معاویه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۱

2022-10-17T12:11:29Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۸

2022-10-17T11:08:06Z

Zamani: /* قتل حجر بن عدی و یارانش */

2019-09-30T06:57:08Z

‏قتل حجر بن عدی و یارانش

Zamani: /* معاویه در زمان امام حسن علیه السلام */

2019-09-30T06:56:38Z

‏معاویه در زمان امام حسن علیه السلام

Zamani در ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۳:۰۴

2019-09-28T13:04:53Z

سید مهدی خدایی: سنجش کیفی مقاله

2019-09-16T05:04:34Z

سنجش کیفی مقاله

Zamani در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۳:۰۹

2019-09-14T13:09:02Z

Zamani در ‏۴ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۱۱

2019-09-04T06:11:16Z

Zamani: ترتیب الفبایی منابع

2019-09-03T11:03:27Z

ترتیب الفبایی منابع

Zamani: شناسه

2019-09-03T11:00:51Z

شناسه

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-'''معاویة بن ابی‌سفیان'''، بنیانگذار سلسله اموی است. او در زمان عمر و عثمان فرماندار شام بود و هنگامی که امام علی علیه السلام به خلافت رسید حاضر به تحویل ولایت شام نشد و به بهانه خونخواهی عثمان در [[جنگ صفین]] با آن حضرت وارد جنگ شد. او پس از شهادت امام علی(ع)، در معاهده [[صلح امام حسن|صلح با امام حسن]]، خلافت مسلمین را به دست گرفت و تا سال 60 هجری که مرگش فرارسید بر مسلمانان به شیوه ای که در اسلام سابقه نداشت حکومت نمود. او پس از خود علی رغم مفاد صلحنامه پسرش [[یزید]] را به عنوان جانشین خود تعیین نمود.
+'''معاویة بن ابی‌سفیان'''، بنیانگذار سلسله [[بنی امیه|اموی]] است. او در زمان [[عمر بن خطاب|عمر]] و [[عثمان بن عفان|عثمان]] فرماندار شام بود و هنگامی که [[امام علی علیه السلام|امام علی]] علیه السلام به [[خلافت]] رسید حاضر به تحویل ولایت شام نشد و به بهانه خونخواهی عثمان، در [[جنگ صفین|صفین]] با آن حضرت وارد جنگ شد. او پس از [[شهادت امام علی علیه السلام|شهادت امام علی]] علیه السلام، در معاهده [[صلح امام حسن|صلح با امام حسن]] علیه السلام، خلافت مسلمین را به دست گرفت و تا سال 60 هجری که مرگش فرارسید بر مسلمانان به شیوه ای که در [[اسلام]] سابقه نداشت حکومت نمود. او پس از خود علی‌رغم مفاد صلحنامه، پسرش [[یزید]] را به عنوان جانشین خود تعیین نمود.
-==نسب==
+==ولادت و نسب==
-پدر معاویه صخر ‌بن ‌حرب ‌بن ‌امیة ‌بن عبد شمس بن عبدمناف است که کنیه او ابوسفیان بود و و مادرش هند جگرخوار که به سبب به دندان گرفتن جگر حمزه سیدالشهدا پس از شهادتش به این نام نامیده شده بود. پدر و مادر او از سرسخت‌ترین دشمنان [[اسلام]] بودند و پس از فتح مکه به ناچار اسلام آوردند.<ref>ابن طقطقی، الفخری، ص۱۰۹</ref> معاویه بن ابی سفیان ۵ سال پیش از بعثت به دنیا آمد.<ref>منهاج سراج‏، طبقات ناصرى‏، ۱۳۶۳ش، ج۱، ص۹۳</ref>
+معاوية بن ابي‌سفيان بن حرب بن اميه، ۵ سال پیش از [[مبعث حضرت محمد صلی الله علیه و آله|بعثت]]<ref>منهاج سراج‏، طبقات ناصرى‏، ۱۳۶۳ش، ج۱، ص۹۳</ref> یا به قولی در 26 و يا 22 سال پيش از [[هجرت پیامبر اسلام به مدینه|هجرت نبوي]]، در [[مكه]] معظمه و در خانه پدرش [[ابوسفیان|ابوسفيان]] و يا خانه عتبه بن ربيعه از زني به نام هند بنت عتبه، معروف به "هند جگرخوار"<ref>او به سبب به دندان گرفتن جگر [[حضرت حمزه علیه السلام|حمزه سیدالشهدا]] پس از شهادتش به این نام نامیده شد.</ref> زاييده شد.
 ==فرمانداری شام==
-وقتی عمر به خلافت رسيد يزيد بن ابى سفيان را استاندار شام نمود و پس از هلاکت او در [[طاعون عمواس]]، معاويه را به جاى او قرار داد و عثمان نيز پس از عمر، او را در همان مقام ابقاء كرد.<ref>ابن خلدون، تاريخ‏ ابن‏ خلدون، ج‏۳ ،ص۴</ref>
+وقتی [[عمر بن خطاب]] به خلافت رسيد، يزيد بن ابى سفيان را استاندار [[شام]] نمود و پس از هلاکت او در طاعون عمواس، معاويه را به جاى او قرار داد و [[عثمان]] نيز پس از عمر، او را در همان مقام ابقاء كرد.<ref>ابن خلدون، تاريخ‏ ابن‏ خلدون، ج‏۳ ،ص۴</ref>
-==مقابله با امام علی علیه السلام==
+==مقابله با امام علی علیه‌السلام==
-زمانى كه [[امام علی علیه السلام]] به خلافت رسيد، بر آن شد تا عبد الله بن عباس را به حكومت‏ شام بفرستد. مقدمتا نامه‏ اى به معاويه نوشت و از او خواست تا همراه اشراف شام به مدينه بيايد. معاويه پاسخى به نامه امام نداد و تنها نامه سفيدى را كه در آن نوشته شده بود: از معاويه به على بن ابى طالب، براى آن حضرت فرستاد. كسى كه نامه را آورده بود گفت: از طرف مردمى مى‌‏آيد كه معتقدند تو عثمان را كشته‏‌اى و جز به كشتن تو رضايت نمى‏ دهند.<ref>انساب الاشراف، ج 2، صص 212- 211</ref> اين ماجرا همراه شد با آغاز مساله شورشيان جمل كه امام را براى مدتى به خود مشغول داشت. در اين فرصت، ماجراى جمل، فرصت تبليغاتى ديگرى براى معاويه فراهم كرد. او توانست‏ با استناد به شورش طلحه، و زبير و عايشه به عنوان همسر پيامبر (ص) دخالت امام را در قتل عثمان، بهتر از پيش در اذهان شاميان تثبيت كند.<ref>جعفریان، تاریخ خلفا، ص274</ref>
+زمانى كه [[امام علی علیه السلام]] به [[خلافت]] رسيد، بر آن شد تا [[ابن عباس|عبدالله بن عباس]] را به حكومت‏ شام بفرستد. مقدمتا نامه‏ اى به معاويه نوشت و از او خواست تا همراه اشراف شام به [[مدينه]] بيايد. معاويه پاسخى به نامه امام نداد و تنها نامه سفيدى را كه در آن نوشته شده بود: از معاويه به على بن ابى طالب، براى آن حضرت فرستاد. كسى كه نامه را آورده بود گفت: از طرف مردمى مى‌‏آيد كه معتقدند تو [[عثمان]] را كشته‏‌اى و جز به كشتن تو رضايت نمى‏ دهند.<ref>انساب الاشراف، ج 2، صص 212- 211</ref> اين ماجرا همراه شد با آغاز مسأله شورشيان [[جنگ جمل|جمل]] كه امام را براى مدتى به خود مشغول داشت. در اين فرصت، فرصت تبليغاتى ديگرى براى معاويه فراهم كرد. او توانست‏ با استناد به شورش [[طلحة بن عبیدالله|طلحه]]، [[زبیر بن عوام|زبير]] و [[عایشه|عايشه]] به عنوان همسر [[پیامبر اسلام|پيامبر]] (صلی الله علیه وآله)، دخالت امام را در قتل عثمان، بهتر از پيش در اذهان شاميان تثبيت كند.<ref>جعفریان، تاریخ خلفا، ص274</ref>
-پس از خاتمه ماجراى جمل، امام در كوفه مستقر شد، و در نامه هایی به معاویه حقانیت خلافت خود و باطل بودن ادعاهای معاویه را شرح داد و او را به فرمانبرداری از خود فراخواند<ref>جعفریان، تاریخ خلفا، ص۲۷۷و۲۷۸</ref> اما معاویه همچنان بر سر حرف خود ماند و به دنبال آن در سال ۳۷ هجری در منطقه‌ای به نام صفین جنگی میان سپاه شام و سپاه امام علی علیه السلام رخ داد. در این جنگ سپاه علی علیه السلام جمع بسیاری از صحابه پیامبر حضور داشتند در حالی که به جز چند نفر معدود از اصحاب آن حضرت با معاویه نبودند. در میانه جنگ هنگامی که سپاه معاویه رو به شکست بود، معاویه به مشورت عمروعاص دست به حیله زد و دستور داد سپاهیانش [[قرآن]] ها را بر نیزه کنند. پس از این کار برخی از سپاهیان امام علی(ع) از ادامه جنگ سر باز زدند و علی علیه السلام ناچار شد برای جلوگیری از اختلاف اصحابش به حکمیت یعنی تعیین داورانی میان دو طرف تن بدهد. از طرف معاویه عمروعاص تعیین شد. اما امام علی علیه السلام عبدالله بن عباس را تعیین نمود. اما طرفداران حکمیت در سپاه امام علی علیه السلام کسی جز ابوموسی اشعری را نپذیرفتند. سرانجام عمروعاص ابوموسی را فریب داد و بر خلاف توافق بینشان معاویه را به خلافت تعیین و علی علیه السلام را عزل نمود<ref>یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۱۸۸و۱۸۹ </ref> و به این شکل جنگ صفین بی نتیجه ماند.
+پس از خاتمه ماجراى جمل، امام در [[كوفه]] مستقر شد، و در نامه هایی به معاویه حقانیت خلافت خود و باطل بودن ادعاهای معاویه را شرح داد و او را به فرمانبرداری از خود فراخواند.<ref>جعفریان، تاریخ خلفا، ص۲۷۷و۲۷۸</ref> اما معاویه همچنان بر سر حرف خود ماند و به دنبال آن در سال ۳۷ هجری در منطقه‌ای به نام [[جنگ صفین|صفین]] جنگی میان سپاه شام و سپاه امام علی علیه السلام رخ داد. در سپاه علی علیه السلام جمع بسیاری از [[صحابه]] پیامبر حضور داشتند، در حالی که به جز چند نفر معدود از اصحاب آن حضرت با معاویه نبودند.
-==معاویه در زمان امام حسن علیه السلام==
+در میانه جنگ هنگامی که سپاه معاویه رو به شکست بود، معاویه به مشورت [[عمروعاص]] دست به حیله زد و دستور داد سپاهیانش [[قرآن]]<nowiki/>‌ها را بر نیزه کنند. پس از این کار، برخی از سپاهیان امام علی(ع) از ادامه جنگ سر باز زدند و علی علیه السلام ناچار شد برای جلوگیری از اختلاف اصحابش به [[حکمیت]] یعنی تعیین داورانی میان دو طرف تن بدهد. از طرف معاویه عمروعاص تعیین شد و امام علی علیه السلام [[عبدالله بن عباس]] را تعیین نمود. اما طرفداران حکمیت در سپاه امام علی علیه السلام کسی جز [[ابوموسی اشعری]] را نپذیرفتند. سرانجام عمروعاص ابوموسی را فریب داد و بر خلاف توافق بینشان معاویه را به خلافت تعیین و علی علیه السلام را عزل نمود<ref>یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۱۸۸و۱۸۹ </ref> و به این شکل جنگ صفین بی نتیجه ماند.
 پس از شهادت امام علی، مردم شام در بیت المقدس با معاویه به عنوان خلیفه بیعت کردند و او را امیرالمؤمنین نامیدند.<ref>ابن قتیبه، الامامة و السیاسة، ج ۱، ص۱۶۳؛ طبری، تاریخ الرسل و الملوک، ج ۵، ص۱۶۱</ref> امام حسن علیه السلام ابتدا برای تادیب معاویه به سمت او لشکرکشی نمود. اما نفاق‌ ها و خيانت‌ هاى سپاه امام علیه السلام موجب آن شد تا [[امام حسن علیه السلام|حسن بن على‌]] علیه السلام به ناچار با معاویه قرارداد ترک‌ مخاصمه امضا کند. اما معاویه به هیچ یک از تعهدات صلحنامه وفا نکرد. به کشتار بى‌گناهان و دستگیرى و قتل یاران على‌ علیه السلام پرداخت و هواداران [[اهل البیت|اهل بیت‌]] علیهم السلام را سرکوب و قلع و قمع‌ نمود و عمال خویش را بر اموال و جانها و نوامیس مسلمین مسلط ساخت و دیکتاتورى‌ترین شیوه‌هاى حکومتى را در قالب تزویر و تبلیغات، اعمال مى‌کرد.<ref>محدثی، فرهنگ عاشورا، ص ۴۲۸.</ref>  سرانجام نیز به کمک [[مروان بن حکم]]، [[جعده]] دختر [[اشعث بن قیس]] که همسر آن حضرت بود را با وعده‌هایی به قتل امام حسن علیه السلام واداشت.<ref>الفتوح،ج‏۴، ص۳۱۹</ref>
@@ سطر ۲۹: / سطر ۳۲: @@
 ==منابع==
 *ابن اعثم‏ کوفی، احمد، الفتوح، تحقيق على شيرى، بيروت، دارالأضواء، ط الأولى، ۱۴۱۱ق/۱۹۹۱م.
 *ابن خلدون، عبد الرحمن بن محمد، تاریخ ابن خلدون، تحقيق خليل شحادة، بيروت، دار الفكر، چاپ دوم، ۱۴۰۸ق/۱۹۸۸م.

@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۹: @@
 ==قتل حجر بن عدی و یارانش==
-در سال ۵۰ قمری که [[زیاد بن ابیه]] حکومت [[کوفه]] را، علاوه بر [[بصره]]، از طرف معاویه به دست گرفت، هنگامی که زیاد در بصره به سر می‌برد، حجر و یارانش به [[عمرو بن حریث|عَمْروبن حُرَیث]]، جانشین زیاد در کوفه، هنگام ایراد خطبه که با بدگویی و ناسزا به امیرمؤمنان علیه‌السلام همراه بود، سنگ ریزه پرتاب کردند. عمرو به زیاد گزارش داد و زیاد به سرعت به کوفه بازگشت و مأموران خود را فرستاد تا حجر و یارانش را دستگیر کنند.<ref> دینوری، ص۲۲۳؛ قس ابن سعد، ج۶، ص۲۱۸</ref> و آنها را همراه صد تن از لشکریانش نزد معاویه فرستاد و چون حجر و یارانش به قریه [[مرج عذراء]] در دوازده میلی [[دمشق]] رسیدند، معاویه فرمان قتل آنان را صادر کرد،<ref> ابن سعد، ج۶، ص۲۱۹؛ مسعودی، ج۳، ص۱۸۹</ref>
+در سال ۵۰ قمری که [[زیاد بن ابیه]] حکومت [[کوفه]] را، علاوه بر [[بصره]]، از طرف معاویه به دست گرفت، هنگامی که زیاد در بصره به سر می‌برد، حجر و یارانش به [[عمرو بن حریث|عَمْرو بن حُرَیث]]، جانشین زیاد در کوفه، هنگام ایراد خطبه که با بدگویی و ناسزا به امیرمؤمنان علیه‌السلام همراه بود، سنگ ریزه پرتاب کردند. عمرو به زیاد گزارش داد و زیاد به سرعت به کوفه بازگشت و مأموران خود را فرستاد تا حجر و یارانش را دستگیر کنند.<ref> دینوری، ص۲۲۳؛ قس ابن سعد، ج۶، ص۲۱۸</ref> و آنها را همراه صد تن از لشکریانش نزد معاویه فرستاد و چون حجر و یارانش به قریه [[مرج عذراء]] در دوازده میلی [[دمشق]] رسیدند، معاویه فرمان قتل آنان را صادر کرد،<ref> ابن سعد، ج۶، ص۲۱۹؛ مسعودی، ج۳، ص۱۸۹</ref>
 ==گرفتن بیعت برای یزید==

@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۶: @@
 ==معاویه در زمان امام حسن علیه السلام==
-پس از شهادت امام علی، مردم شام در بیت المقدس با معاویه به عنوان خلیفه بیعت کردند و او را امیرالمؤمنین نامیدند.<ref>ابن قتیبه، الامامة و السیاسة، ج ۱، ص۱۶۳؛ طبری، تاریخ الرسل و الملوک، ج ۵، ص۱۶۱</ref> امام حسن علیه السلام ابتدا برای تادیب معاویه به سمت او لشکرکشی نمود. اما نفاق‌ ها و خيانت‌ هاى سپاه امام علیه السلام موجب آن شد تا [[امام حسن علیه السلام|حسن بن على‌]] علیه السلام به ناچار با معاویه قرارداد ترک‌ مخاصمه امضا کند. اما معاویه به هیچ یک از تعهدات صلحنامه وفا نکرد. به کشتار بى‌گناهان و دستگیرى و قتل یاران على‌ علیه السلام پرداخت و هواداران [[اهل البیت|اهل بیت‌]] علیهم السلام را سرکوب و قلع و قمع‌ نمود و عمال خویش را بر اموال و جانها و نوامیس مسلمین مسلط ساخت و دیکتاتورى‌ترین شیوه‌هاى حکومتى را در قالب تزویر و تبلیغات، اعمال مى‌کرد.<ref>محدثی، فرهنگ عاشورا، ص ۴۲۸.</ref>  سرانجام نیز به کمک مروان بن حکم، جعده دختر اشعث بن قیس را با وعده‌هایی به قتل امام حسن علیه السلام واداشت.<ref>الفتوح،ج‏۴، ص۳۱۹</ref>
+پس از شهادت امام علی، مردم شام در بیت المقدس با معاویه به عنوان خلیفه بیعت کردند و او را امیرالمؤمنین نامیدند.<ref>ابن قتیبه، الامامة و السیاسة، ج ۱، ص۱۶۳؛ طبری، تاریخ الرسل و الملوک، ج ۵، ص۱۶۱</ref> امام حسن علیه السلام ابتدا برای تادیب معاویه به سمت او لشکرکشی نمود. اما نفاق‌ ها و خيانت‌ هاى سپاه امام علیه السلام موجب آن شد تا [[امام حسن علیه السلام|حسن بن على‌]] علیه السلام به ناچار با معاویه قرارداد ترک‌ مخاصمه امضا کند. اما معاویه به هیچ یک از تعهدات صلحنامه وفا نکرد. به کشتار بى‌گناهان و دستگیرى و قتل یاران على‌ علیه السلام پرداخت و هواداران [[اهل البیت|اهل بیت‌]] علیهم السلام را سرکوب و قلع و قمع‌ نمود و عمال خویش را بر اموال و جانها و نوامیس مسلمین مسلط ساخت و دیکتاتورى‌ترین شیوه‌هاى حکومتى را در قالب تزویر و تبلیغات، اعمال مى‌کرد.<ref>محدثی، فرهنگ عاشورا، ص ۴۲۸.</ref>  سرانجام نیز به کمک [[مروان بن حکم]]، [[جعده]] دختر [[اشعث بن قیس]] که همسر آن حضرت بود را با وعده‌هایی به قتل امام حسن علیه السلام واداشت.<ref>الفتوح،ج‏۴، ص۳۱۹</ref>
 ==قتل حجر بن عدی و یارانش==

@@ سطر ۳۰: / سطر ۳۰: @@
 ==منابع==
 *ابن اعثم‏ کوفی، احمد، الفتوح، تحقيق على شيرى، بيروت، دارالأضواء، ط الأولى، ۱۴۱۱ق/۱۹۹۱م.
-*ابن خلدون، عبد الرحمن بن محمد بن خلدون، تاريخ‏ ابن‏ خلدون، تحقيق خليل شحادة، بيروت، دار الفكر، ط الثانية، 1408/1988.
+*ابن خلدون، عبد الرحمن بن محمد، تاریخ ابن خلدون، تحقيق خليل شحادة، بيروت، دار الفكر، چاپ دوم، ۱۴۰۸ق/۱۹۸۸م.
 *ابن طقطقى، محمد بن على بن طباطبا، الفخرى فى الآداب السلطانية و الدول الاسلامية، تحقيق عبد القادر محمد مايو، بيروت، دار القلم العربى، ط الأولى، 1418/1997.
 *جعفریان، رسول، تاریخ خلفاء، قم، انتشارات دلیل ما، 1394ش.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{متوسط}}
+{{خوب}}
 '''معاویة بن ابی‌سفیان'''، بنیانگذار سلسله اموی است. او در زمان عمر و عثمان فرماندار شام بود و هنگامی که امام علی علیه السلام به خلافت رسید حاضر به تحویل ولایت شام نشد و به بهانه خونخواهی عثمان در [[جنگ صفین]] با آن حضرت وارد جنگ شد. او پس از شهادت امام علی(ع)، در معاهده [[صلح امام حسن|صلح با امام حسن]]، خلافت مسلمین را به دست گرفت و تا سال 60 هجری که مرگش فرارسید بر مسلمانان به شیوه ای که در اسلام سابقه نداشت حکومت نمود. او پس از خود علی رغم مفاد صلحنامه پسرش [[یزید]] را به عنوان جانشین خود تعیین نمود.
@@ سطر ۳۶: / سطر ۳۶: @@
 *منهاج سراج‏، عثمان بن محمد، طبقات ناصرى‏، تحقيق عبد الحى حبيبى، تهران، دنياى كتاب، چاپ اول، ۱۳۶۳ش.
 *یعقوبی، احمد بن ابی یعقوب، تاریخ یعقوبی، ترجمه محمدابراهیم آیتی، تهران، علمی و فرهنگی، ۱۳۷۸ش.
 [[رده:خلفای اموی]]
 [[رده:دشمنان امام علی علیه السلام]]
 [[رده:مقاله های مهم]]