى از خلافت و مردن او، سپاهیان خلیفه، طبرستان و مناطق دیگر ایران را ترک کرده و به سوى [[بغداد]] روان شدند. پس از خروج سربازان مفلح و موسى بن بغا از طبرستان، داعى کبیر، دوباره این مناطق سرسبز را به تصرف خود درآورد.<ref> تاریخ طبرستان (بهاء الدین بن اسفندیار)، ص ۲۴۳.</ref>
-وى در آغاز [[باجستان بن وهسودان]]، عامل داعى كبير در قزوين، برخورد كرد و با وى جنگ سختى نمود و بر سپاهيان علوى پيروز شد و شهرهاى [[قزوین]]، [[زنجان]] و [[ابهر]] را بار ديگر از دست مخالفان خليفه بيرون آورد و در سيطره سپاهيان [[خليفه]] درآورد.
+موسى بن بغا، در عصر خلافت [[مهتدى]] (چهاردهمین خلیفه عباسى) به یکى از قدرتمندترین فرماندهان نظامى و سیاسى تبدیل شد. وى، خلیفه را وادار به پذیرش شرایط خود کرد و با دسیسه هایى چند، صالح بن وصیف را که از نزدیکان و فرماندهان عالى رتبه مهتدى بود، کشت و از این طریق، رقیب خود را از میان برداشت.<ref> تاریخ ابن  خلدون، ج ۲، ص ۴۶۲.</ref>
-وى، آن گاه به "[[ری]]" رفت و پس از تصرف آن، در آن جا اقامت گزيد و سپاهيان خود را به فرماندهى "[[مفلح]]" به جنگ داعى كبير در طبرستان فرستاد.<ref> [[تاریخ دمشق]] (ابن عساكر)، ج 60، ص 401.</ref>
+وى در عصر [[معتمد عباسى]] (پانزدهمین خلیفه عباسى) نیز از اقتدار کافى برخوردار بود. موسى بن بغا در سال ۲۵۹ قمرى، از سوى معتمد عباسى مأموریت یافت که با [[قیام صاحب الزنج|جنبش زنگیان]] در جنوب [[عراق]] مبارزه کند. ولى تلاش وى، سودى دربرنداشت.
-[[مفلح]]، در آغاز به سمنان لشكر كشيد و آن را از تسلط [[علويان]] خارج ساخت. در همين هنگام، [[احمد بن  محمد سكنى]] كه از سوى [[طاهریان]]، حاكم منطقه بود، به سپاه خليفه پيوست و به همراه مفلح به طبرستان هجوم آوردند.
+موسی بن بغا در سال ۲۶۰ قمرى، از سوى معتمد عباسى، مأمور لشکرکشى به "رى" شد و در این شهر با هواداران حسن بن زید طالبى که بر این شهر تسلط یافته بود، مبارزه کرد و آنان را شکست داد و شهر را به تصرف خود درآورد. همچنین در سال ۲۶۱ قمرى، حکومت مناطق جنوبى [[ایران|ایران]] و عراق، همانند اهواز، [[بصره]]، [[بحرین]] و [[یمامه]] را از معتمد عباسى دریافت کرد و پس از مدتى، از منصب خود برکنار گردید.<ref> همان، ص ۵۲۸.</ref>
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
+* سید تقى واردى، روز شمار تاریخ اسلام، جلد دوم: ماه صفر.
 [[رده:وقایع ماه صفر]]
 [[رده:سال ۲۶۴ هجری قمری]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۰۵
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{تقویم|روز= 28 صفر|سال= سال 264 هجری قمری}}
-وى، آن گاه به "رى" رفت و پس از تصرف آن، در آن جا اقامت گزيد و سپاهيان خود را به فرماندهى "مفلح" به جنگ داعى  كبير در طبرستان فرستاد.<ref> [[تاريخ دمشق]] (ابن عساكر)، ج 60، ص 401.</ref>
+[[موسی بن بغای کبیر]]، يكى از فرماندهان نظامى و ترك نژاد متوكل (دهمين خليفه عباسى) بود و از سوى او، جهت سركوبى قيام ها و شورش  هاى مردمى به مناطق مختلف اسلامى اعزام گرديد و با شدت و خشونت، اعتراضات مردمى را سركوب كرد.
-مفلح، در آغاز به سمنان لشكر كشيد و آن را از تسلط [[علويان]] خارج ساخت. در همين هنگام، احمد بن  محمد سكنى كه از سوى طاهريان، حاكم منطقه بود، به سپاه خليفه پيوست و به همراه مفلح به طبرستان هجوم آوردند.
+وى در [[خلافت]] [[معتز عباسى]] (سيزدهمين خليفه عباسى)، مأموريت يافت براى از ميان بردن نخستين حكومت [[شیعه]] در شمال ايران، با [[داعی کبیر]] (حسن  بن  زيد علوى) حاكم [[طبرستان]]، به نبرد پردازد.
-آنان، پس از سمنان و مناطق جنوبى سلسله جبال البرز، به گرگان هجوم آوردند و آن را تصرف كردند. سپس به شهرهاى سارى، آمل، چالوس و سراسر مازندران هجوم آوردند و آن  ها را از دست داعى  كبير بيرون آوردند. داعى  كبير، به ناچار، در اطراف كلاردشت، در غرب مازندران پناه گرفت و از ديلميان استمداد جست. ولى ديلميان، وى را يارى نكردند.
+وى در آغاز [[باجستان بن وهسودان]]، عامل داعى كبير در قزوين، برخورد كرد و با وى جنگ سختى نمود و بر سپاهيان علوى پيروز شد و شهرهاى [[قزوین]]، [[زنجان]] و [[ابهر]] را بار ديگر از دست مخالفان خليفه بيرون آورد و در سيطره سپاهيان [[خليفه]] درآورد.
-تا اين كه در سال 255 قمرى، پس از خلع معتز عباسى از خلافت و مردن او، سپاهيان خليفه، طبرستان و مناطق ديگر ايران را ترك كرده و به سوى [[بغداد]] روان شدند. پس از خروج سربازان مفلح و موسى  بن  بغا از طبرستان، داعى  كبير، دوباره اين مناطق سرسبز را به تصرف خود درآورد.<ref> [[تاريخ طبرستان]] (بهاء الدين بن اسفنديار)، ص 243.</ref>
+وى، آن گاه به "[[ری]]" رفت و پس از تصرف آن، در آن جا اقامت گزيد و سپاهيان خود را به فرماندهى "[[مفلح]]" به جنگ داعى كبير در طبرستان فرستاد.<ref> [[تاریخ دمشق]] (ابن عساكر)، ج 60، ص 401.</ref>
-موسى  بن  بغا، در عصر خلافت مهتدى (چهاردهمين خليفه عباسى) به يكى از قدرتمندترين فرماندهان نظامى و سياسى تبديل شد. وى، خليفه را وادار به پذيرش شرايط خود كرد و با دسيسه  هايى چند، صالح  بن  وصيف را كه از نزديكان و فرماندهان عالى  رتبه مهتدى بود، كشت و از اين طريق، رقيب خود را از ميان برداشت.<ref> [[تاريخ ابن  خلدون]]، ج 2، ص 462.</ref>
+[[مفلح]]، در آغاز به سمنان لشكر كشيد و آن را از تسلط [[علويان]] خارج ساخت. در همين هنگام، [[احمد بن  محمد سكنى]] كه از سوى [[طاهریان]]، حاكم منطقه بود، به سپاه خليفه پيوست و به همراه مفلح به طبرستان هجوم آوردند.
 وى در عصر [[معتمد عباسى]] (پانزدهمين خليفه عباسى) نيز از اقتدار كافى برخوردار بود.
-موسى  بن  بغا در سال 259 قمرى، از سوى معتمد عباسى مأموريت يافت كه با جنبش زنگيان در جنوب [[عراق]] مبارزه كند. ولى تلاش وى، سودى دربرنداشت.
+موسى بن بغا در سال 259 قمرى، از سوى معتمد عباسى مأموريت يافت كه با جنبش زنگيان در جنوب [[عراق]] مبارزه كند. ولى تلاش وى، سودى دربرنداشت.
-وى در سال 260 قمرى، از سوى معتمد عباسى، مأمور لشكركشى به "رى" شد و در اين شهر با هواداران حسن  بن  زيد طالبى كه بر اين شهر تسلط يافته بود، مبارزه كرد و آنان را شكست داد و شهر را به تصرف خود درآورد. همچنين در سال 261 قمرى، حكومت مناطق جنوبى ايران و عراق، همانند اهواز، [[بصره]]، بحرين و يمامه را از معتمد عباسى دريافت كرد و پس از مدتى، از منصب خود بركنار گرديد.<ref> همان، ص 528.</ref>
+وى در سال 260 قمرى، از سوى معتمد عباسى، مأمور لشكركشى به "رى" شد و در اين شهر با هواداران حسن بن زيد طالبى كه بر اين شهر تسلط يافته بود، مبارزه كرد و آنان را شكست داد و شهر را به تصرف خود درآورد. همچنين در سال 261 قمرى، حكومت مناطق جنوبى ايران و عراق، همانند اهواز، [[بصره]]، [[بحرین]] و [[یمامه]] را از معتمد عباسى دريافت كرد و پس از مدتى، از منصب خود بركنار گرديد.<ref> همان، ص 528.</ref>
-سرانجام، پس از سال  ها خدمت به خلفاى عباسى و خيانت به مردم، و جنايت  هاى بي شمار به مسلمانان، در 28 [[صفر]] سال 264 قمرى، در عصر معتمد عباسى، به هلاكت رسيد. جنازه  اش به [[سامرا]] منتقل شد و در آن جا به خاك سپرده شد.<ref> تاريخ دمشق، ج 60، ص 401.</ref>
+سرانجام، پس از سال ها خدمت به خلفاى عباسى و خيانت به مردم، و جنايت هاى بي شمار به مسلمانان، در 28 [[صفر]] سال 264 قمرى، در عصر معتمد عباسى، به هلاكت رسيد. جنازه اش به [[سامرا]] منتقل شد و در آن جا به خاك سپرده شد.<ref> تاريخ دمشق، ج 60، ص 401.</ref>
 ==پانویس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۸ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۰:۰۰
(بدون تفاوت)